Zondagmiddag, De Scheerbeurt - 1

Spannend… mijn allereerste verhaal op deze site.

Ik stel me even voor: ik ben Lyda en dit jaar vieren Sally en ik ons 25-jarig jubileum als liefdespaar. We zijn allebei enorme knuffelaars, maar dat eindigt bij ons vrijwel altijd in hete seks. Al jaren beoefenen we enthousiast BDSM: Sally is de dominante (dat past écht bij haar), ik de onderdanige, mijn koosnaampje is Konijn.

Overdag werk ik als tekstcorrector bij een landelijke krant, waar ik jaag op spelling-, grammatica- en typefouten (ironisch genoeg bibber ik nu zelf voor foutjes hier).

Mijn verhalen bevatten altijd een kern van waarheid, maar ik dik ze aan voor meer spanning en leesbaarheid. Zo ook dit verhaal, dat zich afspeelt afgelopen weekend in dat prachtige, zonnige winterweer.

Zondagmiddag. Het is werkelijk schitterend weer, zo'n onverwachte, gouden winterdag die je bijna niet durft te geloven in januari. De zon staat laag en schijnt schuin door de ramen van het achterhuis, precies op de plek waar ik zit.

Ik nestel me diep in die heerlijke oude fauteuil, je kent ze wel, uit grootmoeders tijd: stevig eikenhout voor de armleuningen, een rugleuning die je met een ferme klik in elke stand kunt zetten, versleten maar o zo comfortabel fluweel op de zitting. Mijn benen opgetrokken, een zacht plaid over mijn schoot. Ik heb net de openhaard opgestookt. Het beukenhout knispert en kraakt, een warme, zoete rookgeur vult de kamer langzaam, vermengd met dat lichte, harsige aroma dat altijd een beetje naar buitenlucht ruikt.

Buiten kwetteren de vogels als gekken bij de voederschaal, een ruzie om de allerbeste zonnebloempitten. Hun geluid dringt gedempt door het glas, vermengd met het zachte geknetter van de houtblokken die verzakken in de vlammen. Ik kijk naar buiten, over het weiland dat nu goudkleurig oplicht in het winterlicht. De sloten staan spiegelglad, met een dun laagje ijs dat fonkelt als het zonlicht erop valt. Kale eikenbomen en struiken tekenen zwarte silhouetten tegen de strakblauwe hemel, geen blad meer, maar op de een of andere manier juist daardoor extra mooi, extra stil, extra uitnodigend.

De warmte van de haard kruipt over mijn huid, maakt mijn wangen rozig, mijn vingers loom. Ik voel hoe mijn lichaam langzaam ontspant… en tegelijkertijd iets anders begint te tintelen. Die lichte onrust die altijd komt als het huis zo stil is en Sally elk moment thuis kan komen. Ik glimlach in mezelf. Konijn ligt te wachten in haar holletje, met het haardvuur als enige getuige.

De haard knispert zachtjes door, een romantisch ritmisch geknetter. Ik zit daar, diep weggezakt in de oude fauteuil, met alleen dat dunne, niets-verhullende niemandsdalletje aan, zwarte kant die meer onthult dan bedekt, de stof zo fijn dat hij bij elke ademhaling lichtjes over mijn huid glijdt. Mijn tepels drukken zichtbaar tegen de stof, verraden door de warmte van het vuur en de lichte huivering die al door me heen trekt.

Dan hoor ik de deur. Eerst het zachte klikken van het slot, dan haar voetstappen, traag, doelbewust, over de houten vloer. Sally komt binnen. Ze zegt niets. Ze trekt haar jas uit, hangt hem achteloos over de kapstok en loopt recht op me af. Haar ogen glijden over me heen, langzaam en sensueel, alsof ze een kunstwerk bekijkt dat ze al honderd keer heeft gezien en toch nooit genoeg van krijgt.

Ze pakt de rechte houten stoel die tegenover mijn fauteuil staat, draait hem met één hand om en gaat zitten. Benen licht gespreid, ellebogen op de knieën, kin op haar gevouwen handen. Ze observeert me. Geheimzinnig. Geduldig. Haar blik brandt over mijn lichaam, blijft hangen bij mijn borsten, mijn dijen, de plek waar het kant strak over mijn venusheuvel spant.

“Is er iets?” vraag ik zacht, mijn stem een tikje hees van de plotselinge spanning.

Ze glimlacht alleen maar, een klein, wetend lachje. Zegt niets.

“Echt niet?” dring ik aan, terwijl mijn hart sneller slaat.

“Mmm…” Ze laat het geluid zwoel hangen, alsof ze proeft hoe het smaakt. Dan leunt ze iets naar voren. “Nou ja… er ís wél iets wat je voor mij kunt doen, Konijn.”

