De Stiefmoeder Challenge - 5

Toen ik de volgende ochtend Harry had uitgewuifd, liep ik lichtjes gespannen terug naar binnen. Tom lag vast nog in zijn bed en dat gaf me de tijd om me voor te bereiden op wat ik niet langer ging uitstellen. Met een lichtjes bonzend hart liep ik direct door naar de wasplaats. Het wasgoed van gisteravond zat nog in de machine, maar daar ging het me nu niet om.

Op de hoek van de droogtrommel, verborgen onder de lege wasmand, lag het zwarte, naadloze Hunkelllmöller-slipje dat ik er gisteravond laat had uitgevist. Ik pakte het op en liet de stof door mijn vingers glijden. Het witgele, opgedroogde korstje in het bescheiden kruisje voelde hard en stug aan en gelijk schoot er een golf van adrenaline door mijn onderbuik.

Ik nam het broekje mee naar mijn slaapkamer en ging voor de passpiegel staan. Langzaam trok ik mijn kamerjas uit, waaronder ik bij het opstaan al een strak topje had aangetrokken, wat amper tot mijn navel reikte. Nu hield ik het slipje voor me open en stapte erin, maar heel bewust anders dan normaal. Ik trok het namelijk binnenstebuiten aan.

In de spiegel keek ik naar het resultaat. Het opgedroogde mannenvocht zat nu aan de buitenkant, nadrukkelijk en niet te missen in het zicht op de zwarte stof. Tom zou direct zien wat hij had aangericht. Om de confrontatie nog even uit te stellen, trok ik er een sportbroekje overheen, wat door ontelbare wasbeurten wel een beetje krap was komen te zitten, maar voor dit doel spande het perfect rond mijn kont. Niemand die iets zou zien van mijn Hunkemöller-bilsnaar en dat was voorlopig ook de bedoeling. Met lichte, resolute stappen liep ik naar de keuken en zette de koffiezetter aan. Niet veel later hoorde ik de zware voetstappen van mijn stiefzoon op de trap.

Tom slenterde de keuken in. Zijn haar zat slordig en zijn blik stond op oneindig. Zoals gewoonlijk gunde hij me amper een blik waardig.

"Goedemorgen, Tom," zei ik met een vriendelijke toon, die ik bewust een tikkeltje uitdagend liet klinken.

"Morgen," mompelde hij kortaf. Het klonk bot en onverschillig, precies de koude reactie die hij me altijd gaf. Hij nam plaats aan de keukentafel, pakte direct zijn telefoon erbij en alsof ik er niet eens was, begon hij te scrollen. Het was het vertrouwd patroon, want mijn stiefzoon liet geen kans onbenut om te laten merken hoe diep zijn afkeer voor zijn stiefmoeder wel zat. Ik glimlachte in mezelf om zijn vijandigheid. Dit keer zou Tom niet het laatste woord hebben. Ik was zijn kwelling zat en het moment was gekomen om hem hiermee te confronteren.

Achter zijn rug liet ik geruisloos mijn strakke sportbroekje naar beneden glijden en stapte eruit. Ik liet het achter op een stoel, zodat ik nu alleen nog in mijn korte topje en de binnenstebuiten gekeerde string stond. Ik pakte de warme koffiekan stevig vast, liep met kalme stappen om de tafel heen en ging pal voor hem staan. Ik boog lichtjes voorover om zijn mok bij te vullen, waardoor het minuscule zwarte lapje stof ter hoogte van mijn kruis precies boven de tafelrand in zijn gezichtsveld kwam. De witgele vlek was onmogelijk te missen.

"Koffie, Tom?" vroeg ik, mijn stem bewust zacht en alledaags.

Tom keek niet direct op, maar zijn blik verschoof automatisch van zijn telefoon naar de kan koffie. Eenmaal zijn ogen bleven haken op het zwarte broekje, bevroor hij zowat. Ik zag zijn pupillen groter worden. De botte, onverschillige houding die hij al die tijd had opgezet, smolt in één klap weg.

