Route 66, Een Roadtrip Door De Usa - 3

De weg golft voor hen uit, een asgrijs lint door het glooiende landschap van Ohio. Jason houdt het stuur vast met één hand, zijn andere arm leunt uit het open raam. De warme wind raast langs zijn gezicht, ruikend naar asfalt en verre regen.

"We moeten tanken," zegt Leonard, die in de passagiersstoel zit met zijn benen wijd, zijn gymshorts die zijn dijen strak omspannen. "En ik heb trek in iets anders dan die droge sandwiches van vanochtend."

Jason knikt, zijn blik op de weg. "Eerst benzine. Dan eten. En dan—" Hij onderbreek zichzelf, zijn ogen scherp wordend.

Voor hen, een paar honderd meter verderop, ziet hij iets opvallends. Een grote, zilveren tourbus die langzaam de rechterbaan op schuift. Maar het is wat eruit hangt dat zijn aandacht trekt.

Armen. Benen. Lichamen die half uit de ramen leunen, gekleed in felle kleuren—rood, wit, blauw. Het flitst in de zon, een explosie van energie die contrasteert met de saaie grijstinten van de snelweg.

"Wat de fuck is dat?" vraagt Leonard, die ook voorover leunt.

Jason geeft meer gas. De motor van zijn oude Dodge Challenger ronkt, een beestachtig geluid dat door zijn borstkas trilt. Ze naderen de bus snel, en nu kunnen ze de details zien.

Cheerleaders.

Het zijn er minstens twintig, misschien meer, allemaal in identieke outfits—strakke witte tops met blauwe strepen, rokken die nauwelijks hun billen bedekken, witte sokken tot aan de knie en gymschoenen die fris en nieuw lijken. Hun haar is in hoge staarten, hun gezichten opgemaakt met glitters op de wangen.

En naast hen, uit de andere kant van de bus hangend, zien ze het footballteam. Grote jongens, breedgeschouderd, hun jerseys strak over gespierde lichamen. Sommigen hebben hun helmen nog op, als een bizar soort mode-statement.

Een van de cheerleaders—een blondine met benen die eindeloos lijken—ziet hen naderen. Ze leunt verder uit het raam, haar borsten bijna uit haar top barstend, en begint te zwaaien. Niet een vriendelijk zwaai—een uitnodigend, uitdagend gebaar, haar vingertoppen naar haar mond brengend en toen weer wijzend naar hen.

"Shit," mompelt Jason, een glimlach speelt om zijn lippen. "Zie je dat?"

"Ik zie het," zegt Leonard, zijn stem lager, gespannen. "Wat denk je? Een school? Een universiteitsteam op weg naar een wedstrijd?"

"Maakt het uit?"

Jason geeft nog meer gas. De Dodge trekt op tot hij naast de bus rijdt, hun snelheid nu stabiel op honderdtwintig kilometer per uur. De wind raast tussen de twee voertuigen, een kolkende rivier van geluid.

De blondine die hen heeft gezien duwt zich nu half uit het raam, haar handen steunend op het dak van de bus. Haar rok wappert in de wind, opwaaiend om haar heupen, en Jason ziet dat ze een string draagt—zwart, minimaal, niets verhullend.

"Hé, jongens!" roept ze, haar stem bijna verloren in het windgeruis, maar haar lippen vormen de woorden duidelijk genoeg. "Waar gaan jullie naartoe?"

"Waar jullie naartoe gaan!" schreeuwt Leonard terug, zijn gezicht uit het raam gestoken.

De blondine lacht, een hoog, bijna hysterisch geluid dat perfect bij haar uiterlijk past—alles aan haar straalt overdaad uit, van haar grote blauwe ogen tot haar uitbundige haar. Ze wijst naar voren, de weg in.

"We gaan naar het bos! Groot huis, teambuilding, heel weekend feest! Jullie moeten komen!"

"Ja, kom!" roept een andere cheerleader, een brunette met een petje achterstevoren op haar hoofd. "We hebben meer jongens nodig!"

Jason en Leonard wisselen een blik. Geen woorden nodig—ze kennen elkaar te goed. Jason knikt bijna onmerkbaar, en Leonard grijnst, een gevaarlijke, hongerige uitdrukking die Jason al honderden keren heeft gezien.

"We volgen jullie!" roept Jason naar de blondine.

"Perfect!" zegt ze, en dan, onverwacht, trekt ze haar top op, één kant, bloot gevend aan haar borst—rond, stevig, met een kleine roze tepel die al hard is in de koele wind. Ze houdt het een seconde vast, lang genoeg om zeker te zijn dat beide mannen het hebben gezien, en laat dan haar top terugvallen. "Tot zo!"

