Ik word wakker met een zwaar, warm lichaam tegen mijn rug.

Alex slaapt nog, zijn arm losjes over mijn middel, zijn adem rustig in mijn nek. Het kaarslicht is allang uit. De kamer is grijs van het ochtendlicht dat door de half open gordijnen valt. Mijn hele lichaam doet pijn op een zoete, gebruikte manier. Tussen mijn benen voelt het gevoelig en licht opgezwollen. Er is nog steeds een kleverig restant van hem dat langzaam over mijn dij glijdt.

En dan komt de schaamte.

Heet. Dicht. Onontkoombaar.

Ik herinner me alles. Hoe ik op mijn knieën ging. Hoe ik hem schoonlikte. Hoe ik kreunde zodat de hele gang het kon horen. Hoe ik hem opgeilde, mezelf een slet noemde, hem smeekte om me vol te spuiten. Hoe ik ondergespoten op het bed lag terwijl hij triomfantelijk naar me keek.

Ik voel me vies. Goedkoop. Alsof ik mezelf in één nacht heb weggegeven aan een man die ik nauwelijks ken. Een man die niet eens echt mijn type is.

Ik durf hem bijna niet aan te kijken als hij wakker wordt.

Hij strekt zich uit, grijnst lui, en kust mijn schouder. “Goedemorgen.”

Ik mompel iets terug, draai mijn gezicht weg. Hij merkt mijn stilte, maar zegt er niets van. Hij staat op, trekt zijn kleren aan, zoekt zijn telefoon. De stroom is nog steeds uit, ik zie het aan de dode wekker en de stille koelkast.

“Ik ga naar huis,” zegt hij uiteindelijk. “Douchen, schone kleren, kijken of er al iets werkt.” Hij leunt over me heen, kust me kort op de mond, en tikt met zijn vinger tegen mijn kin. “Was leuk. Heel leuk.”

Als de voordeur achter hem dichtvalt, zucht ik diep van opluchting. Alleen. Eindelijk alleen met mijn schaamte.

Ik trek een legging en een trui aan, steek mijn bankkaart in mijn zak en ga naar de winkel om de hoek. De straten zijn nog steeds vreemd stil. Geen verkeerslichten, geen open winkels met verlichting. In de buurtsuper brandt alleen noodverlichting. Mensen staan in de rij met contant geld.

Als ik bij de kassa kom, blijkt mijn bankkaart nutteloos. De pinautomaten doen het niet. “Alleen cash, meisje,” zegt de caissière. Ik heb geen cash. Buiten probeer ik bij een geldautomaat, maar die is ook dood.

Ik loop met lege handen terug naar mijn appartement.

Thuis zoek ik bij elkaar wat er nog is: een half oud brood, een blik tonijn dat ik koud eet. Het is karig, maar het houdt me overeind.

’s Middags maak ik een lange wandeling in het park. De stad voelt anders zonder stroom. Mensen praten zachter, er zijn meer fietsers, de lucht lijkt schoner. Ik probeer niet te denken aan vorige nacht, maar elke keer als ik mijn benen voel, of de lichte pijn tussen mijn dijen, schiet het weer door me heen.

Tegen de avond is de stroom nog altijd niet terug. Mijn voorraad is op. Ik heb letterlijk niets meer.

Ten einde raad sta ik voor de deur van mijn buurman Lars.

Ik ken hem alleen van zien. Groot, breed, permanent in sportkleding. Fitnessinstructeur. Altijd die arrogante half-glimlach alsof hij weet dat vrouwen naar hem kijken. Niet mijn type. Te zelfverzekerd. Te… alfa.

Toch klop ik.

Hij doet open. Blote voeten, grijze joggingbroek, zwart T-shirt dat strak over zijn borstkas en armen spant. Hij ruikt lekker naar douchegel.

“Hé,” zegt hij, wenkbrauwen omhoog. “Wat kom jij doen?”

Voor ik iets kan uitbrengen, trekt er een plagerige grijns over zijn gezicht.

“Of kom je je excuseren voor afgelopen nacht?”

Ik zak door de grond.

Mijn wangen vliegen in brand. Natuurlijk. Natuurlijk heeft hij alles gehoord. Het gebonk. Mijn gekreun. De vieze woorden.

