Door: Maarten
Datum: 28-05-2026 | Cijfer: 9.5 | Gelezen: 744
Lengte: Lang | Leestijd: 16 minuten | Lezers Online: 36
Trefwoord(en): Moeder, Therapie, Verlangen, Zoon,
Lengte: Lang | Leestijd: 16 minuten | Lezers Online: 36
Trefwoord(en): Moeder, Therapie, Verlangen, Zoon,
Ik zit bij de dokter in de wachtkamer en voel me enorm opgelaten. Ga ik de dokter daadwerkelijk vertellen waar ik mee zit? Ik schaam me kapot en dwing mezelf niet te gaan huilen. Niet weer. Ik zucht diep en staar door het raam naar buiten. Zal ik maar gewoon weggaan? Nu kan het nog. Ik heb de assistente door de telefoon gezegd dat het persoonlijk is wat ik met de dokter wil bespreken. Dus niemand weet nog van mijn geheim. Ik kan nog weglopen…
“Janet?” zegt mijn dokter, Sandra Schuttenhorst, en kijkt me vriendelijk uitnodigend aan. Oh mijn god, ik kan niet meer terug. Ik haal diep adem en geef haar een hand in het voorbij gaan. Eenmaal in de kamer, zit ze achter haar bureau en ik ervoor. Ze wacht even zegt dan: “Wat kan ik voor je doen, Janet?” Ik haal weer diep adem en zucht. “Waar moet ik beginnen, dokter…” zeg ik en durf haar niet in haar ogen te kijken. Sandra wacht tot ik verder vertel.
“Ik maak me zorgen om mijn gevoelens…” zeg ik ter inleiding en moet me inhouden niet te gaan huilen. “…mijn gevoelens voor Marc, mijn zoon…” Ik snif en zoek nerveus mijn pakje zakdoekjes. Sandra pakt ergens een doos tissues vandaan en houd me die voor. Ik dep mijn vochtige ogen en snotter nog wat voor ik verder ga. “Ik ehh… raak opgewonden van Marc…” gooi ik eruit en durf Sandra nog steeds niet aan te kijken.
“Wil je een glaasje water?” vraagt Sandra taktisch waarop ik dankbaar knik. Alles om de voor mijn gevoel veroordelende blik van de dokter te mijden. Even later sip ik een slokje water. “Janet, het is niet onnatuurlijk dat je meer dan liefdevolle gevoelens voor je kinderen hebt. Het gaat er om wat je met die gevoelens doet. Hoe ga je er mee om?” vraagt ze op meelevende toon. Ik zucht diep en vertel verder.
“Eerst negeerde ik het, vond ik het stom en onvolwassen. Marc is immers pas zestien dus waarom zou ik gevoelens voor hem hebben. Ik dacht ook dat het wel over zou waaien en deed er niets mee…” zeg ik en denk aan het vervolg. “En toen?” vraagt Sandra. “Het waaide niet over. Ik begon over hem te dromen en hoe meer ik dat probeerde te verdringen, des te sterker leek het terug te komen…”
Ik stort mijn hele hart uit bij mijn dokter. Over mijn opwinding, hoe ik hem voor me zag als ik met mijn man seks had, dat ik met mezelf speelde terwijl ik aan hem dacht. En dat ik mezelf erop betrapte dat ik hem probeerde bloot te treffen in de badkamer.
“En hoe gaat Marc er mee om?” vraagt Sandra. Ik vertel haar dat hij in het begin natuurlijk niets door had maar dat het nu op een punt is gekomen dat hij mijn aandacht voor hem wel leuk vindt. Dat hij zich bloot aan mij toont als ik onder de douche vandaan kom en hij zogenaamd niet door heeft dat ik in de badkamer ben. En daarmee besluit ik ook mijn verhaal dat ik me zorgen maak hoe het verder gaat verlopen.