Ze duwt zich terug in de bus, en even later versnelt het grote voertuig, de Dodge Challenger achterlatend in zijn uitlaatwolken.

"Shit," zegt Jason, zijn handen strak om het stuur. "Shit."

"Rij," zegt Leonard, zijn stem hees. "Gewoon rijden. Volg die bus."

Jason geeft gas. De Dodge springt naar voren, de motor brullend als een gewond dier. De bus is een zilveren stip in de verte, maar hij wordt groter, dichterbij, met elke seconde die verstrijkt.

Ze rijden zo twintig minuten, de snelweg achter zich latend voor smaller, kronkelende wegen die door dichte bossen voeren. De zon zakt lager, het licht word goudkleurig en schuin, werpt lange schaduwen tussen de bomen.

De bus remt af voor een grote oprit, een bord met "PRIVÉTERREIN - TEAM RETREAT" erop. Een ijzeren hek schuift open, en de bus rijdt door, de Dodge dicht erachter.

Jason en Leonard komen uit bij een enorm huis—meer een landgoed, drie verdiepingen, hout en glas, omringd door bomen en een groot grasveld waar een vuurplaats in het midden ligt. Er zijn al andere voertuigen geparkeerd—nog een bus, enkele SUV's, een grote pick-up.

De cheerleaders stromen uit de bus als een gekleurde rivier, hun gelach en gegiechel vult de avondlucht. De footballspelers volgen, breder, zwaarder, sommigen met hun armen over elkaars schouders geslagen, andere al flirtend met de meiden.

De blondine die hen heeft uitgenodigd—haar naam blijkt Madison te zijn, zo horen ze van een andere cheerleader—komt naar hen toe gelopen, haar heupen zwaaiend op een manier die niet onbedoeld is. Ze heeft haar haar losgemaakt, de hoge staart vervangen door golvende lokken over haar schouders.

"Jullie zijn gekomen," zegt ze, haar stem laag, bijna hees. "Ik wist wel dat jullie zouden komen."

"Je liet niet veel aan de verbeelding over," zegt Jason, zijn ogen over haar heen gaand—haar borsten, haar taille, de manier waarop haar rok strak zit over haar heupen.

Madison lacht, een diep, rollend geluid. "Ik laat nooit iets aan de verbeelding over. Dat is niet mijn stijl." Ze wijst naar het huis. "Kom. Iedereen is al bezig. Drank, muziek, je kent het wel. En later..." Ze pauzeert, haar tong over haar onderlip glijdend. "Later wordt het interessant."

Ze draait zich om en loopt weg, haar billen bewegend onder de korte rok, witte sokken tot aan haar knieën, gymschoenen die zacht op het grind knarsen.

Jason en Leonard wisselen weer die blik—die ene blik die alles zegt. Leonard knikt, bijna onmerkbaar, en dan lopen ze samen het huis binnen.

Het interieur is nog indrukwekkender dan de buitenkant—open ruimtes, houten balken, enorme ramen die het vallende avondlicht binnenlaten. De begane grond is één grote leefruimte, met een keuken aan de ene kant, een woonkamer met enorme banken en leunstoelen aan de andere kant, en daartussen een eettafel die groot genoeg is voor twintig personen.

En overal—overal—zijn mensen.

Cheerleaders en footballspelers, maar ook anderen—mensen die eruitzien als coaches, begeleiders, vrienden van vrienden. Sommigen dansen in het midden van de ruimte, waar een draadloze speaker zware bas laat dreunen. Anderen zitten op de banken, drankjes in de hand, lachend en pratend. En in de hoeken—Jason ziet het meteen, zijn ogen scherp—zijn er al paartjes die meer doen dan praten.

Een footballspeler met een meisje op schoot, zijn hand onder haar rok, zijn gezicht begraven in haar nek. Een cheerleader die tegen de muur leunt, een andere meid op haar knieën voor haar, haar gezicht verdwenen onder de korte rok.

"Shit," fluistert Leonard naast hem, en Jason kan de opwinding in zijn stem horen. "Dit is... dit is volwassen shit, man. Dit is niet zomaar een feestje."

Jason knikt, zijn ogen door de ruimte kijkend. Hij ziet Madison ergens in het midden, dansend met twee andere cheerleaders, hun lichamen tegen elkaar aan bewegend op de maat van de muziek. Ze ziet hem, haar ogen vinden de zijne, en ze glimlacht—een langzame, uitdagende grijns die hij door zijn hele lichaam voelt trekken.

"Drank," zegt Jason, en hij loopt naar de keuken, waar een tafel vol staat met flessen—wodka, rum, tequila, mengdrankjes in grote kannen. Hij schenkt twee glazen wodka in, geeft er een aan Leonard, en ze klinken samen op een geweldige avond.

