Door: Astrid En Peter
Datum: 14-04-2026 | Cijfer: 8 | Gelezen: 1779
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 9 minuten | Lezers Online: 15
Trefwoord(en): Openbaar,
Lengte: Gemiddeld | Leestijd: 9 minuten | Lezers Online: 15
Trefwoord(en): Openbaar,
Astrid en Peter hadden al wekenlang gefantaseerd over deze dag. Het was een zonnige zaterdag in april, de lente hing als een belofte in de lucht, en de Efteling lag te glinsteren onder een stralend blauwe hemel. Ze waren allebei vijftigers, maar voelden zich alsof ze weer twintig waren – of misschien wel nooit ouder dan dat. Astrid, slank en elegant met haar lange donkerbruine haar dat in zachte golven over haar schouders viel, had die ochtend in de auto al een plagerige glimlach op haar gezicht. Ze droeg een luchtig zomerjurkje dat net boven de knie viel, zonder slipje eronder. Haar kaalgeschoren poesje voelde strak en glad aan tegen de autostoel, een geheim dat alleen Peter kende. Hij, met zijn kort grijszwart haar en zijn stevige, normale postuur, reed met één hand op het stuur en de andere af en toe op haar dij. “Vandaag doen we alles wat we willen,” had hij gefluisterd toen ze de parkeerplaats opreden. “En als er iemand kijkt… des te beter.”
De parkeerplaats was al vol met families, kinderwagens en opgewonden stemmen. De geur van suikerspinnen en versgebakken wafels dreef hen tegemoet toen ze door de poort liepen. De Efteling voelde magisch zoals altijd: de sprookjesachtige muziek die zacht uit de speakers klonk, de hoge bomen die het pad omzoomden, de gevels van de oude gebouwen die glansden in het zonlicht. Maar voor Astrid en Peter was het park vandaag geen plek voor onschuldige pret. Het was hun speelveld.
Ze begonnen rustig, zoals altijd. Hand in hand liepen ze langs het Sprookjesbos. De schaduwen van de bomen vielen over het pad, en af en toe stopten ze bij een van de sprookjestaferelen. Bij het huisje van Roodkapje trok Peter haar dicht tegen zich aan. “Kijk eens hoe onschuldig dat eruitziet,” mompelde hij in haar oor, terwijl zijn hand onder haar jurkje gleed en zacht over haar blote billen streek. Astrid voelde een warme tinteling tussen haar benen. Ze leunde even tegen hem aan, haar tepels hard onder de dunne stof. Een jong gezinnetje liep voorbij; de moeder wierp een korte blik op hen, maar dacht waarschijnlijk dat het gewoon een knuffel was. Toch voelde Astrid de opwinding stijgen. Iemand had kunnen zien hoe Peters vingers heel even tussen haar dijen gleden, over haar gladde, strakke poesje.
In de rij voor de Symbolica – die prachtige, donkere rit door het paleis van de fantasie – werd het spannender. Ze stonden dicht tegen elkaar aan in de lange, kronkelende wachtrij. Het licht was gedempt, de muziek mysterieus en laag. Peter stond achter Astrid, zijn lichaam tegen haar rug gedrukt. Ze voelde zijn harde pik door zijn broek heen tegen haar billen duwen. Terwijl de rij langzaam vooruit schoof, liet hij zijn hand onder haar jurkje glijden. Zijn vingers vonden haar vochtige spleetje en streelden haar clitoris in langzame, cirkelende bewegingen. Astrid beet op haar lip om niet te kreunen. Haar ademhaling werd zwaarder. Voor hen stond een stelletje van rond de dertig; de vrouw keek even om, zag Peters arm bewegen en bloosde diep. Ze fluisterde iets tegen haar vriend, die ook een blik wierp. Geschokte ogen, een snelle wegkijk. Astrid voelde een golf van opwinding door haar lijf trekken – ze was nat, zo nat dat Peters vingers glinsterden toen hij ze even terugtrok om ze aan haar lippen te laten likken.
