De Stiefmoeder Challenge - 6

Die bewuste zaterdagnamiddag was de sfeer in mijn woonkamer een mix van opwinding en gezonde zenuwen. Terwijl de eerste kopjes koffie en thee gedronken werden, de schaaltjes met koek, chips en gezonde snacks rondgingen, werd de sfeer rond de tafel geleidelijk aan gemoedelijker en losser. Zelf zat ik op de kop van de tafel, het dichtst bij de keuken. Links van mij zaten de Nederlandse dames, Annelies en Noortje, rechts van mij Monique en Linda, en tegenover mij Jaklin. Voor zover dat nog nodig was, zag ik de bevestiging van wat de foto’s in de chat al lieten uitschijnen. Stuk voor stuk waren we ‘normale vrouwen’, die ook zonder overdreven gebruik van make-up gezien mochten worden. Wat ons samenbracht was de onwaarschijnlijke, nauwelijks behapbare fysieke fascinatie die elk van ons meedroeg richting onze stiefzoons. Uiteraard viel dat niet van onze gezichten af te lezen en alsof we het vooraf zo afspraken, werd dat onderwerp aanvankelijk ook door iedereen gemeden.

Onze gemoedelijke babbel bleef hangen bij algemeenheden zoals het natte weer van de afgelopen weken en het kleine en grote wereldnieuws van dat moment. Ik voelde aan dat we allemaal beseften dat we rond ‘de hete brij’ heen bleven draaiden en daarom stelde ik voor dat we een wijntje zouden drinken.

Noortje, die met Annelies was meegekomen en zelf niet hoefde te rijden, was meteen enthousiast. Op uitzondering van Jaklin, die aangaf geheelonthouder te zijn, vonden de anderen dat ‘één glaasje spraakwater’, zoals Linda het grappend benoemde, wel moest kunnen.

Toen ik terugkwam uit de keuken met een dienblad met daarop vijf glazen witte wijn en een glaasje fris voor Jaklin, was het gesprek geëvolueerd naar wat in de chatgroep allemaal al aan bod was gekomen. Heel veel nieuws had geen van de dames te melden, en van echte vorderingen was er bij niemand sprake. Het was Monique die het aandurfde om die laatste conclusie luidop uit te spreken, waarna ze van haar wijntje nipte en zich tot mij richtte.

“Karin, liet jij bij de uitnodiging voor deze namiddag niet uitschijnen dat jij een idee had wat ons allen verder op weg kan helpen? Wel, ik ben benieuwd.”

“Ik ook!” reageerde Annelies prompt, waarna de drie andere dames zich daarbij aansloten. Plots waren vijf paar vorsende ogen op mij gericht. Ik was aan zet, daar kon ik niet meer onderuit.

"Meiden, zie ons hier zitten…” begon ik aarzelend. “In de chat waren we dapper, maar om elkaar nu recht in de ogen te kijken, dat doet wat met me. We delen een geheim dat onze mannen nooit mogen weten, maar dat ons wel verbindt. We snakken allemaal naar die jonge, potente energie in ons eigen huis. Laten we eerlijk zijn… Erover praten is leuk, maar actie is beter."

Ik zette mijn glas neer en keek de kring rond, maar niemand leek zich geroepen te voelen om nu al te reageren en dus sprak ik maar snel verder.

"Ik wil een pact tussen ons zessen voorstellen, dames. Ik denk daarbij aan een challenge waarbij we onszelf precies drie maanden geven. Vanaf vandaag gaat de klok tikken en hebben we drie maanden de tijd om de hunkering die we allemaal voelen voor onze stiefzoons, werkelijkheid te laten worden. Geen excuses en geen getwijfel meer… We gaan ze verleiden."

Er viel een korte, beklijvende stilte, gevolgd door een nerveus lachje van Noortje. “En daarna..?” vroeg ze aarzelend.

