
Een weduwe met smaak, klasse en een gevaarlijk zwak voor macht.
Ik ben Chantal de la Brije. Zevenenvijftig jaar oud, weduwe, financieel onafhankelijk en gezegend met een uiterlijk waar ik, eerlijk gezegd, nooit over te klagen heb gehad. Mijn haar is van nature rood. Niet dat brave, koperkleurige rood dat je bij een doorsnee kapper op een kleurenkaart aantreft, maar een diepe, vurige kleur die bij het juiste licht bijna gloeit. Mijn kapper noemt het mijn handelsmerk. Ik noem het een van mijn betere eigenschappen. Ik woon op een prachtig landgoed, heb een indrukwekkende vriendenkring, een aardige verzameling juwelen en een agenda die doorgaans voller is dan mij lief is. En dan zijn er de mannen. Ach, die mannen. Sinds mijn echtgenoot enkele jaren geleden overleed, heb ik ontdekt dat mijn weduwschap bij bepaalde heren een merkwaardig effect heeft. Alsof er ergens een onzichtbaar bordje aan mijn voordeur hangt met de tekst: Beschikbaar, maar uitsluitend voor heren die denken dat ze een kans maken. Ze zijn werkelijk overal.
Tijdens diners, op recepties, bij liefdadigheidsgala's en zelfs tijdens doodgewone boodschappen. Sommige heren hebben blijkbaar geen enkele moeite met het feit dat hun echtgenote thuis op hen wacht. Anderen doen aanzienlijk geheimzinniger, maar zijn minstens zo doorzichtig. Het vermakelijkste vind ik nog wel hun gedrag. Een man van zestig, directeur van een familiebedrijf, getrouwd, drie volwassen kinderen en een indrukwekkende reputatie in onze kringen, stond laatst bijna een kwartier naast me bij de champagnebar. Hij had zijn vrouw nog geen vijf meter verderop staan. 'Chantal, u ziet er werkelijk fantastisch uit.' Ik glimlachte. 'Wat aardig. Heeft uw vrouw dat ook al opgemerkt?' Hij verslikte zich bijna in zijn champagne. Heerlijk. Ik heb namelijk helemaal geen behoefte om achter mannen aan te lopen. Dat is een activiteit die ik met plezier aan anderen overlaat. Ik kijk. Ik luister. Ik beoordeel. En als een man denkt dat hij mij met een dure fles wijn, een paar complimenten en een overdreven zelfverzekerde glimlach kan inpakken, dan heeft hij nog heel wat te leren.
Mijn aandacht is geen vanzelfsprekendheid. Mijn gezelschap evenmin. Ik heb in mijn leven voldoende mannen ontmoet om te weten dat hun belangstelling vaak groter is dan hun persoonlijkheid. Ze willen indruk maken, willen bijzonder gevonden worden en vooral willen ze geloven dat juist zij degene zijn die de beroemde Chantal de la Brije weet te veroveren. Maar ik ben niet op zoek naar een veroveraar. Ik bepaal zelf wie mijn gezelschap waard is. En wie dat niet blijkt te zijn, verdwijnt doorgaans even geruisloos uit mijn leven als hij erin gekomen is. Zonder drama. Zonder lange gesprekken. Met een glimlach en een gesloten deur. Want één ding heb ik inmiddels uitstekend geleerd:
Mannen mogen dan graag denken dat zij de jager zijn. Maar bij mij bepalen ze nooit waar de jacht eindigt.