Toen ze eindelijk in het karretje zaten, in het donker van de rit, was er geen houden meer aan. De stoelen waren breed genoeg. Astrid trok haar jurkje omhoog en ging schrijlings op Peters schoot zitten, met haar rug naar hem toe, alsof ze gewoon samen naar de lichtshow keken. Terwijl de karretjes door de magische zalen zweefden – feeën die dansten, draken die vuur spuwden – liet ze zich langzaam op zijn stijve pik zakken. Haar strakke, kale poesje omklemde hem perfect, warm en glad. Ze bewoog zachtjes mee met de bewegingen van de rit, op en neer, terwijl Peter zijn handen onder haar jurkje hield en haar borsten kneedde. De muziek overstemde haar zachte kreunen. Achter hen in het karretje zat een ouder echtpaar. De man keek recht voor zich uit, maar de vrouw had het gezien. Haar ogen werden groot, ze sloeg een hand voor haar mond, maar zei niets. Geschokt, ja. Maar ook… gefascineerd. Astrid voelde de blikken branden op haar huid en kwam bijna klaar van de spanning alleen al.
Na de rit liepen ze verder, benen nog een beetje wiebelig. Ze kochten een ijsje bij een kraampje en gingen zitten op een bankje bij de Python. De achtbaan raasde boven hen met gillende bezoekers. Peter at zijn ijsje langzaam, maar zijn ogen waren op Astrid gericht. “Je poesje is nog helemaal nat, hè?” fluisterde hij. Ze knikte, blozend. Onder de tafel schoof ze haar benen iets uit elkaar. Zijn hand verdween weer onder haar jurkje. Twee tienermeisjes liepen voorbij en bleven even staan praten. Een van hen keek omlaag, zag de beweging, en gaf haar vriendin een por. “Kijk dan!” fluisterden ze. Ze bleven staan, half verscholen achter een boom, geschokt maar niet in staat weg te kijken. Astrid voelde zich een exhibitioniste pur sang. Peters vingers gleden nu diep bij haar naar binnen, twee vingers, dan drie, terwijl hij met zijn duim haar clitoris bleef masseren. Ze kwam klaar op dat bankje, zachtjes schokkend, haar gezicht verborgen in zijn hals, terwijl de meisjes met open mond toekeken.
De spanning bouwde zich verder op toen ze naar het Sprookjesbos liepen, die dichte, sprookjesachtige bossen met de kleine huisjes en bruggetjes. Hier was het rustiger, maar niet verlaten. Ze vonden een beschut plekje achter het huisje van Hans en Grietje, waar de bomen dicht op elkaar stonden. Peter duwde Astrid tegen een boomstam. “Nu wil ik je proeven,” gromde hij. Hij zakte door zijn knieën, tilde haar jurkje op en begroef zijn gezicht tussen haar dijen. Zijn tong likte gulzig over haar kale, strakke poesje, zoog aan haar clitoris, drong diep naar binnen. Astrid greep zijn haar vast en kreunde harder dan ze wilde. Een groepje van vier volwassenen – twee stellen – kwam het pad af. Ze zagen het. Een van de vrouwen hapte naar adem: “Oh mijn god, ze zijn… hier?” De mannen keken even weg, maar keken toch weer. Geschokt gelach, gefluister. Een van hen pakte zijn telefoon, maar stopte toen hij besefte dat het geen grap was. Astrid kwam voor de tweede keer, haar benen trilden, terwijl Peter doorging tot ze bijna door haar knieën zakte.
Later, in de bootjes van de Droomvlucht – die prachtige, donkere rit door de wolken en feeënwerelden – ging het nog verder. Ze zaten achterin, alleen in hun bootje. Astrid ging op haar knieën voor Peter zitten, ritste zijn broek open en nam zijn harde pik in haar mond. Ze zoog hem diep, nat en gulzig, terwijl de bootjes zachtjes door de magische grotten gleden. Boven hen zweefden feeën, om hen heen klonk zachte muziek. Toen ze weer bovenkwamen in het licht, veegde ze haar lippen af en keek hem met glinsterende ogen aan. Een medewerker bij de uitgang had het waarschijnlijk gezien; hij keek hen na met een mengeling van verbazing en een klein lachje.
De middag liep ten einde, maar ze waren nog niet klaar. Bij de Baron 1898, de hoge duikachtbaan, stonden ze in de rij en Peter drukte haar tegen de reling. Zijn hand zat weer tussen haar benen, vingers diep in haar natte poesje, terwijl ze deden alsof ze gewoon stonden te wachten. Een vader met twee kinderen keek even opzij en trok snel zijn kids mee. “Niet kijken!” hoorden ze hem zeggen. De spanning was bijna ondraaglijk lekker.
Toen ze eindelijk terugliepen naar de uitgang, hand in hand, voelde de Efteling nog magischer dan anders. De zon zakte al wat lager, de lichten in het park begonnen te branden. Astrid’s jurkje was een beetje gekreukt, haar haar zat wild, maar ze straalde. Peter had een tevreden grijns op zijn gezicht. “Volgende keer weer?” vroeg hij.
