Door: Poppy89
Datum: 23-01-2026 | Cijfer: 9.1 | Gelezen: 2754
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 18
Trefwoord(en): , Ziekenhuis,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 18
Trefwoord(en): , Ziekenhuis,
Het was een van die zeldzame rustige namiddagen op interne geneeskunde. De gang rook zoals altijd naar ontsmettingsmiddel met een vleugje aangebrande koffie uit de automaat. Ik, Noor, 28, al zes jaar verpleegkundige, liep de overdrachtsruimte binnen en trof meteen het bekende tafereel: drie collega’s met hun hoofden bij elkaar als tienermeisjes die net een roddel hadden ontdekt.
„Wat nu weer?” zuchtte ik terwijl ik mijn tas neerzette.
Marleen keek op, wangen knalrood, en proestte het uit. „Niets! Gewoon… de nieuwe op 398.”
Kelly, die normaal nooit een spier vertrekt, sloeg een hand voor haar mond. „Ze hebben hem net binnengebracht. Negentien, lichte infectie, koorts, paar dagen antibiotica en rust. Maar toen de arts hem onderzocht tijdens de routinecheck…”
Ze maakten alle drie tegelijk dat typische „oehhh”-geluid.
„Wat?” drong ik aan, nu toch nieuwsgierig.
Marleen boog zich naar voren alsof ze staatsgeheimen ging verklappen: „Laten we zeggen dat hij… royaal bedeeld is. Alsof hij een extra koffer heeft ingepakt voor een lange reis.”
Kelly gierde het uit. „Ik werk hier twaalf jaar en ik zweer: dit formaat bestaat niet in de handleiding.”
Ik rolde met mijn ogen. „Jullie zijn echt volwassen bezig, hè. Ik heb al penissen gezien. Het is geen achtste wereldwonder.”
Marleen grijnsde vals. „Jij mag hem straks wassen en verschonen. Veel plezier, schat.”
Ik haalde mijn schouders op. „Whatever.”
Maar toen ik een halfuurtje later kamer 398 binnenstapte, voelde ik toch een piepklein kriebel van nieuwsgierigheid die ik mezelf niet wilde toegeven.
Hij lag half rechtop, warrig donkerblond haar, heldere lichtgroene ogen die meteen op mij gericht waren. Verlegen, maar met een schattig ondeugend twinkeltje.
„Hoi, ik ben Noor. Ik neem het over vanavond. Hoe voel je je, Tim?”
„Beter,” zei hij schor, met een kleine glimlach. „Koorts is gezakt. Verveel me alleen kapot.”
We kletsten terwijl ik zijn parameters opnam. Informatica-student, houdt van gamen en zwemmen. Hij maakte een paar droge grapjes waar ik echt om moest lachen. Ondertussen voelde ik hoe mijn uniform ineens… opvallender zat. Strak om mijn borsten, rok net iets te kort. Of beeldde ik het me in?
„Oké,” zei ik uiteindelijk, „tijd voor de wasbeurt. Wil je het zelf proberen of help ik?”
„Help maar,” mompelde hij, een tikje rood wordend. „Voel me nog slapjes.”
Ik begon rustig. Hemd omhoog, warm washandje over zijn schouders, borst, buik. Hij ontspande zichtbaar, zuchtte zacht. Toen ik het laken naar beneden schoof, zag ik het.
Oké. Wow. Zelfs slap was het… indrukwekkend. Dik, zwaar, licht gebogen. Het soort ding waar je even twee keer kijkt en denkt: serieus?
Ik bleef professioneel, waste zijn dijen, zijn onderbuik, zorgvuldig eromheen. Maar hij voelde natuurlijk dat ik keek. En ja… hij begon langzaam te groeien. Niet abrupt, maar gestaag, als een ballon die je opblaast terwijl je ernaar kijkt.
„Sorry,” fluisterde hij, stemmetje bijna weg. „Het… reageert soms vanzelf als iemand… eh… dichtbij komt.”
Ik keek hem aan. Zijn ogen groot, beschaamd, maar ook een beetje hoopvol. De deur zat dicht. Monitor piepte rustig. Niemand zou storen.
