
Maar ergens in dat vijfde jaar was er iets verschoven. Niet tussen hen, niet in de liefde zelf, maar in de nacht. De seks was voorspelbaar geworden, een vertrouwd ritueel dat ze zonder woorden uitvoerden: hetzelfde begin, dezelfde bewegingen, dezelfde zucht op hetzelfde moment. Ze vrijden nog, ja, maar het was alsof ze een liedje speelden waarvan ze de noten uit hun hoofd kenden. Geen valse tonen, geen verrassingen. Alleen maar herhaling.
Die ochtend stond Jason bij het aanrecht, zijn rug naar haar toe. Hij had een donkerblauw overhemd aan, de mouwen nog niet opgerold. Eva keek naar zijn schouders, naar de lijn van zijn nek, en voelde een steek van tederheid die tegelijk iets weemoedigs had. Ze liep naar hem toe, sloeg haar armen om zijn middel en legde haar wang tegen zijn rug.
'Morgen,' mompelde ze.
'Morgen.' Hij draaide zich half om en kuste haar kruin. 'Koffie staat klaar.'
Ze bleef nog even zo staan, met haar neus tegen de stof van zijn overhemd. Hij rook naar zeep en naar de verwarming van de badkamer. Vertrouwd. Veilig. En ergens, diep onder dat alles, naar iets waar ze geen naam voor had.
Het was op een donderdagmiddag dat ze Chris voor het eerst echt zag. Hij woonde drie huizen verderop, in het huis met de donkergroene voordeur en de oprit vol grind. Ze had hem vaker gezien, natuurlijk, bij het buitenzetten van de kliko of wanneer hij zijn auto waste in het weekend. Maar die middag stond hij in zijn voortuin, met ontbloot bovenlijf, bezig een tak van de oude eik te zagen die over zijn dak hing. Eva kwam terug van haar werk, haar tas over haar schouder, en bleef onwillekeurig staan.
Chris was achtentwintig, breed gebouwd, met een huid die glansde van het zweet. De middagzon lag over zijn schouders en armen, over de strakke spieren die zich spanden en ontspanden bij elke haal van de zaag. Hij had een witte doek om zijn hoofd geknoopt, en toen hij haar zag, hield hij op met zagen en stak zijn hand op.
'Alles goed, buurvrouw?'
Zijn stem was laag, met een lichte spot erin, alsof hij precies wist dat ze naar hem had staan kijken. Eva voelde een hitte naar haar wangen stijgen die niets met de zon te maken had.
'Ja hoor,' zei ze, en haar stem klonk hoger dan ze wilde. 'Druk aan het werk, zie ik.'
'Kan niet altijd wachten tot de storm het doet.' Hij grijnsde. 'Wil je wat drinken? Ik heb koud bier binnen.'
Het was een onschuldig aanbod. Dat zei ze tegen zichzelf terwijl ze achter hem aan naar binnen liep, door de hal met de donkere houten vloer, naar de keuken waar de gordijnen half dicht waren. Het was een onschuldig aanbod, en ze nam het aan omdat ze dorst had, meer niet.
Maar toen hij haar het flesje aangaf en hun vingers elkaar raakten, wist ze dat het niet onschuldig was. En toen hij tegenover haar aan de tafel ging zitten, zijn benen wijd, zijn blik open en taxerend, voelde ze iets in haar onderbuik dat ze in geen tijden had gevoeld. Spanning. Gevaar. Het besef dat er iets kon gebeuren wat niet mocht.
'Je man,' zei Chris na een stilte, 'is dat Jason, van nummer veertien?'
'Ja.'
'Goeie vent. Komt altijd vriendelijk over.'
'Dat is hij ook.' Eva nam een slok bier. Het was koud en bitter. 'We zijn vijf jaar getrouwd.'
'Vijf jaar.' Hij floot zachtjes. 'En nog steeds gelukkig?'
De vraag hing in de lucht, brutaal en direct. Eva had moeten lachen, had moeten zeggen dat het hem niets aanging. In plaats daarvan keek ze hem aan en zei: 'Ja. Nog steeds.'