"Op nieuwe avonturen," zegt Leonard, en hij drinkt zijn glas leeg in één teug.

Jason doet hetzelfde, de alcohol brandt in zijn keel, warmt zijn maag. Het voelt goed—het voelt als vrijheid, als mogelijkheid, als de belofte van alles wat deze nacht kan brengen.

En dan is Madison er, ineens, uit het niets, haar hand op zijn arm, haar lichaam dicht tegen hem aan. Ze ruikt naar zweet en parfum, naar alcohol en iets zoeters—vruchten, misschien, of snoep.

"Jullie blijven maar staan," zegt ze, haar stem dicht bij zijn oor, bijna onverstaanbaar boven de muziek. "Alsof jullie bang zijn om mee te doen."

Jason draait zijn hoofd, zijn lippen bijna tegen haar slaap. "We zijn niet bang. We kijken. We kiezen."

Madison lacht, een kort, scherp geluid. "Kiezen? Dat klinkt als iemand die niet weet wat hij wil." Ze trekt zijn hand, haar vingers tussen de zijne gevouwen. "Kom. Ik laat je zien wat je wilt."

Ze leidt hen door de kamer, tussen dansende lichamen door, langs groepjes die praten en lachen. De temperatuur lijkt te stijgen naarmate ze verder komen, de lucht dikker, zwaarder van geuren—zweet, parfum, alcohol, en iets anders, iets dierlijks.

In de achterkamer, een uitbouw van glas die uitkijkt over het bos, is het anders. Hier is de muziek gedempt, vervangen door iets zachters—een diepe bas die meer voelt dan hoort. En hier zijn de mensen niet aan het dansen of praten. Hier zijn ze bezig met iets kompleet anders.

Jason telt snel—vijf, zes, zeven paren, misschien meer, verspreid over de ruimte. Sommige op de leren banken die in een halve cirkel staan gerangschikt. Anderen op kussens op de vloer, of staand tegen de glazen wand, met de duisternis van het bos als achtergrond.

Een cheerleader—hij herkent het uniform, de kleuren—knielt voor een footballspeler die op de rand van een bank zit. Haar hoofd beweegt ritmisch, haar staart zwaait heen en weer als een metronoom. De jongeman heeft zijn hoofd naar achteren gelegd, zijn ogen gesloten, een hand op haar hoofd, niet drukkend, gewoon daar, aanwezig.

Tegen de andere wand, in de schaduw van een grote plant, ziet Jason twee cheerleaders samen. Eén staat, haar rug tegen het glas, haar rok omhooggetrokken, haar benen gespreid. De andere geknield, haar gezicht begraven tussen haar benen, haar handen om de dijen van de staande vrouw geklemd. Ze beweegt langzaam, haar hoofd draaiend, en de staande vrouw bijt op haar lip, haar ogen gesloten, haar ademhaling zichtbaar in de condens op het glas achter haar.

"Zie je?" fluistert Madison in Jasons oor. "Iedereen weet wat ze willen. Behalve jullie."

Jason draait zich naar haar, zijn lichaam dicht tegen het hare. Hij kan de hitte voelen, door haar kleding heen, of misschien is het zijn eigen hitte, zijn eigen opwinding. "We weten precies wat we willen," zegt hij, zijn stem laag, ruw. "We willen jou. En hen. En iedereen die hier is."

Madison's ogen flitsen, iets veranderend in hun diepte—uitdaging vermengd met verlangen, of misschien bewondering. "Dat is veel," zegt ze, maar haar stem is ademlozer nu, minder zeker.

"We hebben veel te geven," zegt Leonard, die zich aan de andere kant van haar heeft gepositioneerd, zijn lichaam ook dicht tegen haar aan, ook warm. "En we nemen nog meer."

De drie van hen staan daar, een klein eiland van stilte in een zee van beweging en geluid. Om hen heen gaan de activiteiten door—het kreunen van de footballspeler die nu klaarkomt, het vochtige geluid van de vrouw die wordt bevredigd tegen het glas, het gegiechel van een groepje dat net binnenkomt en stopt, verstijft, dan begint te lachen en mee gaat doen.

"Kom," zegt Madison uiteindelijk, en ze pakt hun handen, één in elke hand van haar. "Ik wil jullie ergens mee naartoe nemen. Een plek waar we niet gestoord worden. Nog niet."

Ze leidt hen door de glazen kamer, langs de paren en groepjes, niemand kijkt op naar hen—iedereen is te veel bezig met hun eigen genot. Aan de andere kant is een deur, die uitkomt in een gang, die weer leidt naar een trap naar beneden.