"Wel, ik stel voor dat we over precies drie maanden hier terug samenkomen... Hopelijk om onze ‘overwinningen’ te vieren. Een echte 'ladies afternoon' zeg maar, waarbij er geen enkel taboe meer bestaat. Dan vertellen we elkaar écht álles… tot in de kleinste, meest intieme details. Hoe je het hebt aangepakt, hoe hij reageerde en hoe het voelde toen je hem eindelijk kreeg waar je hem hebben wilde. Dé grote vraag voor nu is… Wie durft? Wie stapt er mee in een verhaal van drie maanden vol spanning en passie?"

Het was duidelijk dat mijn woorden bij de anderen eventjes moesten indalen. Ergens genoot ik van de verwarring en de plotselinge spanning in de kamer. Net toen de stilte ongemakkelijk zou gaan aanvoelen, nam Jaklin het woord.

“En wat als het voor een of meer van ons niet lukt?” vroeg ze. “Stel dat het mij niet lukt en je zet me uit de chat, dan ben ik toch maar mooi overal vanaf.”

“Mooi niet, meiden!” reageerde ik, met een stem die overtuigender klonk dan ik me van binnen voelde. “Zo gemakkelijk komt iemand die het niet lukt er niet vanaf." Achterover leunend tegen de leuning van de stoel, kruiste ik mijn armen en glimlachend keek hen een voor heen aan. “Laten we het zo afspreken dat wie faalt, verplicht is om in de chat te blijven, maar niet langer als de gelijke van wie wel slaagde. Wie ‘verliest’ wordt een toeschouwer… Een paria zeg maar. Vanaf die dag is een verliezer verplicht om élke post, élk pikant detail en élke foto van de winnaars te lezen en van commentaar te voorzien.”

Er klonk een zacht gesnuif van Noortje, maar het was de andere Nederlandse die haar gedachten hardop durfde uitspreken.

"Nou Karin…” zei Annelies. “Da's nou toch ook weer nie zo’n zware straf. Een simpel duimke omhoog of een emojike heb je zo gezet."

"Dat is niet hoe ik het zie, Annelies,” zei ik, glimlachend om haar Noord Brabantse accentje. “Wie verliest mag niet zwijgen en dus is alleen een duimpje of hartje niet acceptabel. Als je verliest ben je verplicht om op elke post inhoudelijk te reageren. Je zult de overwinning van een ander moeten ophemelen. Je zult moeten intikken hoe geil het is en hoe knap een ander het heeft aangepakt, terwijl je eigen mislukking en je eigen hunkering vanbinnen aan je vreten… En mocht je de moed verliezen, de chat willen ‘muten’ of weigeren om te reageren, dan treden de overige dames in overleg. Eén druk op de knop, en we sturen de complete chatgeschiedenis inclusief al je eerdere, openhartige berichten rechtstreeks door naar de mailbox van je echtgenoot. Dan mag je hem gaan uitleggen waarom je al die tijd zo gegeild hebt op zijn zoon."

Ik pakte mijn glas weer op en keek de kring rond. De sfeer in de kamer was volledig omgeslagen. De nerveuze lachjes van eerder waren nergens meer te bekennen.

“Jullie hebben het mailadres van mijn man toch helemaal niet,” merkte Linda alert op.

“Klopt helemaal, Linda,” zei ik, ergens blij dat ik dit item niet zelf moest aankaarten. “In de aanloop naar deze bijeenkomst heb ik met Sandra heel wat over en weer zitten chatten over deze challenge. Ik mag wel zeggen dat zij mij aardig heeft geholpen om een en ander wat te finetunen. Het voorstel om een mail naar onze echtgenoten als stok achter de deur te gebruiken komt dan ook van haar. Om misbruik of vergissing te voorkomen, gaan we de mailadressen van onze mannen niet delen in onze chatgroep, maar zodra we besloten hebben wie er mee in de challenge stapt, gaan we tegelijkertijd het mailadres van onze eigenste echtgenoot naar Sandra sturen. Stel dat ik misluk, én ik heb niet langer zin om jullie triomfen van commentaar te voorzien, dan kunnen jullie mijn hele chathistorie via Sandra in de mailbox van mijn man deponeren… Duidelijk?”

