Door: Hein_69
Datum: 09-03-2026 | Cijfer: 9.8 | Gelezen: 485
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Erotisch, Wielrennen,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 6 minuten | Lezers Online: 5
Trefwoord(en): Erotisch, Wielrennen,
Vervolg op: Wielrennen In Italië - 1
Lucia liep voor hem uit, haar blote voeten zacht op de koele tegels van de gang. Ze keek niet om, maar haar schouders zeiden genoeg: ze wist dat hij volgde. Dirk voelde zijn hartslag in zijn keel, een mengeling van schaamte en een bijna pijnlijke verwachting. De B&B was stil, op het zachte tikken van een klok ergens beneden en het verre ruisen van de zee na.
Ze duwde de deur van haar kamer open – geen groot gebaar, gewoon een lichte duw met haar vlakke hand – en liet hem voorgaan. Het was een kleine ruimte, warm verlicht door een schemerlamp met okergele kap. Het bed was niet opgemaakt zoals in hotels; het laken lag scheef, een kussen droeg de kuil van haar hoofd. Op het nachtkastje lag een opengeslagen boek met Italiaanse titel, een halflege fles water en haar telefoon, scherm naar beneden. Het rook er naar haar: zonnebrand, iets citrusachtigs en de vage, warme geur van haar shampoo. Ze deed de deur dicht. Niet hard, maar wel definitief. Ze draaide de sleutel om – een klein klikje.
“Ga zitten,” zei ze, en wees naar het voeteneind van het bed. Dirk gehoorzaamde, onhandig, alsof hij vergeten was hoe zijn ledematen werkten. Lucia bleef even staan, keek naar hem zoals je naar een schilderij kijkt dat je net hebt gekocht en nu pas echt bekijkt. “Je was bang vandaag,” zei ze zacht. “Toen Marleen viel. Echt bang.” Hij knikte. “Jij ook?” “Ja. Maar jij… jij hebt haar vastgehouden alsof ze van glas was.” Ze kwam naast hem zitten, dichtbij genoeg dat hun dijen elkaar raakten. “Dat raakte me. Meer dan ik dacht.” Dirk slikte. “Ik wist niet wat ik anders moest doen.” Ze lachte kort, bijna schor. “Precies. Jij dénkt niet altijd na. Jij dóet.” Haar hand gleed naar zijn onderarm, bleef daar liggen, warm. “Dat vind ik mooi aan Nederlanders. Jullie lijken zo voorzichtig… maar als het erop aankomt, zijn jullie er gewoon.”
Hij keek naar haar vingers op zijn huid. “En jij bent… direct.” “Te direct?” vroeg ze, een wenkbrauw opgetrokken. “Nee,” zei hij, en voor het eerst die avond klonk zijn stem vast. “Precies genoeg.” Ze leunde naar hem toe. Hun voorhoofden raakten elkaar bijna. Hij rook haar adem – wijn van eerder, en iets zoets. Haar lippen bleven een seconde zweven, testend. Toen kuste ze hem. Niet gulzig. Niet overrompelend. Maar ook niet aarzelend. Het was een kus die zei: dit kies ik nu, dit wil ik nu. Dirk voelde hoe zijn lichaam zich eindelijk overgaf aan wat het al uren wist. Zijn handen vonden haar middel, trokken haar dichterbij. Ze maakte een klein geluidje achter in haar keel, tevreden, bijna verrast.
Ze trokken elkaars kleren uit met een mengeling van haast en eerbied. Lucia’s topje ging als eerste uit; ze lachte zacht toen ze zag hoe zijn blik bleef hangen op de donkerblauwe kant die hij eerder alleen van opzij had gezien. Dirk liet zijn vingers over de rand van de stof glijden, niet naar binnen, maar langs de lijn, alsof hij toestemming vroeg. Ze pakte zijn pols, leidde zijn hand onder de bh, legde zijn palm over haar borst. Haar tepel was al hard onder zijn duim.
