Door: Schaduwschrijver
Datum: 12-03-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 165
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 1
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 1
Vervolg op: Bianca 1: De Vonk In Het Donker
De Echo Die Terugkomt
Maandagochtend brak aan met een grauwe hemel en een lichte motregen die tegen de ramen tikte. Bianca stond in de keuken, nog in haar ochtendjas, en staarde naar het koffiezetapparaat alsof het haar een antwoord schuldig was. Het weekend was voorbijgegaan in een waas van verwachting en lichte paniek. Ze had haar telefoon wel twintig keer per uur gecheckt, maar er was niets gekomen. Tot nu.
Een zachte pling...
Ze greep het toestel zo snel dat ze bijna haar mok omstootte.
Marcel.
“Hey Bianca… inderdaad, ik denk dat ik weet wie je bent. De Bianca van de Van Akkerstraat, met die lach die je altijd een beetje verlegen hield? Heb je profiel net pas gezien. Mooi shot trouwens. Eerlijk? Ik zat er al een paar minuten naar te kijken voor ik durfde te antwoorden.”
Haar hart sloeg een slag over.
Hij herinnerde zich haar lach. Niet haar naam alleen, maar de lach. Dat kleine detail voelde intiemer dan welke naaktfoto dan ook op het hele forum...
Ze las verder.
“Ik ben niet het type dat meteen met alles komt aanzetten, dus sorry dat het even duurde. Maar als je zin hebt om eens bij te praten… hier of daarbuiten… dan hoor ik het graag. Geen druk. Marcel.”
Geen dickpic. Geen seksuele opmerking. Geen haast. Alleen die rustige, bijna voorzichtige toon die haar tegelijk geruststelde én nog nerveuzer maakte.
Ze beet op haar lip en typte terug, vingers trillend:
“Ja, diezelfde Bianca. En ja… die foto was best spannend om te plaatsen. Voelde als een soort sprong in het diepe. Jouw foto’s… die zwart-wit… die vond ik ook mooi. Echt mooi. En ja, ik zou wel willen praten. Misschien niet alleen hier.”
Ze aarzelde drie seconden.
Toen drukte ze verzenden voordat ze zichzelf kon tegenhouden...
Zijn antwoord kwam sneller dan ze had verwacht.
“Dan doen we dat. Koffie? Of iets sterkers als je dat liever hebt. Ken je ’t kleine zaakje aan de rand van ’t park? Donderdagavond rond 19:30? Alleen wij twee, geen verwachtingen. Als het niet klikt, drinken we gewoon een kop koffie en gaan we weer elk ons weegs.”
Bianca voelde hoe haar wangen warm werden.
Donderdag. Over drie dagen. Drie dagen om zichzelf gek te maken met wat-als-scenario’s.
Ze typte: “Donderdag 19:30 klinkt goed. Tot dan, Marcel.”
En toen was het stil. Maar de stilte voelde anders. Niet leeg. Meer als de seconde net voor een kus...
De dagen kropen voorbij.
Ze vingerde zichzelf die week vaker klaar dan in de hele maand ervoor. Elke keer met zijn zwart-wit foto open op haar scherm. Elke keer fantaseerde ze hoe diezelfde hand die op de foto zijn pik vasthield, nu háár pols zou vastpakken. Hoe die vingers — sterk, maar niet ruw — haar tepels zouden vinden en knijpen tot ze kreunde. Ze kwam elke keer harder klaar dan de vorige, met zijn naam geluidloos op haar lippen...
Donderdagavond.
Ze trok een simpele zwarte jurk aan, maar met een diepe V-hals die haar decolleté mooi liet uitkomen. Geen beha eronder, de rondingen van haar volle borsten duidelijk zichtbaar. Ze voelde haar tepels al lichtjes tegen de stof schuren toen ze de deur uitstapte. Hoge hakken. Donkerrode lippenstift. Ze voelde zich bloot, maar op een goede manier. Alsof ze eindelijk haar eigen huid droeg in plaats van die van de ‘goede moeder’.
Het café was klein, schemerig verlicht, met kaarsen op tafel en jazz op de achtergrond. Marcel zat al aan een hoektafeltje, zijn rug naar de muur, zodat hij de deur in de gaten kon houden. Toen ze binnenkwam, stond hij op.
Hij was langer dan ze zich herinnerde. Breder in de schouders. Donker haar met een paar grijze draden bij de slapen die hem alleen maar aantrekkelijker maakten. Een rustige glimlach, maar zijn ogen… die ogen keken dwars door haar heen.
“Bianca,” zei hij zacht. Geen vraag. Gewoon haar naam, alsof hij die al een tijdje proefde.
“Marcel.”
Ze gaven elkaar een onhandige halve omhelzing — wang tegen wang — en gingen zitten. De eerste minuten waren voorzichtig. Hoe gaat het met de kinderen? Wat doe je tegenwoordig? Gewone woorden, maar geladen met de wetenschap van waar ze elkaar écht hadden teruggevonden.