"Ergens benauwt dit me nogal," zei Noortje, terwijl ze nerveus haar wijnglas tussen haar vingers liet draaien. "Da's best een enge gedachte dat een ander mijn diepste geheim, meej bewijs en al, zomaar in de mailbox van mijn vent zou flikkeren."

"Ja, dat snap ik wel," zei Annelies meelevend. "Het is ook nie niks, maar ga er nou nie meteen vanuit dat je man die mail morgen al krijgt, hè? Als het jou lukt om Harm 'binnen te halen', krijgt je man helemaal geen mail, Noor."

"Juist ja… Zo peins ik er ook over, Noortje," sloot Monique zich in haar eigen streekdialect aan bij Annelies. "Dieë stok achter de deur kunnen we allemaal gebruike… Wie slaagt, heeft helemaal niks te vriëzen."

"Dus meiden... de keuze is simpel,” pikte ik daarop in. “Als je meedoet en het lukt je om je stiefzoon binnen deze drie maanden over je heen te krijgen, dan heb je niets te vrezen. Voor wie faalt wacht helaas de digitale hel en dus vraag ik het nog één keer… Wie stapt er mee in deze challenge en wil er vol voor gaan?"

Zonder ook maar één seconde te aarzelen sprong Monique op van haar stoel. Ze lachte breed, haar ogen glinsteren van de pret en de uitdagende blik die ze op haar foto al had, blonk nu nog feller.

"Verdomme Karin, dít is precies waarom ik in deze chatgroep ben gestapt!" riep ze uit, haar stem luid en vol zelfvertrouwen. "Ik ben die spelletjes van 'net niet' meer dan zat. Die jongen van mij zit nog tot eind volgende week in Berlijn binnen het kader van een uitwisselingsproject, maar ik verzeker jullie dat Dries niet gaat weten wat hem overkomt zodra hij weer thuis is. Ik ga die drie maanden niet eens nodig hebben!"

Ze keek de andere vrouwen een voor een aan, net alsof ze ons stuk voor stuk persoonlijk uit de tent wilde lokken. "Ik doe hoe dan ook mee,” zei Monique. “En euh… Ik beloof jullie nu al dat mijn verhaal over drie maanden er eentje wordt waar jullie oren van gaan tuiten. Kom op dames, tijd voor de finale sprong… Of blijven jullie liever de rest van jullie leven aan de wasmand ruiken?"

Ze nam een flinke slok en keek triomfantelijk naar Noor en Annelies, die nog een beetje ongemakkelijk met hun glas in hun handen zaten. Allemaal keken we naar Monique toen ze haar rechterhand uitstak en die midden op de tafel legde.

“Ik denk niet dat we een contract met handtekening nodig hebben om deze verbintenis vast te leggen,” suggereerde Monique. “Ik stel een handoplegging voor om ons pact te bekrachtigen. Wie meedoet legt haar hand op de mijne, oké?”

“Wat mij betreft helemaal oké!” reageerde ik, fermer klinkend dan ik me voelde. Als initiatiefneemster voor de challenge kon ik vanzelfsprekend niet anders dan mijn hand op die van Monique leggen.

“Tja…” reageerde Jaklin aarzelend. “Ik wil mijn hand er best graag bovenop leggen, maar er is toch iets wat mij niet lekker zit en me doet twijfelen.”

“Oh ja..?” reageerde Monique. “Gooi het eruit meid, want we doen dit samen. Wie weet hebben we er allemaal iets aan.”

“Het gaat mij om wat je net zei, Monique,” antwoordde Jaklin. “Je laat er geen twijfel over bestaan dat je er alles aan zult doen om nog voor we drie weken verder zijn, al minstens één keer te neuken met jouw Dries. Stel dat het je lukt en jij gaat jouw overwinning al laten blijken in de chatbox, dan vrees ik dat het mijn toch al niet zo grote zelfvertrouwen nog zal ondermijnen.”

