De Stiefmoeder Challenge - 4

Hoewel het icoontje van Google-Chat al van in de voormiddag actief was op mijn telefoon, opende ik de groeps-chat op mijn werk liever niet. Ik ging het allicht toch niet kunnen laten om te reageren en daar was geen tijd en ruimte voor. Mijn man was die dag vrij, dus eenmaal thuis kwam ik er ook niet direct aan toe. Pas toen ik ’s avonds mijn computer opstartte, zag ik dat er best wel wat bedrijvigheid was geweest. Het was Sandra die de ‘debatten’ had geopend, ondanks dat ze eerder zei dat ze zich niet actief ging mengen in de gesprekken.

Sandra opende met een warm welkom in de richting van de laatst bijgekomen Jaklin, waarna ze haar zei dat ze zich geen zorgen moest maken richting haar verlegenheid omdat we hier allemaal in meerdere of mindere mate met een zekere schroom waren ingestapt. In één adem voegde ze eraan toe dat die ‘perfecte-gastvrouw-rol’ van haar soms de meest verleidelijke rol was die je kon spelen. “Geloof me, Jaklin,” voegde ze er iets explicieter aan toe, “het is dat spanningsveld tussen die keurige buitenkant en die 'geheime honger' die je van binnen meedraagt waar, zeker een 17-jarige jongeman als jouw Benny, vaak onbewust maar feilloos op aanslaat... En dat je adem stokt bij een kniecontact onder de tafel ervaar je vast als heerlijk, ja toch? Dat is het begin van alles, meid. Probeer het niet weg te duwen, maar laat het er zijn en geniet er gerust stiekem van… En die foto? Ach, die komt vanzelf wel als je jezelf hier wat veiliger voelt. We zijn er om elkaar te steunen, niet om te oordelen, Jaklin. Neem je tijd.”

Wat ze verder nog schreef was algemener. Zonder iemand bij naam te noemen waren het stuk voor stuk tips voor de schuchtere types onder ons. Ze liet verstaan dat we ons niet teveel mochten focussen op het zetten van de eerste stap, maar dat het soms volstond om de deur op een kiertje te zetten en te kijken of je stiefzoon naar binnen durfde te kijken.

De reactie van Annelies was ook grotendeels aan Jaklin gericht, al leek me dat eerder impulsief en ingegeven doordat ze zich leek te herkennen in de vrees van Jaklin. Ze schreef dat ze haar maar al te goed begreep en dat ze met kippenvel op haar armen haar bericht had gelezen. Ze vertelde dat ze ‘dat perfecte gedrag’ maar al te goed herkende en dat ze thuis op sommige dagen op eieren liep, én zichzelf ondertussen een enorme hypocriet voelde, al was het maar omdat haar man ervan overtuigd was dat zij de perfecte stiefmoeder was voor Remco.

“Dat moment aan de eettafel waar je het over hebt, dat heb ik dus ook, Jaklin!” zei ze nog. “Laatst liet ik 'per ongeluk' mijn vork vallen, alleen maar om even zijn benen te kunnen strelen onder de tafel. Ik schaamde me kapot, maar tegelijkertijd gierde de adrenaline door mijn lijf. Het is net een verslaving, hè? Die angst dat je man iets merkt is slopend, maar die blik in de ogen van zo’n jongen... pfff, dat maakt alles goed. Wees maar lekker schuchter hoor, dat heeft ook z'n charme. Ik ben ook nog steeds doodsbang om verdere stappen te zetten, maar we trekken elkaar er hier wel doorheen, ja toch?”

Blijkbaar had Jaklin met haar ‘post’ indruk gemaakt want ook Noortje, die andere Nederlandse vrouw, richtte zich aanvankelijk in hoofdzaak tot haar, met een verwijzing naar de ‘wasmand-bekentenis’ waar Jaklin in haar reactie naar verwees. Noortje vertelde dat ze zich daarvoor bijna schaamde toen ze het intikte, maar nu ze de reactie van Jaklin had gelezen, voelde zich daarin al een stuk minder ‘alleen’ en dat voelde goed.