Er zijn verschillende soorten mannen die men in mijn omgeving tegenkomt. Om te beginnen heb je de vermogende zakenman. Meestal ergens tussen de vijftig en zeventig, een buikje dat hij zorgvuldig onder een Italiaans maatpak probeert te verbergen en een horloge dat vooral bedoeld lijkt om zijn bankrekening te demonstreren. Hij denkt dat vrouwen onder de indruk raken van zijn vermogen. Bij mij probeert hij het met verhalen over zijn villa in Zuid-Frankrijk, zijn zeiljacht en de exclusieve club waarvan hij lid is. Ik laat hem rustig uitpraten, neem af en toe een slokje champagne en kijk hem met mijn groenbruine ogen aan. Soms leg ik even mijn hand op zijn onderarm. Niet omdat ik belangstelling heb, maar omdat ik inmiddels weet dat zo'n klein gebaar bij bepaalde mannen voldoende is om hun verbeelding op hol te laten slaan. Zodra hij denkt dat hij mijn aandacht heeft gewonnen, vraag ik achteloos of zijn vrouw ook zo van zeilen houdt. De uitdrukking op zijn gezicht is onbetaalbaar. Natuurlijk weet ik allang dat hij getrouwd is. Ik weet zelfs hoe zijn vrouw heet. Maar waarom zou ik hem dat vertellen? Het is veel vermakelijker om hem zelf te laten ontdekken hoe weinig indruk zijn zorgvuldig opgebouwde voorstelling op mij maakt.
Dan heb je de intellectueel, een bijzonder vermoeiende categorie. Deze heren dragen vaak een bril met een duur montuur, spreken graag over kunst, literatuur en politiek en menen dat hun belezenheid hen onweerstaanbaar maakt. Ze denken dat ze mij kunnen verleiden met ingewikkelde gesprekken en subtiele verwijzingen naar Franse schrijvers. Ik speel aanvankelijk graag mee. Ik stel vragen, lach op de juiste momenten en geef ze het gevoel dat ze eindelijk een vrouw hebben gevonden die hun niveau begrijpt. Maar dan stel ik een eenvoudige vraag waarop ze geen antwoord hebben, of ik verander plotseling van onderwerp omdat ik iemand interessanter zie binnenkomen. Hun zelfverzekerdheid begint dan langzaam af te brokkelen. Het mooiste moment is wanneer zo'n man na weken van aandachtig berichten sturen ineens ontdekt dat ik niet langer onmiddellijk reageer. Eerst stuurt hij een beleefd bericht, vervolgens een iets persoonlijker bericht en uiteindelijk een bericht waarin hij voorzichtig vraagt of hij misschien iets verkeerd heeft gedaan. Ik glimlach wanneer ik het lees. Ach, beste man, denk ik dan, je hebt helemaal niets verkeerd gedaan. Je hebt alleen iets verkeerd begrepen. Je dacht dat mijn belangstelling voor jouw verhalen hetzelfde was als belangstelling voor jou.
De getrouwde mannen zijn misschien nog wel de vermakelijkste exemplaren. Vooral diegenen die zich in het openbaar voordoen als voorbeeldige echtgenoten. Ik herinner me een avond op een landgoed nabij Wassenaar, waar ik een diner bijwoonde. Een zekere Robert, een man van achtenvijftig met een indrukwekkende functie en een minstens zo indrukwekkende mening over zichzelf, had besloten dat die avond zijn grote kans was. Zijn vrouw zat aan de andere kant van de tafel. Toch vond Robert voortdurend redenen om zich naar mij toe te buigen. Eerst vroeg hij naar mijn wijn, daarna naar mijn vakantieplannen en uiteindelijk vertelde hij dat hij mij altijd al een bijzonder fascinerende vrouw had gevonden. Ik keek hem eens rustig aan. 'Robert, wat zegt uw vrouw eigenlijk van uw belangstelling voor fascinerende vrouwen?' Hij lachte ongemakkelijk en mompelde iets over mijn gevoel voor humor. Ik liet hem vervolgens bijna een uur geloven dat ik zijn gezelschap bijzonder aangenaam vond. Niet door beloften te doen, maar door hem precies genoeg aandacht te geven om zijn fantasie aan het werk te zetten. Hij begon zichtbaar zijn best te doen: een stoel aanschuiven, mijn glas bijvullen, complimentjes over mijn haar. Wat een vertoning.
