Het ging al een paar maanden niet geweldig. Op het werk had ik de grootst mogelijke moeite om m’n aandacht erbij te houden. Ik maakte fouten en wist ze nog maar net op tijd te herstellen. Thuis liep het niet veel beter en mijn vriendin besloot een tijdje naar haar zus te gaan. Zodat ik wat tijd voor mezelf had, zei ze. Ik kon haar geen ongelijk geven. De weekenden bracht ik voornamelijk slapend door.

Toen ik in de lokale supermarkt kant-en-klaar maaltijden ging halen, brak ik in huilen uit toen de caissière me aankeek en vroeg of het wel goed met me ging. Het was duidelijk, het kon zo niet verder. Drie dagen later zat ik bij de huisarts en kreeg ik een doorverwijzing voor psychotherapie. Wachttijd voor de intake was minimaal een maand, begreep ik. Ga op vakantie, zei de huisarts, En als je terugkomt meld je je ziek. Ik keek haar zwijgend aan. Vakantie. Een achterlijker idee kon ik me moeilijk voorstellen. Vakantie is leuk, is genieten, is plezier. Niet bepaald passend bij mijn gevoel. Ik zei niets en liep lusteloos de praktijk uit.

Thuis was het intussen een aardige zooi geworden. Het ontbrak me aan de energie om iets op te ruimen. De kattenbak had ik al twee weken niet meer schoongemaakt en het rook bepaald niet fris meer. Alles in huis stond me tegen en ik wilde er eigenlijk niet meer zijn. Hé, vakantie… misschien toch niet zo’n slecht idee. Hotelletje, bed wordt voor je opgemaakt, schone handdoeken, niet hoeven te koken (of op te warmen). Ik keek op booking.com en vond iets in Octon, een klein hotel-restaurant. Vlakbij het Lac du Salagou in Zuid-Frankrijk.

Ik pakte m’n spullen, de buurvrouw ging op de kat passen (nadat ik eerst met veel tegenzin de kattenbak schoon gemaakt had). Twee dagen later had ik de lange autorit naar Zuid-Frankrijk achter de rug. Het was een stom idee natuurlijk, ik had moeite om me te focussen op de Autoroute. En het was in totaal toch 1.400 km, verdeeld over twee dagen. Kuteind, maar het weer werd steeds beter naarmate ik zuidelijker kwam en dat deed me goed.

Het hotel was fijn, het eten prima en op dag twee ging ik een klein tripje maken naar het meer. Ik vond met de navigator een zandweggetje naar de oever en liep het laatste stukje. Tot mijn verrassing was er een kleine steiger en zo zat ik opeens met mijn voeten in het water, uit te kijken over het enorme meer dat omzoomd werd door zonovergoten bergen. De stilte was geruststellend, de zon warm en de bries verkoelend. Voor het eerst in tijden voelde ik dat ik wat kon doorademen.

Plots merkte ik dat er iemand naast me stond op de smalle steiger. Ik keek naast me en zag een paar blote voeten met roodgelakte nagels. Ik had haar niet horen aankomen. Omhoog kijkend zag ik een jonge vrouw, gekleed in een bloemige zomerjurk met een grote zonnehoed. Tegen het licht in kon ik haar gezicht niet goed zien, maar wat me wel opviel was haar welgevulde poitrine. Ze bukte zich iets voorover en zei zacht: ‘Vous permettez?’ Ik knikte en ze kwam naast me zitten. Ik zag voor het eerst haar gezicht, haar lichte glimlach en haar opvallend groene ogen. Op dat moment gebeurde er iets in me. Ik voelde een ongekende opwinding in mijn kruis, mijn lichaam begon te tintelen en mijn ogen traanden. Ze keek me rustig aan, zonder iets te zeggen en knikte. Daarna zaten we zwijgend naast elkaar, uitkijkend over het blauwe meer.

