Door: Jackk
Datum: 30-03-2026 | Cijfer: 9.7 | Gelezen: 654
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dochter, Jong En Oud, Met Familie, Taboe, Vader,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 12 minuten | Lezers Online: 8
Trefwoord(en): Dochter, Jong En Oud, Met Familie, Taboe, Vader,
De Vonken
Soms is één blik genoeg om te beseffen dat alles voorgoed veranderd is. Dat de onschuldige liefde die je jarenlang voor je dochter voelde, in één warme zomeravond kan omslaan in iets donkers, iets verbodens, iets wat je nooit meer kunt terugdraaien.
Het was vrijdagavond, begin juni. De hitte van de dag hing nog zwaar in huis, ondanks de airco die zachtjes zoemde. Ik zat onderuitgezakt op de grote grijze hoekbank in de woonkamer, een koud biertje in mijn rechterhand, de afstandsbediening in mijn linker. Op de tv speelde een voetbalwedstrijd, maar ik zag er geen bal van. Mijn gedachten waren al de hele week bij haar. Bij Lena.
Mijn dochter. Achttien jaar. Net klaar met haar laatste jaar op de middelbare school. Mijn kleine meisje dat opeens niet meer klein was.
Sinds haar moeder drie jaar geleden was vertrokken – eerst naar een appartement in de stad, later helemaal naar Spanje voor een nieuwe man – waren we met z’n tweeën overgebleven in dit ruime vrijstaande huis aan de rand van de rustige woonwijk. Ik had alles op alles gezet om een goede vader te blijven. Ik werkte fulltime als senior projectmanager, zorgde dat de koelkast vol was, dat ze op tijd naar hockeytraining ging, dat haar cijfers goed bleven en dat ze nooit het gevoel had dat ze iets tekortkwam. We hadden altijd een heel hechte band gehad. Ze noemde me nog steeds “papa” op die zachte, vertrouwde manier die me vroeger alleen maar vervulde met trots.
Maar de laatste maanden was er iets verschoven. Iets gevaarlijks. Iets wat ik mezelf nauwelijks durfde toe te geven.
Lena was altijd al een mooi kind geweest. Lang blond haar, grote helderblauwe ogen met lange donkere wimpers, een stralende lach die kuiltjes in haar wangen maakte. Maar sinds haar achttiende verjaardag in april leek haar lichaam opeens volwassener geworden. Haar borsten waren voller en ronder, haar taille smal, haar heupen vrouwelijker, en haar kontje… god, dat stevige, ronde kontje dat strak werd gehouden door al dat hockeyen en fitnessen. Ze liep door het huis in korte broekjes en strakke topjes alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En ik merkte het. Veel te veel. Telkens als ze langs me liep, als ze zich bukte om iets uit de koelkast te pakken, als ze ’s avonds in haar pyjamaatje op de bank kroop… voelde ik een warmte die daar niet hoorde te zijn.
Ik nam een grote slok van mijn bier en probeerde de gedachte weg te duwen. Dit was ziek. Dit was fout. Ze was mijn dochter. Het kind dat ik had leren fietsen, dat ik had getroost toen ze voor het eerst haar hart brak op de basisschool, dat ik had vastgehouden toen ze huilde omdat mama wegging. Ik mocht dit niet voelen. Ik mocht niet kijken.
De voordeur ging open en viel met een zachte klik dicht. Ik hoorde haar sporttas op de tegelvloer in de hal ploffen.
“Pap? Ik ben thuis!” riep ze vrolijk. Haar stem klonk licht en energiek, ondanks de zware training.
“Ik zit hier!” riep ik terug, en ik hoopte dat mijn stem normaal klonk.
Even later kwam ze de woonkamer binnenlopen. En op dat moment voelde ik mijn keel dichtknijpen.