"Wil je koffie, Tom?" herhaalde ik, terwijl ik de kan voor hem omhoog hield, maar verder wel bleef staan waar ik stond.

Tom gaf geen antwoord. Zijn ademhaling stokte hoorbaar maar verder bleef het doodstil in de keuken. Ik zag de kleur vanuit zijn hals omhoog trekken en binnen een paar seconden liep zijn hele gezicht vuurrood aan. Hij staarde naar mijn schoot alsof hij een geest zag, zijn blik muurvast genageld aan het onmiskenbare bewijs van zijn heimelijke lozing.

"Wat... Wat is dit?" bracht hij er eindelijk met moeite uit. Zijn stem klonk schor. In ieder geval een heel stuk minder stoer dan de toon die hij normaal gesproken tegen me aansloeg. Tom probeerde weg te kijken, maar zijn ogen werden telkens weer naar het kruisje van mijn string getrokken.

Ik bleef ijzig kalm en zette de koffiekan met een zachte tik op de tafel neer. Dan kruiste ik mijn armen onder mijn borsten, waardoor het broekje nog prominenter in zijn gezichtsveld kwam.

"Je kijkt alsof ik iets van jou aan heb," zei ik langzaam, terwijl ik zijn paniek in me opnam.

Tom slikte hoorbaar en zijn vingers verkrampten om zijn telefoon. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar er kwam geen geluid over zijn lippen.

Vanzelf drukte ik mijn dijen tegen de rand van de tafel aan. Dichterbij bij hem kon ik vanaf daar niet komen, maar het was net genoeg om de confrontatie voor hem nog dwingender te maken.

"Misschien kan ik het beter net iets anders formuleren,” zei ik. “Tom… Je kijkt alsof ik iets van jou ‘OP’ me heb, nietwaar!?"

Het bleef secondenlang stil. Tom keek nu noodgedwongen omhoog, recht in mijn triomfantelijke ogen. Zijn arrogantie was volledig verdwenen, vervangen door pure, diepe schaamte.

"Ik weet niet waar je het over hebt," loog hij zwakjes, maar de trilling in zijn stem en zijn vuurrode wangen verraadden hem compleet.

"Nee?" vroeg ik uitdagend. Ik wees met één vinger heel even naar het harde korstje op de zwarte stof. "Dit lijkt me anders heel erg herkenbaar, Tom. Wil je misschien dat ik het straks aan je vader laat zien om te vragen of hij het wél herkent?"

Bij het horen van het woord 'vader' schoot Tom abrupt overeind van zijn stoel. Hij stond nu recht tegenover me en zijn ademhaling versnelde. Alles aan hem verraadde dat hij gevangen zat tussen de drang om weg te vluchten en de angst om ontmaskerd te worden. De machtsstrijd in de keuken was definitief in mijn voordeel beslecht, zo leek het wel.

"Alsjeblieft, Karin... Zeg niks tegen papa," stamelde hij, terwijl de paniek nu echt van zijn gezicht af te lezen viel. De arrogante stiefzoon was in één klap gereduceerd tot een smekende jongen.

Ik liep om de tafel heen en keek hem van heel dichtbij aan. "Dat hangt helemaal van jou af, Tom. Ik wil dit best tussen ons houden, maar daar moet dan vanzelf wel iets tegenover staan.”

"Hoe bedoel je, 'iets tegenover'?" vroeg hij, terwijl hij nerveus een paar stappen achteruit zette, tot hij met zijn rug tegen het aanrecht stond.

Ik bekeek hem eens goed. Hoezeer hij me ook mocht haten, op dit moment was hij de verpersoonlijking van mijn meest foute, fysieke verlangen. De adrenaline gierde door mijn lijf en de verleiding om deze situatie te gebruiken voor iets heel anders, hing zwaar in de lucht. Ik wilde hem dichterbij trekken, hem laten voelen wat hij had losgemaakt. Maar ik hield me in. Ik wilde eerst zien hoe ver hij bereid was te gaan om zijn geheim te bewaren.