Na een tijdje voelde ik plots haar hand licht op mijn bovenbeen. 'Vous-êtes Hollandais?’ vroeg ze zacht. Ik keek haar verbaasd aan. ‘La voiture,’ zei ze, achter zich wijzend. ‘Ik praat ook wat Ollands,’ ging ze verder. ‘Mijn maman is van Zwollè.’ Ik moest lachen om haar talig gehaspel. We keken weer in alle rust uit over het meer. Ik zuchtte. 'Tout-va-bien?, vroeg ze. Ik zuchtte nog een keer en antwoordde met ‘Oui oui, ça va’. Ze keek me onderzoekend aan en vroeg wat er aan de hand was. Ik keek haar weer aan en zag dat ze echt ongelooflijk mooi was. Donker haar, donkere wenkbrauwen, prachtige ogen en een subliem gevormde mond met een rechte neus. Haar lichaam was mooi, slank zonder dun te zijn, met welgevormde benen onder haar fleurige jurk. En ze was jong, zeker een jaar of dertig jonger dan ik. Daarom aarzelde ik of ik iets wilde vertellen over waarom ik daar zo zat, maar ze draaide zich naar me toe, pakte mijn beide handen in de hare en keek me aan zonder haar vraag te herhalen. Ik schraapte mijn keel en begon te vertellen. Over de stress, de vermoeidheid, de eenzaamheid… ik hield niet meer op. De tranen liepen over m’n wangen en ze streelde ze met haar handpalmen weg. Plots nam ze mijn gezicht in haar handen, boog zich voorover en kuste me. Lang en zachtjes met haar lippen op de mijne. Het was niet erotisch, eerder liefdevol en met genegenheid. Met haar tong likte ze een paar tranen van mijn wang en dat voelde ongelooflijk intiem. Ik schoof naar haar toe en onze lichamen vonden elkaar. Ze rook licht bloemig, een duur parfum dat als een briesje om haar heen hing.

We lieten elkaar even los en ik kon het eindelijk opbrengen om te vragen hoe het met háár ging. Ze glimlachte flauwtjes en antwoordde dat mijn verhaal nogal overeenkwam met het hare. Veel te druk met werk, nergens anders tijd voor, verlies van alles en iedereen om haar heen. En moe, moe, moe. Ik vroeg wat ze deed voor werk maar ze gaf geen antwoord, keek me alleen enigszins verbaasd aan. We zaten nog wat en ik stelde voor iets te gaan drinken. Ze knikte en we liepen terug over het pad. Bij de kleine parkeerplaats stond een vijftal auto’s, waaronder zowaar een zilveren Aston Martin. Ik vermoedde dat de witte Citroën ernaast de hare was, maar ik stelde voor met mijn auto te gaan. Ze stemde in en we gingen wat drinken in het nabijgelegen Celles. Zo, op het terras in dit kleine plaatsje, zaten we uren te praten. Er was een merkwaardige chemie tussen ons, ondanks de 33 jaar leeftijdsverschil, waar we intussen achter waren gekomen. Een chemie die gevoelsmatig was maar zeker ook fysiek. Ik bleef die vreemde tintelingen in mijn hele lichaam voelen als ik haar aankeek of als we elkaar even aanraakten.

Het werd al later en ik stelde voor om ergens wat te gaan eten in Montpellier, zo’n 50 km verderop. Beetje chique leek me wel bij haar passen. Maar tot mijn verbazing schrok ze en nam afstand. ‘Montpellier, pourquoi là?’ vroeg ze met een intonatie in haar stem die ik niet kon thuisbrengen. ‘Waarom niet?’ vroeg ik. Ik legde uit dat het me leuk leek haar te verwennen met een wat chiquer restaurant dan hier op het platteland. Ze schudde haar hoofd, Nee, echt niet in Montpellier. Ze voegde wat toe in rap Frans waarvan ik vooral iets verstond als paparazzi en tabloïds. Oké, iets in de buurt dan? Ze ontspande weer en ik riep de ober om af te rekenen. Die keek ons verbaasd aan, nou nee, die keek háár verbaasd aan en begon wat te stotteren. Ze stond pardoes op en liep naar mijn auto. Ik rekende snel af en vroeg me af wat dit allemaal te betekenen had. We stapten in mijn auto en reden weg. Ik merkte dat ze zacht zat te huilen. Ik stopte langs de kant van de weg en vroeg wat er was. Ze keek me niet aan, maar zei zacht: ‘Heb je me echt niet herkend?’ Herkend? Eh, waarvan? Kijk je geen tv? Nou nee, ik heb geen tv. Luister je geen Franse muziek? Soms, maar alleen oude chansons. En je gaat nooit naar de film? Het begon me te dagen. Ik zei: ‘Ik begrijp dat je bekend bent?’ Ze begon zowaar wat te lachen. ‘Bekend, bekend… ja, nogal. Ik heb net nog een César gekregen en ben genomineerd voor een Oscar.’