Ze had haar hockeyshirtje al uitgetrokken in de gang, zoals ze wel vaker deed als het warm was en ze zich thuis voelde. Daaronder droeg ze alleen een strak, wit sporttopje dat doorweekt was van het zweet. De dunne, elastische stof plakte als een tweede huid aan haar lichaam. Haar stevige, ronde borsten drukten er duidelijk zichtbaar tegenaan – twee perfecte heuveltjes met harde tepels die door de natte stof priemden. Het topje was kort, zodat er een strookje van haar platte, strakke buik zichtbaar was. Daaronder droeg ze haar donkerblauwe hockeybroekje, kort en strak, dat zich om haar jonge, gespierde dijen en ronde billen spande alsof het erop geschilderd was. Haar lange blonde haren zaten in een slordige hoge paardenstaart, met losse plukjes die aan haar bezwete gezicht en hals plakten. Kleine zweetdruppeltjes gleden langzaam over haar sleutelbeen naar beneden, recht het diepe decolleté in dat net iets te verleidelijk was voor een vader om naar te staren.
Ze glimlachte breed naar me, helemaal onschuldig ogend, en liep zonder aarzelen naar de bank. Ze plofte naast me neer en draaide zich half om, zodat ze haar blote benen over mijn schoot kon leggen – precies zoals ze al honderden keren had gedaan sinds ze een klein meisje was.
“Pap, ik ben helemaal kapot,” zuchtte ze dramatisch terwijl ze haar armen boven haar hoofd strekte. Daardoor trok het sporttopje nog strakker over haar borsten. “Die training was echt moordend vandaag. Coach liet ons extra intervaltraining doen omdat we vorige wedstrijd verloren hadden. Mijn benen voelen als pudding.”
Ik legde mijn hand automatisch op haar kuit. Haar huid was warm, glad en een beetje vochtig van het zweet. De geur van haar lichaam – een mix van vers zweet, haar vertrouwde douchegel met vanille en iets zoets, vrouwelijks – drong mijn neus binnen.
“Arme schat,” zei ik, en ik probeerde mijn stem luchtig te houden. “Wil je wat koud water of een sapje?”
Ze schudde haar hoofd, haar paardenstaart zwiepte mee. “Nee, eerst een massage. Mijn bovenbenen en rug zijn super stijf. Alsjeblieft papa? Je doet het altijd zo lekker stevig.”
Die woorden – “je doet het altijd zo lekker” – raakten me harder dan ze hoorden te doen. Ik voelde een lichte tinteling in mijn kruis en schoof ongemakkelijk een stukje achteruit op de bank.
“Lena, je bent bezweet en warm van de training. Ga eerst even douchen, dan masseer ik je daarna wel rustig.”
Ze trok meteen dat bekende pruillipje, die volle onderlip die ze al had sinds ze een kleuter was, en keek me aan met die grote, smekende blauwe ogen. “Maar ik ben veel te moe om nu te douchen. Het voelt juist lekker als je me masseert terwijl ik nog warm ben. Toe nou… voor je kleine meisje? Alsjeblieft?”
Hoe kon ik nee zeggen tegen dat gezicht? Tegen die stem die me al achttien jaar om haar vinger wond?
Ik zette mijn biertje weg en legde beide handen op haar kuiten. Ik begon zacht maar stevig te kneden, met langzame bewegingen omhoog langs haar gespierde kuiten naar haar knieën. Haar huid voelde heet onder mijn vingers. Ze sloot haar ogen en leunde achterover tegen de armleuning, haar armen nog steeds boven haar hoofd. Haar borsten duwden omhoog en de harde tepels waren nu nog duidelijker zichtbaar door de natte stof.
“Mmm… dat voelt al meteen beter,” mompelde ze tevreden. “Je handen zijn altijd zo warm.”
Ik probeerde me te concentreren op de spieren. Op de massage. Niet op hoe zacht en glad haar huid was. Niet op hoe haar dijen zich licht spreidden toen ik hoger kwam. Niet op de manier waarop haar sportbroekje omhoog schoof en meer van die strakke, jonge binnenbenen liet zien.
Mijn vingers gleden verder omhoog, naar haar bovenbenen. Het broekje was kort; bij elke kneeding schoof de stof een stukje op en zag ik meer van haar. De warmte tussen haar benen leek bijna tastbaar. Ik voelde mijn hart sneller kloppen en mijn ademhaling werd iets zwaarder.
Lena zuchtte diep en rekte zich nog iets verder uit. “Harder, pap… vooral hier bovenaan.” Ze wees met een slanke vinger naar de bovenkant van haar dij, vlak bij de rand van haar broekje.
Ik deed wat ze vroeg. Mijn duimen drukten diep in de strakke spieren, cirkelden rond in stevige bewegingen. Ze kreunde zachtjes – een klein, laag geluidje dat recht door me heen ging en mijn lul deed reageren.