De kelder is anders dan de rest van het huis—ruwer, minder afgewerkt. Betonnen vloeren, blootgestelde pijpen aan het plafond, een zware, vochtige geur die doet denken aan oude kelders en geheime plekken. Maar er is ook meubilair—grote, zware stalen bedden met dikke matrassen, vastgeketend aan de vloer. Een rek met touwen, riemen, dingen die Jason niet meteen herkent maar waarvan hij de functie kan raden.

"Wat is dit?" vraagt Leonard, zijn stem echoënd in de ruimte.

"De speelkamer," zegt Madison, en ze laat hun handen los. Ze loopt naar een van de bedden, haar vingertoppen over het koele staal glijdend. "Voor als je echt wilt spelen. Zonder regels. Zonder grenzen." Ze draait zich om, haar rug tegen het bed leunend, en kijkt hen aan—één voor één, lang, diep. "Jullie zeiden dat jullie veel te geven hebben. Laat me zien."

Jason voelt de verandering in de lucht—dikker, zwaarder, geladen met mogelijkheden. Hij kijkt naar Leonard, ziet dezelfde herkenning in zijn ogen. Ze hebben dit eerder gedaan—niet hier, niet zo, maar de essentie is hetzelfde. Twee mannen, één vrouw, de macht die ze hebben als ze samenwerken.

Jason is de eerste die beweegt. Drie snelle stappen, en dan staat hij voor Madison, zijn lichaam tegen het hare gedrukt, haar tussen hem en het bed gevangen. Ze kijkt op naar hem—ze is lang, maar hij is langer—en haar ademhaling is zichtbaar sneller nu, haar borsten rijzen en dalen onder de strakke stof van haar top.

"Je wilde ons," zegt Jason, zijn stem laag, ruw. "Je krijgt ons. Maar weet je wat je krijgt?"

Madison slikt, haar keel zichtbaar bewegend. "Vertel me."

"Je krijgt alles," zegt Leonard, die nu ook naderbij is gekomen, aan Jasons zijde. "Maar je moet het verdienen."

Hij reikt uit, zijn hand in Madison's haren, zijn vingers erin krullend. Niet trekkend—nog niet—maar vasthoudend, controlerend, haar hoofd naar achteren buigend zodat ze naar hem opkijkt, haar hals bloot, kwetsbaar.

"Je bent mooi," zegt hij, en zijn stem is zachter dan Jasons, bijna teder. "Maar schoonheid is niet genoeg. We willen meer. We willen dat je smeekt. Dat je smeekt om ons in je te voelen, om ons je te laten gebruiken, om ons je helemaal te laten vullen."

Madison's lippen bewegen, maar er komt geen geluid uit. Haar ogen zijn groot, donker, nat—niet van tranen, maar van iets anders, iets diepers. Verlangen, misschien. Of angst. Of beide, verstrengeld zoals ze vaak zijn.

Jason neemt het van Leonard over. Zijn handen vinden de zoom van haar top, en hij trekt—niet zachtjes, niet voorzichtig, maar vastberaden, de stof over haar hoofd scheurend zodat ze er half naakt staat, alleen in haar rok en die minimale string die hij al eerder had gezien.

Haar borsten zijn perfect—groot, maar stevig, met donkere, opgerichte tepels die kleiner zijn dan hij had verwacht, bijna kinderlijk in contrast met de volwassenheid van de rest van haar lichaam. Ze trillen licht met elke ademhaling, elke hartslag.

"Mooi," zegt Jason, en zijn stem is hees nu, gedempt door zijn eigen opwinding. "Heel mooi."

Hij buigt zich voorover, zijn mond vindt een van haar tepels, zijn tong eromheen cirkelend, dan zuigend, harder, trekkend. Madison kreunt, een laag, dierlijk geluid dat ergens tussen pijn en genot in zit, en haar handen vinden zijn schouders, haar vingers erin verkrampend.

Leonard is niet stil blijven staan. Terwijl Jason haar borsten bewerkt, is hij op zijn knieën gegaan, zijn gezicht op hoogte met haar heupen. Hij trekt haar rok omhoog—geen tijd voor ritsen of knopen, gewoon omhoog, omhoog, tot de stof om haar taille zit, haar string bloot, haar dijen, het donkere driehoekje van stof dat niets echt verhult.

Hij ruikt haar—dat doet hij, zijn neus bijna tegen haar, diep inademend, haar geur opslurpend. En dan likt hij, één lange, trage beweging van zijn tong van onder naar boven, over de stof heen, natmakend, warm makend.

