Een Klein Begin

Datum: 14-02-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 810
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 11 minuten | Lezers Online: 12

Onder de douche. Eindelijk een moment van rust in een drukke periode van het leven.

Ik zet de kraan aan, wacht tot het water warm is en stap er dan onder. Ik zucht — een diepe zucht. Mijn handen wrijven over mijn gezicht terwijl het warme water op mijn kruin klettert. Eindelijk even rust. Niet dat ik klaag; maar even niets is fijn.

Beide kinderen zijn op school. Een extra dagje vrij, doordeweeks. Ik kon het gebruiken. Het leven is mooi, maar ook druk. Het gezin, mijn werk en alles wat moet.

De deur van de badkamer gaat open.

‘Kan dit in de was?’ vraagt ze.

Een vraag zo normaal dat ik bijna vergeet te antwoorden. Daisy is thuis. Volledig, sinds we onze tweede kregen. Het is niet meer zoals vroeger. Alles is routineus geworden — en zo ook dit soort vragen.

‘Uhm, ja,’ mompel ik uiteindelijk.

Eigenlijk wilde ik die trui nog wel een dagje dragen. Die zat lekker. Dus schuif ik de beslagen douchedeur opzij om dat te zeggen, om het aan te wijzen.

En dan staat ze daar.

Zoals ik haar elke dag zie. Nooit te vaak. Maar toch anders. Zoals ze vroeger ook anders was.

Ze staat nog met haar rug naar me toe, bukt voorover bij de kleding. Mijn blik blijft zowaar even op haar billen hangen. Mooie jeans. Ze had haar figuur na de zwangerschappen snel terug, en eerlijk gezegd vind ik haar mooier dan ooit.

Maar seks hadden we nog zelden.

Ze komt overeind bij het schuiven van de deur en draait zich om. Ze vangt nog net mijn blik, die over haar blote buik glijdt en iets hoger, naar haar borst. Ze draagt een roze topje — kort, met een gebreid patroon. Iets makkelijks voor het huishouden. Iets van vroeger. Iets wat ik al een tijd niet had gezien.

Een topje dat ik me nog goed herinner.

Had ze dat niet eens aan op een date?

Mijn blik blijft langer hangen dan gepast zou zijn, ware ze niet mijn vrouw. Had ze me toen niet voor het eerst een blowjob gegeven? Ja, in de auto… Het beeld staat me weer helder voor de geest. Wat een tijd was dat. Het mooiste meisje op aarde, toen.

En nu?

Nu is ze de mooiste vrouw.

‘Die niet,’ zeg ik dan, en wijs naar de trui die al in de wasmand ligt.

Ze schrikt even. Niet van mijn woorden, maar van de stilte daarvoor. Van mijn blik.

Haar groenblauwe ogen zijn groot. Haar blonde haar valt perfect. Hier staat opeens niet mijn vrouw, moeder van twee, maar Daisy — het te mooie meisje dat ooit met mij uit wilde. Waarna nog vele dates volgden. Met wie ik een gelukkig leven leid.

Druk, maar gelukkig.

Ze legt de trui over een kruk, kijkt nog even gespannen mijn kant op en loopt dan snel weg.

En dat is gewoon kut.

Er is iets in ons huwelijk geslopen. De tijden dat ik haar erbij vroeg onder de douche liggen al ver achter ons. De tijden van pijpen in de auto ook.

En toch weet het me hard te krijgen — voorzichtig, maar onmiskenbaar.

Omdat er nog steeds iets is.

Omdat het nooit helemaal weg is geweest.

Terwijl ik nog sta te malen of ik hier niet iets mee moest doen — of we elkaar op dat gebied nog konden vinden — komt ze alweer teruggelopen. De wasmand onder één arm. Ze wil iets zeggen; de douchewand staat nog open, maar ze valt stil wanneer ze ziet dat er weer wat leven in mijn geslacht is gekomen. Halfstok, laten we maar zeggen.

Ze kijkt even weg. Dan naar beneden. Haar lippen frommelen. Ze wil iets zeggen. Zelf weet ik ook niet goed wat te zeggen. Toch al tien jaar getrouwd. Toch al vijftien jaar samen. En nu sta ik hier, naakt onder de douche, met een halve stijve. En die wordt er niet kleiner op.

Haar roze topje zit strak; haar borsten tekenen zich uitnodigend af. Ik zie weer voor me hoe ze me ooit verraste, hoe ik mijn hand door haar blonde haren mocht halen na een dagje strand, waar ze me op een verlaten parkeerplaats aan de kust haar mond gunde. Het beeld staat me helder voor de geest.

Dan kijkt ze weer op. Mijn erectie is inmiddels op volle sterkte, trillend van opwinding, naar haar wijzend. Ze kijkt bijna verlegen. Naar mij. Naar dat ding. De wasmand nog steeds strak onder haar arm.

Wat een vrouw.

Opeens is dat besef er weer. En daar ben ik heel blij mee.

‘Ik was je al een tijdje niet meer zo tegengekomen,’ zegt ze dan, terwijl haar ogen weer neerslaan.

Voor mij betekent dat dat zij het ook gemist heeft. Gelukkig. En natuurlijk ook.

‘Je bent nog net zo mooi als toen ik je voor het eerst zag. Mooier zelfs,’ zeg ik zacht, hijgend van opwinding. ‘Ik hoopte dat je dat nog wel wist.’

Ze laat mijn woorden even landen en glimlacht dan.

‘Is het oké dat ik even blijf?’ zegt ze, terwijl ze de wasmand neerzet. Ze doet een stapje dichterbij. Het water klettert op mijn schouders. De mist trekt langs haar heen.

Ik slik.