Hij werd langzaam harder in mijn grijze joggingbroek. Eerst alleen een lichte zwelling, maar al snel een duidelijke, pijnlijke erectie die tegen de dunne stof drukte. Ik schoof ongemakkelijk heen en weer, hopend dat ze het niet zou voelen onder haar benen.
Maar ze voelde het wel. Haar billen rustten licht op mijn bovenbeen. Toen ik harder kneedde, bewoog ze een klein beetje met haar heupen. Haar zachte, ronde kontje gleed langzaam over de groeiende bobbel. Eén keer. Twee keer. Alsof ze alleen maar een comfortabelere houding zocht.
Ik verstijfde. Mijn handen stopten even met masseren.
Lena opende haar ogen en keek me aan. Haar wangen waren rood aangelopen, haar lippen iets uiteen. “Pap…” fluisterde ze zacht. Haar stem was lager dan normaal, bijna hees. “Voel je je… een beetje ongemakkelijk?”
Ik schraapte mijn keel. Mijn stem klonk schor en onvast. “Lena, misschien is het beter als je even opstaat. Dit is niet…”
Maar ze bewoog niet weg. In plaats daarvan wiegde ze heel licht met haar heupen. Een subtiele, langzame beweging. Haar kontje drukte nu duidelijker tegen mijn keiharde pik, die inmiddels volledig stijf was en pijnlijk klopte.
“Het voelt… groot,” zei ze bijna onschuldig, maar er speelde een klein, ondeugend glimlachje om haar lippen. “Is dat door mij, papa?”
De schuld sloeg als een golf over me heen. Dit was mijn dochter. Mijn Lena. Het meisje dat ik had opgevoed. En toch… mijn lichaam loog niet. Mijn lul pulseerde onder haar gewicht, smachtend naar meer wrijving, meer warmte.
“Lena, dit mag niet,” zei ik hees, terwijl mijn handen nog steeds op haar dijen lagen. “Je bent mijn dochter. Dit is helemaal fout.”
Ze beet op haar onderlip en hield mijn blik vast. Haar ogen waren donkerder geworden, de pupillen groter. “Ik vind het niet fout,” fluisterde ze. “Ik vind het spannend. Al een hele tijd eigenlijk… Ik merk al maanden hoe je soms naar me kijkt.”
Ze schoof iets hoger op mijn schoot, zodat mijn harde pik nu precies tussen haar billen lag, alleen gescheiden door twee dunne lagen stof. Ze wiegde weer heen en weer, langzamer, bewuster. Ik voelde de hitte van haar kutje door het broekje heen.
Mijn vingers knepen harder in haar dijen. Zonder dat ik het wilde, gleden ze iets hoger, tot vlak onder de rand van haar broekje. Haar huid was gloeiend heet. Lena ademde scherp in en duwde haar kontje steviger tegen me aan.
“Papa…” zei ze zacht, smekend. “Blijf me masseren. Alsjeblieft. Ik vind het zo lekker als je me aanraakt.”
Die woorden – “papa” en “lekker” in één zin – deden iets met me. Een donkere, verboden opwinding die ik jaren had weggestopt, kwam naar boven en nam langzaam de overhand.
Ik kneedde verder, maar nu hoger en intenser. Mijn duimen streken langs de zachte binnenkant van haar dijen, gevaarlijk dicht bij de warmte tussen haar benen. Lena kreunde weer, dit keer luider, en haar heupen bewogen ritmischer tegen mijn harde lul.
We zeiden allebei niets meer. Alleen onze zware ademhaling vulde de kamer. De tv speelde nog steeds zacht op de achtergrond, maar het geluid drong niet meer tot me door.
Mijn pik klopte pijnlijk hard. Ik wist dat ik moest stoppen. Dat ik haar van me af moest tillen, naar boven moest sturen om te douchen, en mezelf daarna in de badkamer moest aftrekken met een enorm schuldgevoel.
Maar in plaats daarvan liet ik één hand nog iets hoger glijden. Mijn vingertoppen raakten de zachte huid net onder haar broekje, voelden de ronding van haar bil.
Lena kreunde zachtjes. “Ja… precies zo, papa…”
Dat kleine geluidje brak iets in me.