“Allereerst dank ik je voor je vertrouwen, Janet. Ik begrijp heus wel dat het niet makkelijk is mij dit allemaal te vertellen. Hoe wil je dat ik je help?” vraagt ze. Ik staar naar mijn glas water. Wat zijn mijn opties? “Ik wil dat mijn gevoelens voor hem normaal zijn en dat ik niet continu aan hem denk. Dat is toch niet normaal?” vraag ik, zoekend naar bevestiging.
“Ik heb geen pilletje of behandeling voor je waarmee ik je kan helpen. Ik zie twee mogelijkheden voor je. De een is dat ik je doorverwijs naar een psycholoog of seksuoloog. Wellicht kunnen ze jou behandelen. Een alternatief is groepstherapie. Dan kan je met vrouwen praten die in soortgelijke situaties zitten. Gewone mensen waar je mee in gesprek gaat. Ik ken de begeleidster van de groep; zij is heel kundig en heeft veel mensen geholpen. Aan jou de keus…”
“Eh, die groepstherapie, hoe gaat dat?” vraag ik nerveus. Sandra legt het uit en geeft me een telefoonnummer als ik aangeef wel wat te zien in deze oplossing. De dokter geeft me bij hoge uitzondering een knuffel en knijpt me bemoedigend in mijn arm. “Je kan ieder moment stoppen en eventueel bij me terugkomen voor de andere oplossing…” zegt ze. Ik bedank haar en voel me opgelucht als ik weer buiten sta. Poe, nu is er één iemand die mijn geheim kent. Gelukkig heeft die beroepsgeheim.
—
Ik bel met Mona, de groepstherapeute en leg schoorvoetend uit waarvoor ik bel. Ze nodigt me uit voor een persoonlijk gesprek waarbij we in een vertrouwde omgeving kunnen praten. Ik slik en voel me toch vreemd dat ik deze stap zet. Sandra ken ik, maar deze vrouw is voor mij een totaal onbekende. Ga ik mijn privéleven met haar delen?
Een paar dagen later spreken we af in een kantorencomplex waar je ruimtes kan huren. Ik meld me bij de balie en wordt even later opgehaald door een vrouw van midden veertig, bruin lang haar en een sportief figuur. Ze gaat me voor naar een ruimte die sfeervol is ingericht met een bank, tafel, fauteuil en een soort keukentje met diverse gemakken. Mona biedt me een kop thee aan en dan gaan we zitten. De verlichting is sfeervol en de ramen zijn geblindeerd, behalve datgene dat uitzicht biedt op een vijver met fontein.
“Kon je het makkelijk vinden?” vraagt Mona inleidend terwijl we op de bank plaats nemen met een kop thee. Nadat ik haar antwoord heb gegeven, neemt Mona de leiding. “Janet, ik zou graag even wat formaliteiten met je willen bespreken voor we ook maar beginnen met jouw verhaal. Ben je daar okee mee?” vraagt ze en kijkt me vragend aan. Ik knik en ben nieuwsgierig.
“Goed, ten eerste heet ik niet echt Mona maar ben ik genoodzaakt een schuilnaam aan te nemen. Het zal je zo duidelijk worden waarom. Ten tweede moedig ik al mijn deelnemers aan om hetzelfde te doen zodat er nooit problemen kunnen ontstaan. En geloof me, dat is in het verleden wel gebeurt. Het is ook de reden waarom ik deze ruimte huur voor de eerste afspraak…” Ze houdt even in om mijn reactie te peilen. Het klinkt nogal serieus.
Mona vertelt dat ze me een geheimhoudingsverklaring wil laten tekenen waarvoor ik wel mijn echte naam en identificatie moet gebruiken. Die verklaring zal echter bij haar in de administratie worden opgenomen en nooit door iemand anders worden geraadpleegd. Maar voor ze me het laat tekenen, vertelt ze verder over de therapie.
