Febe kwam de keuken binnen met haar leesbril nog op en ging achter Katrien staan, die de vaatwasser aan het inruimen was. Ze zei het meteen, zonder inleiding, zoals ze dat deed als ze iets lang genoeg had opgeborgen.
Katrien zette een bord neer en veegde haar handen af. Ze had het verwacht. Febe had er de hele week over gezegd: dinsdag bij het avondeten, woensdag in de auto, donderdag twee keer voor het slapengaan, altijd in dezelfde vorm, alsof ze het wilde aftasten of het nog waar was.
Het mag, zei Katrien. Lukas logeert vandaag toch bij zijn vriendin, maar vanavond doe ik mee.
Febe keek op. Gij ook?
Ja.
Febe dacht daarover na, met haar hoofd een beetje schuin. Gij ook van uw broek uit?
Ja. En gij gaat eerst weer naar boven en ge wacht op mij, en we doen hetzelfde als de vorige keer: ik leg alles uit voor we beginnen.
Ze knikte langzaam. Oké.
Johan zat in de zetel met de krant op zijn knieën en had het laatste stuk gehoord. Hij keek op met een gezicht dat tussen twee dingen hing.
Katrien keek terug. Ik doe mee, zei ze. En jij weet het nu. Dus vanavond is het anders: vanavond moet je niet stil blijven liggen.
Hij sloeg de krant dicht. En wat betekent dat?
Dat ge uw handen moogt gebruiken als ik zeg dat het mag. En dat ge u niet inbeeldt dat het iemand anders is, want ik ben erbij en ik zeg wel waar ge zijn moet.
Hij slikte. En Febe?
Febe vindt het goed, zei Katrien. Vraag het haar zelf.
Johan keek naar zijn dochter. Febe, is dat goed voor u? Dat mama erbij is?
Ja. Febe zei het gewoon. Dan kan ik zien hoe het moet.
Katrien zag aan Johans schouders dat hij het ergens in zijn lijf voelde zakken, dat idee. Ze zei er niets meer over, ze liet het bij hem, en ze ging de trap op met Febe achter zich aan.
Boven deed ze hetzelfde als de vorige keer, maar korter, want het was nu bekend. Pyjama uit, deken over de benen, de lamp in plaats van de grote lichten.
Er is één verschil vanavond, zei Katrien. Ik lig naast u en niet aan de rand. Als het te veel wordt, zegt ge uw woord en dan stop ik ook, en dan stopt papa ook. Ge moogt ook zeggen: alleen mama. Of: alleen papa. Dan gaat de andere weg. Verstaat ge dat?
Alleen mama, zei Febe, alsof ze het uitprobeerde.
Ja. Zo.
En als ik het allebei wil?
Dan is het allebei.
Febe knikte en trok haar knieën op. En moogt gij mij vasthouden?
Ja. Ik houd u vast.
Katrien trok haar eigen kleren uit. Dat deed ze zonder er iets van te zeggen: eerst haar trui over haar hoofd, dan de jeans van haar heupen, dan haar slipje mee met de jeans. Febe keek toe, en het was even wennen, niet ongemakkelijk, maar nieuw, alsof er een deur openging waar ze nooit in gekeken had.
Gij hebt ook een kutje, zei Febe.
Ja.
En tieten.
Ja.
Febe stak haar hand uit en raakte met twee vingers voorzichtig Katriens borst aan, en Katrien liet het toe en legde haar hand niet over de hare. Febe voelde hoe anders dat was: zachter, zwaarder, de huid zat er losser over, en ze liet haar vingers over de welving glijden tot bij de tepel, die hard was, en ze trok toen terug.
Dat is raar bij u.
Dat is bij alle vrouwen zo als ze ouder worden. En bij u komt dat ook.
Komt dat ook?
Ja. Als ge wat ouder wordt.
En dan is dat hard als er iemand aankomt?
Soms. Zonder dat ge het wilt.
Febe knikte, ernstig, alsof ze iets belangrijks had opgeschreven, en ze ging liggen. Katrien ging naast haar liggen met haar arm onder Febes nek, trok de deken over hen beiden, en Febe draaide zich op haar zij en legde haar hoofd tegen Katriens schouder.
Johan kwam binnen met de handdoek nog om. Hij zag hen samen liggen, allebei naakt, allebei met de deken tot de heupen, en hij bleef in de deuropening staan met zijn hand aan de klink.
