“… In mijn tijd hadden we ten minste nog het fatsoen om iemand in het gezicht te kwetsen.”
Na deze zin was ik zeker: een parel waarin woorden woelen - woorden die zien en proeven en tasten en delen - valt wie wil nippen te beurt.
k

Stilaan vind ik mijn stem terug. Die was meegesleurd in de genadeloze geut van grenzeloze woede, van verpletterende machteloosheid. De verstomming werd gevuld met herinneringen aan geleende wijsheden. Beschreef Henry de Montherlant niet de macht die wie door zelfvernietiging opgeslorpt wordt toont aan wie niet wil zien? En Foucault, die wie durft te weten toont hoe bedreven we zijn, vilein en badend in schijnheiligheid, telkens we instituties die we voorstellen als zaligmakend inzetten om ons de beelden van lijdende zielen te besparen. Of Fromm, die echte liefde een ambacht noemt, de vaardigheid om de ander te zien en te laten in het anders zijn.
Leen heeft deze verwijzingen niet nodig. In woorden die zin na zin krachtiger worden, duidelijker vertolken, spiegels worden... dwingt ze om naar onszelf te kijken, terwijl wij snakken naar splinters waarover we ons vrolijk kunnen maken.
En nu ga ik weer zwijgen. Herlezen, beseffen dat ik niet weet. En zwijgen.

Hoe kan je het woord “mooi” gebruiken in een reactie op zo’n verhaal? En toch moet het, want dat is het ook. De gruwel vindt een weg in fraseringen, metaforen, adjectieven die de esthetiek die ik ondertussen een beetje heb leren kennen tot grootse hoogtes voeren.
Hoe kan je de stilte waartoe de tekst je dwingt doorbreken om te vertellen hoe noodzakelijk ze is om een begin van begrijpen een kans te geven. Een begin dat niet weet waar het heen moet omdat begrijpen geen kans maakt. Gruwel laat zich niet begrijpen.
Ik lees en in mijn hoofd vormen zich beelden die volslagen ontoereikend zijn.
Ik lees en voel woede die zich traag verplaatst van het monster naar mezelf omdat ik ontoereikend blijf. Een gevoel dat zich alleen laat temperen door het besef dat de pijn in het verhaal niets heeft aan mijn zijn.
Ik lees en zie pas later in dat dit het enige is wat ik behoor te doen. Lezen.

Leen brengt een fetisj die in Japan op heel wat bijval kan rekenen op meesterlijke wijze naar ‘hier’. Een verhaal dat je met de paradox die in lust sluimert confronteert. Zou ik de grens bewaken of pakken?

De vrouw achter de verhalen wordt zichtbaar. Over haar ga ik niets zeggen - waar zou ik de pretentie vandaan halen? - maar mag ik de nieuwe wending in het gigantisch werk van Leen prijzen?

B

'Els' bevestigt wat zich al in de eerste zinnen van het eerste deel onder de woorden verborgen hield.

"Iedereen is hier vanavond wanhopig op zoek naar... iets. (...)... Het is allemaal te veel en tegelijkertijd te weinig. Ze heeft er genoeg van. Ze wil geen stille toeschouwer meer zijn van al dat onderhuidse gedoe (...)"

Dat gedoe ontdoet Leen van het mombakkes van geveinsde veiligheid en opnieuw is ze trefzeker wanneer haar woorden een ziel neerzetten.

k&c

Leen schrijft met een scalpel dat het weefsel waarin dominantie en onderdanigheid een paradoxale twee-eenheid vormen genadeloos ontrafeld worden. In haar Eros woedt Thanatos en samen zijn ze een spiegel die we vaak willen negeren.

K&C

“de plotselinge leegte zichtbaar op hun gezichten”
Het onontkoombare einde waaruit de onmogelijke herhaling ontstaat. Honger na de laatste slok. Leen, je peilt diep, almaar dieper.

k&c

"Stilte"... wat een vondst! Dit is als de pianomuziek van Anton Webern, die de stilte tussen de noten zo centraal stelde. Dit verhaal gaat zeer diep


k&c

Heerlijk geschreven verhaal over een even heerlijke transgressie’ die dat alleen maar kan zijn in deze samenleving, waarin seks zo genormeerd is dat je bijna niet anders kan dan de norm te negeren als je geestelijk gezond wil blijven

K&C