“Djezus, die knie onder de tafel... Ik voel de rillingen gewoon met je mee!” bekende ze, niet langer alleen tegenover Jaklin, maar meer in het algemeen. “Dat is precies hoe het begint, toch? Die kleine, op het eerste zicht onschuldige aanrakingen die je de rest van de avond niet meer loslaten. Juist omdat jij jezelf als schuchter omschrijft, denk ik dat je veel meer invloed op Benny hebt dan je denkt, maar dat hebben we waarschijnlijk allemaal. De 'stille wateren' theorie, weet je wel… Wees niet te streng voor jezelf over die 'honger'. We zitten hier allemaal in hetzelfde schuitje. Ik ben zelf ook nog steeds aan het uitzoeken hoe ik het ijs moet breken zonder dat het raar wordt. Misschien kunnen we elkaar een beetje helpen met subtiele ideetjes? Hopelijk hebben we binnenkort allemaal een momentje waarop je denkt: 'Nu ziet hij het aan me..!’ Eerlijk gezegd voel ik, evengoed bij jullie als bij mezelf, dat we daar allemaal nood aan hebben.”

Ook Linda reageerde op Jaklin door te zeggen dat ze het leuk lezen vond dat ze de moed had gevonden om haar verhaal met ons te delen en zei haar dat ze zichzelf helemaal herkende in wat ze schreef over die 'perfecte gastvrouw'.

“Ik ben ook altijd degene die alles regelt, de hapjes op tafel zet en zorgt dat het gezellig is, terwijl ik van binnen soms bijna ontplof van de zenuwen als mijn stiefzoon de kamer binnenloopt,” schreef Linda. “Weet je, Jaklin… Het is alsof je een rol speelt in een film waar je het script niet van kent, ja toch?… En dat contact onder de tafel... Dat is zo heerlijk, zo verboden en zo geheim. Met je eigen man dicht in de buurt schiet je hartslag in één klap omhoog en zit je gevangen tussen paniek en genot. Ik denk dat jij jezelf hierin vast ook herkent, Maar goed... Doe vooral rustig aan met die foto, we zijn er voor je!"

Stilaan was het tijd dat ik ook maar eens een duit in het zakje deed en eenmaal begonnen met tikken, rolden de woorden er haast vanzelf uit.

"Kijk eens aan, onze groep wordt steeds concreter, hoe mooi is dat!? Ook van mij een warm welkom, Jaklin... Schuchterheid is geen zwakte hoor, het is een wapen. Juist die ingehouden spanning maakt jonge mannen volgens mij nieuwsgierig. Ze vragen zich af wat er achter die rustige blik van je schuilgaat. Annelies en Noor hebben gelijk denk ik. Die kleine momentjes aan tafel zijn goud waard… Alleen niet voor mij, want Tom countert die zo bot dat het bijna pijn doet. Ik zal dus een ander soort geschut op mijn stiefzoon moeten loslaten, ook al heb ik voorlopig nul komma nul strategie voor ogen… Iemand een ideetje? En Jaklin, maak je geen zorgen over Harry en mijn situatie, dat komt helemaal goed. Focus jij je maar op de jouwe. Wat zou je ervan denken om op zo’n ‘gestolen moment onder tafel net dan oogcontact te maken en dat secondenlang vol te houden? Meer niet, gewoon uittesten of jouw Benny als eerste wegkijkt... Dan weet je dat je hem hebt. Ik ben heel benieuwd hoe je stiefzoon reageert als je dat de volgende keer tijdens het eten doet. Durf je dat aan? Nu ja, ik wens je nu al heel veel succes?"

Diezelfde avond kwam er van niemand nog een reactie, maar de volgende morgen was Jaklin er wel al vroeg met een uitgebreid antwoord.