“Maar meer over de groep en wat ik jullie vrouwen te bieden heb. Ten eerste hebben alle vrouwen gemeen dat ze meer dan liefde voelen voor hun kind of andersom. Of meerdere kinderen. Soms is ook een mannelijke partner betrokken, maar die zijn niet welkom in deze groep. Die keuze heb ik gemaakt omdat ik me niet voldoende kan inleven in de gevoelens van mannen. Ik ben dit werk gestart omdat ik zelf ooit in dezelfde situatie verkeerde en toen geen passende oplossing kon vinden. Ik heb toen als afgestudeerd seksuologe studie gedaan naar het onderwerp en me er behoorlijk in verdiept.” Mona neemt een slok van haar thee en laat me de intro verwerken. Het idee dat ze in dezelfde situatie verkeerde maakt me nieuwsgierig.
“De huidige groep bestaat uit 5 vrouwen tussen de 35 en 45. Hun achtergrond verschilt en het is goed daar altijd rekening mee te houden. In het algemeen geldt dat sommige vrouwen een vrije opvoeding hebben gehad, andere een strenge. De een heeft met geweld te maken gehad en de andere met verleiding of verdovende middelen.” Mona neemt weer de tijd om het in me op te nemen.
“De groep valt grofweg te verdelen in één van de drie A’s: Afwijzing, de groep die de gevoelens voor hun kinderen veroordelen en een manier zoeken om het veranderen. Acceptatie, dat zijn de vrouwen die willen leren accepteren dat ze de gevoelens hebben en het een plek willen geven in hun leven. Zij vinden vrede in het feit dat ze opgewonden raken zonder verdere gevolgen voor hun gezin. En als laatste is er Aanmoediging. Dat zijn de vrouwen die een manier zoeken om hun gevoelens te uiten en ze met hun kinderen te delen.” Mona kijkt me aan en wacht op een reactie.
“Aanmoediging?” zeg ik verbaasd. Mona lijkt die reactie wel te verwachten. “Bijna iedereen die bij de groep komt, is van mening dat zij bij de groep Afwijzing horen. Maar na diverse gesprekken, waaronder individuele coachingsgesprekken met mij, merken ze dat ze meer willen dan afwijzing. Maar het is aan ieder voor zich om uit te zoeken wat ze wil. Het unieke van deze groep is dat van alles besproken kan worden zonder veroordeling. Dat wil zeggen dat meningen wel kunnen verschillen maar dat hier geen vervelende consequenties aan verbonden zijn. Iedereen beseft dat zij zelf ook in de andere groep hadden kunnen zitten.” Ik kan me niet voorstellen van groep te veranderen.
Mona wil weten of dit me afschrikt of dat ik nog steeds interesse heb. Aangezien ik een oplossing zoek voor mijn situatie, ga ik akkoord met het idee dat ik altijd op kan stappen. Als ik vraag hoeveel de therapie kost en of het vergoed wordt door de zorgverzekering, glimlacht Mona. “Het is gratis maar een vrije donatie is altijd welkom. Er zijn in het verleden gulle gevers geweest die me het vertrouwen geven dat ik dit gratis kan blijven doen. Bovendien heb ik mijn werk als seksuologe naast deze groepssessies. Ik ben aangenaam verrast.
“Dan zou ik graag willen dat je het formulier tekent zodat ik jouw verhaal in vertrouwen kan horen.” Ik slik en besef dat ik het echt ga doen. Ik teken het formulier en geef het Mona. Bij de vraag ‘Wat is je schuilnaam?’ vul ik ‘Jane’ in. Vervolgens kijkt Mona me vriendelijk aan. “Vertel me wat je me op dit moment wil vertellen en voel je nergens toe verplicht…” zegt ze vrij. Ik denk even na wat ik wil vertellen.
