Eefje En Haar Droom Om Actrice Te Worden

Ze wiebelde van haar linker- op haar rechterbil. Keek naar haar blote bovenbenen en probeerde het ongemak te negeren.
Het was part of the job, je storten in situaties waarin je je wel eens ongemakkelijk kon voelen. Het was onderdeel van je werk als actrice. Je ging op date met iemand die je nooit zou uitkiezen, je zoende met iemand waar je in werkelijkheid nooit voor zou zijn gegaan, je speelde een heftige bedscène met een man die je niet werkelijk aantrekkelijk vond – hoewel ze dat laatste nog nooit had gedaan. Maar ze stond dan ook pas aan het begin van haar carrière.
“Wacht,” werd er geroepen. “Nee, daar. Ja, ja dáár.”
Haar blik op haar knieën, met haar billen zittende op haar hielen.
“Licht hier?” klonk er van rechts.
“Ja, verder. Verder, verder. Juist.”
Het telefoonsnoer sneed in haar polsen. Het was strakker aangetrokken dan nog comfortabel was, maar voor het realisme was dat ongetwijfeld beter. Ze was het liefje van een maffiabaas in een actiekomedie van een opkomend regisseur. Een man die in korte tijd naam had gemaakt en in de arthouse-scene al enkele successen had behaald bij het publiek dat niet persé naar mainstream films keek.
De vrouw van de maffiabaas had lucht gekregen van haar bestaan, en twee handlangers op haar man afgestuurd. Potige, maar klunzige kerels, die hen hadden betrapt, vlak voordat ze het bed met elkaar zouden gaan delen. Zij was al naakt geweest, haar minnaar-acteur niet. Dichter dan dat zou het niet komen bij een bedscène, was haar verzekerd bij de audities, en onder die voorwaarden was ze voorzichtig akkoord gegaan. De man was al de vijftig gepasseerd, terwijl haar achttiende verjaardag slechts weken in het verleden lag. Het was al heftig genoeg.
“Ja houden zo.”
“Door?”
“Eefje, klaar?”
Ze keek op, imiteerde alertheid, terwijl ze in werkelijkheid haar verstand zo veel mogelijk probeerde uit te schakelen.
“Eefje, klaar?” klonk de stem nog eens.
Ze rolde met haar schouders en rechtte, holde haar rug. Met haar onderliep blies ze naar een hoogblonde lok voor haar gezicht en haalde succes met een kleine zwaai met haar hoofd.
De handlangers hadden haar van het bed van haar minnaar gegraaid, over de schouder geworpen en op de bank in de woonkamer van de villa vastgebonden met het snoer van nog een ouderwetse telefoon. En een minuut geleden was er “cut” geroepen. En ze realiseerde zich nu dat dát de werkelijk ongemakkelijke momenten waren.
Wanneer ze acteerde, kon ze zichzelf laten geloven dat het niet over háár ging. Dat iemand anders de kleren had uitgetrokken. Dat de camera’s niet háár naakte lichaam vastlegden, maar dat van Elena, haar speelse alter ego in de film.
Maar wanneer “cut” werd geroepen, werd de scène onderbroken – of kwam die ten einde. Wanneer “cut” werd geroepen, zat niet Elena daar, naakt op de bank van een criminele rijkaard, maar zij – Eefje. Waren niet de polsen van Elena achter haar rug gebonden met een te strak telefoonsnoer, maar zíj́. En nu ze daar zat, nu ze voor het eerst uit de kleren – echt uit de kleren – was gegaan voor een rol, voelde ze pas het werkelijke ongemak. De schaamte en misschien zelfs verlegenheid, terwijl de professionals om haar heen doorgingen met hun werk. Discreet, maar ook kijkend als hun werk dat van hen verlangde. Mannen, vrouwen, maar vooral mannen van de verlichting, de techniek, de opnamespecialisten. Iedereen deed zijn werk, liep doodnormaal voorbij in hun normale kleren. Business as usual. Behalve voor haar.
Ze wiebelde nog eens van haar ene op haar andere bil, wreef haar polsen langs elkaar. Rolde haar nek los en haar schouders naar achteren, en daarmee haar puntige borsten naar voren.
“Perfect, Eefje. Kun je…”
Een man sprong naar voren en deed twee stappen dichterbij tot hij vlak voor haar stond.
“Kun je deze aanhouden?”
Ze keek naar de man in geruit overhemd en pastelkleurige pantalon, terwijl hij zijn handen naar haar gezicht bracht en haar blonde haar uit haar gezicht streek.