Dit was nog maar het begin. En diep vanbinnen wist ik dat we allebei al te ver waren gegaan om nog makkelijk terug te kunnen.
Het was vrijdagavond, begin juni. De hitte van de dag hing nog zwaar in huis, ondanks de airco die zachtjes zoemde. Ik zat onderuitgezakt op de grote grijze hoekbank in de woonkamer, een koud biertje in mijn rechterhand, de afstandsbediening in mijn linker. Op de tv speelde een voetbalwedstrijd, maar ik zag er geen bal van. Mijn gedachten waren al de hele week bij haar. Bij Lena.
Mijn dochter. Achttien jaar. Net klaar met haar laatste jaar op de middelbare school. Mijn kleine meisje dat opeens niet meer klein was.
Sinds haar moeder drie jaar geleden was vertrokken – eerst naar een appartement in de stad, later helemaal naar Spanje voor een nieuwe man – waren we met z’n tweeën overgebleven in dit ruime vrijstaande huis aan de rand van de rustige woonwijk. Ik had alles op alles gezet om een goede vader te blijven. Ik werkte fulltime als senior projectmanager, zorgde dat de koelkast vol was, dat ze op tijd naar hockeytraining ging, dat haar cijfers goed bleven en dat ze nooit het gevoel had dat ze iets tekortkwam. We hadden altijd een heel hechte band gehad. Ze noemde me nog steeds “papa” op die zachte, vertrouwde manier die me vroeger alleen maar vervulde met trots.
Maar de laatste maanden was er iets verschoven. Iets gevaarlijks. Iets wat ik mezelf nauwelijks durfde toe te geven.
Lena was altijd al een mooi kind geweest. Lang blond haar, grote helderblauwe ogen met lange donkere wimpers, een stralende lach die kuiltjes in haar wangen maakte. Maar sinds haar achttiende verjaardag in april leek haar lichaam opeens volwassener geworden. Haar borsten waren voller en ronder, haar taille smal, haar heupen vrouwelijker, en haar kontje… god, dat stevige, ronde kontje dat strak werd gehouden door al dat hockeyen en fitnessen. Ze liep door het huis in korte broekjes en strakke topjes alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En ik merkte het. Veel te veel. Telkens als ze langs me liep, als ze zich bukte om iets uit de koelkast te pakken, als ze ’s avonds in haar pyjamaatje op de bank kroop… voelde ik een warmte die daar niet hoorde te zijn.
Ik nam een grote slok van mijn bier en probeerde de gedachte weg te duwen. Dit was ziek. Dit was fout. Ze was mijn dochter. Het kind dat ik had leren fietsen, dat ik had getroost toen ze voor het eerst haar hart brak op de basisschool, dat ik had vastgehouden toen ze huilde omdat mama wegging. Ik mocht dit niet voelen. Ik mocht niet kijken.
De voordeur ging open en viel met een zachte klik dicht. Ik hoorde haar sporttas op de tegelvloer in de hal ploffen.
“Pap? Ik ben thuis!” riep ze vrolijk. Haar stem klonk licht en energiek, ondanks de zware training.
“Ik zit hier!” riep ik terug, en ik hoopte dat mijn stem normaal klonk.
Even later kwam ze de woonkamer binnenlopen. En op dat moment voelde ik mijn keel dichtknijpen.
Ze had haar hockeyshirtje al uitgetrokken in de gang, zoals ze wel vaker deed als het warm was en ze zich thuis voelde. Daaronder droeg ze alleen een strak, wit sporttopje dat doorweekt was van het zweet. De dunne, elastische stof plakte als een tweede huid aan haar lichaam. Haar stevige, ronde borsten drukten er duidelijk zichtbaar tegenaan – twee perfecte heuveltjes met harde tepels die door de natte stof priemden. Het topje was kort, zodat er een strookje van haar platte, strakke buik zichtbaar was. Daaronder droeg ze haar donkerblauwe hockeybroekje, kort en strak, dat zich om haar jonge, gespierde dijen en ronde billen spande alsof het erop geschilderd was. Haar lange blonde haren zaten in een slordige hoge paardenstaart, met losse plukjes die aan haar bezwete gezicht en hals plakten. Kleine zweetdruppeltjes gleden langzaam over haar sleutelbeen naar beneden, recht het diepe decolleté in dat net iets te verleidelijk was voor een vader om naar te staren.