"Oef... Ik zit hier gewoon met rode wangen achter mijn scherm,” begon ze. “Wat een warm welkom! Bedankt dames! Deze chatgroep voelt echt als een warme deken, ook al zijn jullie verhalen misschien een stuk pikanter dan de mijne. Annelies, dat vork-trucje... Ik weet niet of ik dat zou kunnen zonder keihard te gaan giechelen van de zenuwen, maar ik snap die adrenaline-kick echt heel goed. En Karin, jij vraagt of ik dat oogcontact aandurf... Mijn hart slaat al over bij de gedachte. Benny is een beetje een dromerig type, veel bezig met zijn studie en muziek, maar hij heeft van die diepe, donkere ogen die je echt lijken te scannen. Gisteravond, toen ik hem een kop thee bracht op zijn kamer, keek hij me even heel indringend aan toen ik de mok overhandigde. Onze vingers raakten elkaar een fractie van een seconde aan en ik voelde gewoon een schokje. Ik keek natuurlijk meteen weg en begon over het weer te praten. Echt heel suf, dat weet ik, maar die uitdaging van jou... Ik ga het proberen. Vanavond bij het eten zal ik hem die enkele seconden langer blijven aankijken. Oh jee, ik knijp hem nu al, maar nu ik me door jullie gesteund voel, moet ik dat toch maar eens doen. Trouwens, het vertrouwen wat ik bij jullie voel, maakt dat ik graag nog iets meer over mij en mijn situatie wil vertellen. Mijn man is cardioloog in het UZ Antwerpen en draait daar onwaarschijnlijk veel uren. Zelf ben ik huisarts en dus begrijp ik beter dan wie ook dat hij er wil zijn voor zijn patiënten, maar toch… Af en toe een beetje meer tijd voor zijn gezin zou ik toejuichen. Verder wil ik best bekennen dat ik elke stiefmoeder die mij met ‘het probleem’ waar wij mee zitten zou consulteren, per direct naar een bekwame psycholoog zou doorverwijzen. Alleen lukt het me niet om voor mezelf die deontologisch verantwoordde keuze te maken. Benny is mij te lief en in al zijn o zo jonge onschuld té verleidelijk. Binnen het kader van de door mijn man veel te weinig ingevulde fysieke behoeften fantaseer ik er op los hoe ik mijn stiefzoon de kunst van het vrijen bijbreng. Dat niemand van jullie mij om die ‘ziekelijke fantasie’ veroordeelt, maar me hierin juist steunen, vindt ik zo bijzonder, lieve chatvriendinnen… Dankjewel daarvoor en laat ik vooral niet langer preuts doen. Bij deze voeg ik toch maar een foto toe.”

Zodra ik haar foto op schermgrote ging bekijken, stokte mijn adem echt heel even. Mijn eerste gedachte was ‘Wauw, wat een vrouw..!’ Met haar 37 lentes was Jaklin werkelijk een adembenemende verschijning. Onbewust had ik waarschijnlijk een klinische, strenge arts verwacht, maar deze foto, overduidelijk genomen in haar consultatieruimte, veegde elk clichébeeld van een strenge dokter per direct van tafel. Er lag zo'n fascinerende, intelligente glans in haar ogen dat je meteen gevangen werd door haar warmhartige blik. Die witte doktersjas stond haar fantastisch, maar de bordeauxrode blouse eronder gaf haar pas echt een waanzinnige uitstraling. Deze Jaklin was zondermeer een zeldzame combinatie van pure klasse en schoonheid. Ik kon alleen maar hopen dat die 20 jaar jongere stiefzoon van haar heel snel zou beseffen wat voor een bofkont hij was omdat zijn echt wel ‘lekkere’ stiefmoeder haar zinnen op hem had gezet.

Net toen ik wilde afsluiten, kwam er een bericht binnen van Monique. Ze excuseerde zich dat ze niet eerder had kunnen tussenkomen. Ondertussen had ze wel alles gelezen en wenste ze alsnog te reageren op wat Jaklin had gepost.

