Net zo plotseling als de storm in de muziek losbarstte, sterft hij weer weg. Het chaotische geweld van de drums en het orgel lost op en maakt plaats voor die ene, eenzame, slepende gitaartoon die door de plotseling doodstille woonkamer zweeft. Op de bank ligt Valerie uitgeteld tussen Daan en Mark in. Haar borstkas gaat nog schokkerig op en neer, haar huid glanst van een fijn laagje zweet en haar lippen zijn rood en gezwollen. Met het wegvallen van de hypnotiserende geluidsmuur daalt de nuchtere realiteit als een loodzware, ijskoude deken neer over de twee vrienden. De roes van de drank, het spel en de verboden lust verdampt binnen enkele seconden.

Mark trekt zijn glinsterende hand langzaam en bijna schuldbewust tussen Valeries dijen vandaan. Hij veegt zijn vingers onhandig af aan de zijkant van zijn eigen pantalon en staart strak naar het vloerkleed, niet in staat om zijn hoofd naar Thomas te draaien. Naast hem laat Daan haar langzaam los. Hij gaat rechtop zitten, knoopt met een trillende hand zijn overhemd weer een stukje dicht en haalt zijn vingers door zijn verwarde haar. De stilte tussen de drie mannen is plotseling zo dik dat het bijna onmogelijk is om adem te halen. Vijftien jaar vriendschap hangt als een gebroken spiegel in de lucht.

Valerie daarentegen beweegt met een ijzingwekkende, bijna koninklijke kalmte. Terwijl Morrison zijn allerlaatste, gefluisterde woorden door de kamer laat glijden—"This is the end, beautiful friend... This is the end, my only friend, the end..."—komt Valerie rustig overeind uit de kussens. Ze schuift de zwarte kanten cups van haar bh weer netjes over haar borsten, trekt haar jurk over haar schouders en slaat de stof strak om haar middel dicht. Met vaste vingers legt ze een dubbele knoop in het ceintuurtje en strijkt ze een losse, vochtige lok haar achter haar oor. De laatste akkoorden van het nummer sterven weg, gevolgd door het ritmische, holle tikken van de naald in de uitloopgroef van de plaat. Tik... tik... tik…

"Zo," zegt Valerie. Haar stem is nog rauw en laag van het kreunen, maar klinkt volkomen beheerst. Ze kijkt van Daan naar Mark met een lichte, bijna gastvrije glimlach, alsof ze zojuist een bordspel hebben afgerond. "Dat was nog eens een demonstratie, jongens. Maar het is inmiddels bijna twee uur. Ik denk dat jullie maar eens naar huis moeten gaan."

Daan en Mark hebben geen tweede aansporing nodig. Ze staan vrijwel gelijktijdig op van de bank, hun bewegingen stijf, haastig en ongemakkelijk. "Ja... ja, ik moet morgen vroeg op," mompelt Daan schor, terwijl hij zijn jasje van de stoel bij de eettafel grist zonder zijn blik van het parket te heffen. "Ik laat mezelf wel uit, Thomas. Bedankt voor... voor de avond," zegt Mark zacht. Geen van beiden waagt het om Thomas in de ogen te kijken wanneer ze langs zijn fauteuil richting de hal lopen. Twintig seconden later klinkt het doffe geluid van de zware voordeur die in het slot valt.

In de woonkamer blijft alleen het hypnotiserende tikken van de platenspeler over. Tik... tik... tik… Thomas zit nog steeds roerloos in zijn leren fauteuil. Zijn hart bonst in zijn keel, zijn ademhaling is zwaar en onregelmatig, en zijn erectie drukt nog altijd met een bijna ondraaglijke pijn tegen de stof van zijn broek.

Op de bank staat Valerie langzaam op. Ze loopt op blote voeten naar het eikenhouten dressoir, tilt het zilveren armpje van de platenspeler op zodat het tikken abrupt stopt, en draait zich dan om naar haar man. Ze zegt niets terwijl ze traag op hem afloopt. Ze stopt pas als ze recht voor hem staat, tussen zijn knieën. Langzaam zakt ze op haar hurken op het dikke tapijt, legt haar handen op zijn dijen en kijkt hem van onderaf aan. De geur die om haar heen hangt—een bedwelmende mengeling van Daans aftershave, Marks huid, rode wijn en haar eigen, rauwe seksuele opwinding—slaat Thomas vol in het gezicht. "Je hebt woord gehouden, lieverd," fluistert ze zacht. Zonder zijn blik los te laten, legt ze haar hand tussen zijn benen en sluit ze haar vingers stevig om de keiharde bolling achter zijn rits.

Een diepe, schorre kreun breekt uit Thomas’ keel. Zijn hoofd valt achterover en zijn handen grijpen als vanzelf naar haar schouders. "Je hebt geen kik gegeven," vervolgt ze, terwijl ze het knoopje van zijn pantalon losmaakt en de rits langzaam, tandje voor tandje, naar beneden trekt. Haar donkere ogen dwingen hem om zijn hoofd weer op te tillen en haar aan te kijken. "Je hebt bewezen dat je niet zo pathetisch bent als Bas. Maar dit hier... vertelt een heel ander verhaal. Zeg het eens hardop, Thomas. Deed het je echt helemaal niets? Nul?"

"Ik werd gek," perst Thomas er schor uit. Zijn hele zorgvuldig opgebouwde pantser van superieure onverschilligheid verpulvert onder de hitte van haar hand. Hij pakt haar gezicht bij haar kaken vast en trekt haar omhoog. "Je hebt me helemaal gek gemaakt, Val."

