Tegen Verslaving - 2

4.

De wil was goed, maar het vlees zwak.

Jonas deed het in het begin goed. Hij dronk niet meer en genoot volop van de neukgaatjes van zijn tienerdochter. Maar na een maand of zeven kwam hij in gevaarlijk water. De sterfdatum van Margo kwam dichterbij. En daarmee de pijn, die niets ontziende pijn, die, onverzadigbaar, door twijfel

(Had ik meer kunnen doen?

Ben ik tekortgeschoten, en heeft ze daarom de strijd tegen pijnstillers verloren?)

en zelfverwijt

(Ik had haar moeten laten interneren; waarom ben ik godverdomme zo zwak?)

gevoed werd.

Zijn hoofd kon het niet meer aan.

Op een avond kwam Jo-Anne thuis van een fuif waar ze met Niah heen gegaan was. Een steek als een dolk ging door haar hart toen ze haar vader op de sofa aantrof, compleet uitgeteld door de fles wodka die naast hem op de vloer stond. ‘Oh, paps…’ kreunde het meisje. Het was niet dat ze hem niet begreep. ten minste, ze begreep zijn verdriet. Zij voelde de verscheurende pijn veroorzaakt door wat er met haar moeder gebeurd was immers ook.

Ach wat, laten we eerlijk zijn: door wat haar moeder gedaan had.

Het auto-ongeluk, waardoor ze weken in het ziekenhuis gelegen had en maanden in een revalidatiecentrum doorgebracht had, was haar schuld niet. Maar zich zo laten gaan, pijnstillers zo’n alles bepalende plaats in haar leven laten innemen, dat was haar fout. Daarover had Jo-Anne meermaals kletterende ruzie met haar gemaakt. Ze was vaak zo boos geweest, en voortdurend bang dat het verkeerd zou aflopen.

En dan was de zwartste dag van haar leven gekomen. 28 februari 2024, een woensdag. Ze kwam thuis van school en mama was niet in de keuken bezig met het maken van een lunch voor haar - ondanks haar verslaving zorgde ze zo goed mogelijk voor haar en haar vader. Dus, deed ze haar jas uit en zette haar schooltas naast de keukentafel, waarna ze door de andere kamers van de woning liep. De woonkamer, de berging waar de wasmachine stond, de garage, dan naar boven, naar de badkamer, haar slaapkamer, de reserve slaapkamer en ten slotte die van haar ouders. Bij het oplopen van de trap was ze al bang geweest dat ze op de eerste verdieping ging vinden wat ze al zolang vreesde. En om het onvermijdelijke uit te stellen, was de slaapkamer van papa en mama de laatste kamer geweest die ze betrad.

Wat ze zag, brak haar hart, maar verwonderde haar niet. Deed haar zelfs niet in gillen of huilen uitbarsten. Ze had genoeg tranen gehuild het voorbije jaar, toen het meer dan duidelijk werd dat dit verhaal maar op één manier kon aflopen.

Ze ging naast haar moeder op het bed zitten, streelde haar lang, zwarte haar, nam haar Redmi en belde haar vader op zijn werk.

***

En nu stak het spook van een dodelijke verslaving opnieuw de kop op. Het was dus duidelijk dat ongelimiteerde seks met zijn dochter nog niet voldoende was om de stop op de fles van de duivel te houden… Trouwens, het was al bijna veertien dagen geleden dat hij haar nog eens geneukt had. Dat had al een teken moeten zijn. Ze had het niet willen zien.

Ze raapte de fles op, liep naar de gootsteen in de keuken en goot ze leeg. Hierin zat misschien een pietluttig lichtpuntje: ze was nog voor drie vierde vol. Voor ze aangeboden had om zijn private neukpop te zijn, maakte hij zo’n fles minstens driekwart soldaat alvorens het licht bij hem uitging.

Maar dat loste haar probleem niet op. Wat kon ze doen om ervoor te zorgen dat hij helemaal stopte met drinken?

Haar eenvoudige tienerbrein kon enkel voortborduren op was ze tot nu toe voor hem gedaan had, en dus maar een ding bedenken.

5.

Vier uur later - het was inmiddels middernacht voorbij - werd Jonas wakker. Hij voelde zich rot, en dat zeker niet omdat hij een kater had. Hij had het vertrouwen van zijn dochter geschaad.