“Lang geleden,” fluisterde ze tegen zijn mond, “dat iemand me zo aanraakte. Alsof ik breekbaar bén én begeerd.” Dirk kuste haar hals, haar sleutelbeen, het kuiltje ertussen. “Ik dacht dat ik dit nooit meer zou voelen,” mompelde hij. “Dat iemand mij nog zo wilde zien.” Ze duwde hem zacht achterover op het bed. Haar haren vielen als een donker gordijn om hen heen toen ze over hem heen schoof. Hun lichamen vonden elkaar traag, onderzoekend. Er was geen haast, alleen aandacht. Haar Italiaanse directheid zat niet in harde bewegingen, maar in hoe ze hem aankeek terwijl ze hem in zich nam – zonder schaamte, zonder weg te kijken. Dirk hield haar heupen vast, liet haar het ritme bepalen, maar trok haar af en toe dichterbij, dieper, alsof hij bang was dat ze anders zou verdwijnen.
Het was teder en rauw tegelijk. Zweet op haar onderrug. Zijn vingers die in haar billen knepen toen ze harder bewoog. Haar nagels die halve maantjes trokken over zijn borst. Hun ademhaling die synchroon raakte, luider en luider, tot het bijna een soort zingen werd. Toen het kwam, kwam het voor hen allebei tegelijk – niet spectaculair als in films, maar als een dam die eindelijk breekt na jaren van kleine scheurtjes. Lucia begroef haar gezicht in zijn nek, maakte een lang, laag geluid dat half kreun, half lach was. Dirk hield haar vast, zo stevig dat het bijna pijn deed, terwijl de golven door hem heen trokken en langzaam wegebden.
Ze bleven zo liggen, zwaar ademend, plakkerig, verbonden. Na een tijdje rolde Lucia half van hem af, maar hield één been over het zijne geslagen. Ze legde haar hand plat op zijn borst, voelde zijn hart nog razen. “Dit hadden we nodig,” zei ze zacht. Dirk knikte, kon even geen woorden vinden. Hij streelde haar rug, volgde de lijn van haar ruggengraat. “Ja.”
Ze duwde de deur van haar kamer open – geen groot gebaar, gewoon een lichte duw met haar vlakke hand – en liet hem voorgaan. Het was een kleine ruimte, warm verlicht door een schemerlamp met okergele kap. Het bed was niet opgemaakt zoals in hotels; het laken lag scheef, een kussen droeg de kuil van haar hoofd. Op het nachtkastje lag een opengeslagen boek met Italiaanse titel, een halflege fles water en haar telefoon, scherm naar beneden. Het rook er naar haar: zonnebrand, iets citrusachtigs en de vage, warme geur van haar shampoo. Ze deed de deur dicht. Niet hard, maar wel definitief. Ze draaide de sleutel om – een klein klikje.
“Ga zitten,” zei ze, en wees naar het voeteneind van het bed. Dirk gehoorzaamde, onhandig, alsof hij vergeten was hoe zijn ledematen werkten. Lucia bleef even staan, keek naar hem zoals je naar een schilderij kijkt dat je net hebt gekocht en nu pas echt bekijkt. “Je was bang vandaag,” zei ze zacht. “Toen Marleen viel. Echt bang.” Hij knikte. “Jij ook?” “Ja. Maar jij… jij hebt haar vastgehouden alsof ze van glas was.” Ze kwam naast hem zitten, dichtbij genoeg dat hun dijen elkaar raakten. “Dat raakte me. Meer dan ik dacht.” Dirk slikte. “Ik wist niet wat ik anders moest doen.” Ze lachte kort, bijna schor. “Precies. Jij dénkt niet altijd na. Jij dóet.” Haar hand gleed naar zijn onderarm, bleef daar liggen, warm. “Dat vind ik mooi aan Nederlanders. Jullie lijken zo voorzichtig… maar als het erop aankomt, zijn jullie er gewoon.”