Amai.
Doe de deur dicht en kom, zei Katrien. En de handdoek af.
Hij deed het. Toen de handdoek viel zag Katrien dat hij al half stijf was, gewoon van binnenkomen en van hen zo te zien liggen, en hij deed geen moeite om het te verbergen. Hij kwam naast het bed staan en keek naar Febe, naar haar gezicht, of het nog goed was. Ze keek terug en zei niets, en dat was genoeg.
Ga liggen, zei Katrien. En vanavond geen oortjes en geen blinddoek. Ge moet ons kunnen horen.
Hij ging liggen, op zijn rug, met zijn knieën een beetje opgetrokken.
Katrien ging rechtop zitten, sloeg de deken terug tot over Febes dijen en legde haar hand op Febes dij, en begon te benoemen wat ze deed, zoals de vorige keer, maar nu deed ze het bij zichzelf ook.
Dit is de knie. En dit is de binnenkant. En hier wordt het smaller.
Ze streek met haar vlakke hand van Febes knie naar boven, tot waar de dij overgaat in de lies, en terug, en nog eens, en Febe lag stil met haar handen op haar buik en haar ogen op Katriens hand.
Kijk maar, zei Katrien. Ge moogt kijken. En ge moogt mee, met uw eigen hand, naast de mijne.
Febe legde haar hand naast Katriens hand, en toen erop. Katrien duwde haar eigen hand een stukje hoger en liet Febes vingers op de goede plek, en zei: harder of zachter, dat beslist gij, ge moet het zelf weten.
Febe begon te wrijven, onhandig eerst, zoekend, en dan vond ze het. Ze was al nat, Katrien had het kunnen ruiken van zodra de deken weg was, en het geluid kwam meteen mee: dat zachte, natte geluid van vingers op vochtige huid, en het vulde de kamer.
Katrien deed haar eigen hand weg en liet Febe alleen doen, en ze keek ernaar. Naar Febes vingers die daar wreven, naar de glans op haar eigen dijen, naar de kleine schok in Febes heupen bij elke streek die goed was.
Johan lag op zijn zij naar hen te kijken en had zijn hand al om zijn eigen ding, dat helemaal stijf was nu, en hij trok er traag aan, mee op het ritme van Febes vingers.
Nog niet, zei Katrien, zonder op te kijken. Wacht nog.
Hij wachtte, met zijn hand stil, en zijn adem was hoorbaar.
Het ging vanzelf bij Febe, sneller dan Katrien verwacht had. Haar vingers gingen korter en harder, ze trok haar knieën hoger op, en Katrien legde haar hand op Febes dij om ze wat open te houden en zo kon ze het zien: het roze, het natte, de kleine bewegingen die Febe zelf nog niet kon sturen.
Blijf gaan, zei Katrien. Niet stoppen nu.
Oh, zei Febe tegen Katriens schouder, en ze deed haar ogen dicht en ging door, en toen trok haar buik in en zei ze het nog eens, en ze kwam met haar hand nog tussen haar benen, schokkend, met een hoge ademhaling die in stukjes uit haar keel kwam.
Amai, zei ze even later, en ze lachte, verlegen, met natte vingers. Dat ging snel.
Dat mag snel gaan.
En gij dan?
Ik ben nog niet klaar.
Febe ging overeind zitten en keek van Katrien naar Johan, en toen zei ze het, aarzelend maar duidelijk: Mag papa bij u?
Katrien voelde het warm worden in haar keel. Ja. Als gij dat wilt.
Ik wil kijken. Febe ging een stukje opzij zitten, met de deken om zich heen, en zei: En ik mag ook zeggen als het moet stoppen.
Ja, dat moogt ge.
Johan kwam naast Katrien liggen en was voorzichtig, want hij was het gewend om met haar alleen te zijn en nu was er iemand die keek. Hij legde zijn hand waar Katriens hand lag. Katrien legde de hare daar bovenop en duwde zijn vingers op de goede plek, tussen de plooien, nat van haar eigen vocht.
Zo. En niet trekken, drukken. En naar boven toe.
Hij deed het zoals ze het zei, met twee vingers, die van onder naar boven liepen, en Katrien liet haar hoofd achterover zakken en deed haar ogen niet dicht. Ze keek naar Febe, en Febe keek terug met grote ogen, en dat maakte het heftiger dan het was.