Chris knikte langzaam, alsof hij iets begreep wat ze niet had gezegd. 'Gelukkig zijn is mooi,' zei hij. 'Maar soms is gelukkig niet genoeg.'
Ze had weg moeten gaan. Ze had haar tas moeten pakken, hem moeten bedanken voor het bier en naar huis moeten lopen, naar Jason, naar de vertrouwde avond met de televisie en het eten en de stille slaapkamer. Maar ze bleef zitten, met haar rug recht en haar hart bonzend, terwijl Chris haar aankeek met die donkere ogen die niets leken te verbergen.
'Wat bedoel je daarmee?' vroeg ze.
'Ik bedoel,' zei hij, en hij boog zich iets naar voren, 'dat een vrouw als jij meer nodig heeft dan een goeie vent die vriendelijk overkomt. Soms heb je iemand nodig die je vastpakt alsof hij je niet meer los wil laten. Iemand die niet vraagt, maar neemt.'
Eva's adem stokte. Ze had moeten protesteren, had moeten opstaan en weglopen. Maar de woorden bleven in haar keel steken, en in plaats daarvan voelde ze hoe haar dijen zich onwillekeurig spanden, hoe haar tepels hard werden onder haar blouse.
'Ik moet gaan,' zei ze ten slotte, maar ze stond niet op.
Chris glimlachte. 'Je weet waar ik woon.'
Die avond aan tafel vertelde ze Jason over haar dag, over de vergadering die te lang duurde en de collega die weer eens te veel praatte. Ze vertelde niet over Chris. Ze vertelde niet over het bier, over de manier waarop hij naar haar had gekeken, over het gevoel dat ze de hele weg naar huis tussen haar benen had gedragen. En toen Jason na het eten zijn hand op haar knie legde en vroeg of ze vroeg naar bed wilden, zei ze ja, zoals altijd.
Maar terwijl hij boven haar bewoog, met die vertrouwde, zorgzame bewegingen, dwaalden haar gedachten af naar de middag. Naar de glans op Chris' huid. Naar zijn stem, laag en spottend. Naar de belofte in zijn ogen. En voor het eerst in maanden kwam ze klaar met een intensiteit die haar deed schokken, terwijl ze haar nagels in Jasons rug zette en haar gezicht wegdraaide zodat hij haar niet kon zien.
Jason merkte het verschil. Hij zei er niets van, maar toen hij naast haar lag, zijn ademhaling nog onregelmatig, voelde ze zijn blik op haar rusten. 'Alles goed?' vroeg hij.
'Ja,' zei ze. 'Beter dan goed.'
Het was geen leugen. Het was alleen niet het hele verhaal.
De weken daarna groeide er iets tussen haar en Chris. Geen verhouding, nog niet, maar een spanning die zich als klimop om haar heen slingerde. Ze zag hem vaker dan voorheen, of misschien lette ze gewoon beter op. Hij groette haar vanaf zijn oprit, hield haar staande bij de brievenbus, maakte opmerkingen die onschuldig klonken maar diep onder haar huid kropen. En elke keer dat ze thuiskwam, droeg ze het mee naar binnen, naar Jason, naar hun bed.
Het was op een vrijdagavond dat het gebeurde. Jason was naar een congres, twee dagen weg. Eva had de avond voor zichzelf, met een boek en een glas wijn, maar het boek kon haar aandacht niet vasthouden. Ze dacht aan Chris. Aan zijn handen, breed en eeltig. Aan de manier waarop hij naar haar keek, alsof hij haar al naakt had gezien.
Om half tien stond ze op, trok haar jas aan en liep naar buiten. De straat was stil, de avondlucht koel. Haar voeten brachten haar naar het huis met de donkergroene voordeur, en voor ze kon bedenken wat ze deed, had ze aangebeld.
Chris deed open alsof hij haar had verwacht. Hij droeg een donker T-shirt en een spijkerbroek, en zijn blik gleed over haar heen met een traagheid die haar deed huiveren.
