Door: Astrid En Peter
Datum: 10-04-2026 | Cijfer: 9 | Gelezen: 879
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 13
Trefwoord(en): Openbaar,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 7 minuten | Lezers Online: 13
Trefwoord(en): Openbaar,
De lift in het grote warenhuis in Den Bosch zoemde zachtjes terwijl Astrid en Peter instapten. Het was een drukke zaterdagmiddag, maar de vierde verdieping was bijna leeg. Astrid, een slanke brunette van 54 met schouderlang haar dat glansde als donkere zijde, droeg een simpele crèmekleurige blouse en een strakke zwarte rok die haar lange benen accentueerde.
Ze was hier alleen voor een nieuwe tas, had ze zichzelf voorgehouden. Tot ze Peter zag.
Hij stond al in de lift, met dat korte donkere haar dat nog steeds grijs begon te worden bij de slapen, precies zoals ze het zich herinnerde van zeven jaar geleden. Peter, 57 nu, breedgeschouderd en nog steeds diezelfde intense blik in zijn donkere ogen. Haar ex-vriend. De man die haar ooit had laten huilen en lachen in dezelfde ademtocht.
“Astrid,” zei hij zacht, met die lage stem die altijd een rilling over haar rug had laten lopen. “Jij hier.”
Ze knikte, stapte naar binnen en drukte op de knop voor de begane grond. De deuren gleden dicht. “Peter. Lang geleden.”
De lift begon te dalen. Tussen hen in hing de spanning als een onzichtbare draad, dun en strak. Ze rook zijn aftershave – nog steeds hetzelfde houtachtige aroma dat haar vroeger gek had gemaakt. Hij leunde tegen de wand, armen over elkaar, en liet zijn blik langzaam over haar heen glijden. Niet opvallend, maar genoeg om haar hart sneller te laten slaan.
“Je ziet er goed uit,” mompelde hij. “Nog steeds diezelfde slanke lijn. Alsof de tijd je niet raakt.”
Astrid voelde een warme blos op haar wangen. Ze lachte kort, nerveus. “Jij ook. Nog steeds diezelfde blik.”
De lift schokte even. Toen stopte hij abrupt tussen de derde en tweede verdieping. Het licht flikkerde kort, maar bleef branden. Een zachte ping, en toen niets. Stilte.
Peter drukte op de alarmknop. Een blikkerige stem antwoordde: “Technische storing. We zijn ermee bezig. Blijf kalm, het duurt hooguit een kwartier.”
Hij draaide zich naar haar toe. “Geweldig. Precies wat we nodig hadden.”
Astrid slikte. De ruimte voelde plots kleiner. Zijn lichaam was zo dichtbij. Ze rook hem nu nog sterker. Herinneringen kwamen terug: zijn handen op haar heupen, zijn mond in haar nek, de manier waarop hij haar altijd net iets te ruw had genomen, precies zoals ze het stiekem had gewild.
“Herinner je je die keer in Parijs?” vroeg hij zacht, zijn stem lager dan daarnet. “Die kleine lift in dat hotel?”
Ze knikte, durfde hem niet aan te kijken. “Ja. Jij drukte me tegen de wand en… nou ja.”
Peter deed een stap dichterbij. Zijn vingers streken per ongeluk – of niet – langs haar arm. “Ik heb vaak aan je gedacht, Astrid. Aan hoe je smaakte. Hoe je kreunde als ik je langzaam nam.”
Haar adem stokte. De spanning bouwde zich op als een storm die langzaam dichterbij kwam. Ze voelde haar tepels hard worden onder de dunne blouse. Peter zag het. Zijn ogen bleven daar hangen.
“Peter…” fluisterde ze, maar het klonk niet als protest.
Hij legde een hand tegen de wand naast haar hoofd, boog zich voorover. Zijn lippen waren centimeters van de hare. “Zeg dat ik moet stoppen, en ik doe het.”
Ze zei niets.
Zijn mond vond de hare. Eerst zacht, proevend, alsof hij de tijd wilde inhalen. Toen harder. Hongerig. Astrid kreunde zachtjes toen zijn tong de hare streelde. Zijn vrije hand gleed over haar middel, trok haar tegen zich aan. Ze voelde hem al hard worden tegen haar buik.
De lift was stil. Alleen hun ademhaling en het zachte zoemen van de ventilatie.
Peter liet zijn hand onder haar rok glijden, streelde de binnenkant van haar dij. “Nog steeds zo nat voor me,” gromde hij tegen haar lippen toen zijn vingers haar slipje opzij schoven en haar gladde, gezwollen kutje vonden. Astrid hapte naar adem. Twee vingers gleden naar binnen, langzaam, plagend. Ze was drijfnat.
“Peter… fuck,” hijgde ze.