Het ongemak. Helemaal naakt, haar borsten fier vooruit en een man van twee, drie keer haar leeftijd die over haar gezicht streek.
Waarom moest er zo vaak naakt in films voorkomen? En voor heel even vervloekte ze de regisseur waar ze nu voor gekozen had te werken. Ze had geweten dat er vaker naakt in zijn films voorkwam dat haar onnodig en niet persé functioneel leek, maar had gedacht dat zij de dans misschien zou kunnen ontspringen. Dat hij terughoudender met haar zou omgaan nu ze nog niet eens achttien was geweest toen ze haar eerste bescheiden filmcontract had getekend.
Het ongemak, terwijl ze haar puntborsten met gespeelde trots naar voren bleef duwen – bijna overdreven in haar beleving en de man die haar lokjes achter haar oren streek.
“Perfect,” zei hij. “Precies goed.” En hij sprong weer naar achteren.
Een volledige crew in afwachting. Twintig, dertig paar ogen op haar gericht, terwijl ze roerloos op de luxueuze bank zat, haar zenuwen weg slikkend. Haar polsen achter haar rug gebonden, zittend op haar hielen, haar slanke benen tegen elkaar geklemd, haar schouders naar achteren, borstjes naar voren.
Ze slikte nog eens.
“Actie!”

De man die haar oude criminele minnaar speelde, slaakte een rauwe kreet en riep enkele bezwerende woorden die ze amper kon verstaan. Haar ogen schoten van links naar rechts. Ze moest angst acteren. Angst als dat van een meisje dat inziet dat ze haar hand heeft overspeeld. Dat ze zich in een milieu heeft begeven waar ze ver van weg had moeten blijven. Waarin ze niets te zoeken had. En ze merkte dat niets aan haar blik gespeeld was, toen haar grote groene ogen van de ene naar de andere tegenspeler flitsten.
Een van de handlangers van haar acteur-minnaar greep haar tamelijk ruw bij haar bovenarm en trok haar half overeind. Ze opende geschrokken haar mond, maar woorden kwamen niet. En toen ze probeerde om haar kruisje te bedekken met haar handen, werd ze er door het telefoonsnoer aan herinnerd dat ze die vrijheid niet had.
De man sjorde nog eens aan haar bovenarm en sleurde haar half over de lederen bank. Terwijl ze met grote ogen naar hem keek, daarna richting de crew en toen weer naar de man, probeerde ze haar smalle heupen richting de zitting te draaien om zo min mogelijk van haar naaktheid aan de camera’s te tonen.
Dit was echt op het randje van wat was afgesproken.
De afspraken waren duidelijk geweest. In de film zou niet méér te zien zijn dan haar borsten – en dát was al een enorme horde voor haar geweest. Eén waar ze enkel “ja” tegen had kunnen zeggen nadat ze zichzelf had voorgehouden dat dit de eerste keer was dat ze voor een rol betaald zou krijgen, en het de start kon zijn van een heuse acteercarrière.
Maar nu de kale man, de nephandlanger, haar over de bank sleurde, kon het bijna niet anders dan dat er her en der een glimp werd opgevangen van…
Dat was toch niet de afspraak? Of was het dat wel? ten slotte was er gezegd dat er in de film niet méér te zien zou zijn dan haar borsten. Misschien betekende dat dan wel dat er tijdens het filmen, in de actie van het moment, wel eens per ongeluk méér dan dat gezien werd. Het zou er uit geknipt worden. De film nooit halen.
Maar was dat waar ze “ja” tegen had gezegd? Had ze daar voldoende bij stilgestaan? Nee. Daar had ze geen moment aan gedacht, toen ze haar handtekening zette onder het korte contract dat haar vijfhonderd euro op zou leveren.
Ze was nog zeventien geweest en haar moeder had er met een zuur gezicht naast gezeten, maar vijfhonderd euro had haar een kapitaal geleken. En de glansrijke carrière die ze er in haar hoofd al bijna bij had gerekend, was onweerstaanbaar.
Nu was ze achttien en had haar moeder het vertikt om met haar mee te komen – en voelde ze zich alleen. Ontzettend alleen, terwijl ze hikte van de schrik, terwijl de breedgeschouderde acteur haar beide bovenarmen beetpakte en haar van de vijfzitter tilde alsof ze gewichtloos was.
Als een klein kind werd ze in de lucht rondgetold, zich volledig bewust van haar naaktheid en het feit dat zij de enige was zonder kleren.
