Hittegolf In Afrika

De hitte slaat hen tegemoet zodra de vliegtuigdeur openzwaait, een natte, loom klamme deken die Johan meteen rond zijn schouders voelt slaan.

Koffers ratelend in het gangpad achter hem aan. Zijn hemd plakt aan zijn rug terwijl hij de trap af loopt. Hij draait zich even om naar zijn vrouw; Linda volgt hem met korte, zakelijke passen, haar blonde coupe pieken van het zweet. Haar borsten schudden zwaar onder de dunne stof van haar katoenen jurk, telkens als ze een tree lager zet. Het zicht doet iets met hem – altijd al, maar vandaag voelt het anders, alsof de schok van een nieuw continent ook zijn lust scherper maakt.

Ze worden opgewacht door een tengere vrouw van het lokale kantoor van Dokters Zonder Grenzen. Ze wappert met een kartonnen bordje waar hun namen met dikke zwarte stift op staan. Achter haar staat een gitzwarte Landcruiser te trillen op zijn veren, deuren wijd open. De chauffeur – een massieve kerel, borstkas breed als een kapstok – glimlacht breed, tanden blinkend wit. Johan schudt zijn hand, voelt de spiertrekking in diens onderarm, en merkt dat Linda’s blik even blijft haken op het diepe groefje van zijn T-shirt dat over de donkere huid strak getrokken wordt.

De rit naar de villa duurt ruim een uur. Ze hobbelen over roodbruine zandwegen, langs dorpen waar kleine kinderen op blote voeten met stokken zwaaien. Geluiden van geiten, van muziek uit een barretje met golfplaten dak, van vrouwen die met manden op hun hoofd lopen. Linda kijkt met glanzende ogen, haar gespannen zakelijke houding verdwijnt telkens als ze een glimlach terugwerpt naar buiten. Johan kijkt vooral naar de vrouwen zelf: lenige lelies, naakte benen, rondingen die in felgekleurde stoffen gewikkeld zitten. Ze zijn tussen de achttien en dertig, allemaal, vermoedt hij. Hij kan het verschil niet goed zien, maar zijn fantasie vult het in: hun strakke kutjes, het vocht dat zijn vingers zou omringen, het gespetter van hun sappen op zijn onderbuik. Zijn lul schuift zachtjes in zijn kruis, tussen de stof, hij schikt zijn positie en hoopt dat de rimboe er geen hout van snapt.

Bij de villa aangekomen schittert alles. Een witte bungalow met een overdekte veranda, omringd door hoge palmen, een apart gebouw met het DKZ-logo ernaast: hun praktijkruimte. Daarachter een klein huisje van ruwe steen, keukentje, wasgelegenheid. De chauffeur draait zich om. “Dat is voor Rose, jullie huishoudster. Ze is pas negentien, maar werkt al drie jaar bij expats. Fijn meisje.” Zijn Engels galmt diep, bariton dat binnen in Johan’s ribbenkast trilt. Linda kijkt op, haar blik glijdt even over zijn nek, naar de ader die eruit springt. Johan herkent die blik; het is dezelfde verloren, vochtige blik waarmee ze hem vroeger opborstelde voordat ze naar een feest vertrok op zoek naar iets groters, iets donkers.

Ze stappen uit. Rose verschijnt in de deuropening van het koele huisje: amper anderhalve meter groot, mager, maar met bollen op haar borst die onder het strakke bloesje dansen. Haar bruine huid glanst alsof ze net onder de douche is gestapt. Ze draagt een rokje tot boven de knie, billen bijna vierkant van sportiviteit. Haar ogen – bijna zwart – snellen naar Johan en blijven daar even te lang hangen, alsof ze een brandmerk zoekt. Johan voelt zijn lul opnieuw kloppen. Ze buigt voorover, handen op de dijen, “Welcome, Dokter Johan, Dokter Linda.” Haar stem is blikkerig, onderdanig, en tegelijk doet die iets met zijn bloedsomloop: die stroomt naar beneden, vult zijn eikel alsof ze al duwt.

Binnen ruikt het naar schoonmaakmiddel, kalkachtig stof, en een pril bloemig parfum dat van Rose’ hals lijkt te rollen. Linda loopt meteen naar boven om een douche te nemen. Johan blijft beneden, volgt Rose naar de keuken. Ze loopt voor hem, haar heupjes wiegen klein maar ritmisch. Elke stap is een kort tromgeroffel tegen zijn hersenpan. Zijn ogen glijden over haar kuiten, de steek van een vorige operatie blinkend wit op haar linkerdij. Ze draait zich om, kin omhoog. “Kan ik iets voor u doen, Dokter?” Haar Engels tikt zachtjes.