Ik durf hem niet aan te kijken. Mijn blik blijft op de grond.

“Ik… sorry,” mompel ik. “Ik wist niet dat… het was zo hard. Sorry dat je het moest horen.”

Hij lacht zacht, een lage, tevreden klank.

“Oh, ik heb het gehóórd. Meerdere keren. Best indrukwekkend volume voor zo’n klein meisje.”

Hij leunt tegen de deurpost, armen over elkaar, en kijkt me openlijk op en neer.

“Kom binnen.”

Hij stapt opzij.

Ik aarzel één seconde, voel de hitte van schaamte nog branden in mijn gezicht, en stap dan zijn appartement binnen.

Ik sta nog steeds in de deuropening van zijn appartement, mijn gezicht brandend van schaamte, toen Lars de deur verder open duwt.

“Kom binnen,” zegt hij opnieuw, nu met een lichte grijns. “Je gaat hier niet van de honger bezwijken terwijl ik net pasta op het gasvuur heb staan.”

Zijn appartement ruikt naar knoflook, olijfolie en iets kruidigs. Op het gasstel pruttelt een pan. Hij heeft blijkbaar nog wel een gasfles en een klein campingstel. Slim. Terwijl ik ongemakkelijk op de bank ga zitten, schept hij twee borden vol. Warme penne met een simpele tomatensaus, wat geraspte kaas die hij nog in de koelkast had (die inmiddels ook lauw is), en een paar plakjes salami.

Hij zet het bord voor me neer en gaat tegenover me zitten, benen wijd, ellebogen op tafel.

“Eet.”

Het is geen vraag.

Ik begin te eten. Het is eenvoudig, maar na een dag met bijna niets smaakt het hemels. Warme saus, beetgare pasta. Ik voel hoe de honger langzaam wijkt, maar tegelijkertijd voel ik zijn blik.

Hij kijkt niet weg.

Hij kijkt gewoon.

“Je hebt gisteravond best een show gegeven,” zegt hij na een tijdje, terwijl hij nonchalant een hap neemt. “Ik lag letterlijk met een kussen over m’n hoofd en kon je tóch nog horen. Best indrukwekkend longvermogen.”

Ik slik bijna in het verkeerde keelgat. Mijn wangen gloeien opnieuw.

“Ik… ik had niet gedacht dat iemand het zo hard zou horen.”

“Oh, iedereen op deze etage heeft het gehoord.” Hij leunt achterover, de stoel op de twee achterste poten balancerend. “Vooral toen je hem smeekte om harder te gaan. En die zin over ‘vul me’… die bleef wel even hangen.”

Ik wil door de grond zakken. Mijn vork blijft half omhoog hangen.

Hij geniet er duidelijk van. Die arrogante, tevreden glimlach. Precies het soort man dat ik normaal uit de weg ga. Te zelfverzekerd. Te direct. Te… alfa.

Toch merk ik dat mijn lichaam anders reageert dan mijn hoofd. Er is iets in de manier waarop hij me aankijkt, openlijk begerig, zonder excuses, dat een warme, ongewenste tinteling tussen mijn benen veroorzaakt.

“Je lichaam is strakker dan ik dacht,” zegt hij opeens, alsof hij het weerbericht bespreekt. Zijn ogen glijden over mijn schouders, mijn borsten onder de trui, de lijn van mijn taille. “Je ziet er goed uit.”

Ik voel de hitte opnieuw stijgen.

“Jij… ziet er zelf ook goed uit,” hoor ik mezelf zeggen. Het is gemeend. Zijn T-shirt spant over brede schouders en een duidelijk gespierde borstkas. Zijn armen zijn dik en geaderd. Fitnessinstructeur of niet, hij ziet eruit alsof hij precies weet wat hij met zijn lichaam doet. “Je traint duidelijk serieus.”

Hij glimlacht scheef, alsof hij het compliment al verwachtte.

“Dank je. Jij dan? Sport je vaak?”

“Af en toe. Hardlopen. Een beetje yoga. Niets serieus.”

“Zonde.” Hij leunt weer naar voren. “Met jouw verhoudingen zou je met een beetje krachttraining echt iets kunnen neerzetten. Strakke billen, sterke core… dat soort dingen.”

