De eeuwenoude stenen deur zwaait langzaam open als ik mijn gewicht ertegen zet. Een krakend geluid van verroeste scharnieren galmt door de stenen gang die zich erachter opent. De gang strekt zich te ver voor ons uit om het einde te kunnen zien bij het licht van Aliya's fakkel.

Het slot op deze deur moet honderden jaren dicht hebben gezeten. Aarzelend zet ik een stap naar voren. We moeten de eerste levende personen op deze plek zijn in een hele lange tijd. Toch is de gang niet stoffig. Integendeel, de stenen vloer en de muren glanzen, en de lucht ruikt schoon.

"Vanaf hier moeten we extra voorzichtig zijn," zegt Aliya. Haar stem komt van vlak achter me.

"Goed dat je het zegt," antwoord ik. Niet dat ik dat zelf nog niet bedacht had, maar ik ben blij dat ze bij mij is.

Twee dagen geleden reisde ik nog alleen. Onderweg naar een oom die niet eens weet dat ik kom, in een tempo dat vooral bepaald werd door hoeveel zin ik had om die dag nog verder te lopen. Geen dringende reden om op te schieten, geen dringende reden om te blijven. Zo reis ik al maanden: van dorp naar dorp, van klus naar klus, met het belangrijkste doel om ergens anders te zijn dan waar ik vandaan kom. Toen sprak Aliya me aan in de taveerne, met die felle blik in haar ogen en een verhaal over een 'verlaten tempel' die ze zocht. Ze had een beschermer nodig. Ze was knap en ik had niets beters te doen. Dat waren al twee uitstekende redenen om mee te gaan.

Maar het was ook meer dan dat. Er was iets in de manier waarop ze over die tempel praatte dat me meer intrigeerde dan haar knappe gezicht alleen. Ik heb genoeg mooie vrouwen in taveernes gezien. Weinig van hen praten over eeuwenoude cultussen zoals andere mensen over het weer praten.

Samen lopen we verder door de verlaten gang. Uit voorzorg haal ik mijn zwaard uit de schede achter mijn rug en houd het gereed. Mijn ogen scannen de muren, de vloer, het plafond — een gewoonte die Symon er met tien jaar training in heeft geslagen. Zoek altijd het gevaar waar je het niet verwacht, jongen.

We zijn enkele tientallen meters gevorderd als een steen onder mijn voet omlaag zakt met een doffe klik.

Ik verstijf. Klaar voor alles wat er op me af zou kunnen komen. Maar in eerste instantie lijkt er niets te gebeuren. Geen blok steen op mijn hoofd, geen vuurspuwers, geen speren die uit de muren steken. Net als ik denk dat er misschien niets aan de hand was, kijk ik omlaag. Een dikke mist spuit uit de voegen van de vloertegels. Het gaat razendsnel. Binnen drie tellen is de wereld om me heen verdwenen in een dikke, witte waas.

"Aliya!" roep ik. Hoewel de mist zo dik is dat ik hem bijna kan vastpakken, kan ik er prima in ademen. Het lijkt ook geen giftig gas te zijn.

Aliya's stem komt van voor me. "Doorlopen Thomas! Blijf vooruit gaan!" Haar stem klinkt verder weg dan ik had verwacht. Ik stap voorzichtig vooruit en zet mijn voeten op de tast neer.

Met elke stap wordt de mist dunner en al snel zie ik de figuur van Aliya verderop in de tunnel. Ik knipper met mijn ogen. Klopt dat wel?

Haar silhouet wordt scherper. Ik droom niet. Ze staat rechtop, haar fakkel in de hand, en ze is volledig naakt. De leren wapenrusting en lange mantel die ze droeg zijn verdwenen.

Een koude tocht langs mijn benen trekt mijn blik omlaag. Ook mijn wapenrusting is weg. Ik sta spiernaakt in de tunnel, enkel mijn zwaard nog in mijn hand geklemd.

"Wat is dit!?" roep ik, gebarend met mijn armen.

"Ik heb hierover gelezen," antwoordt Aliya. Ze bestudeert haar eigen blote arm met dezelfde blik waarmee ze in de taveerne haar kaarten bestudeerde. "Dit is een valstrik van de Ovulia-cult. Een magisch gas waar kleding in oplost." Haar stem klinkt droog, alsof ze een interessant feitje deelt uit een oud boek. Toevallig een interessant feitje van het soort waardoor je ineens naakt bent.

"Huh? Alleen kleding? Hoe kan dat?"

"Fascinerend, hè?" Ze draait haar pols, bekijkt de huid alsof ze verwacht er iets te vinden. "De moleculaire structuur van organisch weefsel versus levende cellen... Er zijn theorieën over, maar niemand heeft het ooit bewezen." Dan kijkt ze op, en haar wetenschappelijke focus maakt plaats voor een scheef lachje. "Het slechte nieuws is dat we zonder onze kleren verder moeten. Het goede nieuws: we weten nu zeker dat we op de juiste plek zijn!"

