Mijn Kleine Broertje - 3

Een hevige onweersbui kwam laat op de avond opzetten vanaf de Noordzee, zo’n zomerstorm die in een paar minuten een stortvloed aan regen kan veroorzaken.

“Arme Peter,” zei ik tegen Mama, terwijl we naast elkaar lagen in het brede tweepersoons bed dat de kamer domineerde. We waren allebei wakker geworden omdat het bliksemde en de donder begon te bulderen.

“Ik ga even kijken hoe het met Peter gaat, hij is misschien wel aan het verdrinken!” riep ik, terwijl ik uit bed sprong, toen er weer een donderslag vlak boven onze hoofden losbarstte.

Gekleed in een dun nachthemd, dat nauwelijks tot halverwege mijn dijen reikte, rende ik door de hordeur naar buiten en Mama kwam meteen achter mij aan. Samen liepen we door de duisternis en de striemende regen naar de plek waar Peter zijn tent had opgezet.

“Oh mijn God! Hij verzuipt bijna!” riep ik, toen een bliksemflits de omgeving verlichtte en wij de plas water zagen, die zich rondom Peter’s tent had gevormd.

“PETER...PETER!” riep Mama, terwijl haar grote borsten schommelden onder de dunne stof van het dunne nachthemd dat ze droeg.

“Mama?” hoorden we, en toen de volgende bliksem flitste, zagen we Peter’s hoofd door de flap van zijn tent naar buiten gluren.

“Kom vlug naar binnen. Je kunt daar niet blijven!” riep Mama.

Even zagen we hem weer, verlicht door een flits uit de lucht, naakt op ons afkomend, terwijl het regenwater langs zijn gespierde lichaam droop.

“Vlug, ga een handdoek halen voor Peter, hij is kletsnat!” instrueerde Mama mij, terwijl ik angstig stond te wachten op de volgende lichtflits.

“Je had veel eerder naar binnen moeten komen,” zei Mama, toen we de beschutting van de veranda bereikten.

“Ik dacht dat het wel meeviel, het regende wel een beetje, en ik lag te slapen. Maar toen ik wakker werd, was er overal water, en mijn slaapzak was helemaal kletsnat,” hijgde Peter, terwijl hij druipend en in zijn blootje voor ons stond.

“Haal vlug een handdoek, Angela!” beval Mama terwijl ze met haar hand over het doorweekte haar van mijn broertje streek.

“Ja mama,” antwoordde ik, terwijl ik naar binnen snelde, en even later kwam ik terug met een handdoek.

“Nee, hij heeft een grotere handdoek nodig, om zich helemaal mee te bedekken,” zei Mama, maar de blikken van ons beiden waren wel gericht op Peter’s piemel, die tussen zijn benen bungelde, terwijl hij zijn haren af droogde met die te kleine handdoek.

Uiteindelijk haalde Mama een grote badhanddoek en werd Peter naar binnen gebracht, waar hij op de bank terechtkwam, zorgzaam bekeken door ons beiden.

“Ik slaap wel hier op de bank. Jullie kunnen wel weer naar bed gaan,” zei Peter.

“Nee hoor, jij kunt ook best in bed slapen ... bij ons! Er is genoeg ruimte, nietwaar Angela?”

“Ja mama,” beaamde ik, en mijn lichaam tintelde nog van opwinding over de bungelende piemel, die ik had gezien.

“Trek maar een onderbroek aan en kom met ons mee naar bed!” zei mama.

“Goed mams. Maar ik moet eerst even plassen.”

Wij lagen al in bed toen Peter terugkwam van het toilet. We keken zwijgend toe hoe hij de handdoek van zijn middel liet glijden en naar de kledingkast liep, waar hij gelukkig wel een onderbroek vond. We zagen allebei dat zijn piemel een beetje stijf was geworden, en toen hij hem vlug in zijn onderbroek duwde.

“Kom maar tussen ons in,” zei Mama, terwijl ze op het bed tussen ons in klopte.

“Daar is echt niet genoeg ruimte, mams,” klaagde Peter, terwijl hij zich tussen ons in probeerde te wurmen. “Ik ga liever op de bank slapen.”

“Doe niet zo belachelijk. Het is drie uur ‘s nachts. Laten we gaan slapen,” antwoordde Mama, terwijl ze de erectie van mijn broertje tegen haar billen voelde duwen.

“Je snurkt toch niet?” vroeg ik bezorgd, terwijl ik mijn borsten tegen de blote rug van mijn broertje drukte.

Wordt vervolgd ...

Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!