Zijn blik daalt opnieuw, ditmaal trager. Ik voel me half ontkleed, terwijl ik gewoon een trui en legging draag. De schaamte van gisteravond mengt zich met iets anders, iets dat warm en ongemakkelijk tussen mijn dijen kruipt.

Het gesprek glijdt verder. Over training, over hoe de sportschool dicht is door de stroompanne, over hoe saai de stad is zonder internet of tv.

Dan, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zegt hij:

“Ik heb een sleutel van de sportschool. Privétoegang. We zouden nu kunnen gaan. Geen gedoe, geen andere mensen. Alleen wij.”

Ik kijk hem aan.

Mijn verstand zegt nee.

Dit is precies het soort man waar ik normaal niets mee te maken wil hebben. Arrogant. Duidelijk geïnteresseerd. En hij heeft me gisteravond gehoord terwijl ik als een slet lag te kreunen.

Maar er is niets te doen.

Geen stroom.

Geen eten meer thuis.

Geen afleiding.

En ergens, diep onder de schaamte, voel ik diezelfde gevaarlijke tinteling die ik bij Alex voelde. Die stille, ongewenste nieuwsgierigheid naar wat er gebeurt als een man zo openlijk laat blijken dat hij je wil.

“Oké,” zeg ik uiteindelijk, zachter dan ik wil.

Lars grijnst, tevreden, alsof hij al wist dat ik ja zou zeggen.

“Goed. Eet eerst je bord leeg. Daarna gaan we.”

Hij leunt achterover en kijkt me aan terwijl ik verder eet.

Die blik.

Die stilte.

Die trage, openlijke manier waarop zijn ogen over me glijden.

De erotische spanning in de kamer is ineens zo dik dat ik bijna kan proeven hoe de avond verder zou kunnen gaan.

Ik ga terug naar mijn appartement om sportkleding te halen.

Mijn handen trillen een beetje terwijl ik een sporttas volstop: een zwarte sportbh, een strakke legging die ik eigenlijk alleen gebruik als ik zeker weet dat niemand me ziet, sportschoenen, een dun sportshirt.

Lars wacht in de gang, leunend tegen de muur, zaklamp in zijn hand. Hij zegt niets toen ik terugkwam, alleen diezelfde half-grijnzende blik alsof hij al weet hoe dit eindigt. We lopen zwijgend door de donkere straten. Geen straatlantaarns, geen lichten in de huizen, alleen het zwakke schijnsel van de maan en af en toe een auto in de verte. Zijn schouder raakt af en toe de mijne. Elke keer voel ik de hardheid van zijn spieren door zijn T-shirt heen.

Bij de sportschool haalt hij een sleutelbos tevoorschijn. Het slot klikt. De deur zwaait open.

Binnen is het pikkedonker.

Muisstil.

De lucht ruikt naar rubber, metaal en oude zweetbanden.

Ik zet één stap naar binnen en stop meteen. Ik zie letterlijk niets. Alleen zwarte ruimte.

Lars botst tegen me aan.

Zijn hele borstkas drukt even tegen mijn rug, zijn heupen tegen de mijne. Ik voel de stevigheid van zijn buikspieren, de breedte van zijn schouders, en lager… iets stevigs dat kort tegen mijn bil drukt voordat hij een stap opzij zet.

“Sorry,” mompelt hij, maar er zit geen spoor van spijt in zijn stem.

Hij klikt de zaklantaarn aan. Een smalle, witte lichtbundel snijdt door het donker. Hij legt een hand in mijn zij, stevig, geleidend, en loopt voorop naar de kleedruimtes.

Hij heeft aan alles gedacht, besef ik met een steek van ergernis. Ik heb niets bij me. Geen telefoon met batterij, geen zaklamp, niets. Ik ben volledig afhankelijk van zijn licht.

Bij de deuren van de kleedkamers blijf ik staan.

“Ik… ik heb geen licht,” zeg ik stom. “Ik kan niet in het donker omkleden.”

Lars haalt zijn schouders op.

“Kleed je hier maar om.” Hij duwt de deur van de herenkleedkamer open. “Er is toch niemand anders. En ik heb de enige lamp.”