“Jaklin, ik ben Monique en jouw verhaal trekt me nu echt over de streep om ook iets te zeggen,” begon ze. “Meid, die 'dromerige' types zijn vaak de gevaarlijkste! Omdat jouw Benny zoveel met muziek en studie bezig is, heeft hij waarschijnlijk een hele sterke intuïtie. Geloof me, die voelen die spanning van een vrouw dondersgoed aan, ook al zeggen ze niets. Dat schokje bij die kop thee? Dat was allicht geen toeval, maar ‘elektriciteit’ tussen jullie als ik het goed interpreteer. Zelf ben ik ook van de subtiele aanpak. Ik zorg er vaak voor dat ik net iets te 'losse' kleding draag als ik Dries wat te drinken breng op zijn kamer... Even bukken om iets op te pakken en dan die blik van hem vangen, weet je wel. Uiteraard strookt dat deontologisch verantwoordelijkheidsgevoel wat je als arts meedraagt niet in dat plaatje, maar dan nog ben jij ook gewoon een vrouw van vlees en bloed zoals wij allemaal. In die zin wil ik graag voor jouw dé alternatieve psychologe zijn die je adviseert om er vol voor te gaan en jouw jonge stiefzoon alle geneugten van het vrijen te laten ervaren. In die zin vind ik het stoer en een ferme stap voorwaarts dat je de uitdaging van Karin aanneemt! Dat oogcontact is de sleutel. Als hij niet meteen wegkijkt, weet je dat het spel van verleiding officieel begonnen is. Ik zit vanavond in gedachten bij jou aan tafel, hoor!”

Met dat niet verkeerd te interpreteren advies van Monique aan Jaklin bleek onze eerste gezamenlijke chatconversatie afgerond. Deze gespreksronde had in hoofdzaak rond Jaklin gedraaid, maar in de dagen die volgden kreeg ieder van ons een keer de hoofdrol in een chatsessie toebedeeld. We leerden elkaar zoveel beter kennen, maar evengoed was het boeiend om ieders specifieke leefsituatie te ontdekken. Ergens stonden we er allemaal toch net iets anders in. Wat voor mij bijvoorbeeld veel minder speelde dan voor de vijf andere dames was de uithuizigheid van de echtgenoot. Harry draaide als hoofdverpleger in het ziekenhuis occasioneel wel eens een nachtje, maar in vergelijking met mijn chatgenoten was dat verwaarloosbaar. De man van Annelies spande op dat vlak écht wel de kroon. Als zelfstandig vrachtwagenchauffeur sliep haar man meestal maar één nacht in de week thuis, meestal in het weekend. Nu ja, Linda was er niet veel beter aan toe. Haar man werkte als ingenieur op een booreiland, in een systeem van zes weken op zee, gevolgd door twee weken thuis. In vergelijking met hen had ik over Harry’s nachtelijke afwezigheid niet te klagen.

Uiteraard bleef het niet te blussen verlangen om minstens één keer intiem te zijn met onze respectievelijke stiefzoon het cement wat ons had samenbracht, maar dat we elkaar zo vanzelfsprekend én zo gedreven zouden steunen in ons gemeenschappelijk streven naar ‘verboden intimiteiten,’ dat had ik nooit durven dromen.

Die eerste week ging in hoofdzaak op aan kennismaken en elkaar aftasten. Al na enkele dagen trok Sandra zich terug, maar wel pas nadat ze de link naar haar privé chat met ons had gedeeld. Wel zou ze blijven meelezen. Verder wenste Sandra ons allemaal heel veel succes en verzekerde ons nogmaals dat we met al onze vragen of verzuchtingen terecht konden bij de ervaringsdeskundige ‘tante Sandra…’

Na die eerste week transformeerde onze ‘Zoekende-Stiefmoeder-Chat’ als vanzelf in een digitaal handboek voor verleiding. Wat begon met onschuldige adviezen, zoals het subtiel zoeken van fysieke nabijheid in de keuken of het vragen om hulp bij een rits aan de achterkant van een jurk, verschoof al snel naar gedurfder terreinen.

Wij vrouwen jutten elkaar op en al snel regende het tips over 'toevallig' openstaande badkamerdeuren, het dragen van net iets te uitdagende loungekleding binnenshuis, en het strategisch misbruiken van het wasgoed.

