Door: Liesje Poesje
Datum: 31-03-2026 | Cijfer: 9.6 | Gelezen: 251
Lengte: Kort | Leestijd: 5 minuten | Lezers Online: 4
Lengte: Kort | Leestijd: 5 minuten | Lezers Online: 4
De Vaste Klant
Emma kwam al bijna drie maanden elke twee weken naar Boek & Roos in Leuven.
In het begin was het echt voor de boeken. Daarna vooral voor Maren.
De eerste keer had ze Maren amper durven aankijken. De tweede keer had ze al een praatje gemaakt over een roman. De derde keer was ze langer gebleven dan nodig. En nu, op deze regenachtige donderdagmiddag, stond ze weer bij de poëziehoek, een boek in haar handen dat ze eigenlijk niet las.
Maren stond achter de toonbank, haar lange golvende bruine haar los over één schouder. Ze droeg een crèmekleurige blouse die strak om haar volle borsten spande. De bovenste knoopjes waren open, zoals bijna altijd, en telkens als ze zich bewoog om een klant te helpen, deinde haar decolleté zacht mee. Emma kon haar ogen er moeilijk van afhouden.
Maren keek op en glimlachte warm toen ze Emma zag.
“Daar ben je weer,” zei ze met die zachte, licht hese stem. “Je bent bijna een vaste klant geworden.”
Emma glimlachte terug en liep naar de toonbank. “Ik kan het niet helpen. Jullie hebben gewoon de beste selectie in de stad.”
“Alleen de boeken?” vroeg Maren plagend, terwijl ze een lok haar achter haar oor streek. Haar blik bleef iets langer hangen dan strikt nodig.
Emma voelde een warme tinteling tussen haar benen. Ze leunde een beetje voorover op de toonbank, zodat ze Maren beter kon aankijken.
“Nee,” antwoordde ze eerlijk. “Niet alleen de boeken.”
Maren trok een wenkbrauw op, maar haar glimlach werd breder. Ze zei niets, wachtte gewoon af.
Emma ging door, haar stem iets zachter. “Ik vind het leuk om met jou te praten. Je hebt… een bepaalde energie. Alsof je meer ziet dan je laat merken.”
Maren lachte zacht. “Misschien zie ik inderdaad meer. Jij bijvoorbeeld. Je komt hier al een tijdje, maar je koopt nooit zomaar een boek. Je lijkt altijd iets te zoeken.”
Emma beet licht op haar onderlip. “Misschien zoek ik ook iets anders dan boeken.”
Er viel een korte, geladen stilte. Maren keek Emma recht aan. Haar wangen hadden een heel licht blosje.
“En wat zou dat dan kunnen zijn?” vroeg ze, haar stem nu ook wat lager.
Emma aarzelde niet. “Iemand die niet bang is voor een beetje spanning. Iemand die… nieuwsgierig is.”
Maren sloeg haar armen onder haar borsten, waardoor ze nog prominenter naar voren kwamen. Ze deed het bewust, dat wist Emma zeker.
“Ik lees veel,” zei Maren langzaam. “Ook boeken die niet in de etalage liggen. Boeken over verlangen. Over wat mensen écht willen als niemand kijkt.”
Emma voelde haar tepels hard worden onder haar trui. Ze ging nog iets dichterbij staan.
“Lees je die boeken alleen?” vroeg ze zacht. “Of fantaseer je er soms bij… met iemand in gedachten?”
Maren’s ogen vernauwden zich licht, maar ze glimlachte nog steeds. “Soms. En jij? Kom je hier alleen voor de boeken… of fantaseer je ook wel eens over de vrouw achter de toonbank?”
Emma’s hart sloeg een slag over. Dit was de eerste keer dat Maren zelf zo direct was.
“Ik fantaseer al maanden over je,” gaf Emma eerlijk toe. Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. “Over hoe je eruit zou zien als die blouse nog iets verder open zou gaan. Over hoe je zou klinken als iemand je aanraakt op de juiste manier.”
Maren ademde iets dieper in. Haar borsten gingen zichtbaar mee omhoog. Ze keek even snel de winkel rond – er was op dat moment niemand anders.
“Je bent brutaal,” zei ze, maar haar toon was eerder opgewonden dan afwijzend. “En je komt hier telkens weer terug. Dat betekent dat je niet alleen praat… je wilt ook iets.”
Emma knikte langzaam. “Ik wil weten of je net zo nieuwsgierig bent als ik denk dat je bent.”
Maren likte heel licht over haar onderlip. Haar tepels waren nu duidelijk zichtbaar door de dunne stof.
“Misschien ben ik dat wel,” antwoordde ze. “Maar ik ben geen meisje dat zich zomaar laat verleiden tussen de boekenrekken. Als je me wilt… zul je het rustig moeten opbouwen.”
Emma glimlachte, een vuile, triomfantelijke glimlach.
“Dat is precies wat ik van plan ben,” zei ze. “Volgende keer blijf ik tot sluitingstijd. En dan stel ik je een paar écht intieme vragen.”
Maren keek haar lang aan, haar ogen donker van iets wat op lust leek.
“Dan zorg ik dat ik de deur iets vroeger op slot draai,” zei ze zacht.
Ze draaide zich om om een boek op te ruimen, maar niet voordat Emma zag hoe ze even met haar dijen tegen elkaar wreef.
Emma verliet de winkel met een bonzend hart en een nat slipje.
Dit was nog maar het begin.