Na het diner begeleidde hij mij naar mijn auto. Daar bleef hij staan, met zijn handen in zijn jaszakken en een uitdrukking die waarschijnlijk bedoeld was als romantisch. 'Chantal, ik zou je graag eens buiten deze gelegenheden ontmoeten.' Ik draaide me naar hem om en keek hem glimlachend aan. 'Robert, je bent een aardige man, maar vergis je niet in mijn vriendelijkheid.' Zijn glimlach verstarde. Ik gaf hem een beleefd kusje op zijn wang en stapte in mijn auto. Toen ik wegreed, zag ik hem nog steeds staan. De volgende ochtend ontving ik een bericht. En die middag nog een. Ik heb ze gelezen, maar niet beantwoord. Ik had mijn besluit genomen. Het was geen man die mij interesseerde; het was een man die zichzelf graag interessant wilde vinden in mijn ogen. Dat verschil is voor mij essentieel. En eerlijk gezegd vind ik het ronduit zielig wanneer een volwassen man zijn eigen huwelijk vergeet zodra een roodharige weduwe hem een glimlach schenkt. Ik heb mijn eigen leven opgebouwd en ben niet van plan andermans huwelijksproblemen als hobby te nemen.
Weet u wat mij misschien nog wel het meest verbaast aan mannen? Hun volstrekte overtuiging dat zij ergens recht op hebben. Recht op mijn aandacht, recht op mijn tijd, recht op een glimlach en soms zelfs het recht om te bepalen wat ik wel of niet prettig zou moeten vinden. Het begint vaak heel onschuldig. Een man schuift tijdens een diner zijn stoel iets dichterbij, legt net iets te nadrukkelijk zijn hand op mijn arm en praat tegen mij alsof we al jaren een bijzondere verstandhouding hebben. Hij neemt aan dat ik zijn complimenten waardeer, dat ik zijn uitnodiging accepteer en dat mijn vriendelijke glimlach een verborgen belofte inhoudt. Wat een wonderlijke gedachtegang. Ik ben zevenenvijftig, geen zeventien. Ik heb een huwelijk achter de rug, een eigen vermogen, een eigen huis en een leven waarin ik werkelijk niets tekortkom. Toch zijn er heren die denken dat ze met een paar complimenten en een zelfverzekerde houding mijn agenda kunnen overnemen. Laatst zei een man zelfs: 'Chantal, volgens mij moet jij gewoon eens iemand toelaten die voor je zorgt.' Ik keek hem aan, nam een slokje van mijn champagne en antwoordde: 'Wat een aardig aanbod. Maar wie heeft u verteld dat ik verzorging nodig heb?' Hij zweeg. Dat gebeurt vaker wanneer een vrouw niet het antwoord geeft waarop een man rekent.
Wat ik vrouwen graag zou willen meegeven, is dat vriendelijkheid geen toestemming is, aandacht geen verplichting en aantrekkelijkheid geen uitnodiging. Je mag prachtig gekleed zijn, verleidelijk lachen, genieten van een compliment en toch op ieder gewenst moment besluiten dat het genoeg is geweest. Ik heb mannen meegemaakt die zichtbaar geïrriteerd raakten wanneer ik een uitnodiging afsloeg. Alsof mijn nee een persoonlijke belediging was. Alsof hun belangstelling mij automatisch verplichtte tot wederzijdse belangstelling. En juist daar begint mijn minachting. Niet bij een man die mij bewondert, maar bij een man die meent dat zijn bewondering hem rechten geeft. Ik laat zulke heren rustig uitpraten, kijk ze recht aan en vertel ze vervolgens dat mijn avond voorbij is. Geen discussie, geen verantwoording en vooral geen schuldgevoel. Ik ben Chantal de la Brije. Ik bepaal wie mijn hand mag vasthouden, wie mijn gezelschap krijgt en wie voortaan slechts een naam is die ik tijdens een volgend diner beleefd zal negeren.