'Fascinerend.' Meer niet. Het goede-nieuws deel is voor haar duidelijk veel belangrijker dan de vraag of ze zich zou moeten schamen. En ze schaamt zich niet, dat wordt me al snel duidelijk. Ze houdt haar fakkel omhoog om de gang verder in te kijken en doet geen enkele poging zichzelf te bedekken. Het is geen nonchalance, besef ik. Het is een keuze. Haar hoofd zit al bij de implicaties hiervan, de vraag wat er nu gaat komen, en haar naaktheid is domweg niet interessant genoeg om aandacht aan te besteden. De missie eerst. Ik respecteer dat.

Maar respect weerhoudt mijn ogen niet helemaal. Ze staat dichtbij, het fakkellicht danst over haar huid, en mijn blik glijdt langs haar lichaam voordat ik het kan stoppen. Toen ze op me af stapte in de taveerne vond ik haar al een verschijning, maar dit is iets anders. Zonder die vormeloze mantel onthult zich een lichaam dat spreekt van een actief leven. Strak, atletisch, met de soepelheid van iemand die gewend is om lange afstanden te lopen en in bibliotheken op ladders te klimmen.

Haar lange bruine haar valt over haar slanke rug tot net boven haar billen — rond, stevig, en nu volledig zichtbaar. Als ze zich naar mij omdraait om iets te zeggen, slaat mijn hart twee slagen over. Haar borsten zijn vol en zacht, met donkere tepels die hard staan van de koude lucht. Ze zijn voller dan ik had vermoed onder haar wapenrusting. En haar ogen zijn niet op mijn gezicht gericht.

Aliya kijkt langs mijn lichaam. Niet stiekem, niet beschaamd, gewoon openlijk. Is dat een goedkeurende blik? Ik weet dat jarenlang zwaardtraining mijn lichaam heeft gevormd tot iets waar ik niet ontevreden over ben. Maar het is haar directheid die me verrast. De meeste vrouwen zouden op z'n minst doen alsof ze niet keken. Aliya is duidelijk niet 'de meeste vrouwen'. Haar naakte lijf en de spanning in de lucht laten mijn pik opzwellen, iets wat ik ook totaal niet kan verbergen op dit moment.

Haar stem onderbreekt mijn gedachten. "Kom, laten we verder lopen. Het kan nu niet ver meer zijn." Haar toon is zakelijk, maar de blos op haar wangen verraadt haar.

Ze heeft gelijk. Dit is een verlaten ruïne diep onder de grond, en het zou gevaarlijk zijn om hier afgeleid te raken. Als er echt aantrekking is — en die is er, daar twijfel ik niet aan — dan is die er vast ook als we straks weer bovengronds zijn. "Goed," zeg ik dus, en we lopen verder.

We volgen een lange, kronkelende stenen gang. Het schijnsel van de fakkel in Aliya's hand danst op de ruwe muren en vormt grillige patronen van licht en schaduw. Bij elke bocht houd ik mijn adem in, half verwachtend dat deze gang nooit zal eindigen.

Plotseling komen we tot stilstand. Een massieve stenen deur verspert onze weg, bedekt met symbolen. Cirkels, runen, spiralen — tientallen, misschien honderden, over het hele oppervlak verspreid als een sterrenstelsel in steen.

"Oh," fluistert Aliya. Ze brengt de fakkel dichterbij en haar vrije hand zweeft over het oppervlak zonder het aan te raken. "Dit is... Thomas, kijk. Zie je dit symbool hier? Dat is Ovulia's teken: een ei, gevangen in een spiraal. En dit..." Haar vinger volgt een vertakkende vorm. "Dit is een vruchtbaarheidssymbool dat ik alleen ken uit beschrijvingen. Ik heb het nog nooit in het echt gezien."

Ze vergeet blijkbaar even dat ze naakt is, dat wij allebei naakt zijn, dat we diep onder de grond staan op een plek waar misschien al eeuwen niemand meer is geweest. Haar hele wereld is die deur. Haar ogen schieten van symbool naar symbool, haar lippen bewegen geluidloos alsof ze een tekst leest die alleen zij kan zien.

"Zou je... Kunnen we er doorheen?" vraag ik voorzichtig.

"Hm? Oh. Ja." Ze schudt haar hoofd, alsof ze zichzelf terugtrekt uit een boek. "Ja, ik denk het wel. Er moet een openingsmechanisme zijn. De meeste culten gebruikten een combinatie van..." Ze bijt op haar lip, bestudeert de symbolen nog een moment. Haar hand zweeft van de ene rune naar de andere, alsof ze een onzichtbare melodie volgt.