“Iemand moet mijn koffers pakken,” zegt hij, stem laag. “Maar eerst drink ik graag wat.” Ze reikt naar een glas, haar bloes open gevouwen zodat hij een flits van een klein, zwart beha’tje ziet. Hij stapt dichter, ademt de warmte van haar schedel in. Ze draait zich niet weg. Haar vingers trillen nauwelijks zichtbaar om het glas. Hij ziet haar slokdarm bewegen terwijl ze slikt. De stilte staat als een pianosnaar.

Boven hoort hij Linda zingen, vals maar vrolijk. Hij buigt zich naar voren, zó dicht dat zijn borst tegen haar wang stuit. “Is er warm water, zo veel mogelijk?” mompelt hij. Ze knikt, ogen groot, en bij die onschuld voelt hij een hunkerende broeierigheid opborrelen: hij wil haar domineren, beetje voor beetje, tot ze schreeuwt van verlangen.

Die avond dineren ze op de veranda. Gegrilde vis, yams, een flesje rosé uit de koelbox. De zon smelt in bloed, de horizon kreunt van cicaden. Linda heeft een loshangend hemd zonder bh aan. Haar tepels steken hard tegen de stof, zichtbaar voor iedereen. Ze lacht erom. “We zijn hier ten slotte niet in Leiden,” zegt ze, wijntje omhoog. Rose serveert, buigt telkens over de tafel, haar dij streelt even die van Johan. Geen toeval. Hij kijkt haar aan, drukt met twee vingers tegen haar kuit als Linda haar blik afwendt. Rose hapt kort naar adem, maar haar pas blijft ritmisch.

Tijden later ligt hij naakt op het laken, ventilator zoemend. Linda is opgehouden met lezen, draait zich op haar zij. “Ik zie dat je haar al bekijkt,” zegt ze zacht, maar er klinkt een zucht van opwinding mee. “Klein kontje he?” Hij wrijft over zijn stijve. “Niet groter dan een paprika, idd.” Ze grinnikt. “Weet je wat ik wil? Ik wil binnenkort eens een Afrikaanse god tussen mijn benen. Eentje met een lul zo lang als mijn onderarm.” Ze klemt zijn hand om haar borst, duwt erop alsof ze een stempel drukt. “Mogen we, hè? Geen jaloezie? Gewoon … ruig.” Hij voelt de schok in zijn buik: eerst walging, dan een siddering van geilheid. Met duim en wijsvinger omklemt hij haar tepel. “Als jij hetzelfde doet met mij,” gromt hij. Haar ogen glimmen op. “Gelijke monniken gelijke kappen.” Ze kust hem vol op de mond, bijt in zijn lip. Dan wentelt ze zich om, rug naar hem, en laat haar vingers naar haar clitoris dalen. Hij hoort het vocht klotsen.

Hij trekt zijn voorhuid in vlugge halen, spuit over zijn buik terwijl hij luistert naar haar kreunende kreten.

De volgende ochtend begint hijelijk en loom. Rose is in de keuken bezig bananen te snijden. Ze draait zich niet om als hij binnenkomt. Zijn hemd valt los over zijn boxershort; een ochtenderectie torent nog een beetje. Hij loopt naar haar toe, drukt zich tegen haar rug terwijl ze over het aanrecht leunt. Zijn hand glijdt om haar middel, trekt haar rok omhoog. Ze stokt. “Dokter …” “Johan,” fluistert hij. Zijn vingers koelen tegen haar dij, bewegen verder, vinden katoen en schaamhaar. Ze hijgt kort, steunt met een hand op de snijplank, en haar controlerende bewegingen laten haar billen de perfecte aantrekking vormen. Hij schuift haar slipje opzij, voelt het kleverige vocht dat al tussen haar lipjes zit. “Je bent nat,” stelt hij vast. “Sorry, Dokter Johan,” fluistert ze. “Niet sorry,” bromt hij, terwijl hij zijn middelvinger in haar kut schuift, langzaam, luisterend naar het vochtige gekloof. Ze verkrampt, ontspant, begint lichtjes te draaien om zijn vinger.