“Dat gevoel heb ik ook,” sloot Linda zich aan bij Jaklin. “Ik heb mijn stiefzoon nog lang niet zo ver dat hij me gaat bespringen. Er gaat heel wat tijd en geduld nodig zijn om hem te overtuigen dat hij ook écht een kans maakt bij mij. Als ik dan de successen van anderen moet lezen in de chat, zal dat wat mij betreft alleen maar voor extra stress zorgen.”

“Precies!” zei Noortje, terwijl Annelies met een hoofdknik aangaf er ook zo over te denken.

“Nou meiden,” haakte ik in. “Als dat zo is, dan kunnen we gelijk maar beter afspreken dat we onszelf het verbod opleggen om intieme stiefmoeder en stiefzoon informatie met elkaar te delen in de chat. Geen uitdagende ideetjes in de komende drie maanden en al helemaal geen nieuws over eventuele vorderingen of het bereiken van het grote doel wat we allemaal voor ogen hebben.”

De groep rondkijkend, zag ik dat mijn voorstel bij iedereen in goede aarde viel. Het was Jaklin die als eerste haar hand uitstak en haar warme hand bovenop op de mijne legde. Annelies deed ook mee, direct gevolgd door Noortje, waarna Linda glimlachend het torentje van gestapelde handen compleet maakte. Ik werd er spontaan blij van dat niemand zich terugtrok. Monique maakte nog een halfslachtig grapje over hoe saai het ging worden in de chat, maar dan nog… Het pact was gesloten!

Vanzelfsprekend klonken en dronken we daarop. We babbelden nog een tijdje gezellig na. Vlak voor mijn vijf gasten weer naar huis zouden vertrekken pakten we onze telefoons erbij en stuurden elk het mailadres van onze mannen naar Sandra. Dé ultieme stok achter de deur was daarmee een feit. Bij het afscheid werden er uitvoerig kusjes een knuffels uitgewisseld. Iedereen wenste werkelijk iedereen alle succes toe om te slagen in deze niet bepaald vrijblijvende challenge.

***

De eerste weken na onze bijeenkomst werden er nog wel eens wat algemeenheden gepost in de chatbox, maar gaandeweg viel alle activiteit stil. Iedereen hield zich keurig aan de gemaakte afspraak om vooral niets over eventuele vorderingen te vertellen. In mijn geval viel er ook helemaal niks te vertellen. Tom liep nog met een veel grotere bocht om me heen dan voor dat ondergespoten slip incident. Toch vroeg ik me geregeld af hoe het de andere stiefmoeders zou vergaan. Hadden zij wel het succes waar ik nog nauwelijks op durfde hopen?

Met de dag sloop de berusting er meer en meer in. De hoop dat er bij mij nog een keer iets spannends zou gebeuren tussen mij en mijn stiefzoon had ik zo goed als opgegeven. Dat mijn man wél voor iets spannends zou zorgen, dat zag ik al helemaal niet aankomen. Halfweg die drie afgesproken ‘zwijgzame stiefmoeder-maanden’ was ik jarig. Het cadeau wat Harry voor mijn 33-ste verjaardag kocht, werd op zijn zachts gezegd een verrassing van formaat.

Zoals alle voorgaande jaren had Harry vrijaf genomen om voor me te koken. Dat deed hij zelden, maar mijn man was absoluut een bekwame hobby kok. Voor mij koken op mijn verjaardag was met de jaren een evidentie geworden die mijn waardering meer dan wegdroeg. Anders dan de voorbije tien jaar had hij echter ditmaal in de voorafgaande weken niet zitten hengelen naar wat ik als verjaardagscadeau wilde. Ergens vond ik dat vreemd, ook al omdat er deze keer nergens iets van een pakje te bespeuren viel.

Ik zat met mijn voeten opgetrokken op de bank en nipte van het glas wijn wat Harry voor me had ingeschonken. Op de eetkamertafel stonden nog de restanten van ons intiem verjaardagdiner en hoewel de 33 kaarsjes op de taart me best even hadden doen slikken, had ik ze toch met plezier uitgeblazen. Dat Tom naar een optreden in Brussel was en bij een vriend bleef slapen, kwam goed uit. Van die ‘stoorzender’ hadden we de avond van mijn verjaardag niets te vrezen. Niets stond me in de weg om mezelf perfect gelukkig te voelen.