Ze kijkt me aan. Ze kijkt niet meer weg. Die ogen. Haar gezicht. Haar lichaam.

Voor het eerst in lange tijd is er weer aandacht voor mij. En mijn aandacht voor haar.

Ook al is het maar op deze manier.

‘Is ook even geleden,’ zeg ik terwijl ze haar blik weer naar beneden laat glijden. Haar ogen kijken me na mijn woorden zacht aan. Ze glimlacht.

‘Laat mij,’ zegt ze, bijna eerbiedig.

Het moment is simpel en plots, maar geladen met spanning van jaren.

‘Je hoeft niets te doen. Ontspan maar,’ zegt ze, zorgzaam zoals ze is geworden. Ze weet hoe druk ik het de laatste tijd heb. En dat ik dat echt niet alleen voor mezelf doe.

Toch is mijn eerste reactie haar tegen te houden; ik voel me bezwaard. Maar haar hand reikt naar binnen, wordt nat en vindt mijn stijve, waar ze haar vingers omheen sluit. Haar mond opent zich. Haar ademhaling verzwaart.

Ik zucht van opluchting.

Mijn huid staat gespannen. Mijn lichaam wil. Maar vooral ben ik opgelucht dat het haar iets doet — dat ik nog hard van haar word. Het betekent meer dan het zou moeten. Haar reactie is prachtig. En precies goed.

Ik houd me vast aan de randen van de open deur en kijk naar haar. Naar haar hand. Naar wat zij teweegbrengt. Niet meteen. De eerste seconden zijn aarzelend en zoekend. En dan vindt ze haar grip weer.

Ze blijft buiten de douche staan, wetend hoe graag ik naar haar kijk als we zo bezig zijn. Dat is niet veranderd.

Ik kreun zacht. Moedig haar aan.

‘Dat is… fijn. Ik had dit gemist,’ zeg ik.

Ze kijkt me weer aan. Haar lach wordt breder. Haar aanraking overtuigender.

Mijn gedachten glijden vanzelf terug naar vroeger. Toen alles eenvoudiger leek. Naar onze seks, die zo goed was. Naar de belofte die we elkaar deden — dat als we zouden gaan samenwonen, we elke dag seks zouden hebben.

Dat gebeurde al niet voor de kinderen. Laat staan erna.

Kan dat alsnog?

Of moet ik gewoon blij zijn met dit?

Dat laatste ben ik zeker.

Ze wisselt een paar keer van hand. Vraagt me om wat badschuim te geven, waarna haar hand soppend over de lengte glijdt; mijn eikel paars, twee keer zo groot als daarnet. Ik tril op mijn benen. Ik ben er bijna. En zij weet het.

Ze kijkt nu meer naar mijn gezicht. Naar mijn reactie. Haar hand voelt goddelijk — de ene, dan de andere. Maar wanneer ze merkt dat ik ga komen, gebruikt ze beide.

‘Ik ben hier,’ fluistert ze wanneer ik mijn ogen sluit. Niet omdat ik het niet kan aanzien.

De ene hand richt me omhoog; de andere draait en glijdt er fanatiek overheen. De hele schacht en eikel bestrijkt ze met aandacht en intentie. Nee, ze laat zich niet zomaar onderspuiten — daar is dit niet het moment voor. Alleen haar hand.

Wanneer ik klaarkom, blijft ze me fluisterend aanmoedigen. Het voelt alsof ik voor het eerst in mijn leven word aangeraakt. Als ik mijn ogen weer open, glinstert haar hand van water en schuim, maar vooral van zaad. Het water valt op mijn rug. Haar hand beweegt langzaam door. Teder. Het laat me stuiptrekken tot in mijn tenen.

Mijn natte hand vindt haar achterhoofd en ik trek haar dichterbij. Ik kus haar gretig op de mond.

‘Dit had ik echt even nodig,’ fluister ik tegen haar lippen.

Ze lacht, haar ogen even gesloten, genietend van het moment. ‘Ik ook,’ fluistert ze zacht terug, waarna ze me weer kust. Haar truitje is nat; haar hand beweegt nog even over mijn stijve.

Dan richt ze haar rug, laat me los. ‘Was echt vergeten hoe goed dit voelt,’ zegt ze. Maar de orde van de dag roept alweer.

‘Blijf nog even,’ vraag ik haar — nee, smeek ik bijna. Ook dat doet haar zichtbaar goed. Haar handen, allebei, vinden mijn nog steeds harde penis weer. Ze buigt iets naar voren; een kus op de eikel volgt, wat resulteert in zaad op haar lippen. Zo was ze opeens nog mooier. En ze weet dat ik dat vind.

‘Heb nog veel te doen,’ zegt ze dan.

Ze laat me los, wast haar handen en mond en pakt de was weer op. Daarbij blijft ze me aankijken en ziet hoe ik hard blijf — iets wat haar duidelijk deugd doet. De blik die ze me geeft wanneer ze wegloopt, vol ondeugd zoals vroeger, laat me beseffen dat haar laatste woorden gerust dubbelzinnig mogen worden opgevat.

Haar geur blijft hangen. En bedwelmt me opnieuw, zoals toen.

En er veranderde ook iets. Het was meteen voelbaar. Het voelde anders in huis — wanneer ik haar zag, wanneer ik haar hoorde of rook. Ook in wat ik deed, zat iets nieuws. En zij keek anders naar me. Met belofte.

En ik keek ook anders naar haar.

Het leven ging weer door. Druk. Fijn, maar druk. Toch voelde ik me opnieuw verbonden met mijn vrouw. Met Daisy. De liefde van mijn leven, die ik ook zo zou moeten beminnen.

Zoals zij mij had aangeraakt.

Dat besef drong nu langzaam, maar onmiskenbaar door.