"God," stamelt Madison, haar hoofd achterover vallend, haar handen nu in Jasons haar, zijn mond nog steeds aan haar borst. "God, god, god—"

Leonard trekt haar string opzij, niet eens uit, gewoon opzij, haar kut bloot gevend—nat, roze, glinsterend in het schemerige licht van de kelder. En dan is zijn tong daar, echt daar, diep in haar, bewegend, pulserend, terwijl zijn neus tegen haar klit drukt, wrijvend, cirkelend.

Madison schreeuwt—niet een kreet, maar een aanhoudend, hoog geluid dat ergens tussen extase en agressie in zit. Haar knieën knikken, en alleen Jasons arm om haar middel, Leonard's handen op haar heupen, houden haar overeind.

"Je mag klaarkomen," zegt Jason, zijn stem ruw, commanderend. "Nu. Voor we verder gaan. Kom voor ons, Madison. Laat ons zien hoe hard je kunt komen."

Leonard werkt harder, sneller, zijn tong een wervelwind van druk en beweging. En Jason—Jason laat haar borsten los, zijn handen naar beneden glijdend, zijn vingers vinden haar klit, nat van Leonard's speeksel en haar eigen vocht, en hij wrijft, hard, ritmisch, in cirkels die tegen die van Leonard's tong in bewegen.

Madison's hele lichaam spant zich—haar rug buigt als een boog, haar hoofd achterover, haar mond open in een stille schreeuw. En dan komt ze, een explosie van vocht en geluid, haar kut samentrekkend, pulserend, terwijl ze schokt, beeft, kreunt alsof ze sterft en herboren wordt in dezelfde seconde.

Jason en Leonard houden haar vast, laten haar niet vallen, stoppen niet, doorgaand door haar climax heen, afnemend, zachter, tot ze uitgeput hangt tussen hen, ademloos, zweterig, volledig overgeleverd.

"Goed meisje," zegt Jason, en hij kust haar voorhoofd, een onverwacht teder gebaar dat contrasteert met de ruwheid van wat ze net hebben gedaan.

"Mooi," voegt Leonard toe, zijn handen nog steeds op haar heupen, zijn gezicht glinsterend van haar vocht. "Heel mooi."

Madison ademt diep, haar borsten rijzen en dalen, haar ogen langzaam weer gefocust krijgend. "Jullie..." begint ze, haar stem schor, "jullie zijn niet zoals de anderen."

"Nee," zegt Jason. "Wij zijn beter."

Hij trekt haar mee, niet vragend, niet wachtend, en ze volgt—gezwicht, gedwongen, of misschien gewoon willig, het maakt niet uit. Leonard loopt achter hen, de drie van hen een kleine processie door het huis, terug naar de grote ruimte waar het feest nu in volle gang is.

Maar het is veranderd—wat ze eerder zagen was slechts een voorproefje, een opwarmronde. Nu, met de avond gevorderd en de alcohol genuttigd, is de sfeer verschoven, getransformeerd. De dansen zijn langzamer, dichterbij. De gesprekken zijn stiller, intenser. En overal—overal—zijn de grenzen aan het vervagen.

Jason ziet een footballspeler op de grond liggen, een cheerleader op zijn gezicht, haar rok om haar middel, haar handen op zijn borst voor evenwicht. Ze beweegt, langzaam, sensueel, en hij ziet de spieren van zijn kaak werken, zijn tong in actie.

Een andere groep—vier personen, twee mannen, twee vrouwen—zit op een van de grote banken. De vrouwen zitten op de schoot van de mannen, maar niet rechtop—ze liggen achterover, hun benen gespreid, de handen van de mannen tussen hun dijen. De vrouwen kussen elkaar, langzaam, diep, terwijl de mannen hen vingeren, onafhankelijk van elkaar, hun ritmes verschillend maar het doel hetzelfde.

"Fuck," mompelt Jason, en hij voelt zijn broek strakker worden, zijn harde lul die tegen de stof drukt.

Madison, die nog steeds naast hem staat, haar hand in de zijne, lacht—een laag, wetend geluid. "Je dacht dat dit een gewoon feestje was?"

"Ik wist dat het geen gewoon feestje was," zegt Jason. "Maar dit..."

"Dit is waar we voor leven," zegt Madison, en haar stem is anders nu—niet uitdagend, niet speels, maar eerlijk, kwetsbaar zelfs. "De wedstrijden, de optredens, dat is wat we doen. Maar dit... dit is wie we zijn. Mensen die leven, die genieten, die alles nemen wat het leven hen biedt."

Ze draait zich naar hem, haar andere hand op zijn borst, zijn hart voelen kloppen. "Jullie ook. Ik zie het in jullie. Jullie zijn geen toeschouwers. Jullie zijn degenen die dingen laten gebeuren."

Jason legt zijn hand over de hare, drukkend, voelend. "Je hebt gelijk," zegt hij. "We zijn geen toeschouwers."