Ziet ge het? vroeg Katrien, met haar stem al dun.
Ja.
Zo gaat dat. En nu eens van binnen.
Johan ging met zijn vingers naar binnen, voorzichtig, eerst één, en Katrien zette haar hielen in het matras en liet het gebeuren. Hij wrong zijn vinger om en drukte, en er kwam een nat, zuigend geluid bij elke beweging, en Katrien hoorde zichzelf hijgen en deed geen moeite om het te dempen.
Doet dat pijn? vroeg Febe.
Nee. Bij mij niet. En ge moogt het vragen als ge het niet snapt, altijd.
Hij deed er een tweede vinger bij en Katrien duwde ertegen, ze pakte zijn pols vast en hield hem zo, liet hem niet sneller gaan, want ze wilde het langzaam, ze wilde dat Febe het allemaal zag.
Febe was dichterbij gekropen. Ze keek hoe Katriens buik begon te trekken, hoe de spieren onder de huid samenkwamen, en ze legde haar hand op Katriens dij en Katrien zei haar naam één keer en kwam, met haar hoofd in het kussen, met een lange kreun die ze niet inhield en met haar heupen die van het laken kwamen.
Febe hield haar dij vast en liet niet los. Het duurde lang, en Katrien trok nog twee keer samen voor het zakte.
Het werd stil. Johan trok zijn vingers terug, nat tot in zijn handpalm, en veegde ze af aan het laken.
Febe keek naar Katriens gezicht, naar de rode vlekken op haar hals, naar de glans op haar voorhoofd.
Gij hijgt, zei ze.
Ja.
En gij lacht.
Katrien lachte inderdaad, met haar ogen dicht. Ja.
Toen ging Febe weer liggen, tussen hen in, en ze trok de deken over hen drieën. Johan lag op zijn rug en Katrien zag dat hij nog niet klaar was, dat hij het moeilijk had, dat zijn ding recht over zijn buik stond en bij elke polsslag opsprong.
Wilt gij nog, Febe? Of is het genoeg?
Febe dacht na. Ze was moe, maar het was een moe zijn dat nog niet wilde stoppen.
Ze zei het nog niet. Ze bleef liggen, met de deken tot haar kin, en Katrien zag aan haar handen dat ze weer wat wilde: ze lagen niet stil, ze trokken aan het laken.
Wacht, zei Katrien. Eerst nog iets anders.
Ze ging overeind zitten en trok de deken van Febe weg tot over haar knieën. Febe trok meteen haar benen samen, uit gewoonte.
Blijft ge zo liggen, met uw knieën op? Dan kan papa er niet bij.
Febe liet ze langzaam zakken, en toen zei Katrien tegen Johan: Draai u naar haar toe. En ge gaat met uw vingers bij haar, zoals ge bij mij deed. Niet meteen van binnen. Eerst over de buitenkant.
Johan schoof naar haar toe en ging op zijn zij liggen, met zijn hoofd bij haar heup, en legde zijn hand op Febes buik. Febe keek naar het plafond en slikte.
Kijk eens naar hem, zei Katrien. Hij doet niets dat ge niet kent.
Febe keek naar beneden, naar haar vader die daar lag, en Johan liet zijn hand van haar buik naar beneden glijden, met zijn vlakke vingers door het streepje schaamhaar, en dan tussen de plooien.
Febe schokte en greep het laken.
Hij is nat van daarnet, zei Katrien. Hij gaat traag doen.
Johan begon te wrijven met twee vingers, op en neer over de hele lengte, van het puntje bovenaan tot laag, en terug, hij deed het zo traag dat het bijna plagerig was. Febe ademde door haar neus en haar heupen begonnen mee te bewegen, kleine duwtjes tegen zijn hand.
Het vocht kwam terug, dikker nu, en Katrien zag het aan zijn vingers: ze glommen en er bleef een draadje aan hangen als hij ze ophief. Bij de derde streek liep het over zijn wijsvinger naar beneden en viel het in kleine druppels op het laken naast Febes heup.
Kijk, zei Katrien zacht, en ze raakte met haar vinger het natte plekje op het laken aan. Dat komt uit u. Dat is normaal, dat is goed.
Febe knikte zonder iets te zeggen, met haar kin op haar borst.
Johan ging met zijn vingers in cirkeltjes rond het puntje bovenaan, eerst wijder, dan kleiner, en Febe trok haar knieën weer op en zette haar voeten plat.
