Magisch Doolhof - 9

Ik staar naar het kleine, oude houten kistje in mijn handen, het versleten oppervlak warm onder mijn vingers, de ingekerfde runen die zachtjes lijken te gloeien in het vuurlicht. Lieke zit nu naast me, met haar hand op mijn dij. "Grom... wil je dit echt aan mij geven? Ik ben maar een meisje, een avonturierster die per ongeluk in dit doolhof belandde. Wat kan ik nou veranderen? Ik ben geen held, geen sterk wezen zoals in verhalen." Mijn stem is zacht, mijn lichtblauwe ogen vragend op hem gericht, mijn lange blonde haar vallend over mijn schouders als een gouden sluier. Grom leunt voorover, zijn enorme gestalte vult de kamer, en zijn blauwe ogen boren zich in de mijne met een ernst die me kippenvel geeft. "Ik weet het zeker, kleine elf," gromt hij, zijn stem diep en vol overtuiging. "Ik zie iets in je. Iets puurs, iets dat van buiten komt, onaangeraakt door de duisternis hier. Maar het moet jouw keuze zijn om het te eten. Niemand kan je dwingen; dat is de kern van echte magie."

De kamer valt stil, alleen het knetteren van het vuur en Lieke's zachte ademhaling. Ik kijk naar het fruit, voel de lokroep ervan. Een warme tinteling trekt door mijn vingers, als een belofte van verandering. Ik herinner mij de vorige keer bij de wilg. Met een diepe zucht pak ikhet op en breng het naar mijn lippen. Het smaakt explosief zoet, met een pittige nasmaak die door mijn keel glijdt en een warme gloed in mijn buik verspreidt. Lieke kijkt toe met wijd open ogen, alsof ik elk moment kan ontploffen, Grom knikt goedkeurend. "Goed gedaan, kleine elf," mompelt hij.

We zitten nog even bij de openhaard, de vlammen dansen en houden onze naakte lichamen warm. Lieke en Grom hebben de grootste lol. ze plaagt hem met verhalen over zijn reusachtige eetlepels, die ze optilt als een zwaard, zwaaiend alsof ze vecht tegen denkbeeldige draken, haar borsten deinen bij elke beweging. Grom buldert van het lachen, zijn buik schut, en hij plaagt terug, noemend haar "kleine meid" met een knipoog, met zijn grote handen kietelt hij haar tot ze op de vloer licht te spartelen. Ze leunt tegen hem aan, haar hand op zijn borst, hun ogen ontmoetend in speelse vonken.

Dan gaan we naar bed, de enorme vachten en kussens nodigend ons uit. Lieke nestelt zich hemels in de armen van Grom, haar hoofd op zijn harige borst, haar lichaam verstrengeld met het zijne en ze zucht tevreden. Ik lig naast hen, mijn kleine lichaam genesteld tegen Grom's zij, maar ik slaap onrustig. Ik lig te woelen, draaiend en kreunend in mijn slaap, mijn lichaam verandert, niet van buiten. Ik ben nog steeds slank, met mijn kleine borsten en lange blonde haar, maar van binnen voelt het als een storm: een tintelende energie die door mijn aderen raast, subtiel en groeiend, als een bloem die wacht om te bloeien.

De volgende ochtend word ik wakker met een vreemd gevoel. Ik strek me uit in bed, en per ongeluk schiet er een kleine vonk uit mijn vingertoppen, en een subtiel licht laat de deken even gloeien. "Wat...?" mompel ik, geschrokken maar opgewonden. Mijn huid straalt suptiel met een puur licht, als een innerlijke gloed die mijn lichtblauwe ogen helderder maakt. Grom, gromt lachend: "Magie, kleine elf? Mooi, maar dat is voor buiten. Straks brand je mijn hut nog af!" Hij tilt me op als een pop, zet me neer bij de tafel. eerst ontbijt (warme pap en vers fruit) zit Lieke bij hem op schoot, haar billen genestelt tegen zijn dij, haar armen om zijn nek en giechelt als hij haar voert met een enorme lepel. Grom vertelt dat zijn vermoeden juist was, zijn stem ernstig maar vol hoop. "Luister, kleine elf," begint hij, terwijl we eten, "er is een oude legende in het doolhof, eeuwenoud. Men sprak van een vreemdeling van buiten het doolhof. iemand die de duisternis zou verdrijven en het licht zou terugbrengen naar de kronkelende paden en de harten van de wezens. Vroeger dacht iedereen dat het een groot, sterk wezen zou zijn: een reusachtige krijger met zwaarden van vuur, of een draak met schubben van goud. Ballades werden gezongen bij vuren, verhalen doorgegeven van ouder op kind. Maar de kasteelheer maakte wetten: niemand mocht erover spreken, op straffe van de kerkers of erger. Nu gelooft niemand er meer in; het is verbleekt tot een fluistering in de wind. Maar ik... ik geloof dat het over jou gaat, kleine elf. Jij kunt de verandering brengen."