"Nou, Tom," begon ik, terwijl ik langzaam mijn vingers over de rand van de keukentafel liet glijden. "Je hebt iets van mij gebruikt zonder te vragen. En het resultaat heb je nogal slordig achtergelaten..." Ik wierp een veelzeggende blik omlaag naar het harde korstje op mijn zwarte Hunkemöller slipje. “Wat denk je zelf dat een passende manier zou zijn om dit goed te maken?"

Tom slikte moeizaam. Zijn ogen schoten wild door de keuken, paniekerig op zoek naar een uitweg. "Ik... Ik weet het niet. Ik was je auto wel. Een maand lang. Of ik doe al het zware werk in de tuin."

Ik slaakte een zacht, spottend lachje en deed weer een stap in zijn richting. "De auto wassen? Denk je echt dat je hier zo makkelijk vanaf komt? Dit gaat niet over klusjes, Tom."

Zijn ademhaling versnelde. Mijn opmerking, in combinatie met het feit dat ik daar nog steeds in mijn ondergoed voor hem stond, stuurde zijn gedachten overduidelijk een heel specifieke kant op. Ik zag de pure angst in zijn ogen oplichten. Mijn stiefzoon was niet alleen bang voor de reactie van zijn vader, maar ook voor wat ik mogelijk van hém zou kunnen eisen. Hij wilde absoluut geen intimiteit met zijn stiefmoeder, dat was me snel duidelijk.

Voordat ik ook maar de kans kreeg om nog één stap dichterbij te zetten of de heersende spanning een suggestieve kant op te sturen, bracht hij zijn handen omhoog en in een reflex stak hij die afwerend voor zich uit.

"Nee, stop!" kapte hij me resoluut en met een onverwachte hardheid af. Zijn stem sloeg bijna over, maar zijn blik was plotseling ijskoud. Hij liet me geen millimeter ruimte om een move te maken. "Ik… Ik ga geen rare dingen doen met jou, Karin. Vergeet het maar. Als je dát wilt, loop je maar naar papa en vertel je het hem maar. Dan draag ik de consequenties wel. Ik raak jou met geen vinger aan, als je dat maar weet!."

Toms felle, directe afwijzing sneed als een mes door de opgebouwde spanning in de keuken. Als ik al ergens op hoopte, de opening voor enige 'avance' was in één klap meedogenloos door hem dichtgesmeten.

Ik slikte de opkomende frustratie weg. Zijn harde woorden hadden me geraakt, dieper dan ik wilde toegeven. De fysieke spanning die net nog door mijn lijf gierde, sloeg direct om in een kille, ongemakkelijke realiteit. Hij had een grens getrokken waar ik niet doorheen kon breken.

"We laten het hier maar beter bij, Tom," zei ik koel, terwijl ik mijn sportbroekje van de stoel pakte en weer aantrok. De triomf van zojuist was in één klap verdampt. "Ga maar gewoon naar je kamer."

Hij twijfelde geen seconde. Zonder nog een woord te zeggen of me aan te kijken, beende mijn stiefzoon de keuken uit. Ik hoorde zijn zware stappen op de trap, gevolgd door de luide klap van zijn slaapkamerdeur.

Daar stond ik dan, alleen in de stille keuken. Mijn hart ging nog steeds tekeer, maar niet meer van de spanning. De stilte in het huis viel als een loden deken over me heen. Ik keek naar de lege stoel waar Tom net nog had gezeten en voelde een plotselinge vlaag van diepe schaamte. Wat was ik in hemelsnaam aan het doen?