Te veel? vroeg Katrien.
Nee, zei Febe, en het kwam er schor uit.
Toen schoof Johan met zijn middelvinger naar beneden, naar de opening, en bleef daar even ronddraaien voor hij erin ging. Febe hield haar adem in.
Traag, zei Katrien. Helemaal traag. Eén.
Hij ging erin, tot het tweede kootje, en wachtte. Febe liet haar adem ontsnappen en haar benen vielen open.
En nu naar boven krullen. Zo. En met uw duim op het puntje blijven.
Johan deed het. Zijn vinger ging naar binnen en krulde tegen de voorwand, en zijn duim drukte zacht op het puntje, en het geluid dat er kwam was nat en onregelmatig en vulde de kamer.
Oh, zei Febe, en ze greep met beide handen het laken en trok eraan.
Katrien ging naast haar liggen en legde haar hand op Febes borst, plat, en liet haar duim over de tepel gaan, en Febe kreunde en duwde haar heupen tegen Johans hand.
Hij ging sneller. De vinger ging in en uit met een zuigend geluid, en bij elke keer dat hij eruit kwam liep er vocht mee, over zijn hand, over zijn pols, tot het van zijn handpalm in druppels op het laken tikte.
Febe begon te hijgen met korte stootjes en haar benen schoven wijder, en Katrien zag het aan de spieren in haar dijen komen.
Blijf zo, zei Katrien. Laat het maar komen, ge moogt het laten komen.
En Febe liet het. Ze kwam met een lange, hoge kreun en haar hele lijf trok op, haar buik, haar dijen, haar tenen, en Johan bleef met zijn vingers in haar zitten en duwde door, en het vocht liep over zijn hand heen.
Toen zakte ze, met haar armen wijd en haar mond open.
Johan trok zijn vingers voorzichtig terug. Ze dropen. Hij hief zijn hand op, bekeek ze even in het lamplicht, en stak ze dan in zijn mond en likte ze af, één voor één, met zijn tong eromheen, en zoog ze tot ze schoon waren.
Febe keek ernaar met grote ogen. Ze was nog aan het bijkomen en zei niets.
Ge moogt ook eens proeven, zei Katrien. Aan zijn vingers.
Johan hield zijn hand bij Febes mond en Febe stak haar tong uit, aarzelend, en likte over zijn wijsvinger. Ze trok een gezicht.
Het is zurig.
Ja. Dat is van u. En dat is goed.
Febe likte nog eens, langer dit keer, en knikte toen, alsof ze het ergens onderbracht.
Ik wil nog eens op hem zitten, zei ze dan. Maar traag.
Goed. Katrien trok het nachtkastje open en nam een condoom, en deze keer deed Febe het zelf, met Katrien die haar hand bijstuurde bij het afrollen. Ze deed het scheef en Katrien maakte het recht en rolde het verder af tot onderaan, en Febe keek ernaar met ingehouden adem, naar dat strakke vlies over hem heen.
Maar Katrien ging niet achter haar zitten. Ze stapte over Johan heen, over zijn borst, en bleef staan met één knie links en één rechts van zijn hoofd.
Febe keek op. Gij gaat daar zitten?
Ja.
Op zijn gezicht?
Ja. Katrien zakte door haar knieën en hing boven hem, met haar handen op het matras naast zijn schouders. Hij likt mij, en gij zit van onderen op hem. En wij kijken naar elkaar.
Febe knikte langzaam, met haar ogen op Katriens benen.
Kom dichter, zei Katrien. En omgekeerd, met uw gezicht naar mij. Dan ziet ge het.
Febe stapte over Johans heupen en ging op hem zitten, met haar gezicht naar het hoofdeinde, naar Katrien, Katrien hielp zodat Febe kon zakken tot ze hem in zich had, Febe zei oh tegen de lucht. Haar handen zochten steun en vonden Katriens handen op het matras.
Katrien ging met haar kutje op Johans mond zitten.
Hij was er meteen. Zijn tong kwam plat tegen haar aan, van onder naar boven, en Katrien zette haar tanden op elkaar en liet haar gewicht zakken tot haar schoot tegen zijn kin kwam. Zijn neus zat tegen haar aan, zijn adem stootte warm en onregelmatig tegen haar, en hij begon te likken alsof hij verhongerde.