Sinds Harry’s prostaatoperatie was onze seksualiteit grondig veranderd. Penetratie was niet langer mogelijk, maar we hadden inmiddels onze weg helemaal gevonden. Met zijn mond en zijn vingers wist hij me telkens weer intens te verwennen, misschien nog wel tederder en met meer aandacht dan vroeger. We hadden samen een nieuwe taal van liefde en intimiteit ontdekt waar we ons allebei goed bij voelden. Toen Harry echter voorstelde dat we naar de slaapkamer zouden gaan om mijn verjaardagscadeau te onthullen, bekroop me vanzelf het gevoel dat het een cadeau in de intieme sfeer zou zijn. Voor deze verjaardag had hij blijkbaar een heel specifiek geschenk in gedachten…

Het grote object wat mijn man eerder op de dag in onze slaapkamer had klaargezet viel meteen op. Harry liep er naartoe en toen hij het laken er van af haalde, wist ik even niet wat ik moest zeggen. Heel veel verbeelding was er niet nodig om te beseffen dat het ging om een luxueuze, peperdure neukmachine. Ik zag een smalle, roodlederen ligbank zonder armleuningen. De bank bestond uit een horizontaal deel, met achteraan een gleuf waar een beweegbare, metalen ‘arm’ doorheen stak, waar aan het uiteinde een glimmende latex dildo zat opgeschroefd. Het andere deel van de bank betrof een schuin oplopend, in hoogte verstelbaar deel, bedoeld als steun voor de rug. Op diverse plekken waren er bij de randen van de bank klittenbanden voorzien om eventueel handen, armen of benen mee vast te maken.

Ik bekeek het mechanische ding en voelde een intense huivering opkomen.

"Harry… Wat is dat..?” stamelde ik, onwillekeurig een stap achteruit zettend.

“Dat is een machine, speciaal ontworpen voor het genot van de vrouw, lieve schat,” grinnikte hij. “Geef toe dat de kleur van het meubel goed bij onze overgordijnen past."

“Ik weet het niet, Harry,” antwoordde ik, zijn wellicht goed bedoeld grapje negerend. “Ik weet niet of ik daar eigenlijk wel aan wil. Het lijkt zo kil en machinaal… Ik huiver al als ik alleen nog maar naar dat ding kijk. Moet dat nu echt?"

Harry stapte op me af, pakte mijn handen teder vast en keek me liefdevol aan.

"Karin, denk eens terug aan de weg die we de laatste twee jaar hebben afgelegd," zei hij zacht. "Na die operatie was ik doodsbang dat het voorbij was tussen ons, maar jij hebt me beetje bij beetje overtuigd om samen een alternatieve vorm van seksbeleving te vinden. Je vroeg me om je te vertrouwen en kijk hoe goed dat gelukt is. We zijn intiemer dan ooit. Alsjeblieft schat, wil jij me nu ook vertrouwen? Zie het als een verlengstuk van mijn liefde voor jou, niet als een vervanging."

Zijn woorden raakten me. Mijn man had gelijk. Ik slikte zowel mijn bezwaren als mijn terughoudendheid weg en knikte langzaam. "Oké," fluisterde ik. "We kunnen het altijd eens proberen, dus vooruit dan maar."

Vanaf dat moment veranderde Harry in de lieve gedienstigheid zelf. Er was absoluut geen sprake van haast toen hij me liefdevol uit mijn kleren hielp. Zodra ik op de bank lag, stelde hij het schuin oplopende deel perfect af, zodat mijn rug comfortabel ondersteund werd. De klittenbanden lieten we maar voor wat ze waren. Harry wilde dat ik me volledig vrij voelde om op elk moment van de bank af te gaan als ik het maar niks zou vinden…

Mijn man nam écht alle tijd van de wereld om mijn opwinding stap voor stap op te bouwen. Terwijl de machine nog bewegingsloos bleef, boog hij zich over me heen. Hij kuste mijn lippen, mijn hals, en liet zijn handen over mijn lichaam dwalen. Hij streelde mijn borsten, mijn buik en de binnenkant van mijn dijen tot ik zachtjes begon te spinnen onder zijn aanrakingen. Zijn vertrouwde vingers zochten de weg naar mijn warmte, uitgebreid de tijd nemend om me te kussen en te vingeren tot ik zowat smeekte om meer.