Zijn woorden raken me diep, ik wil hem graag geloven, maar ik ben toch maar gewoon ik?

Na het ontbijt gaan we naar buiten, de sneeuw knispert onder onze blote voeten. "Ik ga je trainen, kleine elf," gromt Grom, zijn grote handen op mijn schouders. "Ik weet niet veel van magie maar wat ik weet, ga ik je leren. En je moet beter leren vliegen om weer uit de bergen te kunnen komen." Hij traint mij tot de lunch. Ik doe oefeningen in de sneeuw, waar ik leer de energie te focussen en kleine vonken kan oproepen. Ook moet ik mijn vleugels sterker maken door tegen de wind in te vliegen. Ik begin mijn magie een beetje te begrijpen, maar ik word best goed in vliegen. Mijn vleugels voelen sterker, de membranen pulserend met kracht, en ik zweef hoger en cirkel om de pieken. Tussendoor speelt Lieke verleidelijke spelletjes met Grom. Haar ogen stralend als ze hem plaagt, haar hand streelt over zijn borst en grote billen. Ze kust op zijn baard, of ze klimt op zijn schoot als hij even gaat zitten en giechelend als hij gromt van plezier.

Na de lunch trainen we door tot het avondeten, mijn lichaam is uitgeput maar groeit in kracht. Als ik eindelijk mag stoppen, strompel ik naar binnen, laat me voor de openhaard op de warme huiden vallen, mijn spieren zijn overal pijnlijk. Grom pakt me op als een veertje, zijn armen omsluiten me, hij brengt me naar bed en legt me neer op de zachte vachten.

Samen geven Lieke en Grom me een heerlijke massage, uitgebreid en teder, hun handen werken over mijn vermoeide lichaam. Grom's enorme palmen kneden mijn rug, zijn vingers drukken op de knopen in mijn spieren, warm en sterk, de druk verspreidend als golven van opluchting. Lieke's kleinere handen glijden over mijn billen, en haar vingers lager duiken tussen mijn benen, cirkelen om mijn schaamlippen met een zachte aanraking die me doet zuchten. "Ontspan je, Laura," fluistert ze terwijl ze haar borsten tegen mijn zij drukt. Grom blijft mijn schouders masseren met zijn duimen diep in de spieren tot de pijn veranderd in plezier. Lieke's vingers worden stout en glijden over mijn clitje, traag en plagend terwijl Grom's hand over mijn borsten glijdt en mijn tepels plaagt tot ze hard worden. De sensaties bouwen zich op. Lieke's vingers duikend in me. Ze vingerd mij in een stevig ritme dat me doet kreunen, mijn heupen bewegen mee zodat ze nog dieper komt. Ik kom klaar, schokkend onder hun aanraking, een golf van genot overspoelt me, mijn magie flakkerend even in een subtiel licht, en ik val in slaap, uitgeput en voldaan.

Lieke en Grom hebben sex voor de openhaard, het vuur knetterend als getuige. Lieke klimt op zijn schoot, haar handen strelen over zijn enorme stijve, die pulseert onder haar aanraking. Ze wrijft haar schaamlippen ertegen, nat en klaar, en zakt langzaam neer. het lukt haar weer om hem in haar te laten, haar slanke lichaam leunt tegen hem aan en ze kreunen luid als hij haar vult, een heerlijke volheid die haar doet sidderen. Grom houdt het deze keer een stuk langer vol, met zijn handen op haar heupen tilt hij haar op en neer in een traag ritme, haar borsten deinen mee en haar clitje wrijvt tegen zijn schaambeen. dan draait ze zig om, reverse cowgirl, haar billen kletsen tegen hem aan. Grom gaat staan en tilt haar open Lieke slaat haar benen om zijn middel. Hij stoot diep en ritmisch. "Kom diep in me, Grom," hijgt Lieke met haar nagels in zijn rug, en hij gromt, versnellend en zijn stijve zwelt op. Hij komt diep in haar klaar, hete stralen vullend haar, terwijl Lieke ook klaarkomt, schokkend om hem heen. hun kreunen vermengend in de nacht.

Trefwoord(en): Bi, Lesbo, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!