“Ik ben getrouwd met Maarten en we hebben samen een zoon, Marc. Hij is zestien. Sinds een aantal maanden zijn mijn gevoelens voor hem gegroeid. We knuffelen en stoeien al vanaf jongs af aan maar nu hij zich begint te ontwikkelen, merk ik dat het wat met me doet. Ik zag hem opeens niet meer als kind maar als aantrekkelijke jongeman. Ik merkte dat ik aan hem dacht als ik in bed lag. Ik werd opgewonden en dacht dat het eenmalig was. Ik had seks met mijn man maar zag in gedachten Marc die het met me deed. Ik was geschrokken maar voelde daarna nog meer opwinding voor Marc en merkte dat ik me anders naar hem ging gedragen. Tot het punt waarop we nu zijn en hij me zijn blote lichaam wil tonen en ik er ongewoon geil van wordt…” besluit ik. Mona glimlacht alleen maar en complimenteert me voor het lef om haar dit te vertellen. Ze zegt de situatie te begrijpen en is van mening dat de groep een prima plaats voor me is.
“Vanaf nu zal ik je Jane noemen…” zegt Mona. “Bedankt voor je openheid om mij jouw verhaal te vertellen. Ik zal je nu een korte versie van de mijne geven zodat je je niet alleen voelt met je gevoel. Ik heb twee kinderen, een zoon van 22 en een dochter van 20. Ik ben gelukkig getrouwd en had een soortgelijke ervaring als jij met mijn zoon toen die 17 was. Ik zocht een manier om die gevoelens te laten verdwijnen maar hoe meer ik er tegen vocht, des te wilder leken ze te worden. Vervolgens hoopte ik dat ik het een plaats kon geven door de opwinding te accepteren. Ik werd opgewonden van zijn geknuffel en accepteerde het dat hij me graag zijn stijve piemel wilde laten zien als ik stond te douchen. De seks met mijn man was fantastisch en ik ben nog nooit zo heerlijk klaargekomen met het beeld van mijn zoon in gedachten. Ik dagdroomde zelfs over seks met mijn zoon en man tegelijk. Op een dag trof ik mijn zoon aan met mijn dochter in bed. Zij was pas 15 en giechelde toen ik binnenkwam. Ik ben toen heel boos op hem geworden en dreigde het mijn man te vertellen. Hierop kwam hij het bed uit met een enorme stijve. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hij kwam vlak voor mijn neus staan en zei doodleuk dat hij een probleem had en dat ik moest kiezen of ik of mijn dochter het zou oplossen. Ik ben kwaad geworden en heb hem de kamer uitgestuurd. Die avond heb ik het met mijn man besproken. Hij hoorde het verhaal ongelovig aan en zei dat ik seksuologe was en dat ik een oplossing moest zoeken. Het was niet zijn expertise. Lekker makkelijk. Nou, die oplossing kwam er maar laat ik er in dit stadium niet op ingaan.” Ik was enorm nieuwsgierig naar die oplossing maar Mona ging me die nu niet vertellen, merkte ik.
“Oh wauw…” zei ik alleen maar. Mona glimlachte. “Even terug naar de groepsbijeenkomsten. Ze zijn op woensdagmiddag om de simpele reden dat veel vrouwen op woensdagmiddag vrij zijn voor de kinderen. Maar de kinderen waar we het over hebben in mijn groep, zitten minimaal in het voortgezet onderwijs. De sessies zijn van half drie tot half vijf en op wisselende locaties. Ik stuur ‘s morgens een appje waar de meeting die dag zal zijn. Dit heeft weer te maken met veiligheid en vertrouwen. Weet in ieder geval dat geen enkele bijeenkomst wordt opgenomen, bekeken of beluisterd. Eventuele aantekeningen doe ik - als het al persoonlijk is - op basis van de schuilnamen. Wat denk je ervan?”
De informatie duizelt me een beetje en het idee echt deel te nemen aan de groep ook. Ik zeg dat de tijd me goed uitkomt en dat ik graag de komende bijeenkomst aanwezig zal zijn. Mona zegt dat ze me persoonlijk een tijdelijk Whatsapp berichtje stuurt op mijn 06 voor de locatie. En daarmee is de afspraak gemaakt. Ik moet comfortabele kleding aantrekken zoals een trainings- of joggingpak of een makkelijke broek. We doen ontspanningsoefeningen en dan is het wenselijk dat je zo relaxed mogelijk bent. Goed, dat lukt me wel.