Amai, zei Febe, en ze keek ernaar van heel dichtbij: naar Katriens schaamhaar tegen zijn gezicht, naar zijn kin die glom, naar de manier waarop Katriens huid bewoog onder zijn tong.
Ziet ge het? vroeg Katrien, al buiten adem.
Ja.
Zo. En hij krijgt er geen lucht van, hè. Katrien duwde haar heupen naar voren, en Johan kreunde tegen haar aan, en dat klonk gedempt en nat.
Febe begon te schuiven op hem. Traag eerst, met haar handen in Katriens handen, en haar ogen gingen van Katriens gezicht naar beneden en weer terug, en ze wist niet goed waar ze moest kijken.
Blijf naar mij kijken, zei Katrien. En blijf gaan.
Johan likte in korte, snelle streken, met zijn tongpunt, en dan weer breed en plat, en hij zoog het puntje naar binnen en Katrien trok haar heupen terug en duwde ze weer. Ze was nat, ze was nat van alles, van het kijken naar Febe en van het wachten, en ze voelde het over zijn kin lopen en in zijn hals verdwijnen.
Het druppelde. Ze hoorde het, hij slikte het, en Febe zag het ook.
Gij loopt over hem, zei ze.
Ja. Dat is goed. Dat mag.
Febe ging sneller op hem. Ze zakte verder door en haar knieën schoven breder over zijn heupen, en het geluid kwam erbij: dat natte, klossende, en er liep vocht over het condoom heen tot tegen zijn schaamhaar over zijn ballen. Ze hield Katriens handen vast en kneep erin bij elke stoot die goed was.
Goed zo, zei Katrien. Harder. Ge moogt hem voelen.
Johan stootte van onderen omhoog, in de maat van zijn tong, en Febe nam het op en kreunde, en Katrien liet zich erdoor meenemen: elke keer dat hij in Febe stootte, drukte hij zijn gezicht harder tegen haar aan, en ze begon haar heupen in datzelfde ritme te bewegen zonder er nog over na te denken.
Ze zaten met hun hoofden dicht bij elkaar, voorovergebogen allebei, en Febes adem kwam warm tegen Katriens wang.
Is het bij u ook zo nat? vroeg Febe.
Ja. Katrien hijgde. Dat is bij mij ook zo. Blijf gaan, schat, blijf.
Febe ging door, en ze ging te hard, zoals altijd als ze het zelf niet meer kon doseren, en Katrien zag het aankomen: eerst de kleine rimpel tussen haar wenkbrauwen, dan de lippen die van elkaar gingen zonder dat er geluid uit kwam, dan de trek om haar mond die van inspanning naar iets anders omsloeg, naar verbeten, naar bijna boos. Haar kin zakte naar haar borst, haar haar kleefde aan haar voorhoofd, en ze kneep zo hard in Katriens handen dat het zeer deed.
Niet stoppen, zei Katrien. Ge zijt er bijna.
Febe kreunde, kort en hoog, en Katrien duwde haar eigen heupen hard tegen Johans mond, want ze was er zelf ook bijna, en ze liet één hand van Febe los en nam haar gezicht vast, twee vingers onder haar kin, en trok het omhoog.
En toen zoende ze haar.
Febe verstijfde, want dat had ze niet verwacht, haar mond bleef even star onder de hare, maar Katrien bleef en duwde zacht en Febe gaf toe en deed haar lippen van elkaar. Katrien zoende haar traag, met korte, kleine kussen, dan met haar tong over Febes lip, en Febe volgde met de hare, onhandig, te ver, terug, het was nat het was niet mooi en dat was goed.
Ze zoenden door met open mond en Febe kreunde erin, en Katrien voelde het trillen in Febes kaak tegen haar lippen. Johan likte van onderen in de maat, Katrien stootte met haar heupen tegen zijn gezicht en hield Febes gezicht vast likte over haar tong, Febe likte terug en hield op met nadenken.
Toen trok Katrien haar hoofd terug en bleef met haar voorhoofd tegen dat van Febe.
Kom maar, zei ze, het kwam er schor en onduidelijk uit. Kom maar, laat het gaan.
Febe kwam. Ze schokte en zakte met haar hele gewicht op hem en kreunde lang en hoog tegen Katriens mond, en haar vingers klemden zich in Katriens handen, ze bleef schokken, en Johan bleef stoten zolang ze schokte.