Ze glimlachte breed naar me, helemaal onschuldig ogend, en liep zonder aarzelen naar de bank. Ze plofte naast me neer en draaide zich half om, zodat ze haar blote benen over mijn schoot kon leggen – precies zoals ze al honderden keren had gedaan sinds ze een klein meisje was.
“Pap, ik ben helemaal kapot,” zuchtte ze dramatisch terwijl ze haar armen boven haar hoofd strekte. Daardoor trok het sporttopje nog strakker over haar borsten. “Die training was echt moordend vandaag. Coach liet ons extra intervaltraining doen omdat we vorige wedstrijd verloren hadden. Mijn benen voelen als pudding.”
Ik legde mijn hand automatisch op haar kuit. Haar huid was warm, glad en een beetje vochtig van het zweet. De geur van haar lichaam – een mix van vers zweet, haar vertrouwde douchegel met vanille en iets zoets, vrouwelijks – drong mijn neus binnen.
“Arme schat,” zei ik, en ik probeerde mijn stem luchtig te houden. “Wil je wat koud water of een sapje?”
Ze schudde haar hoofd, haar paardenstaart zwiepte mee. “Nee, eerst een massage. Mijn bovenbenen en rug zijn super stijf. Alsjeblieft papa? Je doet het altijd zo lekker stevig.”
Die woorden – “je doet het altijd zo lekker” – raakten me harder dan ze hoorden te doen. Ik voelde een lichte tinteling in mijn kruis en schoof ongemakkelijk een stukje achteruit op de bank.
“Lena, je bent bezweet en warm van de training. Ga eerst even douchen, dan masseer ik je daarna wel rustig.”
Ze trok meteen dat bekende pruillipje, die volle onderlip die ze al had sinds ze een kleuter was, en keek me aan met die grote, smekende blauwe ogen. “Maar ik ben veel te moe om nu te douchen. Het voelt juist lekker als je me masseert terwijl ik nog warm ben. Toe nou… voor je kleine meisje? Alsjeblieft?”
Hoe kon ik nee zeggen tegen dat gezicht? Tegen die stem die me al achttien jaar om haar vinger wond?
Ik zette mijn biertje weg en legde beide handen op haar kuiten. Ik begon zacht maar stevig te kneden, met langzame bewegingen omhoog langs haar gespierde kuiten naar haar knieën. Haar huid voelde heet onder mijn vingers. Ze sloot haar ogen en leunde achterover tegen de armleuning, haar armen nog steeds boven haar hoofd. Haar borsten duwden omhoog en de harde tepels waren nu nog duidelijker zichtbaar door de natte stof.
“Mmm… dat voelt al meteen beter,” mompelde ze tevreden. “Je handen zijn altijd zo warm.”
Ik probeerde me te concentreren op de spieren. Op de massage. Niet op hoe zacht en glad haar huid was. Niet op hoe haar dijen zich licht spreidden toen ik hoger kwam. Niet op de manier waarop haar sportbroekje omhoog schoof en meer van die strakke, jonge binnenbenen liet zien.
Mijn vingers gleden verder omhoog, naar haar bovenbenen. Het broekje was kort; bij elke kneeding schoof de stof een stukje op en zag ik meer van haar. De warmte tussen haar benen leek bijna tastbaar. Ik voelde mijn hart sneller kloppen en mijn ademhaling werd iets zwaarder.
Lena zuchtte diep en rekte zich nog iets verder uit. “Harder, pap… vooral hier bovenaan.” Ze wees met een slanke vinger naar de bovenkant van haar dij, vlak bij de rand van haar broekje.
Ik deed wat ze vroeg. Mijn duimen drukten diep in de strakke spieren, cirkelden rond in stevige bewegingen. Ze kreunde zachtjes – een klein, laag geluidje dat recht door me heen ging en mijn lul deed reageren.
Hij werd langzaam harder in mijn grijze joggingbroek. Eerst alleen een lichte zwelling, maar al snel een duidelijke, pijnlijke erectie die tegen de dunne stof drukte. Ik schoof ongemakkelijk heen en weer, hopend dat ze het niet zou voelen onder haar benen.