Pas toen ik helemaal ontspannen én hoogst opgewonden was, pakte hij de tube glijmiddel erbij. Harry bracht een ruime hoeveelheid aan op en in mij… én uiteraard ook op de levensecht lijkende kunstpik die tussen mijn gespreide dijen op de beweegbare arm vastgeschroefd zat.

"Jij krijgt de controle, lieverd," fluisterde Harry en gelijk duwde hij de draadloze controller in mijn hand. Dat gaf me een veilig gevoel. Ik positioneerde mezelf vlak voor de buigzame fallus en heel voorzichtig startte ik het apparaat op. De machine bracht de kunstmatige pik haast in slow motion naar me toe. Het ‘ding’ voelde koel aan toen hij me voor het eerst raakte, maar in plaats dat de kunstpik bij me naar binnen glibberde, gleed hij over mijn pubis. De tweede keer gebeurde precies hetzelfde, maar bij de derde keer stak Harry een handje toe en drong de latex pik mijn kutje wel binnen.

In het begin voelde het wat onwennig, maar mijn lichaam stelde zich verbazingwekkend snel in op de mechanische, feilloze bewegingen van de machine. Vrij snel ervaarde ik de penetratie als vol en intens. Het duurde dan ook niet al te lang voor ikzelf meermaals op het juiste knopje drukte om de snelheid met kleine stapjes te verhogen. Toen de golven van puur genot door mijn lijf begonnen te trekken, keek ik omhoog naar mijn man. Hij was de hele tijd heel dichtbij gebleven en ook nu ik begon te genieten bleef hij me overal aanraken en strelen. Niets aan mij leek hem te ontgaan en dus verbaasde het mij niet dat hij het opkomend traantje van opwinding uit mijn ooghoek kuste.

"Oh Harry..!" hijgde ik, terwijl ik mijn bekken tegen de machinaal bewegende fallus aan begon te duwen. "Het spijt me, schat... Het spijt me dat ik zo sceptisch was. Oh god…! Dit is o zo lekker!" Ik kon me niet langer concentreren op de knopjes en legde de controller in zijn hand. "Hier, neem jij hem maar. Jij mag het tempo bepalen."

Harry nam de afstandsbediening met een glimlach aan. "Met alle plezier, mijn mooie meisje," fluisterde hij, en terwijl hij zijn vrije hand op mijn heup legde, nam hij me mee in een korte maar intense tongzoen. Meteen daarna voerde mijn man het tempo nog een klein beetje op, waardoor het stotende ritme veranderde van een rustige cadans naar een iets meer dwingender en dieper gebeuk.

"Ja Harry... Ja, precies zo!" kreunde ik, terwijl ik mijn hoofd achterover in het zacht aanvoelende, schuin oplopende deel van de bank drukte. De constante, mechanische kracht van de machine gunde me geen seconde rust, maar Harry’s hand op mijn buik hield me stevig op mijn plek.

"Djezus, ik voel het al..!” pufte ik weldra. “Oh schattie… Het bouwt zich zo ontzettend snel op…"

"Laat het gebeuren, liefje," zei hij met een warme, zachte stem. Hij boog zich voorover en kuste mijn hals, terwijl zijn vinger op het knopje drukte om nog een fractie sneller te schakelen. "Kijk me aan, Karin... Ik ben bij je."

Ik opende mijn ogen, keek recht in de vertrouwde, liefdevolle ogen van mijn echtgenoot en de emotie greep me naar de keel. Het overweldigende 'wij-gevoel', in combinatie met de intense verbondenheid van het moment, was zo overweldigend dat het me bijna te machtig werd.