Astrid lachte zacht, leunde tegen hem aan en fluisterde: “Volgende keer doen we het nog brutaler. Misschien wel in het midden van het plein.”
Ze stapten in de auto, nog na hijgend van de dag, terwijl de sprookjesmuziek langzaam achter hen vervaagde. De Efteling was nooit meer hetzelfde geweest. En dat vonden ze allebei helemaal geweldig.
De parkeerplaats was al vol met families, kinderwagens en opgewonden stemmen. De geur van suikerspinnen en versgebakken wafels dreef hen tegemoet toen ze door de poort liepen. De Efteling voelde magisch zoals altijd: de sprookjesachtige muziek die zacht uit de speakers klonk, de hoge bomen die het pad omzoomden, de gevels van de oude gebouwen die glansden in het zonlicht. Maar voor Astrid en Peter was het park vandaag geen plek voor onschuldige pret. Het was hun speelveld.
Ze begonnen rustig, zoals altijd. Hand in hand liepen ze langs het Sprookjesbos. De schaduwen van de bomen vielen over het pad, en af en toe stopten ze bij een van de sprookjestaferelen. Bij het huisje van Roodkapje trok Peter haar dicht tegen zich aan. “Kijk eens hoe onschuldig dat eruitziet,” mompelde hij in haar oor, terwijl zijn hand onder haar jurkje gleed en zacht over haar blote billen streek. Astrid voelde een warme tinteling tussen haar benen. Ze leunde even tegen hem aan, haar tepels hard onder de dunne stof. Een jong gezinnetje liep voorbij; de moeder wierp een korte blik op hen, maar dacht waarschijnlijk dat het gewoon een knuffel was. Toch voelde Astrid de opwinding stijgen. Iemand had kunnen zien hoe Peters vingers heel even tussen haar dijen gleden, over haar gladde, strakke poesje.
In de rij voor de Symbolica – die prachtige, donkere rit door het paleis van de fantasie – werd het spannender. Ze stonden dicht tegen elkaar aan in de lange, kronkelende wachtrij. Het licht was gedempt, de muziek mysterieus en laag. Peter stond achter Astrid, zijn lichaam tegen haar rug gedrukt. Ze voelde zijn harde pik door zijn broek heen tegen haar billen duwen. Terwijl de rij langzaam vooruit schoof, liet hij zijn hand onder haar jurkje glijden. Zijn vingers vonden haar vochtige spleetje en streelden haar clitoris in langzame, cirkelende bewegingen. Astrid beet op haar lip om niet te kreunen. Haar ademhaling werd zwaarder. Voor hen stond een stelletje van rond de dertig; de vrouw keek even om, zag Peters arm bewegen en bloosde diep. Ze fluisterde iets tegen haar vriend, die ook een blik wierp. Geschokte ogen, een snelle wegkijk. Astrid voelde een golf van opwinding door haar lijf trekken – ze was nat, zo nat dat Peters vingers glinsterden toen hij ze even terugtrok om ze aan haar lippen te laten likken.
Toen ze eindelijk in het karretje zaten, in het donker van de rit, was er geen houden meer aan. De stoelen waren breed genoeg. Astrid trok haar jurkje omhoog en ging schrijlings op Peters schoot zitten, met haar rug naar hem toe, alsof ze gewoon samen naar de lichtshow keken. Terwijl de karretjes door de magische zalen zweefden – feeën die dansten, draken die vuur spuwden – liet ze zich langzaam op zijn stijve pik zakken. Haar strakke, kale poesje omklemde hem perfect, warm en glad. Ze bewoog zachtjes mee met de bewegingen van de rit, op en neer, terwijl Peter zijn handen onder haar jurkje hield en haar borsten kneedde. De muziek overstemde haar zachte kreunen. Achter hen in het karretje zat een ouder echtpaar. De man keek recht voor zich uit, maar de vrouw had het gezien. Haar ogen werden groot, ze sloeg een hand voor haar mond, maar zei niets. Geschokt, ja. Maar ook… gefascineerd. Astrid voelde de blikken branden op haar huid en kwam bijna klaar van de spanning alleen al.