Op het aanrecht staat een kom met water. Hij duwt zijn vinger erin, koelt af, steekt er vervolgens twee bij elkaar in haar. Ze bijt op haar onderlip. Hij maakt minuscuul strijkende bewegingen langs haar voorwand, zoekt het ribbeltje van haar G-spot. Rose trilt, haar knieën klapperen. Dan trekt hij terug, ruikt, likt zijn vingers af terwijl ze hem met grote ogen aankijkt. “Later,” zegt hij. “We hebben tijd.” Zijn hart bonkt verdomd hard, maar hij wil het langzaam uitrekken – het kat-en-muisspel is het halve genot.

Linda komt binnen, badhanddoek om haar hoofd. “O, zie ik dat jullie al bezig zijn met koken?” vraagt ze onschuldig. Rose draait zich af, rok omlaag. Johan strekt zich uit bij het aanrecht en giet zich koffie in. “Rose toont me waar alles staat,” zegt hij kalm. Linda’s blik flitst tussen hen heen en weer, maar ze zegt niets – alleen een klein, minzaam lachje waar hij niets van begrijpt.

Rond het middaguur rijden ze naar het lokale ziekenhuisdeel: klein gebouw met roestige golfplaten, wachtkamers vol monden die gapen van tandpijn en armoede. Ze installeren zich, schenken medicijnen uit, voeren een eerste poli. Johan voelt zich geëlektriseerd: elke jonge vrouw die binnenkomt, trekt kort zijn blik. Een meisje van een jaar of twintig, ogen geel van malaria besmetting, heeft een slank lichaam dat onder een kort jurkje schuilgaat. Hij onderschept een glimlach terwijl hij haar pols bevoelt. Haar adem ruikt naar houtskool en drop. Zijn hersens draaien op volle toeren: zou ze later, als ze beter is, in het kleine spreekkamertje willen verblijven?

Tegen sluitingstijd blijft er een vrouw over, Naima, 28 jaar, jicht, maar met een achterwerk dat als een vruchtbare papaja uit haar rok spant. Ze klaagt over buikpijn, maar haar ogen dartelen ondeugend. Johan vraagt aan de verpleegster om Linda even te halen. “Nee, laat,” zegt Naima snel, “alleen dokter man is good.” Linda steekt een wenkbrauw op, maar trekt zich terug. Johan sluit de deur, klapt de onderzoekstafel neer. “Waar voelt u de pijn?” “Hier,” zegt ze, zijn hand pakkend en diep op haar onderbuik drukkend. Haar vingers trillen; hij voelt warme hitte, en dan een druppel van haar vocht op zijn knokkels.

Zijn hart bonkt. “Laat me even luisteren.” Hij schuift een stethoscoop onder haar top, laat de zijkant van zijn hand over haar tepel schuren. Ze kreunt zacht. “You make it better?” fluistert ze. Hij ademt door zijn neus, ruikt zweet met citrus. “Misschien moet ik een intern onderzoek doen,” zegt hij terwijl hij zijn vingers laat zakken. Voor het eerst vandaag voelt hij duizelig van de hitte; zijn voorhuid prikt tegen zijn broekrits.

Hij trekt rubberen handschoenen aan, maar ze schudt haar hoofd. “No gloves, feel better.” De ruimte is still, de muren druipen van de condens. Hij glijdt met twee vingers in haar, voelt haar natte klemmen; ze duwt haar bekken naar voren. “Yes … rub more.” Zijn duim vindt haar clit, cirkelt. Ze masseert ondertussen zijn bovenbeen, hoger, hoger, tot haar handpalm over de uitpuilende bult in zijn broek schuift. “Big doctor,” grijnst ze. Hij voelt de gloei in zijn benen. Dan klopt iemand op de deur – Linda.

Hij trekt zich terug, zegt hard: “We zijn bijna klaar.” Naima kust snel de binnenkant van zijn pols. “Next time complete, dokter?” “Volgende week, hier,” spert hij tussen zijn kiezen. Ze glundert, trekt haar slipje recht, wandelt met rollende heupen de deur uit. Linda komt binnen, fronst naar de walm van vrouwengeil. “Alles goed?” “Mmm,” bromt hij. Hij ruikt aan zijn vingers voor hij ze wast, proef zoute oceaan.

’s Avonds is de lucht stikdonker, sterren pulseren fel. Ze eten soep, drinken bier, praten over koortstonicum, over het tekort aan antibiotica. Linda gaat vroeg naar bed: “Ik moet morgen om vijf uur op, vrouwenkliniek doet prenataal spreekuur.” Johan kust haar op het voorhoofd, blijft achter op de veranda met een tweede fles. Rose komt schoonmaken, neemt een emmer water, dweilt eromheen. Haar rok is opgeknoopt, blote dijbenen glimmen in het maanlicht. Hij kijkt toe, slokt groen bier.