Hij duwde haar tegen de wand, trok haar rok omhoog tot haar middel. Met één hand maakte hij zijn broek los. Zijn pik sprong vrij – dik, geaderd, de eikel glanzend van voorvocht. Precies zoals ze zich herinnerde. Hij wreef hem langzaam langs haar clit, op en neer, tot ze trilde.
“Zeg het,” fluisterde hij in haar oor. “Zeg dat je genomen wilt worden. Hier. Nu.”
Astrid greep zijn schouders vast. “Neem me, Peter. Hard.”
Hij tilde één van haar benen op, haakte het om zijn heup en stootte in één lange, diepe beweging bij haar naar binnen. Astrid gooide haar hoofd achterover en kreunde luid. Hij vulde haar helemaal, rekte haar op, precies zoals vroeger. Langzaam begon hij te bewegen – diepe, ritmische stoten die haar tegen de wand drukten. Elke keer dat hij diep kwam, raakte hij dat plekje binnenin dat haar gek maakte.
Zijn mond vond haar hals, zoog en beet zachtjes. “Je bent nog steeds zo strak om me heen,” kreunde hij. “Alsof je voor mij gemaakt bent.”
Astrid klauwde met haar nagels over zijn rug. De lift rook naar seks, naar zweet en verlangen. Ze voelde haar orgasme opbouwen, langzaam, onvermijdelijk. Peter verhoogde het tempo, neukte haar nu harder, dieper. Zijn ballen klapten tegen haar aan bij elke stoot.
“Kom voor me,” gromde hij. “Ik wil je voelen spuiten.”
Ze kwam met een kreet, haar kutje kneep om zijn pik heen, golven van genot schoten door haar lichaam. Peter stootte nog drie, vier keer door en kwam toen zelf, diep in haar, heet en dik. Hij kreunde haar naam tegen haar nek terwijl hij schokte en alles in haar loosde.
Ze bleven even zo staan, hijgend, zijn pik nog half hard in haar. De lift trilde lichtjes – de storing was voorbij. Langzaam zakte hij naar beneden.
Peter trok zich terug, trok haar rok recht en kuste haar nog één keer, langzaam en bezitterig.
“Volgende keer,” fluisterde hij, “neem ik je ergens waar we niet gestoord kunnen worden.”
De deuren gleden open op de begane grond. Astrid stapte naar buiten met knikkende knieën, een klein glimlachje om haar lippen en zijn zaad dat langzaam langs haar dij naar beneden liep.
Peter liep naast haar, alsof er niets gebeurd was.
Maar ze wisten allebei: dit was nog maar het begin.
Ze was hier alleen voor een nieuwe tas, had ze zichzelf voorgehouden. Tot ze Peter zag.
Hij stond al in de lift, met dat korte donkere haar dat nog steeds grijs begon te worden bij de slapen, precies zoals ze het zich herinnerde van zeven jaar geleden. Peter, 57 nu, breedgeschouderd en nog steeds diezelfde intense blik in zijn donkere ogen. Haar ex-vriend. De man die haar ooit had laten huilen en lachen in dezelfde ademtocht.
“Astrid,” zei hij zacht, met die lage stem die altijd een rilling over haar rug had laten lopen. “Jij hier.”
Ze knikte, stapte naar binnen en drukte op de knop voor de begane grond. De deuren gleden dicht. “Peter. Lang geleden.”
De lift begon te dalen. Tussen hen in hing de spanning als een onzichtbare draad, dun en strak. Ze rook zijn aftershave – nog steeds hetzelfde houtachtige aroma dat haar vroeger gek had gemaakt. Hij leunde tegen de wand, armen over elkaar, en liet zijn blik langzaam over haar heen glijden. Niet opvallend, maar genoeg om haar hart sneller te laten slaan.
“Je ziet er goed uit,” mompelde hij. “Nog steeds diezelfde slanke lijn. Alsof de tijd je niet raakt.”
Astrid voelde een warme blos op haar wangen. Ze lachte kort, nerveus. “Jij ook. Nog steeds diezelfde blik.”
De lift schokte even. Toen stopte hij abrupt tussen de derde en tweede verdieping. Het licht flikkerde kort, maar bleef branden. Een zachte ping, en toen niets. Stilte.
Peter drukte op de alarmknop. Een blikkerige stem antwoordde: “Technische storing. We zijn ermee bezig. Blijf kalm, het duurt hooguit een kwartier.”
Hij draaide zich naar haar toe. “Geweldig. Precies wat we nodig hadden.”
Astrid slikte. De ruimte voelde plots kleiner. Zijn lichaam was zo dichtbij. Ze rook hem nu nog sterker. Herinneringen kwamen terug: zijn handen op haar heupen, zijn mond in haar nek, de manier waarop hij haar altijd net iets te ruw had genomen, precies zoals ze het stiekem had gewild.
