Maaike Op Oudergesprek - 3

Een brede grijns verschijnt op mijn gezicht als ik de gang uitloop. Hij keek overduidelijk naar me. Ik voel me stiekem trots, maar los daarvan: hij hield duidelijk de deur op een kier toch? Die blik van hem, dat hij naast me ging zitten? Of zou hij dit bij alle ouders doen? Eén ding is zeker: hij is knap. Terwijl ik richting de uitgang loop, kijk ik naar buiten. Het is donker. Binnen brandt hier en daar nog licht in een lokaal, maar de school zelf lijkt ook uitgestorven.

Als ik de auto op de parkeerplaats zie staan, haal ik mijn tasje van mijn schouder en rits hem open. Vreemd, de autosleutel zit niet in het vakje. Ik doorzoek de rest van mijn tas. Portemonnee, zonnebril, lipstick... Ik stop met lopen, enigszins bezorgd nu. Pepermuntjes en kleingeld, oude bonnetjes en een tampon maar geen autosleutel. De bezorgdheid slaat om in paniek als ik ook in mijn jas- en broekzakken geen sleutel aantref.

Ik loop toch naar de auto en probeer het portier aan de bijrijderskant. Helaas. Met mijn handen tegen het glas tuur ik in de auto en daar, nog net verlicht door de lantaarnpaal verderop, steekt de autosleutel in het contact. Ik neem mijn telefoon uit mijn broekzak, maar die laat het ook afweten. Een zwart scherm met het icoon van een batterij is alles wat ik te zien krijg. Fuck. Merel bellen om de reservesleutel te komen brengen is dus ook geen optie. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.

"Autodief was niet een van de beroepen waar ik mijn geld op had ingezet als ik had moeten gokken, maar ieder zijn vak."

Ik schrik. Hard. Maar zijn stem stelt me meteen wat gerust. Ik draai me naar hem om.

"Tja. Het brood moet ergens mee op de plank komen. En gokken is anders ook geen fraaie hobby."

Hij glimlacht.

"Zeker niet, maar daar verdien ik mijn brood ook niet mee. Overdag ben ik gewoon leraar."

"Oh, maar ik heb ook nog een normale baan hoor!", antwoord ik. "Auto's jatten doe ik er gewoon bij. Maar ja, zoiets kun jij als gewone leraar niet maken. Voorbeeldfunctie enzo, toch?"

Hij moet lachen en gebaart naar het hekje dat het schoolplein van de parkeerplaats scheidt.

"Klopt. Maar buiten het schoolterrein hoef ik geen voorbeeldrol meer aan te nemen. Kan ik me ten minste een beetje misdragen."

Nu schiet in de lach.

"Ha! Zoals naar mijn billen kijken zeker, of is dat wel die voorbeeldrol?"

Ik heb direct spijt van mijn opmerking. Dit was te joviaal, te ver op het randje. Ik naar zijn gezicht. Het verraadt niets. Geen lach maar ook geen frons - en dat maakt mijn schaamte alleen maar erger. Waarom ben ik zo? Waarom moet ik me zo laten gaan? Terwijl ik mezelf in stilte vervloek, kijkt hij me onderzoekend aan. Bedachtzaam. Het voelt als een eeuwigheid, en de stilte is om te snijden. Dan verlost hij me.

"Dat hoort niet bij mijn voorbeeldrol, maar misdragen is het ook niet echt, toch? Ik maak immers alleen dankbaar gebruik van het mooie uitzicht dat jij me aanbiedt."

Ik zucht onhoorbaar, maar ontspannen doe ik niet. Sterker nog: dit antwoord creëert alleen maar meer spanning. We staan nu beide op het randje.

"En voor de volledigheid", vervolgt hij - nu met een voorzichtige glimlach - "ik keek niet naar je billen, maar naar je benen. Je billen had ik al bekeken voor je je omdraaide."

Nu staat hij duidelijk met beide benen aan de andere kant van het randje. Ik voel me zo opgewonden als een kind dat morgen jarig is, maar tegelijkertijd kan ik het niet helpen dat ik me ook een klein beetje geschoffeerd voel.

"Mijn benen?"

"Ja. Sommige mannen houden van borsten of van billen. Ik kan ook erg genieten van billen, maar benen vind ik zeker zo mooi. En je hebt goede smaak, die hakken onder die jeans vormen een sexy outfit. Dat ik mijn ogen even de kost gaf, kun je me niet echt kwalijk nemen toch?"