Ik kijk haar vragend aan, voel hoe mijn wangen warm worden onder haar blik.

Ze spreekt het uit op die heerlijke, fluweelzachte toon die altijd door me heen glijdt als warme honing: “Trek je slipje eens uit, Konijntje. Doe het langzaam. Als in een striptease. Voor mij”

Het is geen vraag. Geen verzoek. Gewoon een bevel, verpakt in tederheid. Mijn adem stokt even. Ze vraagt niet of ik er zin in heb, of ik er klaar voor ben, ze wéét het gewoon. En verdomd als het niet werkt: die zekerheid maakt me week, opgewonden, machteloos op de beste manier.

Ik sta op uit de comfortabele fauteuil. Mijn benen voelen een beetje trillerig, maar dat windt me alleen maar meer op. Het haardvuur werpt gouden flikkeringen over mijn huid terwijl ik voor haar kom staan, op nog geen meter afstand. Mijn vingers glijden naar de smalle bandjes van kant over mijn heupen. Ik haak mijn duimen eronder, trek heel langzaam, laat de stof eerst een klein stukje zakken, net genoeg om het bovenste randje van mijn schaamhaar te onthullen. Dan verder, plagend, wiegend met mijn heupen op een onhoorbaar ritme. De kant schuift over mijn billen, plakt even aan mijn vochtige huid voordat hij loskomt. Ik buig licht voorover, geef haar het uitzicht dat ze wil, terwijl het slipje langs mijn dijen naar beneden glijdt, over mijn knieën, tot het eindelijk rond mijn enkels ligt.

Ik stap eruit, één voet tegelijk, en blijf staan, naakt onder dat doorschijnende niemandsdalletje, benen licht gespreid, handen langs mijn zij, wachtend op wat er nu komt.

Sally’s ogen zijn donkerder geworden. Ze likt heel even langs haar onderlip. “Mooi zo, mijn lief Konijn,” mompelt ze. “Nu kom hier…”

Sally staat op van haar stoel, traag en beheerst, alsof elke beweging deel uitmaakt van een ritueel dat zij alleen kent. Ze komt vlak voor me staan, zo dicht dat ik haar warmte voel, haar geur, dat lichte mengsel van buitenlucht, haar parfum en iets puur dierlijks dat altijd mijn onderbuik laat samentrekken.

Haar handen glijden eerst over mijn schouders, vingers die de dunne bandjes van mijn niemandsdalletje vastpakken. Ze trekt ze niet meteen omlaag. Nee, ze laat haar nagels zachtjes over de stof krassen, over mijn schouders, over de bovenkant van mijn borsten, tot mijn tepels hard en pijnlijk gespannen onder de kant staan. Dan pas, heel langzaam, trekt ze de bandjes naar beneden. De stof glijdt als een streling over mijn huid, onthult mijn borsten aan het flakkerende haardlicht. Ze buigt zich voorover, haar lippen raken bijna mijn huid, maar ze kust niet, ze ademt alleen warm tegen mijn tepel, laat hem tintelen van verwachting.

Met een lichte duw tegen mijn borst duwt ze me achterover, terug in de diepe fauteuil. Mijn rug zakt weg in het fluweel, mijn benen worden opgetild alsof ze niets wegen. Ze legt mijn linkerbeen over de brede armleuning, dan mijn rechter. Open. Blootgesteld. Mijn knieën hangen naar buiten, mijn voetjes bungelen los. Het niemandsdalletje is nu alleen nog een rimpel rond mijn middel; de rest van me ligt naakt en weerloos voor haar.

Ze gaat op haar hurken zitten, ogen op gelijke hoogte met mijn schoot. Haar blik glijdt keurend over me heen, van mijn borsten, over mijn buik, naar het donkere driehoekje schaamhaar dat ik altijd netjes heb bijgehouden… maar nooit zó blootgelegd.

“Dat kan eigenlijk niet, mijn lief Konijn,” zegt ze zacht, met die fluwelen stem die tegelijk teder en onverbiddelijk is. “Schaamhaar is taboe voor een onderdanig meisje als jij.”

Ik voel hoe mijn wangen gloeien, hoe een golf van schaamte en opwinding tegelijk door me heen spoelt. Mijn adem stokt. Ik wil iets zeggen, maar er komt alleen een klein, hulpeloos geluidje uit.

“Kom eens omhoog met je billen.”

Ik gehoorzaam meteen. Mijn heupen tillen op, trillend. Ze schuift een stevig kussen onder mijn billen, het dikke, fluwelen kussen dat normaal op de bank ligt. Mijn bekken kantelt omhoog, mijn kutje komt nog verder naar voren, open en kwetsbaar in het warme licht van de haard.