Hij kust haar—niet zacht, niet teder, maar met al de opgekropte spanning van de afgelopen uren, de hele dag, de hele reis. Zijn mond op de hare, zijn tong die naar binnen duwt, zoekend, claimend. Ze reageert meteen, haar lichaam smelt tegen het zijne, haar handen in zijn haar, trekkend, vasthoudend.

Leonard is er ook—Jason voelt hem naderen, zijn warmte, zijn aanwezigheid. En dan voelt hij Leonards hand op Madison's heup, zijn andere hand op Jasons schouder, de drie van hen verbonden, een keten van aanraking en verlangen.

"Laat ons zien wat je kunt," fluistert Leonard, zijn mond bij Madison's oor, en Jason voelt de trilling van haar lichaam, de huivering die door haar heen gaat.

Ze leidt hen—of misschien leiden zij haar, het is onduidelijk wie wie beweegt—naar een van de grote banken, een hoek die half afgeschermd is door een gordijn, een privé-eiland in deze zee van lichamen. Ze valt erachterover op, haar benen automatisch spreidend, haar rok omhoog glijdend, haar string—nog steeds nat van eerder, Jason weet het, kan het ruiken—zichtbaar.

"Neem me," zegt ze, en haar stem is ruw, gebroken, allesbehalve de zelfverzekerde cheerleader van eerder. "Neem me allebei. Doe wat je wilt. Ik ben van jullie."

Jason kijkt naar Leonard, en in die blik is alles te zien wat ze ooit hebben gedeeld—de reis, de vrouwen, de nachten van begeerte en bevrediging. Ze hebben dit patroon verfijnd, tot een kunst verheven: hoe ze een vrouw tussen hen in nemen, hoe ze haar opvoeren tot het punt van waanzin, hoe ze haar laten smeken voor wat ze haar gaan geven.

Jason gaat als eerste, zijn broek open, zijn harde lul in zijn hand, zich positionerend tussen haar benen. Ze is nat—nat genoeg, meer dan nat genoeg—en hij glijdt naar binnen met één soepele beweging, diep, tot aan zijn wortel, zijn heupen tegen haar aanstampend.

Madison kreunt, een diep, dierlijk geluid, haar hoofd achterover op de bank, haar ogen gesloten. "Ja," hijgt ze. "Ja, god, ja—"

Maar Jason beweegt nog niet. Hij wacht, blijft diep in haar, voelt haar spieren om hem pulseren, haar ademhaling onregelmatig. Hij wacht op Leonard.

Leonard is intussen achter op de bank geklommen, heeft Madison's hoofd voorzichtig opgetild, haar nek ondersteunend. Hij is ook bevrijdt, zijn lul donker en dik en gespannen, en hij brengt deze naar haar mond, tegen haar lippen, niet dringend, maar aanwezig.

Madison's ogen gaan open, haar blik vervaagd, dronken van lust. Ze kijkt naar hem, naar zijn lul, en dan likt ze haar lippen—een traag, opzettelijk gebaar—en opent haar mond.

Leonard glijdt naar binnen, niet haastig, maar vastberaden, diep, tot ze hem volledig heeft binnen gelaten. Hij houdt haar hoofd vast, zijn vingers in haar haar, niet trekkend maar steunend, controlerend, haar op de juiste hoek houdend voor zijn bewegingen.

En dan—dan bewegen ze samen. Jason trekt zich terug, langzaam, genietend van de wrijving, de druk, en stoot dan weer naar binnen, harder, dieper. Leonard beweegt in dezelfde maat, zijn heupen pompend, zijn lul in en uit haar mond, de zachte geluiden van natte aanrakingen en onderdrukte kreunen vullend de lucht.

Madison is het middelpunt, de verbinding, het kanaal waardoor hun genot stroomt. Ze kan niets doen, niets zeggen—haar mond vol, haar kut gevuld, haar lichaam gevangen tussen de hunne. Alles wat ze kan doen is voelen, accepteren, zich overgeven.

En dat doet ze. Jason voelt het—de verandering in haar spieren, de manier waarop ze ontspant, opent, zich laat gebruiken zonder reserves, zonder tegenstand. Het is alsof er een schakelaar omgaat, een punt waarop verlangen overgaat in overgave, en overgave in puur, ongefilterd genot.

"Ja," hijgt hij, meer tegen zichzelf dan tegen haar, tegen Leonard. "Zo. Precies zo."

Hij versnelt, zijn stoten harder, minder gecontroleerd, meer dierlijk. Leonard volgt zijn ritme, de twee van hen nu één machine, één entiteit, hun genot verweven, afhankelijk van elkaar, van haar, van dit moment.