Na de rit liepen ze verder, benen nog een beetje wiebelig. Ze kochten een ijsje bij een kraampje en gingen zitten op een bankje bij de Python. De achtbaan raasde boven hen met gillende bezoekers. Peter at zijn ijsje langzaam, maar zijn ogen waren op Astrid gericht. “Je poesje is nog helemaal nat, hè?” fluisterde hij. Ze knikte, blozend. Onder de tafel schoof ze haar benen iets uit elkaar. Zijn hand verdween weer onder haar jurkje. Twee tienermeisjes liepen voorbij en bleven even staan praten. Een van hen keek omlaag, zag de beweging, en gaf haar vriendin een por. “Kijk dan!” fluisterden ze. Ze bleven staan, half verscholen achter een boom, geschokt maar niet in staat weg te kijken. Astrid voelde zich een exhibitioniste pur sang. Peters vingers gleden nu diep bij haar naar binnen, twee vingers, dan drie, terwijl hij met zijn duim haar clitoris bleef masseren. Ze kwam klaar op dat bankje, zachtjes schokkend, haar gezicht verborgen in zijn hals, terwijl de meisjes met open mond toekeken.
De spanning bouwde zich verder op toen ze naar het Sprookjesbos liepen, die dichte, sprookjesachtige bossen met de kleine huisjes en bruggetjes. Hier was het rustiger, maar niet verlaten. Ze vonden een beschut plekje achter het huisje van Hans en Grietje, waar de bomen dicht op elkaar stonden. Peter duwde Astrid tegen een boomstam. “Nu wil ik je proeven,” gromde hij. Hij zakte door zijn knieën, tilde haar jurkje op en begroef zijn gezicht tussen haar dijen. Zijn tong likte gulzig over haar kale, strakke poesje, zoog aan haar clitoris, drong diep naar binnen. Astrid greep zijn haar vast en kreunde harder dan ze wilde. Een groepje van vier volwassenen – twee stellen – kwam het pad af. Ze zagen het. Een van de vrouwen hapte naar adem: “Oh mijn god, ze zijn… hier?” De mannen keken even weg, maar keken toch weer. Geschokt gelach, gefluister. Een van hen pakte zijn telefoon, maar stopte toen hij besefte dat het geen grap was. Astrid kwam voor de tweede keer, haar benen trilden, terwijl Peter doorging tot ze bijna door haar knieën zakte.
Later, in de bootjes van de Droomvlucht – die prachtige, donkere rit door de wolken en feeënwerelden – ging het nog verder. Ze zaten achterin, alleen in hun bootje. Astrid ging op haar knieën voor Peter zitten, ritste zijn broek open en nam zijn harde pik in haar mond. Ze zoog hem diep, nat en gulzig, terwijl de bootjes zachtjes door de magische grotten gleden. Boven hen zweefden feeën, om hen heen klonk zachte muziek. Toen ze weer bovenkwamen in het licht, veegde ze haar lippen af en keek hem met glinsterende ogen aan. Een medewerker bij de uitgang had het waarschijnlijk gezien; hij keek hen na met een mengeling van verbazing en een klein lachje.
De middag liep ten einde, maar ze waren nog niet klaar. Bij de Baron 1898, de hoge duikachtbaan, stonden ze in de rij en Peter drukte haar tegen de reling. Zijn hand zat weer tussen haar benen, vingers diep in haar natte poesje, terwijl ze deden alsof ze gewoon stonden te wachten. Een vader met twee kinderen keek even opzij en trok snel zijn kids mee. “Niet kijken!” hoorden ze hem zeggen. De spanning was bijna ondraaglijk lekker.
Toen ze eindelijk terugliepen naar de uitgang, hand in hand, voelde de Efteling nog magischer dan anders. De zon zakte al wat lager, de lichten in het park begonnen te branden. Astrid’s jurkje was een beetje gekreukt, haar haar zat wild, maar ze straalde. Peter had een tevreden grijns op zijn gezicht. “Volgende keer weer?” vroeg hij.
Astrid lachte zacht, leunde tegen hem aan en fluisterde: “Volgende keer doen we het nog brutaler. Misschien wel in het midden van het plein.”
Ze stapten in de auto, nog na hijgend van de dag, terwijl de sprookjesmuziek langzaam achter hen vervaagde. De Efteling was nooit meer hetzelfde geweest. En dat vonden ze allebei helemaal geweldig.
Ontdek meer over mij op mijn profiel pagina, bekijk mijn verhalen, laat een berichtje achter of schrijf je in om een mail te ontvangen bij nieuwe verhalen!
Hoi, ik ben Fabije, 34 jaar. Wil je dieper in dit spel duiken? Bezoek mijn prive pagina en ontdek hoe onze fantasie werkelijkheid kan worden...Trefwoord(en): Openbaar, Suggestie?
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Ijreene (38)
Awakethebe (27)
Lovelow (27)
Imagineeex (29)