-wordt vervolgd-
“Janet?” zegt mijn dokter, Sandra Schuttenhorst, en kijkt me vriendelijk uitnodigend aan. Oh mijn god, ik kan niet meer terug. Ik haal diep adem en geef haar een hand in het voorbij gaan. Eenmaal in de kamer, zit ze achter haar bureau en ik ervoor. Ze wacht even zegt dan: “Wat kan ik voor je doen, Janet?” Ik haal weer diep adem en zucht. “Waar moet ik beginnen, dokter…” zeg ik en durf haar niet in haar ogen te kijken. Sandra wacht tot ik verder vertel.
“Ik maak me zorgen om mijn gevoelens…” zeg ik ter inleiding en moet me inhouden niet te gaan huilen. “…mijn gevoelens voor Marc, mijn zoon…” Ik snif en zoek nerveus mijn pakje zakdoekjes. Sandra pakt ergens een doos tissues vandaan en houd me die voor. Ik dep mijn vochtige ogen en snotter nog wat voor ik verder ga. “Ik ehh… raak opgewonden van Marc…” gooi ik eruit en durf Sandra nog steeds niet aan te kijken.
“Wil je een glaasje water?” vraagt Sandra taktisch waarop ik dankbaar knik. Alles om de voor mijn gevoel veroordelende blik van de dokter te mijden. Even later sip ik een slokje water. “Janet, het is niet onnatuurlijk dat je meer dan liefdevolle gevoelens voor je kinderen hebt. Het gaat er om wat je met die gevoelens doet. Hoe ga je er mee om?” vraagt ze op meelevende toon. Ik zucht diep en vertel verder.
“Eerst negeerde ik het, vond ik het stom en onvolwassen. Marc is immers pas zestien dus waarom zou ik gevoelens voor hem hebben. Ik dacht ook dat het wel over zou waaien en deed er niets mee…” zeg ik en denk aan het vervolg. “En toen?” vraagt Sandra. “Het waaide niet over. Ik begon over hem te dromen en hoe meer ik dat probeerde te verdringen, des te sterker leek het terug te komen…”
Ik stort mijn hele hart uit bij mijn dokter. Over mijn opwinding, hoe ik hem voor me zag als ik met mijn man seks had, dat ik met mezelf speelde terwijl ik aan hem dacht. En dat ik mezelf erop betrapte dat ik hem probeerde bloot te treffen in de badkamer.
“En hoe gaat Marc er mee om?” vraagt Sandra. Ik vertel haar dat hij in het begin natuurlijk niets door had maar dat het nu op een punt is gekomen dat hij mijn aandacht voor hem wel leuk vindt. Dat hij zich bloot aan mij toont als ik onder de douche vandaan kom en hij zogenaamd niet door heeft dat ik in de badkamer ben. En daarmee besluit ik ook mijn verhaal dat ik me zorgen maak hoe het verder gaat verlopen.
“Allereerst dank ik je voor je vertrouwen, Janet. Ik begrijp heus wel dat het niet makkelijk is mij dit allemaal te vertellen. Hoe wil je dat ik je help?” vraagt ze. Ik staar naar mijn glas water. Wat zijn mijn opties? “Ik wil dat mijn gevoelens voor hem normaal zijn en dat ik niet continu aan hem denk. Dat is toch niet normaal?” vraag ik, zoekend naar bevestiging.