"Harry, ik ga... Ooohh… Ik red het niet meer!" gilde ik bijna, terwijl de machine onvermoeibaar door bleef gaan. Mijn hele lichaam spande zich aan, mijn tenen krulden en met een diepe, langgerekte kreun stortte ik in een alles overrompelend orgasme. De golven bleven maar komen, pulserend en intens, totdat Harry de machine langzaam deed vertragen en uiteindelijk stilzette.

Terwijl de storm in mijn lijf heel langzaam ging liggen, snakte ik naar adem. Ik keek naar mijn man, die daar met onwaarschijnlijk veel tederheid naar me stond te kijken. Zonder na te denken stak ik mijn armen naar hem uit.

"Kom hier," fluisterde ik schor. Zover de smalle bank het toeliet trok ik Harry bovenop mij en kuste hem met een intensiteit die al mijn liefde en dankbaarheid in zich droeg. Het werd een lange, diepe zoen waarin onze ademhaling zich vermengde. Toen we elkaar uiteindelijk loslieten, bleef ik met mijn vingers door zijn haren strelen.

Ik voelde me ongelooflijk warm, rozig maar boven alles ook verrassend ‘gulzig’… Terwijl een blos op mijn wangen verscheen, keek ik mijn man een beetje bedeesd aan.

"Harry?" fluisterde ik zacht.

"Ja, lieverd?"

"Zou... Zou de machine nog een keer kunnen?"

Harry’s ogen begonnen te glunderen en er verscheen een brede, trotse glimlach op zijn gezicht. "Natuurlijk kan dat," grijnsde hij. "Eerlijk schat, ik hoopte er al op dat jij nog niet leeg gespeeld zou zijn.” Alsof hij de koning te rijk was hield hij de controller van mijn verjaardagscadeau omhoog.

“Ronde twee, schatje,” fluisterde hij, en na een smakkerd op mijn voorhoofd drukte hij op de knop om de machine opnieuw te starten. Ditmaal voerde hij het tempo veel sneller naar een hoger tempo, maar nat als ik was kon ik het makkelijk hebben.

'Oh god, Harry, ja!' gilde ik, zodra dat ‘ding’ me onvermoeibaar begon te pulseren.

Harry bepaalde het ritme en ja hoor, ik mocht nóg een keer genieten van de feilloze cadans, ditmaal volledig ontspannen en zonder de minste schroom. Hij keek me strak aan, dreef me doelbewust naar de rand, om me daar weer van weg te halen door het ritme te laten dalen tot bijna nul. Een hele tijd speelde Harry met mij en mijn alsmaar toenemend heet verlangen. Pas toen ik het niet langer uithield, en hem smeekte om te mogen klaarkomen, joeg hij de machine naar een zodanig hoge versnelling dat ik al snel compleet explodeerde. Met zijn handen mijn supergevoelige tieten knedend tilde Harry me helemaal naar een spetterende, intense ontlading, terwijl ik ergens vaag meekreeg hoe hij genoot van het uitzicht op mijn oncontroleerbaar schokkende lijf.

Toen Harry de machine eindelijk uitzette, viel de stilte als een warme deken over de kamer. Ik zakte onderuit op de smalle, rode bank, mijn ademhaling één lange en zware, haperende zucht. Mijn hele lijf trilde nog na van die brute ontlading. Harry legde de controller opzij en trok me in zijn armen. Hij kuste de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd en fluisterde hoe geil hij het had ervaren om mij zo te zien opgaan in mijn genot. Toen hij me van de bank optilde en me in zijn sterke armen naar het bed droeg, kon ik alleen maar lachen van puur geluk. Mijn verjaardag was nu al historisch geslaagd!

