Mijn Eerste Seksuele Ervaringen

Mijn allereerste herinneringen aan iets wat op seksualiteit leek, gaan terug naar toen ik nog heel klein was, een jaar of zes, zeven misschien. We speelden doktertje met de buurmeisjes uit de straat. Het begon onschuldig, zoals bij zoveel kinderen: nieuwsgierigheid naar elkaars lichaam. We verstopten ons in een schuur of achter een heg, en dan was het “tijd voor onderzoek”. Ik mocht hun rokjes optillen en hun onderbroekjes omlaag trekken om hun plasje te bekijken. Zo dichtbij, dat intieme, verboden plekje – zacht, roze, met een klein spleetje en soms een paar fijne haartjes die net begonnen te groeien. Ze spreidden hun beentjes een beetje, verlegen maar ook opgewonden door het geheim, en lieten me alles zien. Ik staarde er gefascineerd naar, mijn hartje bonzend van spanning. De geur was licht zoet, meisjesachtig, en ik voelde een vreemd tintelend gevoel in mijn eigen broekje.

Daarna was het mijn beurt. Ik trok mijn broekje omlaag en liet mijn piemeltje zien – nog klein toen, maar het werd al een beetje stijf van de opwinding. Ze giechelden, raakten het voorzichtig aan met hun vingertjes, knepen er zacht in en keken hoe het reageerde. Het was een spel van kijken, aanraken, ontdekken. We beloofden elkaar dat het ons geheim bleef, dat niemand het mocht weten. Maar op een dag werden we betrapt door een moeder die toevallig langskwam. Er werd gescholden, er werden ouders bij gehaald, en daarna… mochten de meisjes niet meer met me spelen. Het was voorbij, net toen het zo spannend begon te worden. Ik voelde me schuldig, maar ook gefrustreerd – dat tintelende gevoel bleef hangen, een verlangen dat ik nog niet begreep.

Jaren later, in de brugklas, kwam de herfstvakantie. Ik was een jaar of twaalf, dertien, en het weer was onverwacht mooi: zonnig, warm, met een licht briesje dat door de bomen ruiste. Ik wilde naar buiten, spelen zoals vroeger, weg van huiswerk en school. In de wijk waar we woonden, waren ze nieuwe huizen aan het bouwen – een groot terrein vol zandhopen, half afgebouwde muren en diep uitgegraven sleuven voor de riolering. Overal lagen dikke buizen, stapels stenen en machines die stil stonden in het weekend. Het was een perfect speelterrein voor avontuur.

Ik kwam een groepje kinderen tegen – jongens en meisjes van ongeveer mijn leeftijd – en al snel speelden we verstoppertje. De regels waren simpel: wie getikt werd, was hem. Ik was snel en slim, dook weg achter muren en in kuilen. Op een gegeven moment was ik aan de beurt om te zoeken, maar nee – ik werd getikt en moest me verstoppen. Ik zag een diepe rioolput, zo’n meter of twee diep, met een paar grote buizen erin en zand op de bodem. Er dook een meisje met me mee – een leuk ding uit de buurt, met lang bruin haar in een staart, sproetjes op haar neus en een speels lachje. Ze heette Sanne, herinner ik me nog. We hurkten samen in die put, dicht tegen elkaar aan om niet gezien te worden. De anderen renden voorbij, riepen namen, maar niemand keek omlaag. We waren onvindbaar.

De tijd tikte door. We fluisterden en giechelden, onze schouders raakten elkaar, onze adem mengde zich in de koele, aardachtige lucht van de put. Het was intiem, afgesloten van de wereld. Na een kwartier, misschien langer, begon Sanne onrustig te wiebelen. “Ik moet plassen,” fluisterde ze blozend, haar stem zacht en een beetje beschaamd. Mijn hart sloeg over – meteen dacht ik terug aan die doktertje-spelletjes van vroeger. “Echt nodig?” vroeg ik, mijn stem trillend van spanning. Ze knikte, haar wangen rood. “Maar… mag ik kijken?” vroeg ik ademloos, mijn ogen strak op haar gericht. Ze keek me aan, verbaasd maar nieuwsgierig, en na een korte aarzeling knikte ze. “Alleen als ik jouw piemel ook mag zien. Deal?”

Dat was het moment waarop alles veranderde. Ze hurkte iets dieper in het zand, tilde haar rokje op – een kort, zomerachtig rokje – en trok haar broekje omlaag tot op haar enkels. Ik staarde naar haar poesje: jong, zacht, met een licht donsje van haartjes erboven, de lipjes roze en een beetje gezwollen van de spanning. Ze spreidde haar beentjes iets, en toen kwam het – een warme, gouden straal die spetterend in het zand landde, een klein plasje vormend. De geur was licht, intiem, en ik voelde mijn piemel meteen hard worden in mijn broek, kloppend en drukkend tegen de stof. Ik kon mijn ogen niet afhouden – het was zo dichtbij, zo echt, dat verboden uitzicht.

Toen was het mijn beurt. Mijn handen trilden toen ik mijn broek open ritste en mijn piemel tevoorschijn haalde. Hij was al keihard, groter dan vroeger bij dat doktertje spelen, de eikel rood en glimmend van een druppel voorvocht. Sanne’s ogen werden groot van verbazing: “Wauw… wat is die groot!” fluisterde ze, haar stem vol verwondering en een vleugje opwinding. Ze staarde ernaar, boog iets voorover voor een beter zicht. “Mag ik hem aanraken?” vroeg ze zacht, haar handje al dichterbij komend.

“Ja, natuurlijk,” hijgde ik, mijn stem schor van verlangen. Haar kleine, warme hand sloot zich om mijn schacht – zacht, voorzichtig, maar nieuwsgierig. Ze begon te bewegen, op en neer, eerst een beetje onhandig, maar ik leidde haar: “Iets steviger… ja, zo, sneller.” Het gevoel was overweldigend – haar vingers gleden over mijn huid, knepen licht in de top, trokken de voorhuid terug. Mijn knieën knikten, mijn ademhaling versnelde. Ik voelde de spanning opbouwen in mijn onderbuik, in mijn ballen, dat heerlijke, tintelende gevoel dat ik soms ’s nachts alleen had ontdekt.

Ze keek gefascineerd toe hoe mijn piemel klopte in haar hand, hoe de eikel nog meer glom. Ik kon het niet meer houden – met een diepe, onderdrukte kreun spoot ik mijn zaad uit. Dikke, warme stralen landden in het zand voor ons, spetterend naast haar plasje. Ze melkte me zacht door, haar hand nog bewegend tot de laatste druppel eruit was. We hijgden allebei, onze ogen vol verbazing en gedeelde opwinding. Het zand was nat van ons allebei, ons geheim lag daar in die put.

We trokken snel onze kleren recht toen we stemmen hoorden – het spel was voorbij, iemand had opgegeven. We klommen uit de put, lachten alsof er niks gebeurd was, maar onze blikken zeiden alles. Die middag in die rioolput was mijn echte ontwaken – het eerste echte contact, de eerste ontlading met iemand anders. Het gevoel van haar hand, haar blik, dat warme spuiten… het bleef me bij, en ik wist: dit wilde ik vaker voelen. Veel vaker.

Trefwoord(en): Aftrekken, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!