“Ik heb geen pilletje of behandeling voor je waarmee ik je kan helpen. Ik zie twee mogelijkheden voor je. De een is dat ik je doorverwijs naar een psycholoog of seksuoloog. Wellicht kunnen ze jou behandelen. Een alternatief is groepstherapie. Dan kan je met vrouwen praten die in soortgelijke situaties zitten. Gewone mensen waar je mee in gesprek gaat. Ik ken de begeleidster van de groep; zij is heel kundig en heeft veel mensen geholpen. Aan jou de keus…”
“Eh, die groepstherapie, hoe gaat dat?” vraag ik nerveus. Sandra legt het uit en geeft me een telefoonnummer als ik aangeef wel wat te zien in deze oplossing. De dokter geeft me bij hoge uitzondering een knuffel en knijpt me bemoedigend in mijn arm. “Je kan ieder moment stoppen en eventueel bij me terugkomen voor de andere oplossing…” zegt ze. Ik bedank haar en voel me opgelucht als ik weer buiten sta. Poe, nu is er één iemand die mijn geheim kent. Gelukkig heeft die beroepsgeheim.
—
Ik bel met Mona, de groepstherapeute en leg schoorvoetend uit waarvoor ik bel. Ze nodigt me uit voor een persoonlijk gesprek waarbij we in een vertrouwde omgeving kunnen praten. Ik slik en voel me toch vreemd dat ik deze stap zet. Sandra ken ik, maar deze vrouw is voor mij een totaal onbekende. Ga ik mijn privéleven met haar delen?
Een paar dagen later spreken we af in een kantorencomplex waar je ruimtes kan huren. Ik meld me bij de balie en wordt even later opgehaald door een vrouw van midden veertig, bruin lang haar en een sportief figuur. Ze gaat me voor naar een ruimte die sfeervol is ingericht met een bank, tafel, fauteuil en een soort keukentje met diverse gemakken. Mona biedt me een kop thee aan en dan gaan we zitten. De verlichting is sfeervol en de ramen zijn geblindeerd, behalve datgene dat uitzicht biedt op een vijver met fontein.
“Kon je het makkelijk vinden?” vraagt Mona inleidend terwijl we op de bank plaats nemen met een kop thee. Nadat ik haar antwoord heb gegeven, neemt Mona de leiding. “Janet, ik zou graag even wat formaliteiten met je willen bespreken voor we ook maar beginnen met jouw verhaal. Ben je daar okee mee?” vraagt ze en kijkt me vragend aan. Ik knik en ben nieuwsgierig.
“Goed, ten eerste heet ik niet echt Mona maar ben ik genoodzaakt een schuilnaam aan te nemen. Het zal je zo duidelijk worden waarom. Ten tweede moedig ik al mijn deelnemers aan om hetzelfde te doen zodat er nooit problemen kunnen ontstaan. En geloof me, dat is in het verleden wel gebeurt. Het is ook de reden waarom ik deze ruimte huur voor de eerste afspraak…” Ze houdt even in om mijn reactie te peilen. Het klinkt nogal serieus.
Mona vertelt dat ze me een geheimhoudingsverklaring wil laten tekenen waarvoor ik wel mijn echte naam en identificatie moet gebruiken. Die verklaring zal echter bij haar in de administratie worden opgenomen en nooit door iemand anders worden geraadpleegd. Maar voor ze me het laat tekenen, vertelt ze verder over de therapie.
“Maar meer over de groep en wat ik jullie vrouwen te bieden heb. Ten eerste hebben alle vrouwen gemeen dat ze meer dan liefde voelen voor hun kind of andersom. Of meerdere kinderen. Soms is ook een mannelijke partner betrokken, maar die zijn niet welkom in deze groep. Die keuze heb ik gemaakt omdat ik me niet voldoende kan inleven in de gevoelens van mannen. Ik ben dit werk gestart omdat ik zelf ooit in dezelfde situatie verkeerde en toen geen passende oplossing kon vinden. Ik heb toen als afgestudeerd seksuologe studie gedaan naar het onderwerp en me er behoorlijk in verdiept.” Mona neemt een slok van haar thee en laat me de intro verwerken. Het idee dat ze in dezelfde situatie verkeerde maakt me nieuwsgierig.
“De huidige groep bestaat uit 5 vrouwen tussen de 35 en 45. Hun achtergrond verschilt en het is goed daar altijd rekening mee te houden. In het algemeen geldt dat sommige vrouwen een vrije opvoeding hebben gehad, andere een strenge. De een heeft met geweld te maken gehad en de andere met verleiding of verdovende middelen.” Mona neemt weer de tijd om het in me op te nemen.