“Herinner je je die keer in Parijs?” vroeg hij zacht, zijn stem lager dan daarnet. “Die kleine lift in dat hotel?”
Ze knikte, durfde hem niet aan te kijken. “Ja. Jij drukte me tegen de wand en… nou ja.”
Peter deed een stap dichterbij. Zijn vingers streken per ongeluk – of niet – langs haar arm. “Ik heb vaak aan je gedacht, Astrid. Aan hoe je smaakte. Hoe je kreunde als ik je langzaam nam.”
Haar adem stokte. De spanning bouwde zich op als een storm die langzaam dichterbij kwam. Ze voelde haar tepels hard worden onder de dunne blouse. Peter zag het. Zijn ogen bleven daar hangen.
“Peter…” fluisterde ze, maar het klonk niet als protest.
Hij legde een hand tegen de wand naast haar hoofd, boog zich voorover. Zijn lippen waren centimeters van de hare. “Zeg dat ik moet stoppen, en ik doe het.”
Ze zei niets.
Zijn mond vond de hare. Eerst zacht, proevend, alsof hij de tijd wilde inhalen. Toen harder. Hongerig. Astrid kreunde zachtjes toen zijn tong de hare streelde. Zijn vrije hand gleed over haar middel, trok haar tegen zich aan. Ze voelde hem al hard worden tegen haar buik.
De lift was stil. Alleen hun ademhaling en het zachte zoemen van de ventilatie.
Peter liet zijn hand onder haar rok glijden, streelde de binnenkant van haar dij. “Nog steeds zo nat voor me,” gromde hij tegen haar lippen toen zijn vingers haar slipje opzij schoven en haar gladde, gezwollen kutje vonden. Astrid hapte naar adem. Twee vingers gleden naar binnen, langzaam, plagend. Ze was drijfnat.
“Peter… fuck,” hijgde ze.
Hij duwde haar tegen de wand, trok haar rok omhoog tot haar middel. Met één hand maakte hij zijn broek los. Zijn pik sprong vrij – dik, geaderd, de eikel glanzend van voorvocht. Precies zoals ze zich herinnerde. Hij wreef hem langzaam langs haar clit, op en neer, tot ze trilde.
“Zeg het,” fluisterde hij in haar oor. “Zeg dat je genomen wilt worden. Hier. Nu.”
Astrid greep zijn schouders vast. “Neem me, Peter. Hard.”
Hij tilde één van haar benen op, haakte het om zijn heup en stootte in één lange, diepe beweging bij haar naar binnen. Astrid gooide haar hoofd achterover en kreunde luid. Hij vulde haar helemaal, rekte haar op, precies zoals vroeger. Langzaam begon hij te bewegen – diepe, ritmische stoten die haar tegen de wand drukten. Elke keer dat hij diep kwam, raakte hij dat plekje binnenin dat haar gek maakte.
Zijn mond vond haar hals, zoog en beet zachtjes. “Je bent nog steeds zo strak om me heen,” kreunde hij. “Alsof je voor mij gemaakt bent.”
Astrid klauwde met haar nagels over zijn rug. De lift rook naar seks, naar zweet en verlangen. Ze voelde haar orgasme opbouwen, langzaam, onvermijdelijk. Peter verhoogde het tempo, neukte haar nu harder, dieper. Zijn ballen klapten tegen haar aan bij elke stoot.
“Kom voor me,” gromde hij. “Ik wil je voelen spuiten.”
Ze kwam met een kreet, haar kutje kneep om zijn pik heen, golven van genot schoten door haar lichaam. Peter stootte nog drie, vier keer door en kwam toen zelf, diep in haar, heet en dik. Hij kreunde haar naam tegen haar nek terwijl hij schokte en alles in haar loosde.
Ze bleven even zo staan, hijgend, zijn pik nog half hard in haar. De lift trilde lichtjes – de storing was voorbij. Langzaam zakte hij naar beneden.
Peter trok zich terug, trok haar rok recht en kuste haar nog één keer, langzaam en bezitterig.
“Volgende keer,” fluisterde hij, “neem ik je ergens waar we niet gestoord kunnen worden.”
De deuren gleden open op de begane grond. Astrid stapte naar buiten met knikkende knieën, een klein glimlachje om haar lippen en zijn zaad dat langzaam langs haar dij naar beneden liep.
Peter liep naast haar, alsof er niets gebeurd was.
Maar ze wisten allebei: dit was nog maar het begin.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Chanet, 59 jaar. Smaakt dit naar meer? Op mijn prive pagina gaat het avontuur verder, met meer spanning en intieme momenten...Trefwoord(en): Openbaar, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Felicespro (29)
Volharder (48)
Verloofdej (33)
Co_COrneli (49)