Ik wist even niet wat te zeggen. Misschien leef ik wat buiten de wereld, maar de hele showbizz zegt me niets. Waarschijnlijk zou ik haar naam niet eens kennen. Camélia was voor mij voldoende Eigenlijk wilde ik de rest niet eens weten, ik wilde de betovering tussen haar en mij vasthouden. ‘Kom,’ zei ik, ‘zullen we gaan eten in mijn piepkleine hotelletje in Octon?’ Ze knikte en we reden zwijgend naar het hotel. Ook daar werd vreemd gekeken toen we binnenkwamen, maar niemand zei wat. We bestelden en langzamerhand kwam de bijzondere en intieme sfeer die we ‘s middags gekend hadden weer terug. Ze werd vrolijker en kwam steeds dichterbij zitten. Na het eten liepen we wat door het dorp. Op een donker plekje sloeg ze haar armen om me heen en begon me te kussen. Dit keer was het meer dan alleen liefdevol, het werd passioneel. Haar tong vond de mijne en ze drukte haar heerlijke lichaam tegen het mijne. Ze wond me vreselijk op. Ongetwijfeld voelde ze dat, want ze trok me met haar handen om mijn kont tegen zich aan. Ik liet me ook niet onbetuigd en streelde haar rug van boven tot over haar billen. Ze kreunde lichtjes en de strelende beweging van haar borsten tegen mijn lijf deed me onbeschrijfelijk geil worden. Oh, wat wilde ik graag met haar vrijen. Haar naakte lichaam tegen het mijne voelen. Al haar intieme plekjes ontdekken met m’n vingers, m’n mond en tong. Ik wilde haar billen tegen mijn kruis voelen, haar strelen tot ze nat werd en mij smeekte om in haar te komen. Ik wilde haar diep en dieper nemen, haar laten klaarkomen op mijn pik en over haar heen komen, haar borsten onder mijn zaad spuiten. Het scheelde een haartje of ik was in mijn broek gekomen. We namen even afstand en liepen, enigszins moeizaam, verder. Aan de rand van het dorp stonden we zwijgend uit te kijken over de donkere velden, flauwtjes verlicht door een wassende maan. Ze draaide zich om en zei: ‘Ik wil je. Deze nacht is van ons. Laten we naar je hotel gaan.’ Ik was intussen weer afgekoeld en dacht aan honderd dingen tegelijk. Mijn vriendin in Nederland, meer dan dertig jaar leeftijdsverschil, de roddelpers die ervan zou smullen. Maar er was nog iets, iets dat aan de rand van mijn bewustzijn dwarrelde. Terwijl we langzaam, de armen om elkaar heen, terugliepen in de duisternis naar mijn hotel, realiseerde ik me wat het was: ik zou verliefd op haar kunnen worden. Of beter: ik was het al. De intensiteit van ons contact, de overeenkomsten, de blik in haar ogen, het verlangen… het leidde onherroepelijk tot een, laten we eerlijk zijn, desastreuze verliefdheid. Eentje die al het andere op de achtergrond zou dringen, die problemen deed vergeten en een duizelingwekkende energie gaf aan het leven! Een verliefdheid die tot liefde kon transformeren, tot een voor altijd en eeuwig… oké, oké, ik was aan het doordraaien. Ik haalde diep adem en moest glimlachen om mijn eigen onzinnige gedachten.