Een bijzonder exemplaar was Philippe, een gescheiden vastgoedondernemer van eenenzestig. Een man die zichzelf graag als een echte gentleman presenteerde, maar ondertussen een merkwaardige behoefte had om vrouwen te vertellen hoe ze zich moesten gedragen. Hij ontmoette mij tijdens een besloten kunstveiling en was binnen tien minuten overtuigd dat hij mij bijzonder goed begreep. Hij complimenteerde mijn jurk, mijn haar en mijn verschijning, maar voegde er telkens een klein advies aan toe. Mijn jurk mocht volgens hem iets minder opvallend zijn, mijn hakken waren volgens hem wel erg hoog en mijn onafhankelijke levensstijl zou misschien veranderen wanneer ik weer een man naast me had. Ik liet hem praten. Sterker nog, ik moedigde hem aan. 'Wat interessant, Philippe. Vertel eens, heb je altijd zulke uitgesproken ideeën over vrouwen?' Hij glimlachte zelfgenoegzaam en antwoordde dat hij nu eenmaal wist wat goed voor een vrouw was. Ik moest werkelijk moeite doen om niet hardop te lachen. Daar stond hij dan, een man die mij nauwelijks kende, maar blijkbaar al precies wist hoe ik mijn leven moest inrichten. Toen hij mij uitnodigde voor een diner, accepteerde ik onder de voorwaarde dat het op een avond naar mijn keuze zou zijn. Hij leek dat als een overwinning te beschouwen.
De weken daarna begon Philippe steeds meer eisen te stellen. Hij wilde weten waar ik was geweest, met wie ik had gegeten en waarom ik niet altijd onmiddellijk op zijn berichten reageerde. Hij noemde dat belangstelling. Ik noemde het bemoeizucht. Toen hij tijdens een telefoongesprek opmerkte dat hij niet gewend was dat vrouwen zo moeilijk deden, besloot ik dat het tijd was voor een kleine verduidelijking. 'Philippe, je hebt kennelijk een verkeerde indruk gekregen. Ik ben niet moeilijk. Ik ben alleen niet beschikbaar voor mannen die denken dat belangstelling hetzelfde is als zeggenschap.' Er viel een stilte. Daarna probeerde hij het nog met een grapje, maar ik had mijn besluit genomen. Ik beëindigde het gesprek vriendelijk en liet het daarbij. Een paar dagen later stuurde hij een bericht waarin hij schreef dat ik misschien wat meer open moest staan voor een man die wist wat hij wilde. Ik antwoordde met één zin: 'Dat weet ik zelf gelukkig ook heel goed, Philippe.' Daarna hoorde ik niets meer. En wat een heerlijke rust was dat.
Want uiteindelijk is dat misschien wel het belangrijkste wat Chantal heeft geleerd: een vrouw hoeft niet gekozen te worden om waardevol te zijn. Ze mag zelf kiezen. En ze mag net zo gemakkelijk van gedachten veranderen.
Rijke mannen zijn misschien wel de meest vermakelijke categorie. Niet omdat ze allemaal onaangenaam zijn, integendeel, maar omdat sommigen een merkwaardige afwijking hebben ontwikkeld: ze verwarren hun financiële mogelijkheden met hun aantrekkelijkheid. Ze zijn gewend dat deuren voor hen opengaan, dat mensen naar hen luisteren en dat hun wensen doorgaans worden ingewilligd. Ze reserveren een tafel in een restaurant waar je maanden van tevoren moet boeken, bestellen een uitstekende wijn en kijken vervolgens naar mij alsof ze zojuist een buitengewone investering hebben gedaan. Ik heb het allemaal meegemaakt. Een man die na een diner van achthonderd euro meende dat ik hem minstens een kus verschuldigd was. Een ander die na drie weken berichten sturen al sprak over een weekend in zijn villa aan het Comomeer, alsof ik mijn agenda slechts hoefde vrij te maken omdat hij dat had bedacht. En dan die blik wanneer ik vriendelijk bedank. Alsof ik zojuist een ongeschreven contract heb geschonden. Mijn hemel, heren, u hebt mij uitgenodigd voor het diner, niet gekocht op een veiling! Ik geniet best van een mooi restaurant, een goede fles Bourgogne en een onderhoudend gesprek. Maar ik ben niet te huur en al helemaal niet te koop. Mijn gezelschap is geen tegenprestatie voor uw creditcard.