Door zijn eerlijkheid en directheid ben ik even met stomheid geslagen. Een kans om te reageren heb ik niet, al zou ik wel wat te zeggen hebben gehad. Hij doet een stap naar voren, zodat hij bijna tegen me aan staat. Dan kijkt hij over mijn schouder door het raam de auto in. Ik ruik hem, voel zijn warmte. Dan recht hij zijn rug, zijn gezicht dicht bij het mijne.

"Buitengesloten?"

Hij zegt het zachtjes. Ik knik, en wil 'ja' antwoorden. Uit mijn keel ontsnapt alleen een geluidje, maar het kan ermee door.

"Ik kan je thuis afzetten?"

Mijn hart gaat tekeer in mijn keel. Dit is toch een cadeautje? Maar tegelijkertijd is het ook een beetje verkeerd toch? Het blijft de mentor van mijn dochter. Maar zo vaak zie ik hem nu ook niet... De bal ligt nu bij mij. Ik kan dit afwijzen. Moet dit afwijzen. Maar de opwinding en de droom winnen het van mijn verstand. Ik kijk hem aan.

"Ga je je dan ook misdragen?"

Nu staan we allebei aan de verkeerde kant van het randje. Een vette grijns verschijnt op zijn gezicht.

"Je bent wel erg nieuwsgierig naar dat misdragen, of niet?"

Ik knik, net iets te heftig. Ik besluit een stoer antwoord te geven om niet te gretig over te komen.

"Zeker. Maar het hoeft niet hoor, als je niet durft. Dan loop ik wel. Zo ver is het niet."

Hij trekt zijn wenkbrauwen op, zijn mondhoeken krullen. Die had hij niet aan zien komen! Zelf sta ik inmiddels te trillen op mijn benen. Pure adrenaline en opwinding gieren door mijn lijf. Hij heeft zich inmiddels herpakt en buigt zijn hoofd naar mijn oor.

"Leraren gaan er over het algemeen niet zo goed op als leerlingen zo bijdehand doen"

Hij zegt het zacht, maar zijn stem is direct en duidelijk. Ik voel een rilling over mijn rug lopen en slik hoorbaar.

"Misschien moet je me dan maar straf geven."

Ik krijg het mijn mond uit, maar mijn stem is hees en mijn ademhaling hoog. Ik voel zijn erectie tegen mijn been drukken en zonder erover na te denken leg ik mijn hand op zijn kruis. Zijn ademhaling versnelt ook, ik voel hem in mijn nek. Hij kijkt op, onze monden nu slechts centimeters van elkaar verwijderd.

"Niet hier. Kom."

Hij zegt het weer zacht, maar laat geen enkele ruimte voor twijfel. Ik volg hem naar zijn auto. Hij houdt de deur aan de passagierskant voor me open, gooit zijn tas achterin en stapt achter het stuur. We rijden het parkeerterrein af en ik leid hem naar ons huis. Anders dan mijn aanwijzingen valt er geen woord. Mijn lichaam suddert, het voelt alsof het een vrije val in een achtbaan maakt. Bijna gewichtsloos. Maar als we de straat inrijden en ik voor het huis zowel de auto van Bart als de fiets van Merel zie staan, verdwijnt dat gevoel volledig. Fuck.

"Ze zijn thuis."

Ik zeg het zacht, maar hij hoort het. Hij zet de auto aan de kant.

"Welk nummer?"

Ik antwoord, hij telt. Hij ziet de auto en de fiets, we staan nog zo'n 20 meter van ons huis. Hij kijkt naar mij.

"Heb je je telefoon bij je?"

Ik schud mijn hoofd.

"Die is leeg."

Hij buigt voorover naar het dashboardkastje en haalt er een pen uit. In het vakje in zijn deur vindt hij een oud bonnetje. Hij schrijft zijn telefoonnummer erop en geeft het aan me.

"Je strafwerk wordt huiswerk. Als ik thuis kom, wil ik een appje van je hebben. Als dat appje mijn pik net zo hard maakt als jij net deed op de parkeerplaats, zal ik je de rest van de strafwerkopdracht sturen. Je hebt 20 minuten."

Ik bijt op mijn lip en knik. Dan legt hij zijn hand langs mijn gezicht en trekt me naar hem toe. We kussen. Nee, we tongen. We zitten als verliefde tieners gewoon ordinair te tongen in zijn auto. Een kreun van zowel verbazing als ontlading ontsnapt uit mijn mond. Dan duwt hij me van zich af.