'Buurvrouw,' zei hij. 'Wat een verrassing.'
'Ik kon niet slapen,' zei ze, en het klonk belachelijk, maar ze kon niets beters bedenken.
'Kom binnen.'
Ze stapte over de drempel en hij deed de deur achter haar dicht. Het geluid van de klik echode door de hal. Toen draaide hij zich om, en voor ze iets kon zeggen, had hij haar tegen de muur gedrukt, zijn lichaam hard tegen het hare, zijn handen om haar polsen.
'Zeg dat je dit niet wilt,' zei hij zacht, zijn mond vlak bij haar oor, 'en ik laat je gaan.'
Eva's hart bonsde zo hard dat ze dacht dat hij het kon horen. Ze kon hem wegduwen. Ze kon nee zeggen. Ze kon naar huis lopen en doen alsof dit nooit was gebeurd.
Maar ze zei niets.
Chris wachtte een tel, twee tellen. Toen boog hij zijn hoofd en kuste haar, hard en veeleisend, en Eva kreunde tegen zijn mond terwijl ze haar heupen tegen de zijne drukte. Zijn handen lieten haar polsen los en gleden naar haar billen, kneedden haar door de stof van haar broek heen, tilden haar op alsof ze niets woog. Ze sloeg haar benen om zijn middel en liet zich meedragen, de trap op, naar zijn slaapkamer, waar hij haar op het bed liet vallen en boven haar uit torende.
'Trek je kleren uit,' zei hij.
Het was geen verzoek. Het was een bevel, en Eva gehoorzaamde met trillende vingers. Ze trok haar blouse over haar hoofd, maakte haar beha los, schoof haar broek en slip naar beneden tot ze naakt voor hem lag, haar huid gloeiend onder zijn blik.
Chris kleedde zich langzaam uit, zijn ogen geen moment van haar af. Zijn lichaam was gespierd en donker, zijn pik al hard en groot. Hij kwam op het bed, pakte haar polsen en hield ze boven haar hoofd vast met één hand, terwijl zijn andere hand tussen haar benen gleed.
'Nat,' constateerde hij. 'Zo nat voor me.'
Eva kon alleen maar knikken, haar adem stokte toen hij twee vingers in haar duwde, ruw en diep. Hij bewoog ze in een ritme dat haar deed kronkelen, zijn duim vond haar klit en wreef eroverheen terwijl hij haar bleef aankijken.
'Je man weet hier niets van, hè?' zei hij. 'Je komt hier stiekem, als een stout meisje, en je laat me doen wat ik wil.'
Ze schudde haar hoofd, kon geen woord uitbrengen. De vernedering, de opwinding, het besef van wat ze deed, alles smolt samen tot een extase die haar duizelig maakte.
'Zeg het,' beval hij. 'Zeg dat je een stoute meid bent.'
'Ik ben een stoute meid,' fluisterde ze, en de woorden brandden op haar tong.
Chris grijnsde. Hij trok zijn vingers terug, pakte zijn pik en leidde hem naar haar ingang. Toen stootte hij toe, hard en diep, en Eva schreeuwde het uit. Hij neukte haar zonder genade, zijn heupen sloegen tegen de hare, zijn handen hielden haar polsen vast, zijn mond vond haar borsten en beet zachtjes in haar tepels. Ze kwam binnen enkele minuten, schokkend en gillend, maar hij stopte niet. Hij draaide haar om, trok haar op handen en knieën en nam haar van achteren, zijn handen op haar billen, zijn vingers af en toe hard neerkomend op haar huid.
'Dit is wat je nodig had,' gromde hij. 'Dit is wat je al die tijd miste.'
En Eva, met haar gezicht in het kussen en haar lichaam in brand, kon alleen maar kreunen dat hij gelijk had.