Hij zegt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Alsof ik niet half bloot voor hem ga staan in een lege, stille sportschool midden in een black-out.

Met een rood hoofd, van schaamte omdat ik zo dom was om niets mee te nemen, en van iets anders dat ik niet wil benoemen, stap ik achter hem aan naar binnen.

Lars zet de zaklamp op een bankje, zodat de lichtbundel schuin omhoog schijnt. Dan trekt hij zonder aarzeling zijn T-shirt over zijn hoofd.

Mijn adem stokt.

Zijn bovenlijf is precies zoals ik verwachtte en tegelijk erger. Breed, hard, elke spiervezel zichtbaar in het harde licht van de lamp. Een lichte lijn borsthaar die naar beneden loopt over zijn strakke buik. Hij haakt zijn duimen in de rand van zijn broek en duwt die naar beneden. Er blijft alleen een strakke, donkere boxershort over. De stof spant over zijn dijbenen… en over de duidelijke, zware bobbel die zich aftekent. Groot. Dikker dan ik had durven inschatten. Mijn mond wordt droog. Ik moet slikken.

Hij merkt dat ik kijk. Natuurlijk merkt hij dat.

Hij zegt er niets van. Alleen die kleine, arrogante trek om zijn mond.

Ik draai me half weg en begin mezelf uit te kleden. Eerst het shirt. Dan de legging. Ik schuif hem langzaam over mijn heupen, voel hoe de koele lucht mijn blote billen kust. Ik sta nu in alleen mijn kanten string en bh. De string is zo smal dat hij nauwelijks iets bedekt. Ik voel zijn blik branden op mijn kont. Lang. Openlijk.

Het zou me moeten irriteren.

In plaats daarvan voel ik een warme, verraderlijke natheid tussen mijn benen. Mijn tepels hard worden tegen de stof van mijn bh.

Fout.

Opwindend.

Spannend.

Alle drie tegelijk.

Ik pak de strakke sportlegging en trek hem omhoog. De stof glijdt over mijn dijen en spant zich strak over mijn billen, zodat de vorm van de string erdoorheen zichtbaar blijft. Dan draai ik mijn rug naar hem toe. Mijn vingers zoeken de sluiting van mijn bh. Ik maak hem los, laat de bandjes van mijn schouders glijden, voel hoe de koele lucht mijn blote borsten raakt. Een seconde blijf ik zo staan, rug naar hem, borsten bloot, voordat ik de sportbh omhoog trek en mijn shirt aandoe.

Ik durf niet om te kijken.

Maar ik voel hem.

Zijn stilte.

Zijn blik.

De zware, trage manier waarop hij ademt.

“Klaar?” vraagt hij uiteindelijk, stem lager dan daarvoor.

Ik knik, nog steeds met mijn rug naar hem toe, en voel hoe de spanning in de kleine, donkere kleedkamer bijna tastbaar is geworden.

We beginnen met cardio.

Lars zet de zaklamp op een hoge bank zodat de lichtbundel schuin over de loopband valt. Het is vreemd, bijna intiem, om te sporten in deze enorme, stille ruimte met alleen dat ene smalle licht. Onze ademhaling klinkt hard in de stilte. Elke stap die ik zet, echoot een beetje. Zweet begint al snel tussen mijn schouderbladen te prikken.

Na twintig minuten stapt Lars van zijn eigen toestel. Zonder iets te zeggen trekt hij zijn T-shirt over zijn hoofd en gooit het op een bank.

Ik slik.

Zijn bovenlijf glimt al licht van zweet in het harde licht van de zaklamp. De sixpack is scherp afgetekend, de borstspieren bewegen bij elke ademhaling, de aders op zijn armen liggen er strak op. Mijn blik glijdt steeds opnieuw naar beneden, naar de V-lijn die in zijn broek verdwijnt, naar de manier waarop zijn buikspieren aanspannen als hij water drinkt.

Ik schaam me ervoor.

Ik wíl niet aangetrokken voelen tot deze arrogante buurman die me net nog belachelijk heeft gemaakt om mijn gekreun. Maar mijn lichaam luistert niet. Er trekt iets warms en zwaars laag in mijn buik. Mijn sportbh voelt ineens te strak om mijn tepels.