“De groep valt grofweg te verdelen in één van de drie A’s: Afwijzing, de groep die de gevoelens voor hun kinderen veroordelen en een manier zoeken om het veranderen. Acceptatie, dat zijn de vrouwen die willen leren accepteren dat ze de gevoelens hebben en het een plek willen geven in hun leven. Zij vinden vrede in het feit dat ze opgewonden raken zonder verdere gevolgen voor hun gezin. En als laatste is er Aanmoediging. Dat zijn de vrouwen die een manier zoeken om hun gevoelens te uiten en ze met hun kinderen te delen.” Mona kijkt me aan en wacht op een reactie.
“Aanmoediging?” zeg ik verbaasd. Mona lijkt die reactie wel te verwachten. “Bijna iedereen die bij de groep komt, is van mening dat zij bij de groep Afwijzing horen. Maar na diverse gesprekken, waaronder individuele coachingsgesprekken met mij, merken ze dat ze meer willen dan afwijzing. Maar het is aan ieder voor zich om uit te zoeken wat ze wil. Het unieke van deze groep is dat van alles besproken kan worden zonder veroordeling. Dat wil zeggen dat meningen wel kunnen verschillen maar dat hier geen vervelende consequenties aan verbonden zijn. Iedereen beseft dat zij zelf ook in de andere groep hadden kunnen zitten.” Ik kan me niet voorstellen van groep te veranderen.
Mona wil weten of dit me afschrikt of dat ik nog steeds interesse heb. Aangezien ik een oplossing zoek voor mijn situatie, ga ik akkoord met het idee dat ik altijd op kan stappen. Als ik vraag hoeveel de therapie kost en of het vergoed wordt door de zorgverzekering, glimlacht Mona. “Het is gratis maar een vrije donatie is altijd welkom. Er zijn in het verleden gulle gevers geweest die me het vertrouwen geven dat ik dit gratis kan blijven doen. Bovendien heb ik mijn werk als seksuologe naast deze groepssessies. Ik ben aangenaam verrast.
“Dan zou ik graag willen dat je het formulier tekent zodat ik jouw verhaal in vertrouwen kan horen.” Ik slik en besef dat ik het echt ga doen. Ik teken het formulier en geef het Mona. Bij de vraag ‘Wat is je schuilnaam?’ vul ik ‘Jane’ in. Vervolgens kijkt Mona me vriendelijk aan. “Vertel me wat je me op dit moment wil vertellen en voel je nergens toe verplicht…” zegt ze vrij. Ik denk even na wat ik wil vertellen.
“Ik ben getrouwd met Maarten en we hebben samen een zoon, Marc. Hij is zestien. Sinds een aantal maanden zijn mijn gevoelens voor hem gegroeid. We knuffelen en stoeien al vanaf jongs af aan maar nu hij zich begint te ontwikkelen, merk ik dat het wat met me doet. Ik zag hem opeens niet meer als kind maar als aantrekkelijke jongeman. Ik merkte dat ik aan hem dacht als ik in bed lag. Ik werd opgewonden en dacht dat het eenmalig was. Ik had seks met mijn man maar zag in gedachten Marc die het met me deed. Ik was geschrokken maar voelde daarna nog meer opwinding voor Marc en merkte dat ik me anders naar hem ging gedragen. Tot het punt waarop we nu zijn en hij me zijn blote lichaam wil tonen en ik er ongewoon geil van wordt…” besluit ik. Mona glimlacht alleen maar en complimenteert me voor het lef om haar dit te vertellen. Ze zegt de situatie te begrijpen en is van mening dat de groep een prima plaats voor me is.
