Lenteochtend

Datum: 07-02-2026 | Cijfer: 7 | Gelezen: 373
Lengte: Kort | Leestijd: 4 minuten | Lezers Online: 7
Trefwoord(en): Meester,

Het is een mooie lenteochtend. Al vroeg word ik wakker van de eerste zonnestralen die mijn gezicht verwarmen. Ik draai mijn hoofd opzij. Naast mij ligt de man die voor mij alles betekent. Mijn Meester. De zon speelt over zijn naakte lichaam en laat elk detail zacht oplichten.

Ik kan mijn ogen niet van Hem afhouden. Er welt een diepe behoefte in mij op om Hem te verwennen, om Hem te laten voelen hoe toegewijd ik ben. Mijn hand glijdt langzaam over zijn lichaam, aftastend, verkennend. Ik geniet van elke reactie, hoe klein ook. Hij slaapt nog, maar ik weet dat Zijn lichaam alles registreert.

Voorzichtig verplaats ik me, zodat ik dichter bij Hem ben. Mijn aanrakingen worden iets doelgerichter, maar blijven rustig. Ik voel hoe Hij langzaam ontwaakt, hoe Zijn ademhaling verandert. Het geeft me een gevoel van trots dat ik degene ben die dit bij Hem teweegbrengt. Dat ik Zijn privébezit mag zijn, Zijn toewijding.

Langzaam draait Hij zich op zijn rug. Zijn ogen blijven nog gesloten, maar Zijn lichaam is alert. Ik neem de tijd, precies zoals Hij dat waardeert. Met aandacht en overgave verwen ik Hem, tot ik zie dat Hij volledig bij bewustzijn is en geniet. Zijn blik ontmoet de mijne, en zonder woorden weet ik dat ik door mag gaan.

Wanneer Hij mij dichter naar zich toe trekt, gehoorzaam ik direct. Ik voel Zijn leiding, Zijn controle, en geef me daar volledig aan over. De bewegingen worden intenser, het contact dieper. Alles draait om afstemming, om het lezen van elkaars signalen. Tijd lijkt geen rol meer te spelen.

Op een gegeven moment neemt Hij het initiatief volledig over. Hij stuurt me, positioneert me precies zoals Hij het wil. Ik volg zonder aarzeling. Er is pijn, maar ook vertrouwen. Ik laat los, ontspan en geef me over aan Zijn tempo. De sensaties lopen door elkaar heen, scherp en overweldigend, maar altijd gedragen door Zijn aanwezigheid.

Terwijl Hij zich verliest in het moment, voel ik hoe mijn eigen spanning verder oploopt. Zijn handen weten precies wat ze doen. Elke aanraking is doelgericht, elke beweging bewust. Ik voel hoe mijn hartslag versnelt, hoe mijn ademhaling onregelmatig wordt. Wanneer Hij uiteindelijk zelf tot ontlading komt, neemt Hij mij mee in diezelfde golf van intensiteit. Ik kan me niet langer inhouden en geef me volledig over aan wat er gebeurt.

Wanneer het voorbij is, voel ik Hem uit me wegtrekken. Ik draai me naar Hem toe en zorg ervoor dat alles weer schoon is, zoals het hoort. Dat ik dat voor Hem mag doen, vervult me met voldoening. Hij ontspant zichtbaar en draait zich op zijn buik.

Ik weet wat Hij wil en aarzel geen moment. Ik neem de tijd, werk zorgvuldig en met aandacht. Zijn reacties laten me weten dat ik het goed doe. Wanneer Hij zich volledig ontspant, pak ik het glijmiddel en het hulpmiddel dat klaar ligt. Voorzichtig, met beleid, begeleid ik het proces, steeds lettend op Zijn signalen. Hij vertrouwt me, en dat vertrouwen koester ik.

Terwijl ik Hem zo dien, zoeken we elkaar ook in nabijheid. Kussen, aanrakingen, het delen van ademhaling. Alles voelt intens en verbonden. Wanneer Hij er klaar voor is, neemt Hij opnieuw het initiatief. We vinden elkaar weer, dieper en krachtiger dan daarvoor. De uren vervagen, het lichaam voelt moe maar tevreden.

Uiteindelijk komt er een moment waarop Hij besluit dat het genoeg is. Ik gehoorzaam direct. Ik ruim alles op en zorg dat alles weer netjes is. De zon staat inmiddels hoog aan de hemel. De ochtend is ongemerkt overgegaan in dag.

Ik kijk naar Hem terwijl Hij ontspant en tot rust komt. Ik weet dat dit een dag is die ik bij me zal dragen. Een dag waarop ik Hem volledig heb mogen dienen. En ik voel nu al dat dit nog maar het begin is.