Lars merkt het. Natuurlijk merkt hij het.

Hij veegt zweet van zijn voorhoofd, grijnst scheef en zegt:

“Als je zo blijft staren, ga ik denken dat je meer interesse hebt in mijn buikspieren dan in de oefening.”

Ik wend mijn blik snel af, voel de hitte in mijn wangen.

“Ik… keek niet.”

“Natuurlijk niet.” Hij lacht zacht, die lage, zelfverzekerde klank. “Kom. Krachttraining. Billen en core.”

Hij begeleidt me naar een rek met dumbbells. In het schaarse licht legt hij uit hoe ik de hip thrusts en de Romanian deadlifts moet doen. Elke keer dat hij dichterbij komt om iets te corrigeren, ruik ik zijn zweet, warm, mannelijk, schoon. Het doet iets met me wat ik niet wil toegeven.

Bij de volgende oefening, een bent-over row met gewichten, gaat hij achter me staan.

“Rug recht,” zegt hij. “Ik wil zien of je onderrug niet hol trekt.”

Mijn T-shirt is te wijd. Het valt naar voren als ik buig en belemmert zijn zicht.

Hij tikt er kort tegenaan.

“Trek dat shirt uit. Dan kan ik beter zien.”

Ik kijk over mijn schouder.

“Ik… dat is niet nodig.”

“Je hebt er nog een sportbh onder. Je hoeft niet preuts te doen.” Zijn stem is kalm, bijna nonchalant, maar er zit diezelfde plagerige dominantie in die me gisteren al zo in verlegenheid bracht. “Of wil je liever dat ik het voor je doe?”

De uitdaging hangt tussen ons in.

Mijn verstand schreeuwt dat dit te ver gaat. Dat ik niet halfnaakt voor deze man moet gaan staan in een lege sportschool. Maar mijn lichaam is al warm, al alert, al te bewust van hoe dicht hij achter me staat.

Met trillende vingers pak ik de zoom van mijn shirt en trek het over mijn hoofd. De koele lucht kust mijn blote schouders en de diepe decolleté van de sportbh. Ik voel me ineens veel kwetsbaarder. En tegelijk… opgewondener.

Lars zegt niets. Alleen een kort, goedkeurend geluid.

“Beter. Nu kan ik zien wat je doet.”

We gaan verder.

Bij elke herhaling komt hij dichterbij. Zijn hand landt op mijn onderbuik om te voelen of ik mijn core aanspan. Warm. Stevig. Zijn vingers liggen plat tegen mijn huid, precies boven de rand van mijn legging. Een scheut pure opwinding schiet door mijn lijf, zo sterk dat mijn knieën even zwak worden.

“Aanspannen,” beveelt hij zacht. “Hier.” Hij drukt iets steviger.

Later, bij de glute bridges, legt hij beide handen op mijn billen om de hoek te corrigeren.

“Hoger. En knijp aan het einde.” Zijn handpalmen liggen vol op mijn strak omhulde billen, duimen die net de binnenkant van mijn dijen raken. Elke keer als ik omhoog duw, voel ik de druk van zijn handen, de warmte, de bezitterige manier waarop hij me vasthoudt.

Ik hijg harder dan de oefening rechtvaardigt.

Mijn string is al vochtig. Ik voel het plakken. Elke aanraking van zijn handen stuurt een nieuwe, hete golf door mijn onderlichaam. Het voelt fout. Het voelt alsof ik opnieuw die grens overga die ik mezelf had voorgenomen niet meer over te steken.

En toch blijf ik de oefeningen doen.

Bloot bovenlijf.

Zijn handen op mijn buik.

Zijn handen op mijn billen.

Zijn adem dicht bij mijn oor als hij iets corrigeert.

De zaklamp werpt lange schaduwen over de vloer. Onze lichamen bewegen in dat ene smalle licht. En ergens diep vanbinnen, onder de schaamte en de ergernis over mijn eigen reactie, weet ik al dat dit niet meer alleen om sporten gaat.