Ze glimlacht, een donkere, zegevierende glimlach, terwijl ze het ceintuurtje van haar groene jurk weer lostrekt, de zijde wijd open laat vallen en schrijlings op zijn schoot klimt. "Mooi," fluistert ze tegen zijn lippen. "Laat nu maar eens voelen hoe jaloers je echt bent." Ze blijft schrijlings op zijn schoot zitten, haar warme, nog vochtige schoot direct tegen zijn onderbuik gedrukt, haar heupen traag en dwingend bewegend over de zijne. Terwijl ze hem met haar lichaam tergt, reikt ze opzij en pakt ze zijn glas met het laatste bodempje Lagavulin van de salontafel. Ze neemt een slok, houdt de rokerige, brandende vloeistof een tel in haar mond en buigt zich dan naar hem toe.

Haar lippen drukken zich op de zijne, warm, nat en stroperig. Ze dwingt zijn mond open en laat de scherpe alcohol over zijn tong glijden, vermengd met de smaak van de kus die ze zojuist met Daan deelde, tot Thomas naar adem hapt. "Je dacht toch niet dat Daan en Mark de enigen waren die vanavond mochten proeven?" fluistert ze, haar adem heet tegen zijn hals. Haar stem is puur vergif en honing tegelijk.

Thomas antwoordt niet met woorden. Zijn gekrenkte trots en blinde, opgekropte lust smelten samen tot een razende drang om haar hier op deze stoel te nemen en haar weer van hem te maken. Zijn handen grijpen zich vast in haar lichaam, zijn vingers drukken diep in haar zachte huid om haar heupen te sturen, maar Valerie wijkt direct speels achteruit. Ze weigert hem de regie terug te geven. Met een soepele, katachtige beweging glijdt ze van zijn schoot af en zakt ze opnieuw tussen zijn knieën op het tapijt. De plagerige blik in haar ogen maakt plaats voor een zinderende, meedogenloze focus.

"Niet zo gehaast, Thomas," murmureert ze, terwijl ze zijn geopende broek en boxershort nu volledig opzij schuift. Haar vingertoppen strijken langs de harde, gloeiende paal die eindelijk vrijkomt in de koele lucht van de kamer. Hij trilt zichtbaar onder haar aanraking, zijn ademhaling is een haperend, rauw ritme in de stilte. Ze omsluit hem stevig met haar hand, maakt een paar trage, dwingende opwaartse bewegingen en buigt haar hoofd dan naar voren. Wanneer haar warme, natte lippen zich over hem heen sluiten, trekt er een elektrische schok door zijn hele zenuwstelsel. Thomas gooit zijn hoofd achterover tegen de leren leuning van de fauteuil, zijn ogen strak gesloten terwijl hij zijn vingers in de kussens begraaft om niet onmiddellijk de controle te verliezen.

Valerie blinkt uit in haar spel. Ze voert het tempo op, zuigt dieper en combineert de zachte hitte van haar mond met de stevige, ritmische greep van haar hand. Ze kijkt van onderaf naar hem op, haar donkere ogen glanzend van triomf terwijl ze hem dwingt om zich volledig aan haar over te leveren. Elk gretig, machteloos geluid dat hij uitstoot, voedt haar dominantie.

En dan, precies wanneer ze voelt dat zijn dijen beginnen te spannen en zijn ademhaling stokt, stopt ze abrupt. Ze laat hem uit haar mond glijden, hoewel haar hand hem langzaam en tergend blijft strelen. Haar lippen glanzen in het schaarse licht van de laatste kaars. Thomas opent zijn ogen en kijkt hijgend en verdwaasd op haar neer, op de rand van de afgrond.

"Vertel me eens één ding, Thomas," fluistert ze donker, terwijl haar vingers een trage, kwellende beweging langs zijn schacht maken. "Wat als ik ze niet naar huis had gestuurd? Wat als ik daarnet verder was gegaan met je vrienden op die bank? Wat als ik ze allebei had geneukt, recht voor je ogen? Had je dan nog steeds zo trots in deze stoel gezeten?" De woorden slaan in als een mokerslag. De beelden die ze in zijn hoofd plant—zijn beste vrienden die haar nemen op zijn eigen bank terwijl hij toekijkt—botsen frontaal op zijn gekrenkte mannelijke ego. Maar de ultieme vernedering is dat zijn lichaam hem op dat moment verraadt: bij het horen van haar schaamteloze vraag zwelt zijn paal in haar hand alleen maar nóg harder en zwaarder op. De jaloezie en de lust zijn niet langer van elkaar te onderscheiden. Zijn hoogmoed is definitief en voorgoed gebroken. "Godverdomme, Val..." kreunt hij schor, zijn stem brekend van pure wanhoop en overgave terwijl zijn hand machteloos in haar donkere haar grijpt. "Alsjeblieft... maak het af."

Een langzame, zegevierende glimlach krult om haar lippen. Ze heeft haar antwoord. Ze buigt haar hoofd weer naar voren, sluit haar mond volledig over hem heen en zet een ritme in dat meedogenloos en onweerstaanbaar is. De jaloezie, het verlies van zijn trots en de opgekropte spanning van de hele avond smelten samen in een verblindende opbouw. Thomas spant al zijn spieren aan, zijn adem stokt in zijn keel, tot hij zich met een diepe, schorre kreun volledig overgeeft aan haar mond en de intense ontlading de stille kamer vult.

EINDE