Toen ik een hele tijd later fris gedouchte terug naast mijn man in bed gleed, kon ik in het flauwe schijnsel van het nachtlampje de contouren van de smalle ‘ligbank’ zien. Ik legde mijn hoofd op Harry’s borst. Terwijl ik luisterde naar zijn rustige, regelmatige hartslag, voelde mijn eigen lichaam nog altijd heerlijk loom en voldaan aan. Ik dacht na over hoe de avond was verlopen en de gedachte die in mijn hoofd voorbijkwam deed me glimlachen. Ik bewoog een beetje, zodat ik mijn man kon aankijken.

"Harry..?" vroeg ik zachtjes, in de hoop dat hij nog niet sliep.

"Ik ben nog wakker, schat," mompelde hij, terwijl hij een arm om me heen sloeg.

Ik keek nog eens kort richting de hoek van de kamer waar de bank stond en begon aan de vraag die zich in mijn hoofd opdrong.

"Bedankt voor dit fantastisch cadeau, lieve schat. Ik weet nu al zeker dat je me daar zo vaak als jij daar zin in hebt naartoe mag brengen, maar…” Op dit punt aangekomen aarzelde ik alsnog.

“Maar wat?” vroeg Harry.

“Ja zeg, schat… Kun je dat niet raden dan? Ik vraag me af of jij het ook zou goedkeuren als ik er... Nou ja, als ik er gebruik van maak als jij bijvoorbeeld moet werken en ik alleen thuis ben?"

Harry bleef even stil. Onwillekeurig hield ik mijn adem in, maar toen hoorde ik een zacht lachje opborrelen in zijn borstkas. Hij draaide zich helemaal in mijn richting en kuste me teder op mijn voorhoofd.

"Karin, dat ding is van jou. Uiteraard was het daarnet ook voor mij genieten, maar het is in de eerste plaats een cadeau voor jouw plezier," zei hij, oprecht gemeend klinkend. "Natuurlijk mag je hem gebruiken als ik er niet ben, maar..." Er verscheen een ondeugende kronkel in zijn stem "Ik stel wel één voorwaarde."

"Oh ja? Welke dan?" vroeg ik nieuwsgierig.

"Ik wil dat je me naderhand tot in het kleinste detail vertelt hoe het was," fluisterde hij in mijn oor, terwijl zijn hand mijn heup zachtjes streelde. "En misschien... Heel misschien kun je de eerste keer dat je gaat voor een solo-ritje daar eens een foto van maken en die doorsturen naar mij, zodat ik wanneer ik op mijn werk ben er toch een beetje bij kan zijn.”

Een heerlijke rilling trok over mijn rug bij het idee alleen al. "Deal, schat..! Dankjewel,” fluisterde ik, terwijl ik me nog dichter tegen hem aan nestelde. Voldaan en met een hoofd doordrongen van het besef dat we, waar het onze liefde en intimiteit betrof, onze mogelijkheden vanavond aanzienlijk hadden verruimd, sloot ik mijn ogen.

Harry viel al snel in een rustige, diepe slaap, maar zelf bleef ik klaarwakker. Voor het eerst in twee jaar was ik nog eens lekker uitgewoond en dat deed meer met me dan ik kon vermoeden. Zelfs al was dat door toedoen van een machine, dan nog was ik twee keer heerlijk klaargekomen en daar was ik mijn man onwaarschijnlijk dankbaar voor. Dankzij zijn verjaardagscadeau had ik nog eens ervaren hoe het is om lekker lang en onbesuisd naar een orgasme geneukt te worden… En dat op een zodanig heftige manier die ik zelfs in mijn meest stoute fantasieën nog nooit aan Tom had toegedicht…

Dat mijn stiefzoon uitgerekend nu mijn gedachtegang doorkruiste ervaarde ik als hoogst irritant en storend. Ergens was ik kwaad op mezelf. Met die spectaculair aanvoelende neukbank in de hoek van de kamer had ik er niet langer nood aan om mezelf te verliezen in dat foute, verboden verlangen naar fysieke intimiteit met Tom. ten minste, dat hield ik mezelf voor, maar klopte dat wel? Was dat ergens niet tegen beter weten in..?

Trefwoord(en): Neukmachine, Stiefmoeder, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!