Hij was niet naar de winkel gereden om wodka te kopen, maar toen hij aan de kassa kwam, leek het alsof zijn wil de controle over zijn lichaam, zijn mond, verloren had; hij hoorde zichzelf tegen de dame achter de kassa ‘Doe er ook een fles Eristoff bij’ zeggen.

Thuis gekomen had hij eerst zijn aankopen weggezet. Met de fles was hij naar de living getrokken. Daar had hij de dop losgeschroefd en hij had de fles aan zijn mond gezet…

Hij kwam van de sofa, ging naar de badkamer, stripte en douchte. Het zou al moeilijk genoeg zijn om Jo-Anne onder de ogen te komen - hij had gehoord dat er muziek uit haar kamer kwam - en wilde dat dus al helemaal niet doen terwijl hij er ellendig en bezopen uitzag.

Gekleed in een zwart T-shirt en boxershort ging hij naar de kamer van Jo. Zijn hand woog duizend kilo toe hij aanklopte. De blik van teleurstelling en minachting die hij op haar gezichtje vreesde te zien, gaven hem een misselijk gevoel.

Van achter de deur: ‘Binnen.’ De stem klonk neutraal. Jonas duwde de deur open.

Jo-Anne lag op haar bed, op haar buik. Ze las een boek, zo te zien. Ook zij was luchtig gekleed - bontgekleurde pyjamajas, wit slipje en witte sokken met blauwe rand. Ze keek haar vader strak aan, op zoek naar holle, betekenisloze excuses op zijn gezicht.

Er kwamen er geen. De man klampte zich van aan de deurstijl en brak in tranen uit.

Jo-Anne kwam van haar bed af. Ook zij had haar tranen niet onder controle. Ze nam haar vader bij de hand en leidde hem naar haar bed. De man stamelde door zijn tranen heen verontschuldigingen. Het meisje hoorde ze nauwelijks. Wat ze op zijn gezicht gezien had, was meer dan voldoende om haar ervan te overtuigen dat hij écht spijt had van zijn moment van zwakte. En dat hij haar hulp nodig had, nu meer dan ooit, om het te boven te komen.

‘Sssttt, papa, het komt wel goed,’ verzekerde ze hem.

Ze gleden onder het dekbed en nestelden zich in elkaars armen. Geduldig wachtte Jo tot haar vader door zijn tranen heen was. Dan ging haar hand op zoek naar zijn penis. Zo slap als vers gekookte spaghetti, uiteraard. Voorzichtig masseerde ze hem.

Ze drukte haar lippen op die van hem, maar hij opende zijn mond niet. Erger nog, hij draaide zijn hoofd van haar weg. ‘Ik verdien dit niet,’ mompelde hij dan. Zijn penis bleef slap onder haar vingers.

‘In mijn ogen zal je mij altijd verdienen, papa. Ik hou immers van jou. Er is maar één vraag die je je moet stellen: van wie hou je het meest? Van mij of van die bitch die wodka heet?’

‘Van jou, schat, van jou. Daaraan mag je nooit twijfelen, ook al ben ik zo misselijkmakend zwak…’

‘Bewijs het dan.’ Jo-Anne werkte zich los uit zijn omhelzing om haar pyjamajas en slip uit te trekken. Dan legde ze zich op haar rug met haar benen open. ‘Kruip op me en neuk me.’

Haar woorden ten spijt, vond Jonas dat hij meer kreeg dan hij verdiende. Het minste wat hij kon doen, was doen wat zij graag wilde. Hij trok zijn T-shirt en boxer uit en nam plaats naast haar hoofd. Zijn penis bracht hij tot vlak bij haar mond.

Jo-Anne opende haar lippen, zodat hij het slappe hompje vlees erin kon schuiven. Terwijl ze erop sabbelde, speelde ze met haar pretknopje. Binnen de kortste keren liepen haar binnenste schaamlippen vol bloed en werd haar spleet vochtig. Tegelijkertijd won haar vaders geilheid van zijn schuldgevoel en nam zijn penis de afmetingen van een pik aan.

Mannen…

Jonas trok zijn pik uit de mond van zijn dochter en nam plaats tussen haar gespreide dijen. Voorzichtig haalde hij zijn pik een paar maal door de lengte van haar hete, natte spleet. Zonder moeite schoof hij naar binnen. Vervolgens liet hij zich over haar zakken om op de meest traditionele de liefde te bedrijven met zijn vlees en bloed. Hij hield zo van haar, hij had zoveel aan haar te danken.