Ik dacht terug aan gisteravond, hoe opgewonden ik was geraakt bij het idee dat hij mijn broekje had gebruikt. En nu, nog geen tien minuten geleden, had ik hier halfnaakt voor mijn stiefzoon gestaan, hopend op een vonk, een reactie, een subtiele opening naar iets wat het daglicht niet verdroeg. Zijn felle afwijzing hield me een spiegel voor die pijnlijk helder was. Als zijn stiefmoeder hoorde ik hierin de meest volwassene te zijn, maar ik had me volledig laten meeslepen door een donkere, verboden fantasie. Ik was de controle kwijt. Het besef dat ik zo dicht bij een fatale grens was gekomen, maakte me ergens bang voor mezelf. Tegelijk realiseerde ik me dat ik nooit eerder zo dicht bij de invulling van mijn o zo verboden verlangens kwam, maar in enkele seconden was die illusie door Tom compleet van tafel geveegd.

Ik dacht aan Harry. Nee… Dit kon ik onmogelijk met mijn man bespreken. De waarheid zou ons huwelijk vernietigen. Ik zat gevangen in mijn eigen web van foute verlangens en chantage, en ik merkte dat ik er alleen niet meer uitkwam.

Ik pakte mijn telefoon van het aanrecht. Er was maar één plek waar ik dit verhaal kwijt kon zonder direct veroordeeld te worden en wel bij de vrouwen die me min of meer in deze richting hadden gestuwd. Ik dacht aan Monique en de rest van de meiden. Zij moesten me helpen om mijn gedachten weer op een rij te krijgen.

De Google-Chat app was actief, dus moest er minstens één nieuw bericht zijn. Het bleken er twee te zijn en zodra ik begon te lezen werd het duidelijk dat Linda en Annelies beter hadden ‘gescoord’ dan ik.

>LINDA<

“Gisteren heb ik in de eerste plaats een kleine overwinning geboekt op mezelf,” begon ze. “Mijn stiefzoon zat tot laat in de avond aan zijn bureau te studeren. Toen ik hem een glaasje fris bracht en zag hoe hij vermoeid in zijn nek wreef, ging ik achter Alex staan. Met trillende vingers ben ik zijn nek zachtjes beginnen masseren. Hoe ik het aandurfde weet ik nog altijd niet, maar ik boog voorover, liet mijn kin op zijn schouder rusten en blies mijn adem in zijn hals om ook daar de vermoeidheid weg te nemen. Mijn stiefzoon liet het gebeuren, waardoor ik het aandurfde om met mijn vingertoppen zijn mondhoek teder aan te raken. Toen Alex daarop zijn hoofd naar achteren kantelde en me aankeek, boog ik me nog iets verder voorover. Wat volgde was niet eens meer dan een kuise, ademloze zoen, maar dan nog gierden de hete kriebels doorheen mijn hele lijf. Het kan bijna niet anders dan dat Alex het ook fijn vond, want toen hij vanochtend beneden kwam, verraste hij me met een warme, vochtige smakkerd op mijn wang. Geloof me, dat is Alex zijn gewoonte niet, maar van mij mag hij me voortaan gerust alle dagen een goedmorgen kussen.”

In het rijtje opgestoken duimpjes onder Linda’s bericht ontbrak alleen dat van mij, dus dat bracht ik eerst maar snel in orde. Daarna ging ik door naar het bericht van Annelies. Ook zij had een positief nieuwtje te melden en zodra ik begon te lezen viel het me op dat ze, anders dan in haar vorige berichten, niet langer de moeite nam om ABN-taal te gebruiken. Annelies moest zich dus al goed thuis voelen in de chat.