Terwijl Eva die vrijdagnacht in het huis met de donkergroene voordeur lag, haar lichaam nog naschokkend van een genot dat ze niet had gekend, zat Jason in een hotelkamer aan de andere kant van de stad. Het congres was afgelopen, de borrel was uitgelopen, en hij had zich teruggetrokken op zijn kamer met het voornemen om vroeg te slapen. Maar de slaap kwam niet. Hij lag op zijn rug naar het plafond te staren, zijn telefoon in zijn hand, en dacht aan thuis. Aan Eva. Aan de vertrouwde warmte van haar lichaam naast het zijne.
En toen dacht hij, zonder te weten waarom, aan Naomi.
Ze woonde in de straat achter de hunne, in een klein huis dat ze deelde met haar moeder. Jason kende haar van gezicht, van de zaterdagmarkt en van de buurtbarbecue twee zomers geleden. Ze was achttien, met een huid als gepolijst ebbenhout en een lach die iets uitdagends had. Hij had haar nooit echt gesproken, alleen gegroet, alleen beleefd geknikt. Maar de laatste weken was ze vaker in zijn gedachten opgedoken, ongenood en onverklaarbaar. Misschien kwam het door de sleur, door het gevoel dat zijn leven in vaste banen liep, door de stille wanhoop die hij niet onder woorden kon brengen.
Hij opende zijn telefoon en zocht haar naam op in de buurtapp. Daar stond ze, met een profielfoto waarop ze over haar schouder keek, haar donkere ogen half toegeknepen. Hij staarde naar het scherm tot zijn ogen brandden. Toen legde hij de telefoon weg en dwong zichzelf te slapen.
Maar het zaad was geplant.
De zondag na zijn terugkeer zag hij haar bij de supermarkt. Ze stond bij de ingang, met een tas in haar hand en een koptelefoon om haar nek, alsof ze op iemand wachtte. Jason liep langs haar heen, wilde alleen maar knikken, maar ze sprak hem aan.
'Hé, buurman.'
Hij bleef staan. 'Naomi, toch?'
'Goed onthouden.' Ze grijnsde. 'Hoe was je congres?'
'Vermoeiend. Veel gepraat, weinig inhoud.'
'Klinkt als school.' Ze haalde de koptelefoon van haar nek en liet hem om haar pols bungelen. 'Ik ben net klaar met mijn examenjaar. Eindelijk vrij.'
'Gefeliciteerd.' Hij wist niet goed waar hij moest kijken. Ze droeg een kort topje en een wijde broek, en haar blote schouders glansden in het licht van de supermarkt. 'En nu?'
'Nu ga ik doen waar ik zin in heb.' Ze keek hem aan met een openheid die hem verwarde. 'En jij? Doe jij wel eens waar je zin in hebt?'
De vraag bleef tussen hen hangen. Jason voelde zijn mond droog worden. 'Niet vaak genoeg,' zei hij ten slotte.
Naomi lachte zachtjes. 'Dat dacht ik al.' Ze draaide zich om en liep weg, haar heupen zwaaiend op een manier die hij niet kon negeren. Bij de hoek keek ze nog één keer om, en haar blik was een uitnodiging die hij niet kon misverstaan.
De dagen daarna zocht hij haar op, zonder het hardop te benoemen. Hij fietste langs haar huis, zogenaamd toevallig. Hij stond langer stil bij de brievenbus als zij in de buurt was. Hij merkte dat hij zijn overhemden zorgvuldiger koos, dat hij zijn haar anders deed, dat hij naar zichzelf keek in de spiegel met een kritische blik die hij in jaren niet had gehad.
En op een avond, toen Eva laat moest werken en hij alleen thuis was, stuurde hij haar een bericht. Gewoon een vraag, onschuldig: of ze wist wanneer het grofvuil werd opgehaald. Haar antwoord kwam binnen een minuut, met een lachende emoji en een wedervraag: of hij haar wilde helpen met een kast die ze in elkaar moest zetten.
Hij wist dat het een excuus was. En hij ging erop in.