Eerst waren er de 'vrij-onschuldige' opstapjes om fysieke nabijheid af te dwingen, zoals samen op de bank een film kijken als de echtgenoot er niet was of al sliep. Ook klagen over een stijve nek om een massage uit te lokken, was een van de suggesties die voorbijkwamen. Vragen om een strakke pot open te draaien, of om iets zwaars op te tillen, behoorden ook tot die categorie.

Daarna werd ‘de tactiek’ meer visueel en met enige psychologisch insteek. We deelden tips over het 'vergeten' van een bh onder een los topje of het dragen van net te korte badjassen op de overloop en het bewust creëren van geheimpjes met de stiefzoon om zijn vader buiten te sluiten. Subtiele opmerkingen maken over zijn volwassen wordende lichaam, zijn stem, of hoe goed hij rook, was een idee wat ook meermaals voorbij kwam. Eigenlijk was het een constante stroom van suggesties die allemaal rondom één doel cirkelden, namelijk de afstand verkleinen, zodat ‘de grens’ definitief zou vervagen. Allemaal leuk en aardig, maar hoewel een paar dames wel een ‘klein succesje’ boekten, had dat alles geen invloed op Toms houding ten opzichte van mij. Wat ik ook probeerde, mijn stiefzoon leek wel immuun voor mijn subtiele initiatieven. Er zou een veel grover geschut nodig zijn om Tom geïnteresseerd te krijgen in mij en dat bekende ik ook in de chat.

Het was Monique die daar als eerste op reageerde en met een suggestie kwam die ik gelijk zag zitten. Direct besloot ik om nog diezelfde avond tot actie over te gaan. Tijdens het sorteren van de was legde ik, zoals Monique het had voorgesteld ‘per ongeluk’ mijn enige Hunkemöller slipje, als tweede in de stapel zwarte onderbroeken van mijn stiefzoon. Het was een zwarte, naadloze string, waarvan ik een van de bandjes tussen zijn opgevouwen onderbroek plooide. Ik testte het even uit en het werkte. Zodra mijn stiefzoon de bovenste slip van de stapel zou nemen, kwam mijn piepkleine broekje vanzelf mee. Mijn slipje niet opmerken was op die manier onmogelijk en ik was gelijk nieuwsgierig naar de reactie van Tom.

Het antwoord liet niet lang op zich wachten. De volgende avond, toen mijn man voorstelde om te gaan slapen, liep ik eerst nog snel langs de wasplaats om de wasmachine op te starten. Het was daar dat ik mijn zwarte ‘Hunkemöller-bilsnaar’ terugvond in de wasmand. Toen ik mijn piepkleine broekje door mijn vingers liet glijden, zag ik het meteen. Aan de binnenkant van het bescheiden zwarte kruisje zat wel degelijk een harde korst van opgedroogd mannenvocht.

Gelijk kreeg ik al een idee voor een spannende, volgende stap. Dit broekje ging ik pas wassen nadat ik mijn stiefzoon er mee geconfronteerd had. Terwijl ik me al een idee vormde hoe ik dat ging aanpakken, sloop daar een vraag zó ongezien krachtig doorheen, dat ik ze niet kon negeren… Zou Tom dit broekje alleen maar om zijn pik gewikkeld hebben tijdens het masturberen, of had hij het aangetrokken en zat hij er met zijn hele ‘hebben en houden’ in toen hij zijn zaad in mijn slipje loosde..? Onbedoeld maakte ik mezelf een voorstelling van die laatste optie en als de wiedeweerga schoot mijn schoot in lichterlaaie. Een binnenbrand die smeekte om geblust te worden en nadat ik de wasmachine opgestart had, trippelde ik bijna in looppas naar de slaapkamer.

In het zachte licht van de gedimde lampen zag ik, vanaf de gang, Harry in zijn ondergoed op de rand van het bed zitten. Hij staarde naar zijn handen, zijn schouders licht gebogen. Ik stapte de kamer binnen en zag meteen de spanning in zijn rug. Mijn hart smolt, maar evengoed voelde ik ook een bekend steekje van bezorgdheid. Was Harry er mentaal wel klaar voor om mij vanavond te geven waar ik door die foute gedachtegang in het washok zo’n nood aan had? Ik liep naar hem toe en legde mijn handen op zijn schouders om de stress weg te masseren.