Er was eens een zekere Frederik, een vermogende projectontwikkelaar van begin zestig. Een man met een groot landhuis, een indrukwekkende autocollectie en een ego dat vermoedelijk meer ruimte innam dan zijn bibliotheek. Hij had mij leren kennen tijdens een exclusieve receptie en besloot dat ik zijn volgende persoonlijke uitdaging zou worden. De eerste week stuurde hij bloemen. De tweede week volgden uitnodigingen voor diners. De derde week kreeg ik foto's van zijn landgoed, zijn wijnkelder en zijn vakantiehuis. Ik reageerde vriendelijk, soms met een compliment, soms met een geamuseerde opmerking. Hij begon steeds meer te denken dat hij terrein won. Uiteindelijk nodigde hij mij uit voor een bijzonder diner in een restaurant waar hij blijkbaar een vaste tafel had. Tegen het einde van de avond legde hij zijn hand over de mijne en zei: 'Chantal, ik denk dat we inmiddels wel weten waar dit naartoe gaat.' Ik trok mijn hand rustig terug, keek hem aan en glimlachte. 'Frederik, ik vrees dat u de enige bent die dat weet.' Zijn gezicht veranderde onmiddellijk. Hij begon over alle moeite die hij had gedaan, de tijd die hij in mij had geïnvesteerd en de bijzondere avonden die hij voor ons had georganiseerd. Ik luisterde geduldig. Toen hij uitgesproken was, zei ik: 'U hebt mij drie weken lang proberen te imponeren. Dat is uw keuze geweest. Maar nergens heb ik u beloofd dat daar iets tegenover zou staan.' Ik stond op, bedankte hem voor het diner en wenste hem een prettige avond. Zijn rekening betaalde hij zelf, uiteraard. Ik had immers niets anders gedaan dan zijn uitnodiging aannemen.
Sommige mannen hebben aanzienlijk meer geduld. Of beter gezegd: ze denken dat geduld uiteindelijk wordt beloond met iets waarop ze menen recht te hebben. Neem bijvoorbeeld Alexander, een bankier van negenenvijftig, die mij bijna twee maanden het hof maakte. Hij was bijzonder zorgvuldig in zijn aanpak. Elke ochtend een berichtje, iedere vrijdag een bloemstuk en regelmatig een uitnodiging voor een cultureel evenement. Hij kende mijn voorkeur voor klassieke muziek en wist zelfs welke champagne ik graag dronk. Ik moet toegeven dat hij zijn huiswerk goed had gedaan. Tijdens onze ontmoetingen was hij charmant, beleefd en uitstekend gekleed. Maar na verloop van tijd begon er iets te veranderen. Zijn complimenten werden steeds persoonlijker en zijn uitnodigingen steeds nadrukkelijker. Hij sprak over exclusieve vakanties, over hoe mooi wij samen zouden zijn op zijn jacht en over de vanzelfsprekendheid waarmee ik uiteindelijk een vaste plaats in zijn leven zou innemen. Hij had zichzelf blijkbaar al een toekomst met mij voorgesteld. Ik had alleen nog geen besluit genomen of ik überhaupt een volgende avond met hem wilde doorbrengen.