Het was negen uur toen hij aanbelde bij haar huis. De moeder was er niet, zei Naomi, die naar een vriendin was. Ze droeg een kort broekje en een shirt dat van haar schouder gleed, en ze leidde hem naar haar slaapkamer, waar de onderdelen van een kast op de vloer lagen.
'Je hoeft het niet echt te doen,' zei ze, terwijl ze op haar bed ging zitten en haar benen over elkaar sloeg. 'Ik wilde gewoon dat je kwam.'
Jason bleef in de deuropening staan, zijn hart bonzend. 'Waarom?'
'Omdat ik je zie kijken.' Haar stem was zacht, maar er lag geen spoortje aarzeling in. 'Elke keer als ik langsloop, kijk je. En ik kijk terug.'
Hij had moeten weggaan. Hij had moeten zeggen dat hij getrouwd was, dat dit niet kon, dat hij van Eva hield. Maar de woorden kwamen niet. In plaats daarvan deed hij een stap naar voren, toen nog een, tot hij voor haar stond, vlak bij het bed.
'Ik ben getrouwd,' zei hij.
'Weet ik.' Ze keek naar hem op, haar donkere ogen groot en rustig. 'Dat maakt het alleen maar spannender, toch?'
Ze pakte zijn hand en trok hem naar beneden, en Jason verzette zich niet. Hij knielde voor haar, legde zijn handen op haar blote dijen en voelde de warmte van haar huid onder zijn vingers. Ze boog zich naar voren en kuste hem, zacht eerst, toen dringender, en haar handen gleden door zijn haar terwijl ze hem dichterbij trok.
'Je mag alles,' fluisterde ze tegen zijn mond. 'Ik wil dat je alles doet.'
En Jason, die vijf jaar lang dezelfde man was geweest, die altijd zorgzaam en voorspelbaar en trouw was geweest, liet zich vallen. Hij duwde haar achterover op het bed, trok haar shirt omhoog en ontblootte haar borsten, klein en stevig, met donkere tepels die hard werden onder zijn aanraking. Hij nam er een in zijn mond en zoog eraan terwijl zijn handen haar broekje naar beneden trokken. Naomi kreunde en kromde haar rug, haar vingers klampten zich vast aan zijn schouders.
'Harder,' zei ze. 'Ik ben niet breekbaar.'
Hij beet zachtjes in haar tepel en ze giechelde, een laag, hees geluid dat hem nog harder maakte. Hij ging tussen haar benen liggen en keek naar haar, naar haar jonge, strakke lichaam, naar de donkere huid die glansde in het lamplicht. Ze was nat, zo nat dat het glinsterde, en toen hij zijn mond op haar legde, schokte ze onder hem.
Hij likte haar langzaam, proefde haar, liet zijn tong rond haar klit cirkelen terwijl ze haar heupen tegen zijn gezicht duwde. Ze was luidruchtig, ongegeneerd, en haar kreten vulden de kleine kamer. Hij stak twee vingers in haar en bewoog ze ruw, en ze kwam al na een paar minuten, haar benen trillend om zijn hoofd.
'Nu jij,' zei ze buiten adem, en ze trok hem omhoog, maakte zijn riem los, zijn gulp, en bevrijdde zijn pik. Ze nam hem in haar mond zonder aarzeling, diep en gretig, en Jason kreunde terwijl hij zijn handen in haar haar begroef. Ze keek naar hem op terwijl ze hem pijpte, haar ogen donker en ondeugend, en hij voelde zich tegelijk schuldig en levendiger dan hij in jaren was geweest.
Hij trok haar overeind, draaide haar om en duwde haar voorover op het bed. Ze lachte, een lage, uitdagende lach, en spreidde haar benen. Hij ging achter haar staan en stootte toe, hard en diep, en Naomi kreunde het uit. Hij neukte haar zonder terughoudendheid, zijn handen om haar smalle heupen, zijn blik op de donkere huid van haar rug, op de manier waarop haar billen tegen zijn dijen sloegen. Ze was jong en soepel en ze nam alles wat hij gaf, vroeg om meer, harder, dieper, tot hij zich met een brul in haar leegde.