"Hey," fluisterde ik, terwijl ik mijn lippen zachtjes in zijn nek drukte. "Kijk me eens aan, schat."

Harry draaide zich naar me toe en zuchtte diep. "Het spijt me, Karin. Mijn lichaam werkt gewoon weeral niet mee."

"Harry… Niet doen!" zei ik, vastberaden maar liefdevol. Ik pakte zijn handen en trok hem zachtjes mee naar het midden van het bed, waar we geknield tegenover elkaar gingen zitten, met onze benen in elkaar gevlochten. "We zijn hier samen, dus zit daar maar niet mee. Onze intimiteit is zoveel groter dan alleen dat ene kunstje."

Het was alsof de prestatiedruk als een zware deken van zijn schouders viel, want er ontstond direct een warme, speelse, energie tussen ons. Ik reikte achterwaarts, pakte een flesje massageolie van het nachtkastje en warmde een paar druppels op tussen mijn handpalmen. Het zachte, kruidige aroma van lavendel en sandelhout vulde direct de ruimte.

Ik begon bij Harry’s borstkas. Mijn handen gleden in trage, cirkelende bewegingen over zijn huid. Terwijl ik voelde hoe elke spier onder mijn vingers ontspande, voelde ik ook mijn eigen onrust wegzakken. Dit was wat we nodig hadden, gewoon aanraken, zonder een voorafgaand plan. Harry sloot zijn ogen en genoot zichtbaar van de pure verwennerij.

Zodra hij zijn ogen weer opende, zag ik die bekende, ondeugende vonk van weleer terug en gelijk pakte hij het flesje van me over.

"Nu ik," fluisterde hij met een lage stem.

Ik draaide me om en voelde de heerlijke, warme olie op mijn rug. Met zijn sterke handen masseerde hij me van mijn schouders tot mijn onderrug. Ik slaakte een zachte zucht van tevredenheid en leunde achterover tegen zijn borst, maar terwijl de fysieke ontspanning intrad, begon er in mijn hoofd een stemmetje te knagen.

‘Is dit niet te eenzijdig?‘ vroeg ik me plotseling af. Ik genoot hier absoluut van, maar hoe was dit voor hem? Voelde hij zich niet tekortgedaan door zo te focussen op mijn plezier, terwijl zijn eigen lichaam hem in de steek liet?

Ik probeerde de ademhaling van mijn man te peilen, zoekend naar een teken van frustratie of misschien een soort van plichtsbesef. Toen Harry me steviger vastpakte en zijn duimen zachtjes in mijn schouders drukte, voelde ik in zijn bewegingen echter geen greintje bitterheid. Zijn aanraking was juist enorm gul én heel erg aanwezig. Ik realiseerde me dat dít zijn manier was om dichtbij mij te zijn en dat mijn genot hem juist een gevoel van mannelijkheid en succes gaf. Mijn schuldgevoel smolt langzaam weg en maakte plaats voor een diep gevoel van dankbaarheid. We hoefden de weegschaal niet perfect in balans te houden, want dit voelde aan als ónze eigen balans.

Vanzelf moest ik lachen toen Harry toevallig een kittelig plekje raakte in mijn zij en de laatste restjes serieuze gedachten verdwenen op slag. Schaterend draaide ik me snel om, waardoor we samen rollend en stoeiend plat op het bed belanden. Harry lag half boven mij, steunend op zijn ellenbogen. Onze gezichten waren slechts centimeters van elkaar verwijderd. De oorspronkelijke frustratie was volledig verdwenen, vervangen door een diepe, vrolijke verbondenheid.

"Je bent zo mooi, Karin" fluisterde Harry, terwijl hij een pluk haar achter mijn oor veegde.