Dan drukt ze haar handpalm plat tegen één van de symbolen — een cirkel met drie golven erdoorheen. De steen onder haar hand gloeit, een zacht blauwgroen licht flitst door de lijnen van het symbool, springt naar het volgende, en het volgende, als een lopend vuur dat de hele deur verlicht.

Met een laag gerommel opent de deur en onthult een ruime, vierkante kamer.

We stappen voorzichtig naar binnen. De kamer is sober en leeg, behalve een enkel voetstuk dat in het midden staat. Op het voetstuk rust een schaal waarin een zacht, bijna ademend rood licht lijkt te schijnen. Om ons heen rijzen de muren van de ruimte ver omhoog, tot in de duisternis boven ons hoofd.

"Wat is dit? Het lijkt hier dood te lopen," vraag ik.

Aliya loopt voor me uit richting de schaal. "Ik denk dat het een soort puzzel is," zegt ze. Ze reikt in de schaal en pakt er een voorwerp uit. "Dit is in elk geval interessant."

Als ik dichterbij kom, zie ik dat ze een ronde steen vasthoudt, ongeveer zo groot als een appel, die de rode gloed afgeeft die ik al had gezien. Het is van een glad, glanzend materiaal gemaakt. Een soort kristal lijkt het wel. Het oppervlak is geribbeld, net als die metalen ballen waar oude mannen soms werpspellen mee spelen. Aliya legt haar fakkel in de schaal zodat ze de steen beter kan bekijken. Ze bestudeert hem aandachtig en van verschillende kanten, draait hem rond in haar vingers, houdt hem tegen het licht.

"Hm, ik weet niet wat dit is..." mompelt ze, meer tegen zichzelf dan tegen mij. "De structuur lijkt op de beschrijvingen van ceremoniekristallen, maar de vorm klopt niet. En deze ribbelpatronen..." Ze fronst. "Dit lijkt op niks waar ik over gelezen heb."

Ik wacht geduldig af. Aliya is de onderzoeker, en ik heb niet de illusie dat ik hier iets toe te voegen heb. Ik loop nog een rondje door de kamer om te zien of ik misschien iets gemist heb, en sta mezelf toe dat mijn blik af en toe teruggaat naar Aliya's rondingen. Ze heeft heerlijke borsten. Ik beeld me in hoe het zou zijn om ze vast te pakken, en om aan haar tepels te zuigen.

Midden in deze gedachten kijkt Aliya mij recht aan. "Hier, houd jij hem eens vast?" Ze reikt de steen naar mij uit, de rode gloed dof in haar hand.

Het effect is merkbaar al voordat ik de steen helemaal vastgepakt heb. Zodra mijn vingers het kristal raken, dooft het rode licht en voel ik een warme gloed mijn hand in trekken. Het warme gevoel verspreidt zich door mijn arm, naar mijn borst, mijn buik, en mijn heupen. Mijn pik springt recht omhoog en begint op te zwellen.

"Whoa!" roep ik. Mijn pik wordt steeds warmer en harder. Hij groeit tot hij groter is dan ik hem ooit heb gezien. Het is maar goed dat ik naakt ben, want in mijn wapenrusting had dit niet gepast. "Wat gebeurt er?"

Aliya's ogen zijn groot. "Het is een vruchtbaarheidsritueel!" Ze kijkt strak naar mijn enorme erectie. "Ovulia was een vruchtbaarheidsgodin, en er zijn geruchten dat haar volgelingen hun tempels beschermden met dit soort rituelen."

"Rituelen?" vraag ik. Ik kan niet scherp meer nadenken — mijn gedachten zijn overgenomen door pure geilheid, met daaronder ook onrust over het formaat van mijn pik. Hij zwelt zo ver op dat het pijn begint te doen. "Fuck, ik sta op springen!" Mijn ademhaling versnelt. Ik kan niet meer helder denken en merk dat ik volop naar Aliya staar. Naar haar ogen, haar heupen, en die heerlijke borsten.

"Je moet klaarkomen, Thomas!" zegt ze. "In de schaal!"

"Wat!?" Waar heeft ze me mee naartoe genomen? Wat is dit voor rare plek?

"Dat is het ritueel! Kom hier staan, houd je lul boven de schaal en trek jezelf af!"

Sinds ze naakt voor me stond ben ik al opgewonden, maar alles gaat nu in overdrive. Hoe dan ook moet ik iets doen. Ontlading is het enige waar ik nog aan kan denken. Ik stap naar voren en loop naar de schaal terwijl ik mijn hand over mijn pik beweeg. Hij voelt warm aan, en ik moet een grotere beweging maken dan ik gewend ben.