Tijdens een diner in zijn favoriete restaurant kwam het moment waarop zijn geduld omsloeg in zelfgenoegzaamheid. Hij keek mij aan en zei: 'Chantal, ik heb nu toch wel laten zien dat ik serieus ben? Ik denk dat het tijd wordt dat je mij ook eens iets laat zien.' Ik legde mijn bestek neer. 'Alexander, wat zou je dan precies willen zien?' Hij glimlachte en antwoordde dat hij dacht dat we inmiddels verder konden gaan dan alleen diners en gesprekken. Ik keek hem enkele seconden aan. 'Dus je hebt twee maanden bloemen gestuurd en diners georganiseerd en bent nu tot de conclusie gekomen dat ik je iets verschuldigd ben?' Hij probeerde het nog te verzachten door te zeggen dat hij gewoon duidelijkheid wilde. 'Dan zal ik duidelijk zijn,' antwoordde ik. 'Ik vind je gezelschap aangenaam geweest, maar ik voel niet wat jij kennelijk verwacht. En ik ben niet van plan mezelf ergens toe te laten bewegen omdat jij daar tijd en geld in hebt gestoken.' Hij werd rood. Niet van verliefdheid, vermoed ik. Ik stond op, trok mijn jas aan en liet hem achter met zijn zorgvuldig opgebouwde verwachtingen. Buiten ademde ik de frisse avondlucht in. Wat een bevrijdend gevoel was dat toch.
En weet u wat ik het mooiste vind? Ik hoef niet boos te worden. Ik hoef geen ruzie te maken en ik hoef mezelf niet te verdedigen. Een man die denkt dat hij met geld, aandacht of volharding aanspraak op een vrouw kan verwerven, mag best ontdekken dat hij zich vergist heeft.
Mijn gezelschap is een privilege, geen beloning voor volhardend aandringen.
Achter die deftige, roodharige weduwe van 57, met haar landgoed, champagne, juwelen en aristocratische kennissenkring, zit ook een vrouw die zich niet altijd aan de conventies houdt. Ze heeft namelijk een zwak voor een heel ander type man: jonge, volwassen mannen van begin twintig. Niet de heren met maatpakken, aandelenportefeuilles en dure auto's, maar sportieve jongens met een brutale glimlach, zelfvertrouwen en een flinke dosis levenslust. Wat haar daarin amuseert, is het contrast. Die jonge mannen zijn soms behoorlijk onder de indruk van haar verschijning, terwijl ze zelf helemaal niet onder de indruk is van hun stoere praatjes. Ze laat zich graag uitdagen, plaagt ze met haar ervaring en geniet ervan wanneer zo'n zelfverzekerde jongeman ontdekt dat deze elegante dame zich niet zomaar laat imponeren.
'Misschien ben ik wel een beetje ondeugend,' zou ik willen zeggen. 'Want waar mijn vriendinnen zich druk maken over heren van hun eigen leeftijd, betrap ik mezelf er soms op dat mijn blik blijft hangen bij een aantrekkelijke jongeman van vierentwintig. Een sportief lichaam, een beetje brutale uitstraling en vooral geen idee hoe hij een vrouw als ik moet benaderen. Dat vind ik soms bijzonder vermakelijk. En geloof me, ik ben beslist niet altijd zo braaf als mijn kennissen denken.'
Er is iets wat mijn keurige kennissenkring waarschijnlijk niet zou begrijpen. Terwijl de heren van mijn eigen leeftijd elkaar verdringen om mij mee uit eten te nemen, heb ik zo nu en dan veel meer plezier met mannen die gemakkelijk dertig jaar jonger zijn. Jonge, volwassen mannen, meestal ergens tussen de tweeëntwintig en achtentwintig. Sportief, energiek, soms een tikkeltje brutaal en doorgaans niet behept met de overdreven gewichtigheid die ik bij mijn rijke bewonderaars zo vermoeiend vind. Ik heb inmiddels vaker dan ik aan mijn vriendinnen vertel met zo'n jongeman een avond doorgebracht die aanzienlijk langer duurde dan oorspronkelijk gepland. En ja, soms eindigde zo'n avond in mijn slaapkamer. Het leeftijdsverschil? Dat is voor mij geen reden om me te verontschuldigen. Ik ben een volwassen vrouw en weet heel goed wat ik prettig vind. Wat me vooral bevalt, is dat deze mannen niet voortdurend proberen indruk te maken met hun vermogen of maatschappelijke positie. Ze zijn geïnteresseerd in mij, in mijn persoonlijkheid en in de vrouw achter die keurige jurken en kostbare juwelen. Dat vind ik verfrissend.