“Vanaf nu zal ik je Jane noemen…” zegt Mona. “Bedankt voor je openheid om mij jouw verhaal te vertellen. Ik zal je nu een korte versie van de mijne geven zodat je je niet alleen voelt met je gevoel. Ik heb twee kinderen, een zoon van 22 en een dochter van 20. Ik ben gelukkig getrouwd en had een soortgelijke ervaring als jij met mijn zoon toen die 17 was. Ik zocht een manier om die gevoelens te laten verdwijnen maar hoe meer ik er tegen vocht, des te wilder leken ze te worden. Vervolgens hoopte ik dat ik het een plaats kon geven door de opwinding te accepteren. Ik werd opgewonden van zijn geknuffel en accepteerde het dat hij me graag zijn stijve piemel wilde laten zien als ik stond te douchen. De seks met mijn man was fantastisch en ik ben nog nooit zo heerlijk klaargekomen met het beeld van mijn zoon in gedachten. Ik dagdroomde zelfs over seks met mijn zoon en man tegelijk. Op een dag trof ik mijn zoon aan met mijn dochter in bed. Zij was pas 15 en giechelde toen ik binnenkwam. Ik ben toen heel boos op hem geworden en dreigde het mijn man te vertellen. Hierop kwam hij het bed uit met een enorme stijve. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Hij kwam vlak voor mijn neus staan en zei doodleuk dat hij een probleem had en dat ik moest kiezen of ik of mijn dochter het zou oplossen. Ik ben kwaad geworden en heb hem de kamer uitgestuurd. Die avond heb ik het met mijn man besproken. Hij hoorde het verhaal ongelovig aan en zei dat ik seksuologe was en dat ik een oplossing moest zoeken. Het was niet zijn expertise. Lekker makkelijk. Nou, die oplossing kwam er maar laat ik er in dit stadium niet op ingaan.” Ik was enorm nieuwsgierig naar die oplossing maar Mona ging me die nu niet vertellen, merkte ik.
“Oh wauw…” zei ik alleen maar. Mona glimlachte. “Even terug naar de groepsbijeenkomsten. Ze zijn op woensdagmiddag om de simpele reden dat veel vrouwen op woensdagmiddag vrij zijn voor de kinderen. Maar de kinderen waar we het over hebben in mijn groep, zitten minimaal in het voortgezet onderwijs. De sessies zijn van half drie tot half vijf en op wisselende locaties. Ik stuur ‘s morgens een appje waar de meeting die dag zal zijn. Dit heeft weer te maken met veiligheid en vertrouwen. Weet in ieder geval dat geen enkele bijeenkomst wordt opgenomen, bekeken of beluisterd. Eventuele aantekeningen doe ik - als het al persoonlijk is - op basis van de schuilnamen. Wat denk je ervan?”
De informatie duizelt me een beetje en het idee echt deel te nemen aan de groep ook. Ik zeg dat de tijd me goed uitkomt en dat ik graag de komende bijeenkomst aanwezig zal zijn. Mona zegt dat ze me persoonlijk een tijdelijk Whatsapp berichtje stuurt op mijn 06 voor de locatie. En daarmee is de afspraak gemaakt. Ik moet comfortabele kleding aantrekken zoals een trainings- of joggingpak of een makkelijke broek. We doen ontspanningsoefeningen en dan is het wenselijk dat je zo relaxed mogelijk bent. Goed, dat lukt me wel.
-wordt vervolgd-
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Aan De Deur Wordt Niet Gekocht! (9.3) door Hans en els
- We Moeten Even Praten (9.2) door Dickydickert
- Verboden Verlangen (9.1) door Dickydickert
- Mama Zag Het (9.0) door Schrijvertje1234
- Tante Els (9.3) door Anita 🥰
- Moeder Heeft Zijn Verlangen Door (9.0) door Hein_69
- De Hete Nacht (9.1) door Anita 🥰
- Jongens Worden Mannen (9.1) door Daniel16880
- Moeder En Zoon Op Tinder (9.6) door Hannemanvrouw
- Evelien En Haar Zoon (9.4) door Maarten
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Merelcam (34)
Maartjesin (24)
Olifera (34)
Tamaratam (52)