Lekker Anoniem Webcammen!
Donkere Modus
Door: Raven Fox
Datum: 19-03-2026 | Cijfer: 8.7 | Gelezen: 2329
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 10 minuten | Lezers Online: 30
Trefwoord(en): Anaal, Young Adult, Met Familie, Broer, Zus,
Dit is het vervolg op Regenachtige zaterdag - Movie Night

De zon brandde genadeloos op het terras, de hitte trilde boven het blauwe water van het zwembad. Mama was al uren weg voor werk; het huis voelde leeg en te stil. Ani stond bij de rand, armen strak om zichzelf heen geslagen, in de piepkleine roze bikini die Jace in de winkel “voor haar had uitgekozen”. De driehoekjes waren te klein, de stof rekte strak over haar tepels heen – ze staken duidelijk door. Het broekje sneed in haar heupen en zat zo hoog opgetrokken dat de randen in haar huid beten. Ze had zich eerst gevleid gevoeld dat hij het mooi vond. Nu voelde ze zich naakt, goedkoop, en vooral schuldig.

Ik had nee moeten zeggen in de winkel. Ik had moeten zeggen dat het te klein was. Maar hij keek zo blij toen ik het paste. Hij zei dat ik er perfect uitzag. Als ik nee had gezegd, had hij misschien gedacht dat ik saai was. Dat ik hem niet vertrouwde. En na die filmavond… na wat ik hem liet doen… misschien verdien ik dit wel. Misschien heb ik hem zelf zo gemaakt.

Jace dook op uit het water, natte haren achterover, druppels glinsterend op zijn borst en buik. Hij grijnsde – die scheve, onschuldige grijns die haar normaal geruststelde, maar nu haar maag deed omdraaien van schaamte en iets donkerders.

“Kom erin, Ani. Je staat daar maar te bibberen als een schichtig katje.”

Ze keek naar het water. Koel. Veilig. Misschien wast het dit vieze gevoel weg. Misschien vergeet ik dan hoe ik kreunde toen hij in me zat. Hoe ik terugduwde. Hoe ik klaarkwam terwijl mijn broer mijn kont neukte. Ik ben een monster. Ik heb hem verleid. Het is mijn schuld.

“Ik… ik kan niet zo goed zwemmen,” fluisterde ze.

“Daarom ga ik het je leren. Echt goed. Kom.” Hij stak zijn hand uit. “Grote broer zorgt ervoor dat je veilig bent.”

Ze liet zich in het water glijden. Het was heerlijk koel tegen haar brandende huid, maar het waste de schuld niet weg. Jace zwom meteen naar haar toe, armen om haar middel, trok haar tegen zich aan.

“Eerste les: drijven. Op je rug. Ik hou je vast.”

Hij legde haar op haar rug, één hand onder haar nek, de andere laag op haar onderrug. Maar zijn vingers gleden al snel lager, over de rand van haar bikinibroekje, duwden het opzij.

Zijn hand ligt te laag. Veel te laag. Dit is niet om me te ondersteunen. Dit is… dit is weer zoals toen. Ik voel zijn vingers al tussen mijn benen glijden. Ik zou moeten gillen. Moeten schoppen. Maar mijn lichaam tintelt. Mijn tepels zijn keihard. Mijn kutje sopt. Ik haat mezelf. Ik haat dat ik nat word. Ik haat dat ik hem laat doen wat hij wil omdat ik bang ben dat hij me anders haat.

“Goed zo,” mompelde hij. “Ontspan. Laat je lichaam drijven.”

Zijn handpalm gleed onder haar rug vandaan en kwam omhoog, “per ongeluk” langs de zijkant van haar borst strijkend. Haar tepel werd nog harder onder de natte stof.

Hij raakte mijn borst. Hij voelde mijn tepel. Hij weet dat ik hard ben. Hij weet dat ik geil ben. Ik ben een slet. Een zieke slet die haar eigen broer opwindt. Het is mijn schuld dat hij dit doet. Als ik niet zo nat was geworden op de bank, als ik niet had gekreund, als ik niet had teruggeduwd… dan zou hij dit nu niet doen. Ik heb hem kapotgemaakt. Ik heb ons kapotgemaakt.

“Je bikini zit niet helemaal goed,” zei hij zacht. “Kijk, je broekje glijdt weg.” Zijn vingers haakten onder de zijkant van haar broekje en trokken het opzij – net genoeg om haar gladde, gezwollen lippen bloot te leggen. “Goede meisjes laten hun broer checken of alles goed zit. Laat me het even aanpassen.”

Goede meisjes. Hij zegt het alsof het een compliment is. Alsof ik lief ben als ik hem mijn kutje laat zien. Maar ik ben niet lief. Ik ben vies. Ik ben schuldig. Toch knik ik. Ik laat hem. Omdat ik bang ben dat als ik nee zeg, hij me nooit meer “goed meisje” noemt. Omdat ik diep vanbinnen… wil dat hij trots op me is. Ook al haat ik mezelf ervoor.

Ze knikte zwakjes.

Zijn vingers gleden nu openlijk tussen haar benen, duwden het broekje opzij en gleden naar binnen – glad door het water en haar verraderlijke opwinding.