‘Oh ja, papa,’ kreunde Jo-Anne terwijl ze haar armen rond hem sloeg. Afwisseling moest er zijn tijdens het neuken, maar als ze echt moest kiezen, zou haar stem altijd naar “missionaris” gaan. Zo basic, zo intiem, zo eerlijk…

Hij dreef het tempo op. Zijn pik ging steeds sneller en dieper in haar warme, gesmeerde kut. Terwijl hij naar naaide, zocht zijn mond de hare. Ditmaal kwam het wel tot een dans tussen hun tongen die er alleen maar toe leidde dat de twee minnaars geiler en geiler werden. Ze brachten elkaar onhoudbaar tot een hoogtepunt.

Jo behield de tegenwoordigheid van geest om eerlijk te zijn ten opzichte van haar verwekker. Ze trok zijn hoofd een beetje naar beneden en fluisterde in zijn oor: ‘Neuk me, papa, neuk me zwanger - maak een kindje in mijn buik…’

Zoals te verwachten, stopte Jonas. Hij tilde zijn hoofd op zodat hij in haar groene ogen kon kijken.

Jo-Anne was bang dat hij zich terug zou trekken, dat hij boos zou zijn. Hoe durfde ze dit voorstellen? Zo de plaats van haar moeder willen innemen? Een van de elementen die de mentale weerbaarheid van haar moeder ondermijnd hadden, was het feit dat ze wegens medische redenen haar man geen tweede kind had kunnen schenken - iets waar hij zo naar verlangd had. Dat had zodanig op haar gewogen, dat ze na haar ongeluk niet de kracht gevonden had om voor de moeilijke weg naar beterschap te kiezen.

Maar, en dat was een goed teken, hij trok zich niet terug; meer nog, zijn lul bleef stijf in haar kut. Hij vroeg: ‘Ben je zeker? Je bent mijn dochter, en je bent nog zo jong…’

Jo-Anne haalde de schouders op. ‘In andere culturen hebben meisjes van mijn leeftijd vaak al twee, drie bengels aan hun rok hangen.’

‘Ja, maar we leven niet in die andere culturen, maar hier in Vlaanderen.’

‘Toe, doe verder,’ zei ze. Rustig begon haar vader haar weer te neuken. ‘Ik ben er zeker van dat ik dit wil, een kind, samen met jou. Een kind dat we samen gaan grootbrengen. Een kind dat van jou afhangt voor zijn welzijn.’ Ze zei niet dat ze er al haar hoop op pinde dat de verantwoordelijkheid voor een nieuw kind hem zo ver zou krijgen dat hij voor altijd afscheid zou nemen van de fles. ‘Ik heb trouwens vanavond de pil niet meer genomen…’ fluisterde ze in zijn oor.

Jonas kuste haar opnieuw met al de passie die hij op kon brengen. Als hij nog iets van zijn leven maakte, was dat dankzij zijn kleine meisje, dat stond vast voor hem. Hij begroef zijn hoofd in haar nek en neukte haar met al het respect dat hij voor haar voelde.

‘Ah, wat lekker, papa - doe zo verder, doe verder…’ fluisterde Jo-Anne, ‘maak een tienermoeder van mij… Toe nou, doe het…’ Ze streelde zijn rug, zijn billen, sloeg haar benen rond zijn middel om hem zo diep mogelijk in zich te trekken, en bleef hem vocaal aanmoedigen.

Aanmoediging had de man niet bepaald nodig. Hij neukte zijn kind aan een gestaag tempo, genietend van iedere stoot in haar hete poesje.

Jo-Anne was de eerste die de hemel zag oplichten. Ze zoog haar longen vol lucht en genoot van het orgasme dat door haar lichaam trok.

‘Oh fuck, paps, oh fuck, ik kommm…!’

Ze duwde haar hoofd omhoog tegen zijn linker schouder en kneep keihard in zijn bovenarmen. Haar kutspieren krampten rond zijn pik.

Dit was voor Jonas de druppel teveel. Zijn ballen trokken samen en stuwden zijn zaad naar buiten, recht tegen haar (vanaf nu onbeschermde) baarmoeder. Genietend van dat gevoel en het idee dat zijn Jo-Anne binnenkort door hem met een dikke buik zou rondlopen, zakte hij slap op haar ineen.

Jo-Anne sloeg haar armen rond hem, wiegde hem, kuste hem zachtjes op de wang en fluisterde lieve, verliefde, woordjes in zijn oor.