We kwamen aan bij het hotel, ik kreeg de sleutel bij de receptie van een jonge man die me ondoorgrondelijk aankeek en licht spottend zei: ‘Bonne nuit et petit-déjeuner pour deux, j'imagine?’ Klootzak, maar ik begreep z’n jaloezie. In de kamer liep Camélia direct door naar de badkamer. Ik kleedde me uit op m’n boxer na en ging op bed liggen. De maan scheen naar binnen en ik had alle lichten gedoofd. Ik hoorde de douche, stelde me voor hoe ze daar naakt stond en een opkomende opwinding gierde door me heen. Even later kwam ze de kamer in, een grote handdoek om haar lichaam gewikkeld. Ze keek me aan, en zei ‘Qu’est-ce que tu veux: faire l’amour ou baiser? Vrijen of neuken. Toen ik niet meteen antwoordde, vroeg ze; ‘Tu as peur?’ Ik knikte. ‘Pourquoi?’ Ik aarzelde of ik eerlijk zou zijn. Ze glimlachte en zei: ‘Wees niet bang, ik bén al verliefd op.’ Ik wist niet wat ik hoorde. Kon ze mij hardop horen denken? En kon het waar zijn, kon een vrouw als zij verliefd worden op iemand als ik? Ze ging naast me liggen, de handdoek nog om haar heen. Zo lagen we, stil tegen elkaar aan, elkaar af en toe aankijkend in het flauwe schijnsel van het binnenvallende maanlicht.

Het is natuurlijk bizar, maar zo vielen we beiden in slaap. Toen ik rond vier uur in de nacht wakker werd omdat ik moest plassen, lag ze op haar zij, zonder handdoek, haar rug en billen naar mij toe. Terugkomend van de wc zag ik het licht over haar huid schijnen, zag ik de rondingen en curves van haar rug, heupen, billen en benen. Ik kwam dichterbij en rook haar bloemige geur. Ze draaide zich om en keek me slaperig aan, strekte haar armen uit en ik kroop half op haar en begon haar te zoenen. Voor het eerst raakten onze naakte lichamen elkaar. Ik voelde haar borsten tegen me aan, haar buik en hoe ze haar benen om me heen sloeg. Een golf van opwinding nam bezit van me en mijn erectie drukte tegen haar venusheuvel. Zo begon onze dans, onze opwindende paringsdans vanuit een intens liefdesgevoel overgaand in zuiver genot. Ik kuste haar borsten, likte haar tepels die als kleine torentjes verstijfden. Mijn tong trok een baantje van haar stijve tepels over haar stevige borsten naar beneden, landde in haar navel, klom omhoog naar de kleine haartjes op haar heuveltje. Een rilling ging door haar heen toen mijn tong kennismaakte met de bovenkant van haar spleetje, en tussen haar lipjes door naar haar warme, vochtige holte ging. Onderweg ontmoette ik haar kleine knopje, verscholen tussen haar plooien en de aanraking deed haar sidderen. Mijn tong draaide cirkeltjes en trilde over haar clitje. Ze spreidde haar benen en ik lag ertussen op mijn buik, mijn mond omsloot haar geslacht. Ze kreunde hard en greep mijn haar, trok eraan. Terwijl ik haar bleef likken ging ik met een vinger langs haar volle schaamlippen. Ze waren groot en soepel en ik spreidde ze voordat ik dieper naar binnen drong. Ik voelde de natte, warme en vooral gladde holte, duwde een tweede vinger naar binnen en bewoog heen en weer. Ze begon zwaar te hijgen, kreunde harder en duwde mijn gezicht steviger tegen haar natte kutje. Plots schokte ze hard en ik voelde een golf vocht mijn mond binnen spuiten. Een tweede golf volgde en ik genoot van haar intieme sappen. Ze was even stil en trok me toen aan m’n haar omhoog.