Na de tweede rode wijn boog hij iets dichterbij.
“Ik moet het zeggen… toen ik je foto zag, dacht ik eerst: dat kan niet. Maar toen ik je bericht las… wist ik het meteen. En ik heb de rest van de avond aan niets anders kunnen denken.”
Bianca voelde de hitte naar haar gezicht stijgen, maar ook lager. Veel lager...
“Ik ook niet,” fluisterde ze. “Ik heb de hele avond naar je foto's zitten kijken. Vooral die ene… je weet wel.”
Hij glimlachte traag. “Welke?”
“Je weet precies welke.”
Een stilte. Een hele lange.
Toen keek ze hem recht in zijn ogen.
"Oké, als je het me echt wil horen zeggen: die foto van je harde pik"...
Toen legde hij glimlachend zijn hand op tafel, palm omhoog. Geen bevel. Alleen een uitnodiging.
Bianca keek ernaar.
Legde langzaam haar eigen hand erin. Zijn vingers sloten zich om de hare. Stevig, maar niet pijnlijk. Nog niet.
“Ik ben niet van de haast,” zei hij zacht. “Maar ik ben wel van de eerlijkheid. Wat jij op dat forum deelt… wat je zoekt… dat zoek ik ook. Al heel lang. En als jij het aandurft, dan wil ik het met jou ontdekken. Stap voor stap. Zonder filters.”
Haar adem stokte even.
“En als ik zeg… dat ik wil beginnen met iets simpels? Iets wat ik al jaren fantaseer?”
Zijn duim streelde langzaam over haar pols. “Zeg het.”
Ze slikte. Leunde iets dichterbij zodat alleen hij het kon horen.
“Ik wil dat je mijn tepels aanraakt. Hard. Zoals ik het zelf doe als niemand kijkt. Zodat het pijn doet… en tegelijk zo goed voelt dat ik er nat van word.”
Ze bleef hem strak aankijken, gewoon omdat ze zijn reactie wilde zien.
Marcel keek haar secondelang aan. Geen oordeel. Alleen maar herkenning. En honger.
Toen stond hij op, rekende af, en stak zijn hand weer naar haar uit.
“Niet hier,” zei hij zacht. “Kom. Mijn auto staat twee straten verder. We praten verder… en misschien doen we alvast een klein begin.”
Bianca stond op. Haar benen trilden licht. Haar tepels stonden duidelijk zichtbaar hard onder de stof van haar jurkje.
Maar ze legde haar hand in de zijne.
En liep met hem mee de regen in...
Een zachte pling...
Ze greep het toestel zo snel dat ze bijna haar mok omstootte.
Marcel.
“Hey Bianca… inderdaad, ik denk dat ik weet wie je bent. De Bianca van de Van Akkerstraat, met die lach die je altijd een beetje verlegen hield? Heb je profiel net pas gezien. Mooi shot trouwens. Eerlijk? Ik zat er al een paar minuten naar te kijken voor ik durfde te antwoorden.”
Haar hart sloeg een slag over.
Hij herinnerde zich haar lach. Niet haar naam alleen, maar de lach. Dat kleine detail voelde intiemer dan welke naaktfoto dan ook op het hele forum...
Ze las verder.
“Ik ben niet het type dat meteen met alles komt aanzetten, dus sorry dat het even duurde. Maar als je zin hebt om eens bij te praten… hier of daarbuiten… dan hoor ik het graag. Geen druk. Marcel.”
Geen dickpic. Geen seksuele opmerking. Geen haast. Alleen die rustige, bijna voorzichtige toon die haar tegelijk geruststelde én nog nerveuzer maakte.
Ze beet op haar lip en typte terug, vingers trillend:
“Ja, diezelfde Bianca. En ja… die foto was best spannend om te plaatsen. Voelde als een soort sprong in het diepe. Jouw foto’s… die zwart-wit… die vond ik ook mooi. Echt mooi. En ja, ik zou wel willen praten. Misschien niet alleen hier.”
Ze aarzelde drie seconden.
Toen drukte ze verzenden voordat ze zichzelf kon tegenhouden...
Zijn antwoord kwam sneller dan ze had verwacht.
“Dan doen we dat. Koffie? Of iets sterkers als je dat liever hebt. Ken je ’t kleine zaakje aan de rand van ’t park? Donderdagavond rond 19:30? Alleen wij twee, geen verwachtingen. Als het niet klikt, drinken we gewoon een kop koffie en gaan we weer elk ons weegs.”
Bianca voelde hoe haar wangen warm werden.
Donderdag. Over drie dagen. Drie dagen om zichzelf gek te maken met wat-als-scenario’s.
Ze typte: “Donderdag 19:30 klinkt goed. Tot dan, Marcel.”