Madison's kreunen worden hoger, scherper, meer frequent. Haar lichaam begint te schokken, kleine trillingen die groter worden, haar buik spant zich strak, pulserend, haar benen trappen tegen de bank. Ze komt—Jason voelt het, de golven van haar orgasme om zijn lul pulseren, haar sappen die over hem heen stromen, heet en overvloedig.

Maar ze stoppen niet. Ze stoppen nooit zomaar. Leonard trekt zich terug uit haar mond—ze hijgt, ademloos, haar lippen rood en gezwollen—en rondt naar de voorkant, naar waar Jason nog steeds in haar zit, nog steeds hard, nog steeds bewegend, langzamer nu, genietend van de nasleep van haar climax.

"Rol om," zegt Leonard, en zijn stem is anders—harder, meer commanderend. "Op je knieën. Kont omhoog."

Jason trekt zich terug, zijn lul nat en glinsterend, en Madison gehoorzaamt—traag, als in een droom, haar lichaam loom van genot. Ze draait zich om, haar borsten tegen de bank gedrukt, haar kont in de lucht, haar benen gespreid.

Leonard heeft iets uit zijn zak gehaald—een tube glijmiddel, snel, efficiënt, alsof hij dit heeft voorbereid, heeft gepland. Hij knijpt er een grote hoeveelheid uit op zijn vingertoppen, en dan is hij bij haar, zijn hand tussen haar billen, zijn vinger tegen haar anus drukkend.

"Ontspan," zegt hij, zijn andere hand op haar onderrug, kalmerend, controlerend. "Laat me binnen. Dit wordt goed. Dit wordt zo fucking goed."

Jason kijkt toe, zijn hand om zijn eigen lul, langzaam pompend, genietend van het schouwspel. Hij ziet Madison's gezicht—gedraaid naar de zijkant, haar ogen half gesloten, haar mond open—en de uitdrukking daarop: concentratie, anticipatie, een beetje angst, en veel verlangen, zeer veel verlangen, naar meer genot.

Leonard's vinger glijdt naar binnen, langzaam, gestaag, draaiend om zich heen, haar openend, voorbereidend. Hij voegt er een tweede aan toe, en ze kreunt, een diep, resonant geluid dat ergens tussen pijn en genot in hangt.

"Klaar," zegt Leonard, meer tegen Jason dan tegen haar. "Ze is klaar."

Hij positioneert zich, zijn lul—groot, donker, glinsterend van voorvocht—tegen haar opening drukkend. En dan, met één soepele, krachtige stoot, is hij binnen—diep, volledig, tot aan zijn wortel, zijn heupen tegen haar billen drukkend.

Madison schreeuwt—schreeuwt echt, een geluid dat de kamer vult, dat van de muren lijkt te kaatsen. Haar handen grijpen de bank, haar knokkels wit, haar nagels in het leer krassend.

"Stil," zegt Jason, en hij is naast haar, zijn hand op haar kin, haar gezicht naar hem draaiend. "Focus op mij. Kijk naar me."

Haar ogen vinden de zijne—wijd, glasachtig, bijna buiten zichzelf. Maar ze kijkt. Ze ziet hem.

"Je neemt hem," zegt Jason, zijn stem zacht, bijna teder, maar onmiskenbaar een commando. "Je neemt hem in je kont, als een goed meisje. En nu ga je mij ook nemen. Allebei. Tegelijk."

Hij positioneert zich voor haar, zijn lul—nat van haar vocht, hard als staal—tegen haar kut drukkend. Ze is strak, strakker dan normaal, gedeeltelijk gevuld door Leonard's aanwezigheid in haar andere opening, haar spieren gespannen, verdedigend.

Maar Jason is geduldig. Hij drukt, wacht, drukt harder, en langzaam—zo langzaam—opent ze voor hem, haar weerstand smelt, haar lichaam leert dat dit mogelijk is, dat dit goed is, dat dit alles is wat ze wil.

En dan is hij binnen, volledig, tot aan zijn wortel, zijn heupen tegen haar aan, haar twee openingen gevuld, twee mannen in haar, omringd, overstroomd, compleet.

Madison maakt geen geluid—geen geluid kan dit uitdrukken. Haar mond is open, maar stom, haar ogen gerold naar achteren, haar hele lichaam een enkele gespannen spier van concentratie, van aanpassing, van overgave.

"Bewegen," commandeert Jason, en hij trekt zich terug, langzaam, genietend van de wrijving, de druk, het gevoel van Leonard aan de andere kant van het dunne scheidsvlak tussen haar twee openingen. "Beweeg met ons. Laat ons je gebruiken."