Als ze bukt, ziet hij haar donkere lipjes glimmen, schaamlippen slaan open onder haar korte pijpje. Hij loopt naar haar toe, trekt haar overeind, draait haar rug naar zich toe. Zijn handen glijden over haar heupen. “Dokter …” ademt ze. “Zeg mijn naam,” sist hij. “J-Johan …” “Klaar voor je eerste les?” Ze knikt, hals bibberend. Hij duwt haar voorover over de leuning van de veranda. Het hout drukt in haar buik. Ze krijgt haar benen wijd, hij trekt haar slipje omlaag, laat het rond haar enkels bungelen. Zijn vingers vinden haar natte gleuf, spreiden haar lipjes. “Kleine Aziatische kut,” mompelt hij. “Strak als een drumvel.”

Hij haalt zijn lul uit zijn short – hij is al grotendeels stijf van het tafereel van Naima, maar nu barst hij bijna. Hij wrijft zijn eikel tussen haar lipjes, laat het slijm van haar spleet over zijn schacht glijden. Rose hijgt kort, krijgt een hand voor haar mond. “Stil,” waarschuwt hij. “Je wilt haar toch niet wakker maken?” Dan drukt hij naar binnen, een centimeter, twee. Hij voelt haar vernauwen, een frisse weerstand. “Ben je maagd?” vraagt hij verrast. Ze schudt heftig. “No … but long ago, small … please, gentle.” Hij trekt terug, spuwt op zijn hand, smeert zijn eikel. Dan glijdt hij langzaam verder, voelt haar oprekken, haar adem stokt. “Good,” kreunt hij. “Zo ... heerlijk ... strak.”

Zijn heupen beginnen ritmisch te duwen. De verandavloer kraakt. Elke stoot duwt een zacht geluid uit haar keel dat hij met duim en wijsvinger afkapt. “Niet schreeuwen,” zegt hij, terwijl hij met zijn andere hand haar tietje fijnknijpt. Hij neukt haar vijf minuten lang, langzaam, diep, telkens stoppen als hij bijna klaarkomt. Hij wil dit moment rekken, haar lekkere kontje met beide handen omvatten, om het gloeiende vlees te voelen trillen. Dan voelt hij de druk in zijn ballen oplopen, hij trekt zich terug, draait haar om, duwt haar op haar knieën. “Open je mond.” Ze gehoorzaamt, ogen waterig. Hij spuit over haar tong, lange slierten die tegen haar gehemelte plakken. Ze slikt automatisch, hoest, likt restje sperma van haar lippen.

Hij hijgt, leunt tegen de muur. “Morgen ga ik je anus voorbereiden,” zegt hij schor. “En dan neuk ik je tot je kreunen niet meer stil te houden zijn.” Rose knikt, trekt haar slipje omhoog, kust zijn hand. Dan rent ze met de emmer het huis in, haar voetstappen klakken als snelle hartslagen.

Boven hoort hij het bed kraken – Linda draait zich om. Hij trekt zijn short dicht, blijft op de veranda zitten, proeft de zoute nacht. Zijn lul hangt zwaar, klaar voor meer, maar ook zijn hoofd tolt van de lust: Naima’s gulzige ogen, Rose’ machteloze bekken, de Afrikaanse god die Linda nog moet vinden. Hij besluit dat morgen de eerste echte prooi valt. Hij zal hier op jacht gaan, dag na dag, tot elke gewillige kut zijn stempel draagt. Zijn vrouw mag intussen uitdijen op een zwarte lul zo dik als zijn pols – hij hoopt het te horen, te ruiken, zelfs te zien. Dan zal hij Rose nóg dieper nemen, misschien wel op het aanrecht terwijl Linda in de andere kamer met haar neukbeer kreunt. Geluiden door de muren, sperma op de vloer, kutvocht dat tussen hun benen doorloopt – dit continent zal hen opslurpen, hen veranderen, hen onvermijdelijk naar een plek brengen waar geen grenzen meer zijn.

Hij glimlacht, drinkt zijn laatste slok. De nacht wind huilt zachtjes door de palmen, alsof hij al weet wat komen gaat.

Trefwoord(en): Afrika, Cuckold, Gangbang, Hittegolf, Vreemdgaan, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!