Daarna lagen ze naast elkaar, zwijgend, hun ademhaling nog onregelmatig. Jason staarde naar het plafond en voelde de schuld opkomen, maar ook iets anders, iets dat sterker was: een roes, een bevrijding, een spanning die hij niet had geweten dat hij miste.
'Dit blijft tussen ons,' zei hij.
Naomi draaide zich naar hem toe en glimlachte. 'Natuurlijk.'
Het was een zaterdagmiddag, drie weken later, toen het gebeurde. Jason had tegen Eva gezegd dat hij naar de bouwmarkt ging. Eva had gezegd dat ze bij een vriendin ging lunchen. Geen van beiden had de ander geloofd, maar geen van beiden had iets laten merken.
Jason was naar Naomi's huis gelopen, met een doosje bonbons alsof hij op visite ging bij een tante. Naomi had hem binnengelaten in een zijden kamerjas die bij elke beweging openviel. Ze hadden geen woord gewisseld. Hij had haar tegen de muur van de gang gedrukt, de kamerjas opengeslagen en zijn hand tussen haar benen gelegd. Ze had gekreund, haar hoofd achterover, haar vingers in zijn haar.
Eva, die op weg was naar Chris, had een omweg genomen door de steeg achter Naomi's huis. Ze wist niet waarom. Misschien wilde ze de route verkennen, misschien wilde ze tijd rekken, misschien wilde ze gewoon even alleen zijn met de spanning die in haar buik kriebelde. Toen ze langs het raam liep, keek ze op, zonder bedoeling, zonder verwachting.
En daar stond Jason.
Hij stond in de gang van het huis, zijn broek op zijn enkels, zijn handen op de donkere huid van een meisje dat Eva vaag kende van de buurt. Naomi, heette ze. Achttien jaar. En Jason neukte haar tegen de muur alsof zijn leven ervan afhing, zijn gezicht vertrokken van een genot dat Eva niet van hem kende.
Eva bleef staan, verstijfd, haar hart bonzend in haar keel. Ze had moeten wegkijken. Ze had moeten doorlopen. Maar ze kon het niet. Ze stond daar, achter de heg, en keek naar haar man, naar de manier waarop zijn heupen bewogen, naar de extase op zijn gezicht, naar de jonge, soepele benen die om zijn middel geslagen waren. En in plaats van woede voelde ze iets anders: herkenning. Opluchting. Een vreemd, warm gevoel van bevestiging.
Ze liep door, langzaam, alsof er niets was gebeurd. Bij Chris aangekomen, liet ze zich tegen de deurpost vallen en wachtte tot haar ademhaling weer normaal was. Toen ze aanbelde, deed hij open met een handdoek om zijn nek en een blik die haar meteen doorzag.
'Je ziet eruit alsof je iets gezien hebt,' zei hij.
'Iets,' zei Eva. 'Iets wat ik niet had verwacht.'
Chris trok haar naar binnen en sloot de deur. 'Vertel het me terwijl ik je neuk,' zei hij, en zijn stem was laag en donker, en Eva voelde de spanning in haar onderbuik exploderen.
Ze vertelde het hem niet. Maar terwijl hij haar op zijn bed gooide, haar kleren van haar lijf scheurde en haar hardhandig nam, dacht ze aan Jason, aan zijn gezicht bij het raam, aan de extase die ze had gezien. En ze kwam klaar met een kracht die haar deed schreeuwen, terwijl Chris haar polsen vasthield en haar naam gromde.
Jason zag haar diezelfde middag. Hij was klaargekomen in Naomi, had zich aangekleed en was via de achtertuin vertrokken, omdat hij geen zin had in de straat. Zijn route voerde hem langs het huis van Chris, drie huizen verderop, en hij wilde er snel langs lopen, zonder op te kijken. Maar toen hoorde hij een geluid dat hem deed stilstaan.
Het was Eva's stem.