Aliya gaat tegenover me staan en kijkt gebiologeerd toe. Ik staar schaamteloos naar haar borsten en tepels terwijl ik mezelf driftig aftrek. Het duurt niet lang voor ik een orgasme voel opkomen. Ik kreun luid terwijl ik stralen wit zaad in de schaal spuit. Mijn knieën knikken van de intensiteit, ik leun half op de schaal om stabiel te blijven staan.

Aliya kijkt met grote ogen naar de dikke klodders in de schaal. "Zo…" fluistert ze.

Maar ondanks die intense ontlading, wordt mijn pik niet slapper. En vrij snel komt ook het pijnlijk kloppende gevoel weer terug. "Aliya, ik ben nog steeds zo stijf als een eik," zeg ik.

Ze kijkt me bezorgd aan. "Dat is raar... Dit zou de oplossing moeten zijn. Waarom gebeurt er niks?"

Ik pak mijn lul nu met beide handen vast en begin mezelf nog driftiger af te trekken, maar echt lekker is het niet. Aliya kijkt het even aan, maar loopt dan om de schaal heen en komt achter me staan. Ze drukt haar zachte borsten tegen mijn rug en reikt met haar hand langs me heen. "Laat mij dat maar doen."

Ik ben te opgewonden om verbaasd te zijn over wat er gebeurt. Haar zachte hand voelt heerlijk koel aan op mijn warme, gezwollen pik. Als ze hem vastpakt en me begint af te trekken, kreun ik het uit. "Ooooh, fuck, dat is heerlijk."

Ik voel haar naakte lichaam tegen mijn rug aan gedrukt, haar borsten en haar tepels schuren tegen mijn huid.

Er is duidelijk een soort magie in het spel waardoor alles aan mijn pik veel intenser voelt. Ik geniet van hoe ik op deze bizarre plek word afgetrokken door een vrouw die ik pas een paar dagen ken — een vrouw die me niet alleen opwindt, maar ook fascineert. Omdat ze achter me staat kan ik haar niet zien, maar ik weet precies hoe het lichaam eruitziet dat ik nu tegen mijn rug voel aangedrukt. Ik kreun steeds harder en mijn knieën beginnen weer te knikken van genot, maar een orgasme komt nog niet.

"Oooh, ga door Aliya, ja! Ik ben zo dichtbij!"

Aliya reikt met haar andere arm langs mijn linkerzij en dan voel ik ook een hand op mijn ballen. Haar vingers omklemmen mijn ballen terwijl haar andere hand het tempo opvoert. Ze is niet voorzichtig meer. Ze rukt me met stevige, dwingende halen naar het randje.

"Kom voor me klaar, Thomas," zegt ze in mijn oor. "Spuit die enorme pik van je maar lekker leeg!"

Ik grijp me vast aan de schaal en brul het uit terwijl een tweede orgasme door mijn lichaam trekt. Aliya pakt mijn pik nog iets strakker vast en blijft me langzaam aftrekken. Dikke, witte stralen zaad schieten uit mijn eikel en landen in de stenen kom. Het lijkt of er geen eind aan komt.

Als ik weer kan nadenken, is het gezwollen gevoel weg. Aliya komt naast me staan, met haar hand nog om mijn zachter wordende lul.

De stenen schaal begint te gloeien met een warm wit licht. Mijn zaad wordt opgezogen terwijl we beide verbaasd toekijken. Als het allemaal verdwenen is, komt van links een zwaar, krakend geluid. We kijken om. Een deel van de muur zakt omlaag in de grond. Waar eerst een blinde muur was, is nu een nieuwe gang.

"Whoo!" roept Aliya uit. "Het is gelukt!" Ze geeft een klein kneepje in mijn halfstijve pik. Dan slaat ze haar beide armen om me heen en zoent ze me, vol op mijn lippen. Ik ben nog aan het bijkomen van het meest heftige orgasme van mijn leven, en te verbaasd om meteen te reageren. Net als ik mijn zinnen bij elkaar heb geraapt en haar terug wil zoenen, verbreekt ze de kus en pakt ze de fakkel weer op.

"Dat was gaaf!" zegt ze enthousiast. "Ik doe al jarenlang onderzoek naar deze cult en hun vruchtbaarheidsrituelen, maar het bestaat dus allemaal echt! De energie-overdracht, het kristalmechanisme… Dit verandert alles wat we dachten te weten."

Haar wetenschappelijke enthousiasme is duidelijk oprecht en aanstekelijk. Maar ik merk ook een ander enthousiasme, dat minder wetenschappelijk van aard is. Misschien hoef ik niet te wachten tot we weer bovengronds zijn om die aantrekking verder te verkennen. Als dit pas de eerste kamer van deze tempel was, wat bevindt zich dan in de volgende?

Ik raap mijn zwaard van de vloer en volg haar.