Jeetje Danny,

Heb je het verdorie weer voor elkaar. Zit ik hier weer te snotteren.

Dit hoort er zeker ook bij!!

Mooi gedaan.


Rick

Wow Danny, wat een emtioneel deel was dit, ook hier tranen in mijn ogen, je bent toch echt een van de meest bijzondere schrijvers hier. Petje af!

ik hielt het droog en genoot gewoon van een heel mooi ontroerend deel..
Maar die laatste alinea... als nog alles nat hier...

Wat een verschrikkelijk mooi deel weer, over hoe verschrikkelijk het leven kan zijn.

Bedankt voor het schrijven.

Danny, heel mooi geschreven. Ja, de dood maakt nu een maal een deel uit van het leven. Je komt en gaat, beide staan vast, maar ook weer niet. En toch praten we meer over het begin, dan over het einde. Als of we voor het laatste bang moeten zijn, gek eigenlijk. Want zolang we over die persoon praten, zolang is die er nog. Je bent pas dood en weg als men niet meer over je praat. Klinkt misschien betweterig, maar zo voelt het voor mij. Oja, de 10+++ die is er weer.

Zoveel tristesse, maar dat hoort inderdaad ook bij het leven. Prachtig vervolg alweer.

Wat een emotionele aflevering. Je leeft al lezend naar het onvermijdelijke einde van Lars... Hoe triest voor Nick, die het al eens met zijn eigen moeder meemaakte en nu voor Kelly, die het nu van heel dichtbij gaat moeten verwertken.
Gevoelig geschreven. Complimenten.

Fuck man

Wow tranen in mijn ogen

Wat een mooie reeks is het toch en wat kun je ontzettend goed schrijven. Heb dit deel met tranen in de ogen gelezen.

Fijn dat je van het leven geniet!!