"En nou mijn auto uit, straks zien je buren het."

Niet veel later steek ik mijn sleutel in het slot. Ondanks mijn poging om het zo stil mogelijk te doen, echoot het gekraak van de deur in de hal. Zachtjes stap ik binnen en schop ik mijn hakken uit. Ik kijk de woonkamer in, maar zie niemand. Als een dief in de nacht sluip ik de trap op. Er komt licht onder de deur van Merels kamer door, en als ik me goed concentreer hoor ik nog net de geluiden van een film of serie. Ook vanuit onze slaapkamer komt nog licht. Ik steek mijn hoofd om de deur en zie dat Bart met een boek op zijn borst in slaap gevallen is.

Zo stil als ik kwam, klauter ik weer naar beneden. In de woonkamer leg ik mijn telefoon aan de oplader. Ik kijk op de klok. Nog ruim twaalf minuten. Langzaam komt er leven in mijn toestel. Terwijl die oplaadt, probeer ik te verzinnen wat ik hem ga sturen. Een foto? Filmpje? Van wat dan? Even overweeg ik een spraakbericht, maar dan bedenk ik dat zo min mogelijk geluid maken het beste is. Ik ga er niet vanuit dat Merel nog naar beneden komt, maar het zou kunnen.

Als mijn telefoon is opgestart open ik mijn contactenlijst en pak het bonnetje. Ik voer zijn nummer in en verfrommel het bewijs. Dan open ik WhatsApp en maak een nieuwe chat met hem aan. Zijn profielfoto is niet openbaar, dus ik hoop maar dat het nummer klopt. Ik besluit ook dat het een foto én een tekstberichtje worden. Nu alleen nog verzinnen waarvan ik een foto ga maken. Of welke tekst ik ga versturen.

Ik denk terug aan vanavond. Hij zei dat hij billen mooi vond, maar benen ook. En hij kreeg een stijve toen ik hem vroeg me te straffen. Ik open mijn camera en kijk of ik een foto kan maken van mijn benen. Het ziet er raar uit. Billen dan? Ik doe een poging, maar het valt niet mee. Ik zet mijn telefoon rechtop op tegen een vaas en probeer het van een afstandje. Dat lijkt er al meer op, maar het is nog wel wat saai. Ik kijk op de klok. Nog een minuut of vijf.

Hij zei ook dat hij mijn hakken sexy vond, toch? Ik loop naar de gang om ze te halen. Dan krijg ik een idee. Uit mijn werktas haal ik een notitieboek en een potlood. Met het potlood steek ik mijn haar op, ik trek mijn hakken aan en druk het notitieboek met gekruiste armen voor mijn borst. Ik maak een foto en bekijk hem. Hij is aardig gelukt, al zeg ik het zelf. Mijn benen en billen komen mooi uit, mijn hakken zijn goed zichtbaar. Je ziet het potlood alleen niet goed... en het is nog steeds wat saai. Ik kijk op de klok. Drie minuten.

Ik twijfel even, maar besluit toch nog een poging te wagen. Ik leg het notitieboek neer, schop mijn hakken uit en trek mijn broek uit. Dan trek ik mijn hakken weer aan. Ik probeer een andere pose, zonder notitieblok. Ik buig voorover, duw mijn billen naar achteren en kijk over mijn schouder naar de camera. Ik maak een foto. Die is beter! Je ziet het potlood in mijn haar zitten, mijn zwarte slipje spant tussen mijn billen en mijn mijn benen staan er goed op. Tijd voor een derde optie heb ik sowieso niet meer.

Ik selecteer de foto, tik er gauw een bericht onder en lees het nog een keer door.

Sorry dat ik net zo bijdehand was, meneer. Als u me goed straft, zal ik voortaan een braaf meisje zijn xx

Met het ingaan van de laatste minuut verstuur ik de foto en het bericht. Dan leg ik mijn telefoon weg en trek zo snel mogelijk mijn broek weer aan. Ik zie nu pas dat de gordijnen nog open waren, en die realisatie stuurt een nieuwe golf van opwinding naar mijn inmiddels zeiknatte poesje. Ik ruim de pen en het notitieblok op en plof op de bank. Ik kijk op mijn telefoon. Nog geen reactie, maar ik zie nu wel zijn profielfoto.

Trefwoord(en): Leraar, Moeder, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!