>ANNELIES<

“Nou… Remco en ik zaten vanavond dus gezellig samen op de bank een spannende film te kijken, tot er ineens een gigantisch noodweer losbarstte hier boven Bergen. Ge moet weten, ik ben echt m’n hele leven al doodsbang voor onweer. Dus bij een keiharde donderslag schrok ik me echt een bult en kroop zo dicht mogelijk tegen m’n stiefzoon aan. Zonder dat ik er erg in had legde ik zo m’n benen bij hem op schoot. Om mezelf een beetje een houding te geven pakte ik gauw een chocolaatje uit het schaaltje naast de bank. Ik nam ’m voor de helft in m’n mond en bewoog m’n gezicht heel langzaam naar dat van hem toe om ’m wat aan te bieden. Remco hapte toe, maar maakte er echt geen haast mee. De chocolade smolt langzaam tussen ons in en de spanning ontlaadde zich in een superzachte, tedere kus. Het was echt heel intiem en fijn. Zo spannend ook, maar tegelijkertijd voel ik me nu wel een partij schuldig tegenover z'n vader...”

Ook onder het bericht van Annelies plaatste ik mijn ontbrekend duimpje, waarna ik met trillende vingers begon te typen. Eerst complimenteerde ik Linda en Annelies kort met hun ‘vorderingen’ en daarna vertelde ik mijn eigen wedervaren met dat door Tom ondergespoten broekje van mij, en hoe dat vanmorgen uiteindelijk faliekant was afgelopen.

Van alle andere dames kwamen er gedurende de dag reacties, om ter meest begripvol, maar ergens ook allemaal met de boodschap dat ik vooral niet mocht opgeven. Monique was misschien nog het duidelijkst van allemaal toen ze stelde dat ik vooral de spanning tussen mij en mijn stiefzoon, die ik zo overduidelijk had ervaren, als iets positiefs mocht zien. Zij zag daarin een teken dat Tom, ondanks zijn botte weigering om mij hoe dan ook aan te raken, worstelde met gevoelens die hij stiekem wél voor mij koesterde. ‘Hou vol, Karin… Blijf er vooral voor gaan!’ rondde ze af.

‘Monique heeft makkelijk praten,’ concludeerde ik voor mezelf. Ik wilde niets liever dan er voor blijven gaan, maar hoe dan wel? Durfde ik nog wel? Kon ik niet beter de andere dames alle succes toewensen en daarna uit de chatgroep stappen?

Dit en nog veel meer vragen kwamen in mijn hoofd voorbij, maar gek genoeg won bij elke bijkomende vraag de overtuiging veld dat ik het absoluut niet wilde opgeven. Ik moest en zou de arrogante kwal die mijn stiefzoon was minstens één keer over me heen willen hebben. Al was het maar om hem respect bij te brengen voor ‘de andere sekse’. Mijn eigen vleselijke verlangens naar Tom kon ik niet verloochenen, maar dat was maar één kant van de medaille. De andere kant was de allesbehalve respectvolle manier waarop hij omging met de jonge meisjes die hij als trofeeën aan zijn degen leek te rijgen, om ze daarna te dumpen als waren ze grof vuil. Vooral ‘dat’ moest en zou ik voor eens en voor altijd uit zijn systeem willen neuken, alleen… Hoe dan wel als ik geen mogelijkheid meer zag om zijn interesse in mij op te poken.

‘Ik heb een figuurlijk een trap onder de kont nodig!’ Eenmaal dat besluit van een flinke duw in de rug zich in mijn hoofd vormde, kwam ik tot de conclusie dat we eigenlijk alle zes daar nood aan hadden. Bijna drie weken waren we inmiddels aan het chatten, maar geen van ons had betekenisvolle vorderingen gemaakt. Een stok achter de deur, dat was wat we allemaal nodig hadden, én ik al helemaal. Het was in de volgende minuten dat mijn plan van een challenge definitief vorm kreeg. Ik herinnerde me de woorden van Sandra, toen ze zei dat geen vraag haar te gek zou zijn. Natuurlijk… Ik kon mijn idee van die challenge eerst maar beter bij haar aftoetsen op de haalbaarheid. Nu al heel benieuwd naar haar reactie, begon ik aan een lang bericht richting ‘tante’ Sandra…

Later die avond kreeg ik een reactie van haar terug. Sandra vond mijn idee niet verkeerd en zeker de moeite van het proberen waard. Wel gaf ze aan dat het haar geen goed plan leek om mijn challenge aan de andere dames voor te stellen via de chat.