In het begin was het echt voor de boeken. Daarna vooral voor Maren.
De eerste keer had ze Maren amper durven aankijken. De tweede keer had ze al een praatje gemaakt over een roman. De derde keer was ze langer gebleven dan nodig. En nu, op deze regenachtige donderdagmiddag, stond ze weer bij de poëziehoek, een boek in haar handen dat ze eigenlijk niet las.
Maren stond achter de toonbank, haar lange golvende bruine haar los over één schouder. Ze droeg een crèmekleurige blouse die strak om haar volle borsten spande. De bovenste knoopjes waren open, zoals bijna altijd, en telkens als ze zich bewoog om een klant te helpen, deinde haar decolleté zacht mee. Emma kon haar ogen er moeilijk van afhouden.
Maren keek op en glimlachte warm toen ze Emma zag.
“Daar ben je weer,” zei ze met die zachte, licht hese stem. “Je bent bijna een vaste klant geworden.”
Emma glimlachte terug en liep naar de toonbank. “Ik kan het niet helpen. Jullie hebben gewoon de beste selectie in de stad.”
“Alleen de boeken?” vroeg Maren plagend, terwijl ze een lok haar achter haar oor streek. Haar blik bleef iets langer hangen dan strikt nodig.
Emma voelde een warme tinteling tussen haar benen. Ze leunde een beetje voorover op de toonbank, zodat ze Maren beter kon aankijken.
“Nee,” antwoordde ze eerlijk. “Niet alleen de boeken.”
Maren trok een wenkbrauw op, maar haar glimlach werd breder. Ze zei niets, wachtte gewoon af.
Emma ging door, haar stem iets zachter. “Ik vind het leuk om met jou te praten. Je hebt… een bepaalde energie. Alsof je meer ziet dan je laat merken.”
Maren lachte zacht. “Misschien zie ik inderdaad meer. Jij bijvoorbeeld. Je komt hier al een tijdje, maar je koopt nooit zomaar een boek. Je lijkt altijd iets te zoeken.”
Emma beet licht op haar onderlip. “Misschien zoek ik ook iets anders dan boeken.”
Er viel een korte, geladen stilte. Maren keek Emma recht aan. Haar wangen hadden een heel licht blosje.
“En wat zou dat dan kunnen zijn?” vroeg ze, haar stem nu ook wat lager.
Emma aarzelde niet. “Iemand die niet bang is voor een beetje spanning. Iemand die… nieuwsgierig is.”
Maren sloeg haar armen onder haar borsten, waardoor ze nog prominenter naar voren kwamen. Ze deed het bewust, dat wist Emma zeker.
“Ik lees veel,” zei Maren langzaam. “Ook boeken die niet in de etalage liggen. Boeken over verlangen. Over wat mensen écht willen als niemand kijkt.”
Emma voelde haar tepels hard worden onder haar trui. Ze ging nog iets dichterbij staan.
“Lees je die boeken alleen?” vroeg ze zacht. “Of fantaseer je er soms bij… met iemand in gedachten?”
Maren’s ogen vernauwden zich licht, maar ze glimlachte nog steeds. “Soms. En jij? Kom je hier alleen voor de boeken… of fantaseer je ook wel eens over de vrouw achter de toonbank?”
Emma’s hart sloeg een slag over. Dit was de eerste keer dat Maren zelf zo direct was.
“Ik fantaseer al maanden over je,” gaf Emma eerlijk toe. Haar stem was nauwelijks meer dan een fluistering. “Over hoe je eruit zou zien als die blouse nog iets verder open zou gaan. Over hoe je zou klinken als iemand je aanraakt op de juiste manier.”
Maren ademde iets dieper in. Haar borsten gingen zichtbaar mee omhoog. Ze keek even snel de winkel rond – er was op dat moment niemand anders.
“Je bent brutaal,” zei ze, maar haar toon was eerder opgewonden dan afwijzend. “En je komt hier telkens weer terug. Dat betekent dat je niet alleen praat… je wilt ook iets.”
Emma knikte langzaam. “Ik wil weten of je net zo nieuwsgierig bent als ik denk dat je bent.”
Maren likte heel licht over haar onderlip. Haar tepels waren nu duidelijk zichtbaar door de dunne stof.
“Misschien ben ik dat wel,” antwoordde ze. “Maar ik ben geen meisje dat zich zomaar laat verleiden tussen de boekenrekken. Als je me wilt… zul je het rustig moeten opbouwen.”
Emma glimlachte, een vuile, triomfantelijke glimlach.
“Dat is precies wat ik van plan ben,” zei ze. “Volgende keer blijf ik tot sluitingstijd. En dan stel ik je een paar écht intieme vragen.”
Maren keek haar lang aan, haar ogen donker van iets wat op lust leek.
“Dan zorg ik dat ik de deur iets vroeger op slot draai,” zei ze zacht.
Ze draaide zich om om een boek op te ruimen, maar niet voordat Emma zag hoe ze even met haar dijen tegen elkaar wreef.
Emma verliet de winkel met een bonzend hart en een nat slipje.
Dit was nog maar het begin.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben LoveSacha, 22 jaar. Benieuwd wat gebeurt zonder grenzen? Op mijn prive pagina ontdekken we samen verleiding, nieuwsgierigheid en loslaten van controle...
Er zijn nog geen trefwoorden voor dit verhaal. Welke trefwoorden passen volgens jou bij dit verhaal?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Demy (30)
CompleteMe (29)
Noviloor (29)
Divvy (21)