Maar ze voelde het wel. Haar billen rustten licht op mijn bovenbeen. Toen ik harder kneedde, bewoog ze een klein beetje met haar heupen. Haar zachte, ronde kontje gleed langzaam over de groeiende bobbel. Eén keer. Twee keer. Alsof ze alleen maar een comfortabelere houding zocht.
Ik verstijfde. Mijn handen stopten even met masseren.
Lena opende haar ogen en keek me aan. Haar wangen waren rood aangelopen, haar lippen iets uiteen. “Pap…” fluisterde ze zacht. Haar stem was lager dan normaal, bijna hees. “Voel je je… een beetje ongemakkelijk?”
Ik schraapte mijn keel. Mijn stem klonk schor en onvast. “Lena, misschien is het beter als je even opstaat. Dit is niet…”
Maar ze bewoog niet weg. In plaats daarvan wiegde ze heel licht met haar heupen. Een subtiele, langzame beweging. Haar kontje drukte nu duidelijker tegen mijn keiharde pik, die inmiddels volledig stijf was en pijnlijk klopte.
“Het voelt… groot,” zei ze bijna onschuldig, maar er speelde een klein, ondeugend glimlachje om haar lippen. “Is dat door mij, papa?”
De schuld sloeg als een golf over me heen. Dit was mijn dochter. Mijn Lena. Het meisje dat ik had opgevoed. En toch… mijn lichaam loog niet. Mijn lul pulseerde onder haar gewicht, smachtend naar meer wrijving, meer warmte.
“Lena, dit mag niet,” zei ik hees, terwijl mijn handen nog steeds op haar dijen lagen. “Je bent mijn dochter. Dit is helemaal fout.”
Ze beet op haar onderlip en hield mijn blik vast. Haar ogen waren donkerder geworden, de pupillen groter. “Ik vind het niet fout,” fluisterde ze. “Ik vind het spannend. Al een hele tijd eigenlijk… Ik merk al maanden hoe je soms naar me kijkt.”
Ze schoof iets hoger op mijn schoot, zodat mijn harde pik nu precies tussen haar billen lag, alleen gescheiden door twee dunne lagen stof. Ze wiegde weer heen en weer, langzamer, bewuster. Ik voelde de hitte van haar kutje door het broekje heen.
Mijn vingers knepen harder in haar dijen. Zonder dat ik het wilde, gleden ze iets hoger, tot vlak onder de rand van haar broekje. Haar huid was gloeiend heet. Lena ademde scherp in en duwde haar kontje steviger tegen me aan.
“Papa…” zei ze zacht, smekend. “Blijf me masseren. Alsjeblieft. Ik vind het zo lekker als je me aanraakt.”
Die woorden – “papa” en “lekker” in één zin – deden iets met me. Een donkere, verboden opwinding die ik jaren had weggestopt, kwam naar boven en nam langzaam de overhand.
Ik kneedde verder, maar nu hoger en intenser. Mijn duimen streken langs de zachte binnenkant van haar dijen, gevaarlijk dicht bij de warmte tussen haar benen. Lena kreunde weer, dit keer luider, en haar heupen bewogen ritmischer tegen mijn harde lul.
We zeiden allebei niets meer. Alleen onze zware ademhaling vulde de kamer. De tv speelde nog steeds zacht op de achtergrond, maar het geluid drong niet meer tot me door.
Mijn pik klopte pijnlijk hard. Ik wist dat ik moest stoppen. Dat ik haar van me af moest tillen, naar boven moest sturen om te douchen, en mezelf daarna in de badkamer moest aftrekken met een enorm schuldgevoel.
Maar in plaats daarvan liet ik één hand nog iets hoger glijden. Mijn vingertoppen raakten de zachte huid net onder haar broekje, voelden de ronding van haar bil.
Lena kreunde zachtjes. “Ja… precies zo, papa…”
Dat kleine geluidje brak iets in me.
Dit was nog maar het begin. En diep vanbinnen wist ik dat we allebei al te ver waren gegaan om nog makkelijk terug te kunnen.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Geryn, 60 jaar. Was dit slechts een voorproefje? Kom naar mijn prive pagina en ontdek het vervolg vol verleiding en geheime momenten...
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Liveliema (21)
Catwomm (35)
Feliciaja (46)
Kelmari (21)