“Waarom nodig je hen niet allemaal uit bij jou thuis?” stelde ze voor. “Geografisch gezien woon jij zowat centraal. In een uurtje geraken ze allemaal tot bij jou. Dat lijkt me voor iedereen wel te doen.”

Wellicht had Sandra gelijk en was het veel makkelijker om die challenge face tot face te bespreken en de anderen daarin mee te krijgen. Ik had gelijk ook al een moment waarop dat zou kunnen in gedachten, alleen moest ik dan wel de toestemming van mijn man hebben. Het was ‘zijn’ huis waar we in woonden en dus ging ik geen gasten ontvangen zonder dat hij daarvan wist.

Na een rondje in de badkamer gingen we samen naar bed. Zodra Harry ook het nachtlampje aan zijn kant doofde, zag ik mijn kans schoon. Ik kroop dicht tegen hem aan en legde mijn hoofd op zijn borst, luisterend naar het rustige ritme van zijn hartslag. Harry plooide teder zijn arm om me heen en trok me zachtjes nog dichter naar zich toe.

"Ik hou zoveel van je," fluisterde hij, terwijl hij met zijn vingers door mijn haren streek. Geleidt door het wit van zijn ogen boog ik naar hem toe. Zelfs in het donker had de diepe verbondenheid tussen ons geen woorden nodig. Mijn hand gleed langzaam over zijn sterke schouders, langs zijn armen, tot mijn vingers zich in de zijne vlochten.

Onze lippen vonden elkaar in een lichte, zoete kus die langzaam overging naar een warme, intense omhelzing. Handen ontdekten vertrouwde contouren en streelden de zachte huid, puur genietend van de nabijheid en de warmte van elkaars lichaam. Zonder enige haast of druk smolten we samen in het moment, omringd door tederheid en de diepe rust van onze liefde voor elkaar.

Harry’s hand gleed met rustige, cirkelende bewegingen over mijn blote rug. Glimlachend in het duister drukte ik mijn getuite lippen tegen zijn hals aan. Weldra kuste ik teder de plooi van zijn sleutelbeen, terwijl mijn vingers zachtjes strelend door zijn borsthaar kroelden. We lagen zo dicht tegen elkaar aan dat elke ademhaling synchroon leek te lopen. Na een moment van serene stilte vond ik het juiste moment gekomen.

"Harry… Ik wil je iets vragen," begon ik rustig. "Je weet dat ik sinds drie weken intensief chat met andere stiefmoeders, nietwaar?”

Harry humde en dus sprak ik maar snel verder.

“Met zes vrouwen zijn we daar in de chat en het voelt echt heel goed en vertrouwd aan,” zei ik. “Zou je het goed vinden als ik die andere vijf dames hier bij ons thuis uitnodig om elkaar in het echt te ontmoeten?"

Harry glimlachte en drukte een zachte kus op mijn voorhoofd, terwijl zijn hand rustig mijn schouder bleef strelen. "Natuurlijk, lieverd," zei hij zonder aarzeling. "Het lijkt me juist heel fijn voor je. Het is zo mooi dat je een plek hebt gevonden om ervaringen uit te wisselen met vrouwen die precies begrijpen hoe het is om een stiefmoeder te zijn."

Ik slaakte een zucht van verlichting, vooral omdat ik Harry niet moest zeggen welk specifiek en verboden facet van het stiefmoeder zijn de bestaansreden van de chatgroep was. Ergens schuldbewust nestelde ik me nog iets dichter tegen hem aan.

"Dank je, schat," fluisterde ik. "Sinds we die chatgroep hebben, voelt het alsof ik er niet meer alleen voor sta met alle uitdagingen. Die andere vrouwen ook eens écht te ontmoeten zou zo speciaal zijn."