Ik legde het washandje weg. „Wil je dat ik… even help ontspannen?”
Hij slikte. „Alsjeblieft.”
Mijn vingers gleden over de schacht, zacht strelend. Warm, pulserend. Hij hapte naar adem. Ik boog voorover, gaf een kusje op de eikel – zacht, plagend. Toen nog een, iets lager. Hij kreunde zachtjes.
Ik nam hem in mijn mond, voor zover dat lukte. Het was veel, dus ik bleef vooral bij de top, tong draaiend, zuigend. Ondertussen streelde ik met beide handen de rest – hij paste amper in mijn greep. Hij kreunde harder, heupen bewogen licht mee.
„Noor… oh fuck…”
Ik versnelde een beetje, tong en handen synchroon. Toen hij kwam, was het veel – warm, over mijn handen en zijn buik. Ik veegde hem schoon, gaf hem een kusje op zijn wang.
„Beter?” vroeg ik met een knipoog.
Hij lachte na hijgend. „Je bent… engelachtig slecht.”
Ik stond op, fatsoeneerde mijn uniform. „Ik kom straks terug voor je infuus.”
In de overdrachtsruimte trof ik Marleen. Ze keek me aan met die kenmerkende grijns.
„En?” vroeg ze.
Ik fluisterde het hele verhaal. Ze giechelde zo hard dat ze bijna koffie over zichzelf gooide.
„Ik ben ook geweest,” biechtte ze op. „Kon het niet laten. Hij smaakt naar… overwinning.”
We proestten het uit.
„Zullen we straks samen?” stelde ze voor, ogen twinkend. „Extra uitgebreide zorg?”
Een uur later, gang stil, slot op de deur.
Tim keek op, zag ons tweeën binnenkomen en trok zijn wenkbrauwen op. „Eh… dames?”
Marleen lachte. „We dachten: je verdient de VIP-behandeling.”
Ik begon mijn blouse los te knopen, langzaam, plagend. Marleen volgde, rok naar beneden. We deden een soort mini-striptease – niet professioneel, maar wel grappig en opgewonden. Bh’s vielen, slipjes gleden omlaag. Tim’s ogen werden groot, zijn lid groeide alweer zichtbaar onder het laken.
We kropen op bed, aan weerskanten. Eerst kusten we hem allebei – zachte kusjes op zijn mond, zijn nek, zijn borst. Toen zakten we lager. Marleen likte over de zijkant, ik kuste de top. Onze tongen raakten elkaar af en toe – giechelend, speels.
„Jullie zijn… niet normaal,” hijgde hij.
Marleen grinnikte. „Wacht maar.”
Ik ging iets hogerop zitten, liet mijn kut vlak boven zijn gezicht zweven. Hij aarzelde geen seconde – tong uit, zacht likkend, cirkelend over mijn clit. Ik kreunde zacht, boog voorover en nam weer zijn eikel in mijn mond. Marleen streelde zichzelf terwijl ze keek, vingers glijdend over haar eigen natte lippen.
Na een paar minuten ruilden we. Marleen ging op zijn gezicht zitten, kreunde hard toen zijn tong diep naar binnen gleed. Ik vingerde mezelf af en toe terwijl ik hem aftrok – twee handen, nog steeds te dik om helemaal te omsluiten. We kusten elkaar boven hem, tongen dansend, lachend om hoe absurd lekker dit was.
Uiteindelijk kwam hij weer – hard, spattend over mijn borsten. Marleen kwam kort daarna klaar op zijn mond, trillend en giechelend. Ik vingerde mezelf nog even door tot ik ook klaarkwam, hoofd achterover, zacht kreunend.
We ploften naast hem neer, na hijgend, lachend.
„Morgen komen jullie toch opnieuw langs?” vroeg Tim met een scheve grijns.
Marleen gaf hem een kus op zijn voorhoofd. „Alleen als je koorts niet terugkomt, grote jongen.”
Ik lachte. „En als je braaf je antibiotica neemt.”
