In Het Zicht - 1

Hoofdpersonages
Milan Vermeer (29)
Creatief consultant, analytisch en observerend. Hij houdt controle in zijn werk — maar in zijn privéleven zoekt hij spanning. Gefascineerd door macht, verlangen en het gevoel bekeken te worden.
Luna Moreau (24)
Zelfverzekerd, intelligent en speels manipulatief. Ze geniet van het randje tussen zichtbaarheid en geheimhouding. Ze weet exact wat haar blik met mensen doet — en gebruikt het bewust.
___
Setting
Het verhaal speelt zich af in de fictieve stad Ravenstad.
Belangrijke locaties:
• Restaurant La Lumière (All You Can Eat, modern en sfeervol)
• Het plein bij Novus Plaza
• Het glazen kantoorgebouw Helix Tower
Alle locaties en bedrijfsnamen zijn fictief.

###


Hoofdstuk 1 – Het Geheim in La Lumière

Restaurant La Lumière was druk die avond. Zacht warm licht, glasgerinkel, stemmen die in elkaar overvloeiden.
Milan stond bij het buffet toen hij haar zag.
Luna.
Strakke jeans. Nauwsluitende coltrui. Twee sierlijke broches, symmetrisch geplaatst.
Zijn blik bleef net iets te lang hangen.
Zij merkte het.
Ze keek op. Ving hem. Glimlachte.
Niet verrast.
Geamuseerd.
Alsof ze dit gewend was.
Toen ze naast hem bij de salades stond, rook hij haar parfum. Warm. Zoet. Met iets gevaarlijks eronder.
“Je kijkt alsof je iets probeert te begrijpen,” zei ze zacht.
Haar stem was laag. Zelfverzekerd.

“Die broches…” zei hij.
Ze draaide zich iets naar hem toe.
En toen zag hij het.
Geen spelden.
Geen bevestiging.
De sierlijke ornamenten kwamen dóór de stof heen.
Subtiele openingen in het katoen.
Het besef daalde langzaam in.
Dat waren geen broches.
Haar tepels waren gepiercet — en ze droeg ze zichtbaar, maar vermomd als iets onschuldigs.

Ze zag het moment waarop hij het begreep.
Haar ogen werden donkerder.
“Het valt bijna niemand op,” fluisterde ze. “Maar sommigen kijken beter.”
Zijn hartslag versnelde.
“Waarom?” vroeg hij.
“Omdat ik het spannend vind,” zei ze. “Dat mensen kijken zonder te weten wat ze écht zien.”

Een geladen stilte.

“En nu?” vroeg ze.
“Nu weet ik het.”
Ze glimlachte.
“Precies.”
En ze liep weg.
Maar het spel was begonnen.


Hoofdstuk 2 – Schaduw Buiten

Een paar minuten later stond ze bij de uitgang.
Wachtend.
Niet vragend.
Buiten was de avond koel. Ravenstad glansde onder straatlicht.
“Je bent me gevolgd,” zei ze terwijl ze naast hem liep.
“Je wilde dat ik dat deed.”
Ze ontkende het niet.
In een halfdonkere steeg draaide ze zich naar hem om. Haar vingers gleden over zijn borst.
“Je kijkt nog steeds.”
Hij raakte haar heup aan.

De stof van haar coltrui was zacht — maar daaronder zat spanning.
Ze pakte zijn pols.
Niet om hem tegen te houden.
Om hem te leiden.
Haar rug tegen een muur. Hun lippen vonden elkaar.
De kus begon voorzichtig.
Eindigde hongerig.
Zijn hand gleed omhoog, voelde het koele metaal onder de stof.

Haar adem brak.
“Niemand ziet het,” fluisterde ze.
Maar ze genoten juist van het idee dat iemand het misschien wél zag.
Wat volgde was langzaam. Intiem. Intenser door de publieke nabijheid.
Toen ze uiteindelijk uit elkaar gingen, keek ze hem aan.
“Dit was nog maar het begin.”


Hoofdstuk 3 – Publiek Geheim

Dagen later zag hij haar opnieuw.
Bij Novus Plaza, in een halfverlichte doorgang.
Mensen liepen langs. Niemand keek echt.
Of niet lang genoeg.
“Hier?” vroeg hij zacht.
“Juist hier.”