Ik antwoordde niet met woorden, maar sloeg mijn armen om zijn nek en trok hem mee in een diepe, gepassioneerde zoen. Onze lippen bewogen hongerig, maar zonder haast. Zonder de druk van een penetratie verkenden we elkaars lichamen op een andere, maar even intense manier. Mijn handen gleden onder zijn shirt en streelden de stevigheid van zijn rug. Zijn handen dwaalden over mijn heupen en trokken me steviger tegen zijn lijf aan.

We rolden op onze zij, lepeltje-lepeltje, met Harry warm tegen mijn rug aan. Zijn ademhaling was als een warm briesje in mijn nek, terwijl zijn hand langzaam over mijn buik naar omlaag gleed. Zijn tedere vingers deden precies wat ze moesten doen, juist omdat Harry mijn lichaam zo door en door kende.

"Ontspan maar," fluisterde bij mijn oor, terwijl zijn vingers ritmisch mijn gevoelige plekjes opzochten.

Mijn ademhaling versnelde direct. Ik kantelde mijn hoofd naar achteren, zodat zijn lippen vanzelf mijn hals vonden. Terwijl Harry me met zachte kusjes in mijn nek plaagde, verdapperde hij het tempo in mijn schoot. Het contrast tussen zijn kalme, liefdevolle ademhaling en de zinderende hitte die hij in mij opbouwde, maakte me bijna gek van ongeduld. Ik greep zijn vrije hand achter me en verstrengelde onze vingers in elkaar.

"Oh Harry..." kreunde ik zacht, zodra de spanning in mij zich begon te centraliseren.

"Ik heb je, Karin." antwoordde hij, met een overduidelijke grijns in zijn stem. “Laat je gaan, schat…”

Zijn duim draaide vanaf dan in doelgerichte, perfecte cirkels en precies met de juiste druk. Mijn hele lichaam spande zich aan. De golven van genot zwollen op, steeds groter en intenser. Harry tilde me moeiteloos naar het breekpunt van waaraf geen terugkeer meer mogelijk was. Een felle, rillende schok trok door mijn bekken en verspreidde zich gloeiend heet door mijn hele lijf. Mijn grip op zijn hand was intussen zo strak dat mijn vingerkootjes er helemaal wit van kleurden. Snakkend naar adem gooide ik mijn hoofd achterover tegen zijn schouder, terwijl de opeenvolgende pulsen van een zinderend orgasme me volledig overspoelden.

Zodra de storm langzaam ging liggen, draaide ik me glimlachend en volkomen voldaan om in zijn armen. Ik verborg mijn gezicht in zijn warme hals, lachend en happend naar adem. Harry hield me stevig vast, kuste mijn voorhoofd en liet een diepe, tevreden zucht ontsnappen. We lagen zo een paar minuten in zalige stilte na te genieten, tot de rust overging in onze vertrouwde, speelse sfeer.

"Nou," fluister ik, terwijl ik met mijn vinger cirkeltjes op zijn borstkas tekende. "Dat was absoluut een tien met de griffel voor vingerbekwaamheid, meneer Harry."

Mijn man grinnikte zacht en de trilling in zijn borstkas voelde heerlijk aan tegen mijn eigen lijf.

"Dankjewel,” gniffelde hij. “Ik doe tegenwoordig aan vinger-fitness. Een speciaal trainingsprogramma, wist je dat niet?."

Ik keek omhoog en kneep hem zachtjes in zijn zij. "Oh echt? Is dat inclusief die kietel-aanvallen van daarnet? Volgens mij stonden die niet eens in het draaiboek."

"Dat was een tactische afleidingsmanoeuvre," fluisterde hij met een geheimzinnige blik, waarna hij een kus op het puntje van mijn neus plantte. "Om de spanning op te bouwen, weet je wel... Geef toe dat het werkte."

"Het werkte absoluut," glimlachte ik, terwijl ik me nog dichter tegen hem aan nestelde. "Wie heeft er eigenlijk een traditionele handleiding nodig als de improvisatie zoveel leuker is?"

"Precies," fluisterde Harry, terwijl hij zijn arm nog wat steviger om me heen plooide. "Wij schrijven gewoon onze eigen handleiding."