We liggen op de matten voor de laatste core-oefeningen. Lars zit half achter me, één hand op mijn onderbuik om te controleren of ik goed aanspan, de andere steunend naast mijn heup. De zaklamp staat op een bankje een paar meter verderop, de lichtbundel zwakker dan eerder. We ademen synchroon, mijn spieren branden prettig, zijn warme handpalm ligt stevig tegen mijn blote huid.

Dan, zonder enige waarschuwing, dooft de zaklamp.

Compleet.

Totale duisternis.

“Shit,” begint Lars, maar ik reageer al in paniek.

Ik probeer rechtop te komen, te snel, te onhandig. Mijn hand glijdt weg op de gladde mat. Mijn evenwicht is weg. Ik val voorover, recht tegen hem aan. Mijn borstkas landt hard tegen de zijne, mijn dij glijdt tussen zijn benen, mijn handen zoeken steun op zijn schouders. Voor één seconde is er alleen warmte, hardheid, en de geur van zijn zweet.

Lars beweegt meteen.

Zijn armen sluiten om me heen, stevig, alsof hij me opvangt, maar hij laat me niet los. In plaats daarvan draait hij ons half om, zodat ik half op hem lig. Zijn ene hand glijdt naar mijn onderrug, de andere vindt mijn wang in het donker.

Ik wil me meteen terugtrekken. Mijn verstand schreeuwt dat dit een ongeluk was, dat ik moet opstaan, dat ik afstand moet nemen. Maar zijn lichaam is zo warm, zo hard, en de duisternis maakt alles intenser. Ik voel de duidelijke, stevige druk van zijn erectie tegen mijn dij. Groot. Onmiskenbaar.

“Lars… ik viel gewoon,”

Hij laat me niet uitpraten.

Zijn mond vindt de mijne in het donker. De kus is niet voorzichtig. Hij kust zoals hij traint: doelgericht, dominant, zonder twijfel. Zijn tong dringt meteen tussen mijn lippen, eist toegang, en mijn lichaam verraadt me opnieuw. Ik antwoord. Mijn tong beweegt tegen de zijne, een zacht, verraderlijk geluid ontsnapt aan mijn keel.

Hoe kan dit gebeuren?

Hoe kan ik me zo snel laten meeslepen door deze arrogante man?

Zijn hand glijdt van mijn rug naar mijn bil, kneedt stevig door de strakke legging heen. De andere hand vindt de rand van mijn sportbh en schuift eronder, warme vingers die over mijn blote borst strijken tot ze mijn tepel vinden. Hij draait er zachtjes aan. Een schok van pure lust schiet door mijn buik.

Ik probeer nog één keer protest te vormen.

“Dit… dit is niet wat,”

“Je ligt op me,” onderbreekt hij hees tegen mijn mond. “Met je handen in mijn haar en je kut die al nat is. Voel je dat?” Hij duwt zijn heupen omhoog, zodat zijn harde lul steviger tegen me aandrukt. “Dit voelt niet als een ongeluk.”

Schaamte brandt heet door me heen.

Hij heeft gelijk.

Mijn string is doorweekt. Mijn heupen bewegen al een beetje tegen hem aan, alsof mijn lichaam zelf besloten heeft dat het genoeg heeft van mijn mentale weerstand.

In de absolute duisternis voelt alles scherper. Het geluid van onze ademhaling. Het natte geluid van de kus. De manier waarop zijn handen me vasthouden alsof ik al van hem ben. Mijn verstand blijft protesteren, dit is te snel, te makkelijk, te veel zoals gisteren, maar mijn lichaam is al bezweken.

Ik kus hem terug, dieper, hongeriger, terwijl een deel van mij zichzelf haat omdat ik opnieuw zo makkelijk val voor precies het soort man dat ik dacht te verachten.

Zijn hand glijdt van mijn bil naar de rand van mijn legging en duwt hem naar beneden, over mijn heup. De koele lucht van de lege sportschool kust mijn blote huid. Ik wil protesteeren, wil zeggen dat dit te ver gaat, dat ik dit niet wil… maar de woorden blijven steken in mijn keel wanneer zijn vingers onder de dunne stof van mijn string glijden.

Hij vindt me kletsnat.

Een diepe, tevreden grom ontsnapt aan zijn keel.