Terwijl we elkaar zoenden reikte ze naar mijn pik die tegen haar natte doosje duwde. Ze vond mijn stijve en wreef ‘m tegen de ingang van haar kutje. ‘Nu,’ fluisterde ze. Ik gleed in haar, zo diep mogelijk. Ik hoorde hoe ze inhaleerde en haar adem even vasthield. Ik begon te bewegen, steunend op mijn ellebogen, kijkend naar haar prachtige gezicht. Haar ogen waren dicht, haar mond half open. Ik keek naar beneden en zag haar borsten, de tepels hard en vooruit stekend. De hitte van haar kut was ongelooflijk, haar spieren molken mijn pik, trokken me naar binnen. We neukten, langzaam en intens. Ze duwde me van zich af en draaide zich om, op haar knieën. Ik bedacht me geen moment en ging haar van achteren binnen. Haar heupen gaven het tempo aan, ik volgde met zekere stoten in haar zuigende kut. Ik spreidde haar billen en zag bij het flauwe licht haar donkere gaatje, perfect rond. Ik maakte m’n duim nat met mijn tong en legde ‘m precies op de ingang. Ik hoorde haar kreunen toen ik langzaam naar binnen schoof, intussen doorgaand haar langzaam te neuken. Mijn duim ging zo diep als kon. Ik trok mijn pik naar buiten en plaatste de eikel op de ingang van haar kontje. Ze voelde het, hield stil. Door iets naar binnen te duwen vroeg ik haar toestemming. Ik voelde haar aarzeling, toen duwde ze haar kont tegen mijn pik. Ik gleed iets naar binnen. 'Arrêt, doucement,’ hoorde ik haar kreunen. Ik wachtte tot ze weer ging bewegen. Ik voelde mijn pik centimeter voor centimeter naar binnen glijden. ‘Ah oui, plus vite’. Ik bewoog sneller en kwam dieper. Haar kont was zo ontzettend strak dat ik dit niet lang vol ging houden. ‘Je vais jouir,’ kreunde ik, ik ga klaarkomen. ‘Ah oui, chéri, remplis-moi.’ En ik hield het niet meer, ik voelde mijn zaad door mijn pik gaan en in haar kontje schieten. Ik hoorde mijzelf een vreemd geluid maken, een schreeuw, een brul. Ik voelde haar nattigheid over mijn ballen spuiten en langs m’n benen glijden.

Ik trok me uit haar terug en liet me naast haar vallen op het bed. Ze ging ook liggen en keek me aan. Een blik vol liefde, vol trots, zou ik bijna zeggen. Deze paring was meer dan alleen lust, het was een verbinding van genegenheid en bevrijding. Zo vielen we in slaap.

De volgende ochtend werd ik wakker van de zon die naar binnen scheen. Camélia sliep nog, het laken losjes over haar naakte lichaam. Ik stond op, ging plassen en keek naar buiten. Godver, zeker drie fotografen liepen op straat, druk pratend en gebarend. Ik zag de hoteleigenaar erbij staan, z’n hoofd schuddend. Zachtjes maakte ik Camélia wakker die meteen haar armen om me heen sloeg. ‘Wacht,’ zei ik, ‘er staan fotografen buiten.’ Ze zuchtte en vloekte. ‘Vind je het erg als je in de bladen komt te staan naast mij?’ vroeg ze zachtjes. Ik, of ik dat erg vind? Bladen die ik toch nooit lees? Maar hoe zou het voor haar zijn, met een dertig jaar oudere vent gezien te worden. Ze lachte: ‘Mij interesseert het niets, ik vind je prachtig en ik wil niets liever dan met jou gezien worden.’

Twee weken later was ik terug in Nederland. Mijn vriendin had een appje gestuurd dat ze bij haar zus bleef, dat iemand haar een foto had gestuurd van een pagina uit een Frans roddelblad. Mijn vriendin was mijn vriendin niet meer, was eigenlijk de inhoud van het laatste appje. Camélia en ik appten daarentegen elke dag en een half jaar later verhuisde ik naar Frankrijk. Vol energie, vol nieuwe mogelijkheden. Ik was niet meer moe, niet slaperig, niet somber. Ik had alles verkocht, huis, auto, spullen. Une page blanche. Alleen de kat ging mee met de trein. Ze haalde me op van het station in Brive. In haar zilveren Aston Martin.