Hij zit erin. Met zijn vinger. In mijn kutje. Terwijl we in het zwembad zijn. Waar iedereen ons kan zien. Maar ik zeg niets. Ik bijt op mijn lip en laat het gebeuren. Net als laatst. Ik ben zo nat… het glijdt zo makkelijk. Ik ben een slecht zusje. Ik verdien dit. Ik heb hem verleid. Ik heb hem laten denken dat dit oké is. Dit is mijn straf.

“Je bent zo nat, Ani,” fluisterde hij. “Dat betekent dat je lichaam het fijn vindt. Dat is goed. Dat is heel goed.”

Hij trok zijn vinger terug, liet haar broekje weer op zijn plek vallen – maar het zat nu scheef, half in haar spleet gedrukt, en ze voelde het vocht langs haar dijen lopen, vermengd met het zwembadwater.

“Laten we naar het ondiepe gaan. Ik wil je een speciale drijftechniek laten zien. Voor als je moe bent.”

Hij leidde haar naar de hoek van het ondiepe deel. Draaide haar om. Duwde haar zachtjes naar voren zodat ze de rand van het zwembad kon vastpakken.

“Buig een beetje voorover. Hou je vast. Ik hou je van achteren vast zodat je niet zinkt.”

Buig voorover. Hou je vast. Hij gaat achter me staan. Net als toen op de bank. Maar nu zijn we buiten. In het licht. Niemand kan het zien. Maar ik weet wat hij gaat doen. En ik laat het toe. Ik ben gek. Ik ben vies. Maar mijn kutje klopt zo hard dat het pijn doet. Ik wil dat hij het doet. Ik haat mezelf dat ik het wil. Ik ben ziek. Ik verdien alles wat hij me aandoet. Omdat ik hem liet gaan. Omdat ik klaarkwam. Omdat ik hem misbruikte met mijn lichaam.

Zijn handen gleden over haar heupen, trokken het broekje opzij. Ze voelde zijn pik – hard, heet, naakt – tegen haar bilgleuf drukken.

“Dit is onze geheime zwemles,” fluisterde hij tegen haar oor. “Alleen voor jou en mij. Goede zusjes houden geheimen. Goede zusjes laten hun broer ze leren hoe ze echt moeten drijven.”

Hij duwde. De eikel drukte tegen haar kontgaatje – glad door het water, maar nog steeds strak.

Het is te groot. Het doet pijn. Maar ik verdien pijn. Ik heb hem pijn gedaan door hem te laten denken dat ik dit wil. Misschien wil ik het ook. Misschien ben ik gewoon een hoer die haar broer neukt. En hij gaat langzaam. Hij kust mijn nek. Hij zegt dat ik dapper ben. Ik wil dapper zijn. Voor hem. Voor ons geheim.

Hij drong binnen – langzaam, centimeter voor centimeter. Ani beet op haar lip om niet te gillen. Het water klotste zachtjes om hen heen.

“Goed zo,” hijgde hij. “Kijk hoe goed je het doet. Mijn perfecte kleine zusje. Duw maar een beetje terug als het lekker voelt.”

Terugduwen? Dat mag niet. Dat is actief. Dat betekent dat ik het wil. Maar mijn heupen bewegen al. Kleine schokjes. Ik duw terug. Ik neem hem dieper. Ik ben slecht. Ik kreun zachtjes. Ik ben zo slecht. Ik haat mezelf. Ik haat hoe goed het voelt. Ik haat dat ik klaarkom terwijl mijn broer me in mijn kont neukt. Ik ben kapot. Ik ben voor altijd kapot.

Zijn stoten werden dieper, langzamer, ritmischer. Een hand gleed voor haar langs, vond haar clitje en wreef in kleine, perfecte cirkels.

“Kom voor me, Ani,” fluisterde hij. “Kom terwijl grote broer je neukt. Laat me voelen hoe strak je knijpt.”

Ze kwam hard – lichaam schokkend, een gesmoorde kreet onderdrukt tegen haar arm. Haar kont klemde ritmisch om hem heen, melkte hem. Jace stootte één keer diep en kwam met een lage kreun, vulde haar met hete stralen die zich vermengden met het zwembadwater.

Ze bleven zo staan, hij nog in haar, ademhaling zwaar.

Ani’s stem was klein, trillend, kapot.

“Vertel het alsjeblieft aan niemand. Ik… ik schaam me zo. Het is mijn schuld. Ik heb je laten denken dat ik dit wilde. Ik heb je verleid. Vergeef me.”

Jace kuste haar schouder, nog steeds diep in haar.

“Natuurlijk niet. Maar… als je wilt dat ik het geheim hou, moet je me meer geven. Af en toe. Wanneer ik het vraag. Deal?”

Ze knikte langzaam, tranen mengend met het water op haar wangen.

Ik heb het zelf gedaan. Ik heb nee kunnen zeggen. Maar ik zei ja. Ik duwde terug. Ik kwam klaar. Nu moet ik betalen. En ergens diep vanbinnen… ben ik bang dat ik het niet erg vind. Dat ik het wil. Dat ik hem nodig heb om me te straffen. Om me te vullen. Om me te laten voelen dat ik nog iets waard ben, ook al ben ik kapot.

“Deal,” fluisterde ze.

Het water klotste zachtjes om hen heen.

De middagzon brandde door.

En het schuldgevoel groeide alleen maar groter – net als de honger die ze niet meer kon ontkennen.
Geef dit verhaal een cijfer:  
5   6   7   8   9   10  
Klik hier voor meer...
Klik hier voor meer...