Sally staat op en loopt naar de grote eiken kast. De deuren piepen zacht als ze ze opent. Ik hoor het ritselen van touw, het zachte tikken van iets zwaars dat verschuift. Ze komt terug met een rol stevig, wit bondagetouw, dat touw dat we al jaren hebben, zacht maar onbuigzaam.

Eerst mijn enkels. Ze wikkelt het touw met kalme precisie om mijn linker enkel, meerdere slagen, strak maar niet snijdend. Dan bindt ze het vast aan de poot van de fauteuil. Hetzelfde met mijn rechter. Mijn benen liggen nu wijd gespreid, onbeweeglijk vastgepind.

Dan mijn polsen. Ze trekt mijn armen omhoog, boven mijn hoofd, en knoopt het touw met een paar ferme halen vast aan de bovenkant van de rugleuning. Mijn rug wordt iets hol getrokken, mijn borsten komen nog verder naar voren. Ik lig vast. Volledig overgeleverd.

Ze neemt een stap naar achteren en bekijkt me. Haar ogen glijden traag over mijn lichaam, van de strakke touwen om mijn polsen, over mijn uitgerekte armen, mijn harde tepels, mijn omhooggeduwde heupen, mijn opengesperde benen. Ze glimlacht, een klein, tevreden lachje.

Dan loopt ze naar de badkamer. Ik hoor water lopen, het zachte gerinkel van metaal. Ze komt terug met een klein dienblaadje: een porseleinen schaaltje met dampend warm water, een flesje geurig scheerschuim dat naar sandelhout en vanille ruikt, en een klassiek scheermes, het vlijmscherpe, zilveren mes met het ivoren heft dat ze altijd gebruikt als ze écht grondig wil zijn.

Ze knielt weer tussen mijn benen. Doopt een zachte doek in het warme water en dept eerst mijn hele schaamstreek ermee. Het warme vocht maakt mijn huid gevoelig, doet mijn clitje opzwellen van sensuele spanning. Dan spuit ze een royale dot scheerschuim in haar handpalm. Het schuim ruikt hemels, warm en zoet. Ze smeert het langzaam uit over mijn schaamhaar, over mijn venusheuvel, langs mijn schaamlippen. Haar vingers glijden plagend, strijken net langs mijn clit zonder hem echt aan te raken. Ik kreun zacht, onwillekeurig.

Het mes. Ze opent het met een klik die door de kamer echoot. Het lemmet glinstert in het haardlicht.

Ze begint bovenin, bij mijn venusheuvel. Langzame, precieze halen, het mes glijdt door het schuim en het haar, schraapt alles weg in een vloeiende beweging. Elke haal voelt als een streling en een dreiging tegelijk. Mijn huid tintelt, bloot en nieuw. Ze veegt het mes af aan een doek, doopt het weer in het warme water, en gaat verder.

Naar beneden, langs de buitenkant van mijn schaamlippen. Het koude metaal glijdt rakelings langs mijn gevoelige huid. Ik huiver hevig, mijn hele lichaam spant zich aan. Mijn adem stokt krampachtig als het lemmet vlak langs mijn clitje komt. Het lemmet glijdt. Dichtbij. Te dichtbij. Ik bijt. Adem hapert, zo dichtbij dat ik de koude rand bijna voel trillen tegen dat ene, kloppende genotsknopje. Ze pauzeert even, kijkt omhoog naar mijn gezicht, ziet hoe ik bijt op mijn lip, hoe mijn borstkas rijst en daalt in snelle, onregelmatige halen.

“Adem, Konijn,” fluistert ze. “Ik zou je nooit snijden… tenzij je het echt verdient.”

Nog een paar halen, zorgvuldig, teder. Binnenste lippen, de kleine plooitjes die ze met haar vingers voorzichtig opzij trekt zodat het mes overal bij kan. Tot alles glad is, kaal, roze en glanzend van het vocht dat ik niet meer kan tegenhouden.

Eindelijk legt ze het mes weg. Ze neemt de warme, natte doek en dept me af, zachtjes deppend, strelend, bijna liefkozend. Het warme water glijdt over mijn pas geschoren huid, maakt alles nog gevoeliger. Mijn clitje pulseert onder de aanraking, mijn heupen schokken onwillekeurig omhoog.

Ze leunt voorover, blaast heel zachtjes over mijn naakte kutje. De koele lucht voelt als een elektrische schok.

“Zo,” zegt ze tevreden, haar stem laag en donker. “Nu ben je echt mijn gladde, brave Konijn…”

Ik lig daar, vastgebonden, bloot, trillend van opwinding en overgave, wachtend op wat ze nu met me gaat doen.

Trefwoord(en): Bondage, Submission, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!