De spanning was scherper nu. Bewuster.
Ze bewogen tegen elkaar aan, hun lichamen dicht maar beheerst. Het risico werkte als brandstof.
Voetstappen naderden.
Stemmen.
Ze verstijfden.
Bleef iemand staan?
Even leek het zo.
Toen verdwenen de stemmen.
Ze lachte zacht.
“Ze hadden ons kunnen zien.”
“Misschien deden ze dat.”
Dat idee maakte alles intenser.
En ze gingen verder.

Toen ze uiteindelijk de doorgang verlieten, merkte Milan het.
Een man die net iets te lang keek.
Een vrouw met een subtiele glimlach.
Misschien was hun geheim niet meer alleen van hen.


Hoofdstuk 4 – De Telefoon

De nacht leek hen te beschermen.
Tot de telefoon ging.
Hij lag op de rand van een fontein.
Onbekend toestel.
Geen hoesje.
Hij nam op.
Ademhaling.
Een vervormde stem.
“Ik weet wat jullie deden.”
Luna kneep in zijn pols.
“Ik kijk nog steeds.”
De stem was niet dreigend.
Geïnteresseerd.
Nieuwsgierig.
“Ik wil zien hoe ver jullie durven gaan.”

Luna nam de telefoon.
“Wat wil je?”
“Blijf waar je bent. Raak elkaar niet aan. Beschrijf wat je ziet.”
Ze gehoorzaamden.
De spanning groeide.
Niet door aanraking.
Door toezicht.
“Nu één stap dichterbij.”
“Nu aanraken.”
“Stop.”

De controle verschoof constant.
Toen alles tot ontlading kwam, klonk de stem nog één keer:
“Jullie leren snel.”
De verbinding verbrak.
Op het scherm verscheen één optie:
Bel opdrachtgever.
Luna keek hem aan.
“Gaan we dit nog een keer doen?”
Hij glimlachte.
“De vraag is wie er echt de controle heeft.”


Hoofdstuk 5 – Achter Glas

De telefoon trilde opnieuw.
Eén woord:
NU.
De stem gaf instructies.
“Helix Tower. Tweede verdieping. De ramen zijn niet geblindeerd.”
Ze gingen.
Binnen was het gebouw leeg.
Of zo leek het.
Boven keken ze uit over het plein. Mensen beneden. Licht. Beweging.
“Blijf zichtbaar,” zei de stem.

De opdrachten werden gedurfder.
Intiemer.
Toen viel het Milan op:
De stem reageerde te snel.
Alsof er geen vertraging was.
Alsof de persoon dichtbij stond.
Hij hoorde iets.
Niet via de telefoon.
Achter hen.
Een ademhaling.
De deur stond op een kier.
“Concentratieverlies wordt bestraft,” zei de stem.
“Nu kniel je.”

Luna keek naar Milan.
Niet bang.
Maar vragend.
Hij voelde iets verschuiven.
Dit was geen spel meer.
Of misschien wel — maar met hogere inzet.
“Genoeg,” zei hij kalm.
Een stilte.
Een klik in de gang.
Een silhouet verscheen in het donker.
Observerend.
Niet dreigend.

Straatlantaarnlicht viel half op een gezicht.
Milan herkende het.
Maar kon het nog niet plaatsen.
De stem sprak nog één keer:
“Willen jullie weten wie ik ben… of willen jullie verder spelen?”
De verbinding verbrak.
Het silhouet bleef staan.
Wachtend.


Epiloog – In Het Zicht

Ravenstad leek dezelfde stad.
Maar nu voelde elke camera, elk raam, elke reflectie als een mogelijkheid.
Of een waarschuwing.
Luna stond naast hem.
“Denk je dat we ooit echt alleen zijn?” vroeg ze.

Hij keek naar de ramen van Helix Tower.
“Nee.”
Ze glimlachte.
Niet bang.
Opgewonden.
“Mooi.”
Want sommige mensen houden ervan bekeken te worden.
Maar nog meer…
houden ze ervan terug te kijken.

Trefwoord(en): Opdracht, Piercing, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!