En of je me weet te boeien, al helemaal met die altaar scene... Benieuwd hoe 'openlijk' dat gesprek met de kinderen gaat worden, dus ga ik snel naar deel 3

Een veelbelovend begin van wat een 'stoute' serie lijkt te gaan worden. Je schrijfstijl bevalt me wel, dus ga ik snel naar deel 2.

Zou Monique gelijk hebben met haar stelling dat Tom meer voelt voor zijn stiefmoeder? Tijdens de superspannende confrontatie in de keuken handelt hij daar alleszins niet naar, want terwijl Karin zichzelf als het ware in (besmeurde) geschenkverpakking aanbiedt, weigert hij het ultieme cadeautje van zijn stiefmoeder uit te pakken... Maar ja, als hij dat wel had gedaan, dan was Karin allicht nooit op het idee van die challenge gekomen. Benieuwd wat zij de andere stiefmoeders zal voorstellen. Ondertussen blijft de tegenstrijdigheid in Karin overeind en zijn de sterke vleselijke verlangens naar haar stiefzoon niet weg. Het contrast met die andere verhaallijn, met name de hernieuwde liefdesbeleving met haar man, is zo vol van tedere liefde dat het niet eens in me opkomt om haar te veroordelen. Stiekem hou ik wel van jouw hoofdpersonage. Met al haar sterktes en zwaktes durft ze te 'mensen' ook al is dat zoals in het begin van dit verhaal deel iets als dansen op een slappe koord... Prachtig én krachtig deel, Stanzie..!

Begeeft Karin zich niet op glad ijs als ze haar stiefzoon confronteert met haar volgespoten slipje? We zullen het zien of Tom door zijne actief meer prijsgeeft over zijn gevoelens richting stiefma die hij om wat voor reden verdrukt... Ondertussen lever je ons wel weer een leuke en 'heet' geschreven scene uit het leven van Karin en Harry...Zo mooi hoe jij hen de beleving van hun liefde als het ware laat herontdekken. Heel mooi en dat deel van jouw verhaal kan zo in de categorie 'romantisch',..

Hoezo 'Stepsister'..? ... een zekere scepsis bij dit idee, dat is wat hieronder had moeten staan... lang leve de automatische woordkeuze...

Met dit verhaal bewandel je beslist geen platgetreden paden, en aanvankelijk had ik een zekere stepsister bij dit idee, maar nu de chatgroep concreet wordt, heb je me helemaal om. De bedscene is, uit noodzaak, zo anders maar dan nog gaat jou dit goed af. Zo liefdevol en teder... Maar evengoed blijft er dat rauwe fysieke verlangen naar haar stiefzoon. Benieuwd wat die challenge met de andere dames in de stiefmoeder-chat gaat geven ben ik alvast wel. Zoals je haar 'gelijkgezinden' in dat groepje hier hebt geschetst, belooft dat vonken te zullen geven...

Heel mooi hoe je hier de innerlijke strijd beschrijft van een vrouw, die in de fase van haar leven waarop een vrouw meestal op de top van haar seksuele appeteit zit, geconfronteerd wordt met het feit dat de liefde van haar leven door een medisch probleem niet langer in staat blijkt om haar alles te geven waar ze zo naar verlangt. Toch valt ze hem niet af en wil ze samen met hem zoeken en aftasten wat wel nog kan in een andere invulling van hun seksualiteit. Het hoogtepunt van dit deel is voor mij het moment waarop hij zegt "Karin... Niet doen..." én hoe ze daar mee omgaat. Hoeveel liefde spreekt er niet uit wat daarna volgt... Tegelijk blijft er die sterke fysieke aantrekkingskracht richting haar stiefzoon. Een innerlijke tweestrijd waarvan je als lezer hoopt dat allebei haar verzuchtingen te combineren zijn, maar er zal wel nog wat water door de beek moeten vooraleer ze die eikel van een stiefzoon, die haar behandelt alsof ze lucht is, die vrouwonvriendelijke grijns van zijn gezicht kan neuken. Wordt het die aankomende challenge die haar met de hulp van de chatgroep-dames die haar op het juiste pad gaat zetten...? Zoveel om naar uit te kijken in dit verrassend boeiend verhaal dat ik me plaatsvervangend schaam voor die mensen die dit voorbeeld van erotisch schrijven met een schamel 6-je "belonen". Van mij sowieso een welverdiende 10 !

Inderdaad Wauw Stanzie... maar in één adem voeg ik daar een Wow! Anita aan toe omdat ik mijn eigen 'beleving' bij dit verhaal nooit mooier zou kunnen verwoorden... wat houdt dit openingsdeel heel veel belofte in, Stanzie. Zo anders dan je recente verhalen, naar voor mij is dit er 'boenk' op. Uiteraard ga ik je verhaal weer volgen of wat je gedacht!? Bedankt voor deze zalige intro...

Ergens jammer dat je ervoor kiest om het hierbij te laten wat dit verhaal betreft, maar anderzijds is dit wel weer een 'uitsmijter van formaat' Was weer een genot om dit verhaal te volgen, dankjewel voor zoveel moois...en op naar een volgend verhaal durf ik hopen.

Het is dus toch Mario die hen terug bij elkaar brengt en dan nog wel direct na de geboorte. Milan blijkt vergevingsgezinder dan ik dacht, al blijven er volgens mij nog wel wat dingetjes uit te klaren vooraleer de romantiek écht hoogtij kan vieren. Benieuwd of we daar nog iets van mee krijgen, of dat het hier stopt. Ik hoop op het eerste want ik heb nog lang niet genoeg van het verhaal van Sara en Milan...