We fatsoeneerden alles, gaven hem nog een laatste kusje elk, en slopen de kamer uit.
In de gang keken we elkaar aan en barstten in onderdrukte giechels uit.
Ziekenhuiszorg op niveau, toch?
„Wat nu weer?” zuchtte ik terwijl ik mijn tas neerzette.
Marleen keek op, wangen knalrood, en proestte het uit. „Niets! Gewoon… de nieuwe op 398.”
Kelly, die normaal nooit een spier vertrekt, sloeg een hand voor haar mond. „Ze hebben hem net binnengebracht. Negentien, lichte infectie, koorts, paar dagen antibiotica en rust. Maar toen de arts hem onderzocht tijdens de routinecheck…”
Ze maakten alle drie tegelijk dat typische „oehhh”-geluid.
„Wat?” drong ik aan, nu toch nieuwsgierig.
Marleen boog zich naar voren alsof ze staatsgeheimen ging verklappen: „Laten we zeggen dat hij… royaal bedeeld is. Alsof hij een extra koffer heeft ingepakt voor een lange reis.”
Kelly gierde het uit. „Ik werk hier twaalf jaar en ik zweer: dit formaat bestaat niet in de handleiding.”
Ik rolde met mijn ogen. „Jullie zijn echt volwassen bezig, hè. Ik heb al penissen gezien. Het is geen achtste wereldwonder.”
Marleen grijnsde vals. „Jij mag hem straks wassen en verschonen. Veel plezier, schat.”
Ik haalde mijn schouders op. „Whatever.”
Maar toen ik een halfuurtje later kamer 398 binnenstapte, voelde ik toch een piepklein kriebel van nieuwsgierigheid die ik mezelf niet wilde toegeven.
Hij lag half rechtop, warrig donkerblond haar, heldere lichtgroene ogen die meteen op mij gericht waren. Verlegen, maar met een schattig ondeugend twinkeltje.
„Hoi, ik ben Noor. Ik neem het over vanavond. Hoe voel je je, Tim?”
„Beter,” zei hij schor, met een kleine glimlach. „Koorts is gezakt. Verveel me alleen kapot.”
We kletsten terwijl ik zijn parameters opnam. Informatica-student, houdt van gamen en zwemmen. Hij maakte een paar droge grapjes waar ik echt om moest lachen. Ondertussen voelde ik hoe mijn uniform ineens… opvallender zat. Strak om mijn borsten, rok net iets te kort. Of beeldde ik het me in?
„Oké,” zei ik uiteindelijk, „tijd voor de wasbeurt. Wil je het zelf proberen of help ik?”
„Help maar,” mompelde hij, een tikje rood wordend. „Voel me nog slapjes.”
Ik begon rustig. Hemd omhoog, warm washandje over zijn schouders, borst, buik. Hij ontspande zichtbaar, zuchtte zacht. Toen ik het laken naar beneden schoof, zag ik het.
Oké. Wow. Zelfs slap was het… indrukwekkend. Dik, zwaar, licht gebogen. Het soort ding waar je even twee keer kijkt en denkt: serieus?
Ik bleef professioneel, waste zijn dijen, zijn onderbuik, zorgvuldig eromheen. Maar hij voelde natuurlijk dat ik keek. En ja… hij begon langzaam te groeien. Niet abrupt, maar gestaag, als een ballon die je opblaast terwijl je ernaar kijkt.
„Sorry,” fluisterde hij, stemmetje bijna weg. „Het… reageert soms vanzelf als iemand… eh… dichtbij komt.”
Ik keek hem aan. Zijn ogen groot, beschaamd, maar ook een beetje hoopvol. De deur zat dicht. Monitor piepte rustig. Niemand zou storen.
Ik legde het washandje weg. „Wil je dat ik… even help ontspannen?”
Hij slikte. „Alsjeblieft.”
Mijn vingers gleden over de schacht, zacht strelend. Warm, pulserend. Hij hapte naar adem. Ik boog voorover, gaf een kusje op de eikel – zacht, plagend. Toen nog een, iets lager. Hij kreunde zachtjes.