Ik legde mijn hoofd op zijn borst en luisterde naar het rustige, regelmatige ritme van zijn hartslag. De fysieke storm was dan wel gaan liggen, maar in de stilte die volgde, merkte ik dat mijn brein nog een laatste restje bevestiging zocht. Het stemmetje van daarnet was stiller, maar niet bepaald helemaal weg. Ik wilde zo graag zeker weten dat hij zich op dit moment net zo gelukkig en voldaan voelde als ik.

Alsof hij gedachten kon lezen, verschoof Harry zijn hand van mijn heup naar mijn rug en met trage, sussende bewegingen begon hij mijn huid te strelen.

"Karin?" fluisterde hij zacht in het schemerdonker.

"Ja?" Ik keek omhoog, mijn kin steunend op zijn borst.

Hij glimlacht teder en ondanks het gedimde licht, herkende ik de oprechte warmte in zijn blik. "Ik meende het daarnet hè, zei Harry zacht. “Het is zo ontzettend fijn om jou zo te zien genieten… Schat, jij bent echt op je allermooist in die momenten waarop ik jou zie loslaten.”

Er viel een korte pauze waarin ik hem met een krop in de keel alleen maar aankeek. "Vind jij het echt niet... eenzijdig?" vroeg ik uiteindelijk zachtjes, net alsof ik het breekbare moment niet wilde verstoren. "Lieverd, ik wil niet dat jij het gevoel krijgt dat het alleen maar om mij draait."

Harry schudde zijn hoofd en drukte een warm kusje op mijn neus. "Totaal niet, lieverd... Geloof me nu maar, jouw plezier is niet eenzijdig voor mij. Jou zo jachtig horen ademen, het voelen hoe jij reageert op mijn aanraking, het mogen beleven hoe jij jezelf aan me toevertrouwd, net zo lang tot er geen weg terug meer is… Dat alles geeft mij juist een enorm gevoel van verbondenheid. Het maakt me trots dat ik jou dat nog wel kan geven, want dat ís voor mij seks, Karin. Het is onze eigen manier geworden om de liefde te bedrijven en ik had het vanavond alweer voor geen goud willen missen."

Zijn woorden landden precies op de juiste plek. Het laatste restje twijfel in mijn achterhoofd loste op als sneeuw voor de zon. Een diepe, warme rust stroomde door me heen. Ik vermoedde het wel, maar het hardop horen uit zijn eigen mond was precies de tedere bevestiging die mijn geest nog nodig had.

"Dank je, Harry," fluisterde ik, terwijl ik mijn armen strak om zijn middel sloeg. "Ik hou zoveel van jou."

"Ik ook van jou, Karin,” zei Harry, ondertussen naar de schakelaar van licht reikend. ”Slaap lekker, lieverd.

“Ja, slaap lekker, schat."

Met zijn geruststellende woorden in mijn achterhoofd en de vertrouwde warmte van zijn lichaam tegen het mijne, sloot ik mijn ogen. Deze avond was perfect… Of toch bijna, want gelijk met dat het pikdonker werd in de kamer, kwam het besef keihard binnen dat ik niet helemaal eerlijk was geweest tegenover mijn man. Ondanks onze intense verbondenheid tijdens de voorbije minuten én het feit dat ik me meer dan voldaan voelde, lag mijn bovengemiddelde zin om vanavond te vrijen in oorsprong niet bij mijn man. De hoogst opgewonden verlangens waarmee ik bij Harry in bed kwam, waren gek genoeg toe te schrijven aan een minuscuul Hunkemöller stringslipje, wat ik beneden onder de wasmand had verstopt. Mijn meest sexy broekje, waarin mijn stiefzoon eerder op de dag het resultaat van zijn lust had geloosd en daar ging ik Tom morgenvroeg sowieso mee confronteren. Het was pas nadat ik beslist had hoe ik die confrontatie precies ging aanpakken, dat ik uiteindelijk de slaap alsnog kon omarmen…

Trefwoord(en): Stiefmoeder, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!