“Jesus… je bent al zo nat.” Zijn vingers glijden tussen mijn schaamlippen, twee vingers die langzaam heen en weer wrijven over mijn klit. “Voor iemand die net nog deed alsof dit een ongeluk was.”

Schaamte brandt heet in mijn wangen, maar mijn heupen duwen vanzelf tegen zijn hand aan. Mijn lichaam is een verrader. Het wil meer. Het wil zijn vingers dieper, harder, het wil die dikke lul die ik eerder in zijn boxer zag afgetekend.

“Lars… we zouden alleen sporten…” Mijn stem klinkt zwak, hees, ongeloofwaardig zelfs in mijn eigen oren.

“En nu doen we iets anders.”

Hij trekt mijn string opzij. Zijn vingers glijden naar binnen, één, dan twee, diep en stevig. Ik kreun hard tegen zijn mond, mijn binnenste spant zich om hem heen. Hij begint me te vingeren met dezelfde gecontroleerde kracht waarmee hij de oefeningen uitlegde. Diep, ritmisch, precies de juiste plek rakend.

Mijn handen klampen zich vast aan zijn schouders. Mijn voorhoofd rust tegen het zijne. In de totale duisternis is er alleen gevoel: de warmte van zijn borstkas tegen de mijne, de natte geluiden van zijn vingers in me, de harde druk van zijn erectie tegen mijn dij.

“Je haat het dat je dit wilt, hè?” fluistert hij dicht bij mijn oor, terwijl zijn duim over mijn klit wrijft. “Je vindt me arrogant. Te direct. Niet jouw type. Maar je kut vertelt een heel ander verhaal.”

Ik wil hem tegenspreken.

Ik wil zeggen dat hij ongelijk heeft.

Maar op dat moment kromt hij zijn vingers precies goed en een scherpe, heldere golf van genot schiet door mijn onderbuik. Een gebroken kreun ontsnapt aan mijn lippen.

“Zie je?” Zijn stem is triomfantelijk, laag, gevaarlijk. “Je lichaam liegt niet.”

Hij trekt zijn vingers terug. Ik hoor het natte geluid, voel de lege, kloppende sensatie die achterblijft. Dan voel ik hem bewegen. Hij duwt zijn boxershort naar beneden. De hete, harde kop van zijn lul drukt tegen mijn opening. Dik. Warm. Dreigend.

“Zeg stop als je het echt niet wilt,” murmelt hij.

Maar hij wacht niet lang.

En ik zeg niets.

Met één stevige, langzame stoot glijdt hij naar binnen.

Mijn mond opent zich in een stomme kreet. Hij is groter dan ik had ingeschat. Mijn wanden rekken zich om hem heen, pijnlijk-zoet, overweldigend. Hij zakt dieper, centimeter voor centimeter, tot zijn schaambeen hard tegen me aandrukt en ik hem helemaal voel.

“Fuck…” ademt hij tegen mijn hals. “Je zit zo strak.”

Hij begint te bewegen. Diepe, gecontroleerde stoten in de absolute duisternis. Elke keer dat hij naar binnen glijdt, voel ik elke ader, elke centimeter van hem. Mijn benen wikkelen zich om zijn middel. Mijn nagels graven in zijn rug.

Mijn verstand blijft maar herhalen dat dit fout is, dat ik mezelf opnieuw weggeef aan een man die me niet eens echt kent, dat ik gisteren al genoeg slet ben geweest.

Maar mijn lichaam…

Mijn lichaam beweegt met hem mee.

Mijn heupen tillen zich op om hem dieper te nemen.

Mijn mond zoekt de zijne in het donker en kust hem hongerig terug.

Lars neukt me steviger, harder, de natte geluiden van mijn kut die hem opslokt vullen de stille sportschool. En ergens tussen de schaamte en de lust door besef ik dat ik opnieuw aan het verliezen ben.

Niet omdat hij me dwingt.

Maar omdat een deel van mij precies dit wilde.

Ineens zwaait de deur van de trainingszaal open.

Een felle lichtbundel scant de ruimte, heen en weer, alsof iemand zoekt.

Paniek slaat als een ijskoude golf door me heen.

Shit.

Betrapt.