Met een houterige zwier werd ze met bijna speels gemak over het hoofd van de man geworpen, terwijl hij kort door zijn knieën ging toen ze met haar buik op zijn schouder landde.
“Nnnhh,” hoorde ze ontsnappen uit haar neus. Een geluid dat voortkwam uit enerzijds wanhoop en anderzijds de gedempte klap van de landing.
Ze keek naar de zitting van de bank waar ze zojuist nog op had gezeten, met haar goede bedoelingen, mooie dromen en rooskleurige toekomstbeelden. Nu lag ze naakt over de schouder van een man, een acteur, die ze niet eens kende en nog nooit gesproken had.
Ze wist dat haar naakte billen in de lucht staken. En ze wist dat daarachter de voltallige crew hun werk deed.
Professionals, maar toch. Toch?
Dat is wat je jezelf altijd vertelt. Net als wat je denkt als je jezelf uitkleedt voor de dokter.
Je houdt jezelf voor dat het een professional is. Dat hij niet “op die manier” naar je kijkt. Dat ze er zakelijk in steken.
Maar het kon haar ongemak en schaamte nu nauwelijks verdoezelen.
Want ze konden haar billen zien. En misschien haar schaamlippen ook.
Dit was toch niet wat ze bedoeld had toen ze “ja” zei? Dat moesten zij toch ook begrijpen? Of was dit werkelijk hoe de wereld werkte? Letterlijke contracten. Niet kijkend naar de bedoeling van de ondertekenaars, maar de exacte betekenis van de woorden in een bepaalde volgorde.
[I]Niet meer dan blote borsten in de film. In.de.film.[/i]
Ze hapte naar adem en keek met grote ogen naar de zitting van de bank. Haar handen ongemakkelijk vastgebonden achter haar rug. Haar billen hoog in de lucht. Ze beet op haar onderlip, fronste haar voorhoofd. En toen de stem van de regisseur.
“Cut!”

De brede schouders ontspanden, maar de armen lieten haar nog niet los.
Ze hoorde hem praten en de vibraties die zijn zware stemgeluid produceerden.
Hij liet haar liggen op zijn schouder, als een gebruiksvoorwerp. Een rekwisiet.
Begreep hij dan niet hoe ongemakkelijk dit voor haar was? Hoe onzeker een meisje van haar leeftijd hier van kon worden? Of was dit zó gewoon voor meer ervaren acteurs dat zij daar niet bij stilstaan? Moest ze meer ontspannen? Zou ze daar niet aan ontkomen als ze een goede rol neer wilde zetten? Ze schudde nauwelijks zichtbaar haar hoofd.
“Meer verzet!” klonk het toen. Gevolgd door schuifelende voetstappen. “Eefje, meer verzet!”
Het gezicht van de regisseur verscheen voor haar, nu hij met een knie op de bank steunde en met een arm leunde op de rugleuning. Hij boog naar haar toe.
“Hé, Eefje. Hé.” Hij keek vriendelijk. Misschien was dit het gesprek waar ze nu even behoefte aan had. Een onderbreking. Gedachten verzetten. “Eefje, ik heb je nodig nu. Leef je in. Je bent vastgebonden, maffiabazen, stevige kerels die zijn huis binnendringen. Je hebt geen idee wat je overkomt. Je bent overdonderd. Je wilt weg. Koste wat kost. Hmm?”
Hij knikte bemoedigend.
“Verder doe je het prima.”
Ze knikte, sloot haar ogen en blies geconcentreerd uit.
“Hm?” keek hij haar vriendelijk vragend aan. “Alles oké?”
Ze zweeg, hield haar ogen dicht.
Zijn hand op haar blote schouder. Hij schraapte zijn keel.
“Even een break?” vroeg hij, terwijl zijn duim haar zachte huid streelde.
Ze knikte zachtjes. Haar paardenstaartje danste.
“Even een break jongens!” riep de regisseur, terwijl hij met zijn armen in de lucht zwaaide. “Even pas op de plaats.”
Ze voelde de grote hand van de breedgeschouderde handlanger op haar rechterbil en merkte hoe hij haar voorzichtig en bijna zorgzaam van zijn schouder liet glijden en zachtjes op de bank zette.
Ze hield haar ogen nog dicht.
Daarna weer de stem van de regisseur.
“Sta daar niet te staan jongens. Geef de jongedame een badjas.”

Trefwoord(en): Droom, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!