Hij keek naar haar vingers op zijn huid. “En jij bent… direct.” “Te direct?” vroeg ze, een wenkbrauw opgetrokken. “Nee,” zei hij, en voor het eerst die avond klonk zijn stem vast. “Precies genoeg.” Ze leunde naar hem toe. Hun voorhoofden raakten elkaar bijna. Hij rook haar adem – wijn van eerder, en iets zoets. Haar lippen bleven een seconde zweven, testend. Toen kuste ze hem. Niet gulzig. Niet overrompelend. Maar ook niet aarzelend. Het was een kus die zei: dit kies ik nu, dit wil ik nu. Dirk voelde hoe zijn lichaam zich eindelijk overgaf aan wat het al uren wist. Zijn handen vonden haar middel, trokken haar dichterbij. Ze maakte een klein geluidje achter in haar keel, tevreden, bijna verrast.
Ze trokken elkaars kleren uit met een mengeling van haast en eerbied. Lucia’s topje ging als eerste uit; ze lachte zacht toen ze zag hoe zijn blik bleef hangen op de donkerblauwe kant die hij eerder alleen van opzij had gezien. Dirk liet zijn vingers over de rand van de stof glijden, niet naar binnen, maar langs de lijn, alsof hij toestemming vroeg. Ze pakte zijn pols, leidde zijn hand onder de bh, legde zijn palm over haar borst. Haar tepel was al hard onder zijn duim.
“Lang geleden,” fluisterde ze tegen zijn mond, “dat iemand me zo aanraakte. Alsof ik breekbaar bén én begeerd.” Dirk kuste haar hals, haar sleutelbeen, het kuiltje ertussen. “Ik dacht dat ik dit nooit meer zou voelen,” mompelde hij. “Dat iemand mij nog zo wilde zien.” Ze duwde hem zacht achterover op het bed. Haar haren vielen als een donker gordijn om hen heen toen ze over hem heen schoof. Hun lichamen vonden elkaar traag, onderzoekend. Er was geen haast, alleen aandacht. Haar Italiaanse directheid zat niet in harde bewegingen, maar in hoe ze hem aankeek terwijl ze hem in zich nam – zonder schaamte, zonder weg te kijken. Dirk hield haar heupen vast, liet haar het ritme bepalen, maar trok haar af en toe dichterbij, dieper, alsof hij bang was dat ze anders zou verdwijnen.
Het was teder en rauw tegelijk. Zweet op haar onderrug. Zijn vingers die in haar billen knepen toen ze harder bewoog. Haar nagels die halve maantjes trokken over zijn borst. Hun ademhaling die synchroon raakte, luider en luider, tot het bijna een soort zingen werd. Toen het kwam, kwam het voor hen allebei tegelijk – niet spectaculair als in films, maar als een dam die eindelijk breekt na jaren van kleine scheurtjes. Lucia begroef haar gezicht in zijn nek, maakte een lang, laag geluid dat half kreun, half lach was. Dirk hield haar vast, zo stevig dat het bijna pijn deed, terwijl de golven door hem heen trokken en langzaam wegebden.
Ze bleven zo liggen, zwaar ademend, plakkerig, verbonden. Na een tijdje rolde Lucia half van hem af, maar hield één been over het zijne geslagen. Ze legde haar hand plat op zijn borst, voelde zijn hart nog razen. “Dit hadden we nodig,” zei ze zacht. Dirk knikte, kon even geen woorden vinden. Hij streelde haar rug, volgde de lijn van haar ruggengraat. “Ja.”
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Jetski, 32 jaar. Laat je meeslepen door spanning en nieuwsgierigheid... Op mijn prive pagina ontdek je de volgende hoofdstukken, intenser en persoonlijker...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Gritso (48)
Jocy (28)
Yanousca (20)
Stephaniez (50)