Ik nam hem in mijn mond, voor zover dat lukte. Het was veel, dus ik bleef vooral bij de top, tong draaiend, zuigend. Ondertussen streelde ik met beide handen de rest – hij paste amper in mijn greep. Hij kreunde harder, heupen bewogen licht mee.
„Noor… oh fuck…”
Ik versnelde een beetje, tong en handen synchroon. Toen hij kwam, was het veel – warm, over mijn handen en zijn buik. Ik veegde hem schoon, gaf hem een kusje op zijn wang.
„Beter?” vroeg ik met een knipoog.
Hij lachte na hijgend. „Je bent… engelachtig slecht.”
Ik stond op, fatsoeneerde mijn uniform. „Ik kom straks terug voor je infuus.”
In de overdrachtsruimte trof ik Marleen. Ze keek me aan met die kenmerkende grijns.
„En?” vroeg ze.
Ik fluisterde het hele verhaal. Ze giechelde zo hard dat ze bijna koffie over zichzelf gooide.
„Ik ben ook geweest,” biechtte ze op. „Kon het niet laten. Hij smaakt naar… overwinning.”
We proestten het uit.
„Zullen we straks samen?” stelde ze voor, ogen twinkend. „Extra uitgebreide zorg?”
Een uur later, gang stil, slot op de deur.
Tim keek op, zag ons tweeën binnenkomen en trok zijn wenkbrauwen op. „Eh… dames?”
Marleen lachte. „We dachten: je verdient de VIP-behandeling.”
Ik begon mijn blouse los te knopen, langzaam, plagend. Marleen volgde, rok naar beneden. We deden een soort mini-striptease – niet professioneel, maar wel grappig en opgewonden. Bh’s vielen, slipjes gleden omlaag. Tim’s ogen werden groot, zijn lid groeide alweer zichtbaar onder het laken.
We kropen op bed, aan weerskanten. Eerst kusten we hem allebei – zachte kusjes op zijn mond, zijn nek, zijn borst. Toen zakten we lager. Marleen likte over de zijkant, ik kuste de top. Onze tongen raakten elkaar af en toe – giechelend, speels.
„Jullie zijn… niet normaal,” hijgde hij.
Marleen grinnikte. „Wacht maar.”
Ik ging iets hogerop zitten, liet mijn kut vlak boven zijn gezicht zweven. Hij aarzelde geen seconde – tong uit, zacht likkend, cirkelend over mijn clit. Ik kreunde zacht, boog voorover en nam weer zijn eikel in mijn mond. Marleen streelde zichzelf terwijl ze keek, vingers glijdend over haar eigen natte lippen.
Na een paar minuten ruilden we. Marleen ging op zijn gezicht zitten, kreunde hard toen zijn tong diep naar binnen gleed. Ik vingerde mezelf af en toe terwijl ik hem aftrok – twee handen, nog steeds te dik om helemaal te omsluiten. We kusten elkaar boven hem, tongen dansend, lachend om hoe absurd lekker dit was.
Uiteindelijk kwam hij weer – hard, spattend over mijn borsten. Marleen kwam kort daarna klaar op zijn mond, trillend en giechelend. Ik vingerde mezelf nog even door tot ik ook klaarkwam, hoofd achterover, zacht kreunend.
We ploften naast hem neer, na hijgend, lachend.
„Morgen komen jullie toch opnieuw langs?” vroeg Tim met een scheve grijns.
Marleen gaf hem een kus op zijn voorhoofd. „Alleen als je koorts niet terugkomt, grote jongen.”
Ik lachte. „En als je braaf je antibiotica neemt.”
We fatsoeneerden alles, gaven hem nog een laatste kusje elk, en slopen de kamer uit.
In de gang keken we elkaar aan en barstten in onderdrukte giechels uit.
Ziekenhuiszorg op niveau, toch?
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Kissforyou, 35 jaar. Voel de spanning oplopen? Op mijn prive pagina verkennen we verlangens zonder grenzen...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Qerta (24)
Keepsimple (47)
Theetjes (58)
Lindry (28)