Hij keek door de kier van de halfopen gordijnen aan de zijkant van het huis, en daar lag ze, op een groot bed, haar benen wijd, haar handen boven haar hoofd vastgehouden door een grote, donkere man die hij herkende als Chris van nummer elf. Chris bewoog boven haar, hard en diep, en Eva's gezicht was vertrokken van een genot dat Jason niet van haar kende. Ze kreunde, ze smeekte, ze schreeuwde het uit, en Chris lachte laag en noemde haar een stoute meid.
Jason bleef staan, zijn adem stokte, zijn handen tot vuisten gebald. Hij had moeten naar binnen stormen. Hij had moeten schreeuwen, slaan, iets kapotmaken. Maar hij deed niets. Hij stond daar, achter de heg, en keek naar zijn vrouw, naar de extase op haar gezicht, naar de manier waarop haar lichaam zich bewoog onder de handen van een andere man. En in plaats van woede voelde hij iets anders: herkenning. Opluchting. Een vreemd, warm gevoel van bevestiging.
Die avond zaten ze tegenover elkaar aan tafel, zoals altijd. Eva had gekookt, een pasta met tomatensaus en basilicum. Jason had wijn ingeschonken. Ze praatten over de tuin, over de buren, over een film die ze wilden zien. Ze zeiden niets over wat ze hadden gezien. Maar er hing iets tussen hen, een geheim dat ze deelden zonder het te benoemen, een stilzwijgende afspraak die geen van beiden durfde te verbreken.
Na het eten deed Jason de afwas. Eva droogde. Hun handen raakten elkaar bij het aanpakken van een bord, en de aanraking was elektrisch. Jason keek haar aan, en in haar ogen zag hij dezelfde spanning die hij zelf voelde.
'Bed?' vroeg hij.
'Ja,' zei ze.
Ze lieten de vaat staan en liepen naar boven, hand in hand, als twee mensen die iets wisten wat de ander ook wist. In de slaapkamer kleedden ze zich uit zonder haast, zonder woorden, en toen ze naakt tegenover elkaar stonden, was er iets veranderd. Jason keek naar haar alsof hij haar voor het eerst zag, en Eva keek terug met een honger die ze al die jaren had weggestopt.
Hij duwde haar op het bed, harder dan hij ooit had gedaan. Ze kreunde, trok hem bovenop zich, krabde haar nagels over zijn rug. Hij beet in haar nek, haar schouders, haar borsten. Ze sloeg haar benen om zijn middel en trok hem diep in zich, en ze bewogen samen in een ritme dat ruw en dringend en volkomen nieuw was.
'Harder,' fluisterde ze. 'Ik wil je voelen.'
Hij gehoorzaamde, stootte dieper, sneller, en zij kwam klaar met een kreet die door het huis galmde. Hij volgde haar, zijn gezicht begraven in haar hals, zijn lichaam schokkend van een genot dat hij in jaren niet had gevoeld.
Daarna lagen ze naast elkaar, zwetend en buiten adem, en voor het eerst in lange tijd was de stilte tussen hen niet leeg maar vol. Jason draaide zich naar haar toe en streek een haarlok uit haar gezicht.
'Ik hou van je,' zei hij.
'Ik ook van jou,' zei Eva.
En ze wisten allebei dat er meer was, dat er geheimen waren, dat er andere lichamen waren geweest en zouden komen. Maar ze wisten ook dat dit, wat ze net hadden gedeeld, echt was. Misschien echter dan ooit.
De weken die volgden, waren de gelukkigste die ze in jaren hadden gekend. Eva ging naar Chris wanneer de spanning haar te veel werd, en Jason zocht Naomi op wanneer de sleur dreigde terug te keren. Ze spraken er nooit over, maar ze wisten het van elkaar, en dat weten gaf alles een lading. Elke blik over de ontbijttafel, elke aanraking in de gang, elke nacht samen in hun eigen bed was doordrenkt met de wetenschap dat ze elkaar iets vergaven wat ze geen van beiden konden opgeven.