Harry knikt instemmend. “Wanneer wil je hen uitnodigen?” vroeg hij.

“Ik dacht aan volgende zaterdagnamiddag.”

"Dat is eigenlijk perfect," zei Harry. "Dan ben ik toch de hele middag vissen met Mark, en Tom heeft dan zijn voetbalwedstrijd. Dan hebben jullie het rijk alleen en alle rust om gezellig bij te praten."

Ik glimlachte opgelucht, vleide me boven op mijn man en genoot ervan hoe hij mijn lichaam omhelsde, zowel met zijn armen als met zijn benen. De dankbare kus op zijn wang ging vanzelf over in langdurige, tedere tongzoen.

"Dat komt echt heel mooi uit, Harry" zei ik zacht, toen er minuten later een einde kwam aan die heel lekkere kus. "Dan kan ik ze morgen meteen laten weten dat ze welkom zijn."

Met al zijn ledematen om me heen genoten we in stilte na van onze tederheid, klaar om rustig in slaap te vallen.

De volgende ochtend scheen de vroege zon zacht door de gordijnen van de slaapkamer. Met een glimlach op mijn gezicht werd ik wakker, want het warme gevoel van de avond ervoor zat nog diep in mijn lijf. Ik draaide me om en zag dat Harry’s kant van het bed al leeg was, maar de geur van verse koffie die door de kier van de deur omhoog kringelde, verraadde dat hij al beneden was.

Mezelf behaaglijk uitrekkend, pakte ik mijn telefoon van het nachtkastje en opende de chatgroep van de ‘Zoekende stiefmoeders’. Mijn vingers vlogen bijna over het scherm.

‘Lieve meiden,’ typte ik. ‘Ik denk een leuk voorstel te hebben, want zelfs mijn man vindt het een geweldig idee. Volgende zaterdagnamiddag is het huis hier helemaal voor ons… Harry gaat vissen met een vriend en mijn stiefzoon Tom heeft een voetbalmatch. Wie heeft er zin en tijd om langs te komen voor een gezellige middag vol verhalen en steun… én wie weet voor ons allen een boeiend ideetje?’

Binnen een paar minuten lichten de eerste meldingen op mijn scherm al op. De meiden wisten immers van niets. Mijn plotselinge uitnodiging overviel hen volledig, maar toch las ik veel enthousiasme in hun reacties.

‘Een leuke verrassing, Karin!’ typte Monique. ‘Wat ontzettend lief dat we bij jou thuis mogen komen!’

Annelies reageerde ook meteen. "Ja, kei gaaf!” typte ze. “Na drie weken intensief chatten wordt het wel eens tijd dat we mekaar in het echt zien. Kei leuk idee, Karin, ik ben erbij!... @Noortje: Zal ik effe omrijden en jou ophalen, meid? Lijkt me gezellig om samen te rijden."

De reactie van Noortje volgde al snel. " Hey Karin, echt een top idee van je, ik heb er nu al zin in… Kei gezellig, Annelies! Echt super dat je me op wilt pikken, tot dan! Houdoe!"

Met een glimlach stuurde ik een kort berichtje en een paar duimpjes terug. Dat deed ik later op de dag ook nog op de al even enthousiaste reacties van Linda en Jaklin.

Het maakte me reuzeblij dat we voltallig zouden zijn, maar tegelijkertijd voelde ik een gezonde kriebel in mijn buik. De andere dames wisten uiteraard niet dat ik een speciale reden had om hen uit te nodigen. Ik wilde de meiden ‘face to face’ een bijzondere challenge voorstellen, waarvan ik hoopte dat het ons als ‘zoekende stiefmoeders’ nóg dichter bij elkaar zou brengen… én tegelijk tot successen zou leiden. De komende dagen ging ik in de chat mijn lippen nog stijf op elkaar houden. Dat was dé verrassing voor als we die zaterdag bij mij rond de tafel zouden zitten…

Trefwoord(en): Stiefmoeder, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!