En toen was het stil. Maar de stilte voelde anders. Niet leeg. Meer als de seconde net voor een kus...
De dagen kropen voorbij.
Ze vingerde zichzelf die week vaker klaar dan in de hele maand ervoor. Elke keer met zijn zwart-wit foto open op haar scherm. Elke keer fantaseerde ze hoe diezelfde hand die op de foto zijn pik vasthield, nu háár pols zou vastpakken. Hoe die vingers — sterk, maar niet ruw — haar tepels zouden vinden en knijpen tot ze kreunde. Ze kwam elke keer harder klaar dan de vorige, met zijn naam geluidloos op haar lippen...
Donderdagavond.
Ze trok een simpele zwarte jurk aan, maar met een diepe V-hals die haar decolleté mooi liet uitkomen. Geen beha eronder, de rondingen van haar volle borsten duidelijk zichtbaar. Ze voelde haar tepels al lichtjes tegen de stof schuren toen ze de deur uitstapte. Hoge hakken. Donkerrode lippenstift. Ze voelde zich bloot, maar op een goede manier. Alsof ze eindelijk haar eigen huid droeg in plaats van die van de ‘goede moeder’.
Het café was klein, schemerig verlicht, met kaarsen op tafel en jazz op de achtergrond. Marcel zat al aan een hoektafeltje, zijn rug naar de muur, zodat hij de deur in de gaten kon houden. Toen ze binnenkwam, stond hij op.
Hij was langer dan ze zich herinnerde. Breder in de schouders. Donker haar met een paar grijze draden bij de slapen die hem alleen maar aantrekkelijker maakten. Een rustige glimlach, maar zijn ogen… die ogen keken dwars door haar heen.
“Bianca,” zei hij zacht. Geen vraag. Gewoon haar naam, alsof hij die al een tijdje proefde.
“Marcel.”
Ze gaven elkaar een onhandige halve omhelzing — wang tegen wang — en gingen zitten. De eerste minuten waren voorzichtig. Hoe gaat het met de kinderen? Wat doe je tegenwoordig? Gewone woorden, maar geladen met de wetenschap van waar ze elkaar écht hadden teruggevonden.
Na de tweede rode wijn boog hij iets dichterbij.
“Ik moet het zeggen… toen ik je foto zag, dacht ik eerst: dat kan niet. Maar toen ik je bericht las… wist ik het meteen. En ik heb de rest van de avond aan niets anders kunnen denken.”
Bianca voelde de hitte naar haar gezicht stijgen, maar ook lager. Veel lager...
“Ik ook niet,” fluisterde ze. “Ik heb de hele avond naar je foto's zitten kijken. Vooral die ene… je weet wel.”
Hij glimlachte traag. “Welke?”
“Je weet precies welke.”
Een stilte. Een hele lange.
Toen keek ze hem recht in zijn ogen.
"Oké, als je het me echt wil horen zeggen: die foto van je harde pik"...
Toen legde hij glimlachend zijn hand op tafel, palm omhoog. Geen bevel. Alleen een uitnodiging.
Bianca keek ernaar.
Legde langzaam haar eigen hand erin. Zijn vingers sloten zich om de hare. Stevig, maar niet pijnlijk. Nog niet.
“Ik ben niet van de haast,” zei hij zacht. “Maar ik ben wel van de eerlijkheid. Wat jij op dat forum deelt… wat je zoekt… dat zoek ik ook. Al heel lang. En als jij het aandurft, dan wil ik het met jou ontdekken. Stap voor stap. Zonder filters.”
Haar adem stokte even.
“En als ik zeg… dat ik wil beginnen met iets simpels? Iets wat ik al jaren fantaseer?”
Zijn duim streelde langzaam over haar pols. “Zeg het.”
Ze slikte. Leunde iets dichterbij zodat alleen hij het kon horen.
“Ik wil dat je mijn tepels aanraakt. Hard. Zoals ik het zelf doe als niemand kijkt. Zodat het pijn doet… en tegelijk zo goed voelt dat ik er nat van word.”
Ze bleef hem strak aankijken, gewoon omdat ze zijn reactie wilde zien.
Marcel keek haar secondelang aan. Geen oordeel. Alleen maar herkenning. En honger.
Toen stond hij op, rekende af, en stak zijn hand weer naar haar uit.
“Niet hier,” zei hij zacht. “Kom. Mijn auto staat twee straten verder. We praten verder… en misschien doen we alvast een klein begin.”
Bianca stond op. Haar benen trilden licht. Haar tepels stonden duidelijk zichtbaar hard onder de stof van haar jurkje.
Maar ze legde haar hand in de zijne.
En liep met hem mee de regen in...
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Justenjoy, 44 jaar. Wil je weten wat er nog schuilgaat? Op mijn prive pagina deel ik ondeugende gedachten en ontdekken we samen de spanning...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Lucillee (56)
Laylalovey (38)
Michaplay (28)
Just_sabin (52)