Katrien hing over haar heen en duwde door op zijn tong, want ze was er bijna, en ze zei het ook, één keer, schor, en toen trok alles in haar samen en kwam ze met haar kutje op zijn mond, met haar heupen die schokten en haar handen die het matras vastgrepen naast zijn hoofd.
Ze bleef nog even zitten, want ze kon niet meteen weg, en Johan likte door, zachter, tot het te veel werd.
Genoeg, zei ze, en ze kwam overeind en zakte naast hem neer op het laken, met haar dij nog over zijn schouder.
Febe was van hem afgezakt en lag naast hem met haar knieën opgetrokken en haar hand voor haar gezicht. Ze hijgde nog.
Katrien veegde met de rug van haar hand over Johans kin, nat tot in zijn hals, en hij liet zijn hoofd achterover zakken en hapte naar lucht.
Ze bleven zo liggen tot Febes adem weer gewoon was. Toen kwam Katrien overeind en ging naast Johans heup zitten, en ze nam het condoom bij de rand vast en rolde het voorzichtig af, met haar vingers om de top geknepen zodat er niets uitliep.
Febe keek toe, met haar wang nog op het laken. Ze zag hoe het vlies van hem af kwam en hoe er onderaan, in het puntje, iets in zat: wit, dik, een klein beetje.
Wat is dat? vroeg ze.
Dat is van papa. Katrien hield het rechtop tussen twee vingers en liet het heen en weer wiegen. Dat is het zaad.
Febe kwam overeind op haar ellebogen en keek ernaar van dichtbij. Het glom door het latex heen.
Moet dat weg?
Ge moogt het uitdrinken.
Febe keek op. Echt?
Ja. Als ge wilt. Ge moet niet.
Ze aarzelde, en dan boog ze haar hoofd en stak haar tong uit, en Katrien bracht het puntje van het condoom tegen haar lippen en kneep er zacht in, en het liep er in één keer uit, dik en lauw, op Febes tong.
Febe hield het in haar mond en trok een gezicht, de neus opgetrokken, de mond scheef.
Amai.
Ja. Katrien lachte zacht. En nu slikken. In één keer.
Febe slikte, en ze trok nog eens zo'n gezicht en rilde even over haar schouders, en toen stak ze haar tong uit om te laten zien dat het weg was.
Is het veel?
Nee. Een klein beetje maar.
Het is precies snot.
Dat zeggen ze allemaal.
Ze veegde met de rug van haar hand over haar kin, en Katrien knoopte het condoom dicht, gooide het naast het bed en nam Febes gezicht vast en gaf haar een kus op haar voorhoofd.
Goed gedaan. Flink.
Febe ging liggen en trok de deken over zich heen, en zei toen, met haar wang op Katriens arm, heel gewoon: Volgende keer wil ik eerst kijken naar jullie en dan pas ga ik.
Katrien lachte en streek het haar van Febes voorhoofd. Kijken naar ons. En dan pas gij.
Ja. Febe zei het alsof ze een volgorde had vastgelegd die nu eenmaal zo moest. Eerst kijken, dan ik. Dan weet ik het zeker.
Dan weet ge het zeker, bevestigde Katrien. En als ge van gedacht verandert, verandert de volgorde mee. Dat is geen afspraak die vastzit.
Johan had zijn arm weer over zijn ogen gelegd, maar nu liet hij hem zakken. En wie moet er dan kijken, als ik dat mag vragen?
Ik, zei Febe. Naar u en mama. En gij moogt naar mij kijken.
Johan slikte hoorbaar. Dat is nog iets anders dan zelf meedoen.
Katrien legde haar hand op zijn borst en voelde zijn hart gaan. Dan doen we het zo, zei ze. We zien wel.
Febe knikte tevreden stond en bij de deur bleef ze staan, en zei het nog eens, als iets dat ze wist. Wij drie.
Wij drie, zei Katrien.
Welterusten, mama. Welterusten, papa.
Toen was ze weg, en haar deur ging zacht dicht, en Johan liet zijn hoofd achterover in het kussen vallen en zei tegen het plafond: Amai. Nu moet ik ook nog gaan liggen kijken.
Katrien ging naast hem liggen en trok de deken over hen beiden. Ge zult dat goed doen.
Dat weet ik nog zo niet.
Ik wel. Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. Slaap nu maar.