Wat mij bovendien amuseert, is het verschil in houding. De vermogende heren denken vaak dat een uitnodiging voor een exclusief restaurant voldoende is om mijn belangstelling te kopen. Die jonge mannen begrijpen doorgaans veel sneller dat mijn aandacht niet vanzelfsprekend is. Ze doen moeite, luisteren naar wat ik vertel, onthouden kleine details en durven ook wel eens onzeker te zijn. Dat laatste vind ik eigenlijk bijzonder charmant. Ik hoef geen man die voortdurend beweert dat hij alles kan. Ik wil iemand die begrijpt dat mijn wensen ertoe doen en die mijn grenzen respecteert. En wanneer ik besluit dat een avond voorbij is, is die voorbij. Leeftijd, uiterlijk of enthousiasme veranderen daar niets aan. Misschien is dat wel mijn grootste ondeugd: ik laat me niet vertellen wat een vrouw van zevenenvijftig hoort te willen. Dat bepaal ik namelijk zelf.
O, mijn hemel, als ik terugdenk aan sommige nachten die ik heb meegemaakt, moet ik nog steeds glimlachen. Er zijn herinneringen die ik beslist niet tijdens een chic diner met mijn vriendinnen zou delen. Die keurige dames zouden waarschijnlijk bijna hun champagne laten vallen. Maar laat ik eerlijk zijn: ik ben zevenenvijftig, ik weet wat ik aantrekkelijk vind en ik heb weinig behoefte om daar geheimzinnig over te doen. Sommige heren uit mijn eigen kringen hebben kennelijk een heel andere opvatting over romantiek dan ik. Een uitgebreid diner, twee glazen wijn, een compliment over mijn rode haar en vervolgens denken ze dat de avond zijn hoogtepunt heeft bereikt. Soms vraag ik me werkelijk af of ze zichzelf horen. Ik heb wel eens een man gehad die na nauwelijks tien minuten al met een bijzonder tevreden gezicht naast me lag. Hij keek alsof hij zojuist een olympische prestatie had geleverd. Ik heb hem vriendelijk aangekeken en gedacht: Ach, beste man, als dit je grote finale was, hadden we misschien beter nog een kop koffie kunnen nemen.
Wat ik heerlijk vind, is juist de tijd nemen. Geen haast, geen prestatiedrang en geen man die voortdurend met zichzelf bezig is. Ik houd van aandacht, warmte, aantrekkingskracht en het gevoel dat een man werkelijk bij mij aanwezig is. Van lange avonden die overgaan in de nacht, van gesprekken die steeds vertrouwelijker worden en van intimiteit waarin wederzijds verlangen centraal staat. Misschien is dat wel waarom sommige jongere mannen mij zo aanspreken. Niet omdat ze jong zijn en daarmee automatisch beter, maar omdat ik bij sommigen een onbevangenheid en enthousiasme ervaar die ik bij mijn deftige heren nogal eens mis. En geloof me, ik heb inmiddels geleerd dat een dure auto en een indrukwekkende bankrekening bijzonder weinig zeggen over iemands vermogen om een vrouw werkelijk aandacht te geven. Ik wil geen man die na tien minuten vindt dat hij zijn werk heeft gedaan. Ik wil een man die begrijpt dat een vrouw geen wedstrijd is die gewonnen moet worden. Ik wil bemind worden, niet afgevinkt.