Ze vinden een ritme—niet gemakkelijk, niet meteen, maar met oefening, met vertrouwen. Jason trekt terug terwijl Leonard naar voren stoot, en dan omgekeerd, een tegenbeweging die haar constant gevuld houdt, constant gestimuleerd, geen moment van rust, geen kans om bij te komen, te denken, te weerstaan.

Madison begint te kreunen—eerst laag, dan hoger, dan continu, een aanhoudend geluid van pijn en genot verstrengeld. Haar handen grijpen nog steeds de bank, maar haar knokkels zijn niet meer wit—ze heeft zichzelf gevonden, haar evenwicht, en nu beweegt ze met hen, haar heupen roterend, haar lichaam leeft, aanpassend, genietend.

"Harder," hijgt ze, haar stem ruw, onherkenbaar. "Harder, god, alsjeblieft, harder—"

Jason en Leonard geven haar wat ze vraagt—meer snelheid, meer kracht, hun stoten harder, minder gecontroleerd, meer dierlijk. Het geluid van hun lichamen die samenkomen vult de kamer—natte, vlezige geluiden van huid op huid, van vocht dat wordt verplaatst, van lucht die wordt verdrongen.

Madison's kreunen worden schreeuwen—echte, ongefilterde schreeuwen van iemand die grenzen heeft overschreden, die zichzelf is kwijtgeraakt in genot. Haar orgasme bouwt—Jason voelt het, de manier waarop haar spieren om hem heen pulseren, harder, sneller, onregelmatig—en dan explodeert ze, een golf van samentrekkingen die door haar hele lichaam gaan, haar buik spant zich, haar benen trappelend, haar mond open in een geluidloze schreeuw.

Jason en Leonard stoppen niet. Ze werken door haar climax heen, hun eigen orgasmes nabij, de druk, de wrijving, het gevoel van haar rond hen heen, pulserend, te veel om te weerstaan. Jason komt het eerst—een diepe, krachtige stoot, en dan stopt hij, diep in haar, zijn lul pulseert, zijn zaad stroomt, heet en overvloedig. Leonard volgt seconden later, zijn greep op haar heupen verstevigend, zijn eigen kreun diep, dierlijk, terwijl hij haar vult, haar compleet maakt, haar van beide kanten vol pompt.

Ze blijven zo staan—drie lichamen verbonden, ademloos, zweterig, volledig uitgeput. Madison is als een pop tussen hen, haar krachten opgebruikt, haar bewustzijn zwevend ergens tussen wakker en dromen in.

Langzaam, met tegenzin, trekken ze zich terug. Jason het eerst, zijn lul zacht wordend maar nog steeds groot, glinsterend van hun gecombineerde vocht. Dan Leonard, voorzichtig, zijn handen op haar heupen houdend tot het laatste moment, alsof hij niet wil loslaten.

Madison zakt op de bank, haar benen nog gespreid, haar rok nog opgerold, haar lichaam bloot en gebruikt en mooi in zijn overgave. Ze kijkt naar hen, haar ogen half gesloten, een traag, tevreden glimlach op haar gezicht.

"Jullie..." fluistert ze, haar stem rauw, "jullie zijn precies wat ik dacht. Zelfs meer dan dat."

Jason bukt, kust haar—zacht dit keer, bijna teder—op haar voorhoofd. "Rust uit," zegt hij. "Er komt nog meer. Veel meer."

Hij richt zich op, Leonard naast hem, en ze kijken naar de ruimte om hen heen—de grote, levende ruimte vol lichamen, geluid, geur. Het feest is geescaleerd, getransformeerd in iets anders, iets groters. Overal zien ze paren, groepen, mensen die zich bezighouden met activiteiten die verder gaan dan flirten.

Een groep van drie—twee cheerleaders en een footballspeler—op een van de andere banken. De meisjes liggen naast elkaar, hun benen gespreid, en de jongeman beweegt tussen hen in, zijn handen op beide kutten tegelijk, zijn mond afwisselend bij de ene en dan de andere.

Een ander koppel—een oudere vrouw, misschien een coach, en een jongere footballspeler—tegen de muur. Ze staat op haar knieën voor hem, haar handen op zijn billen, haar hoofd bewegend in een regelmatig, gevestigd ritme.

En in het midden van de ruimte, op een groot kleed dat iemand heeft neergelegd, een groep van vijf—drie vrouwen, twee mannen—allemaal naakt, of bijna, hun lichamen verstrengeld in een configuratie die Jason moeite heeft te ontcijferen. Monden op kutten, handen op lullen, vingers in konten—een kring van genot, van geven en nemen, van eindeloze, wederzijdse bevrediging.

"Dit," zegt Leonard, zijn stem vol ontzag, "dit is wat we zochten."

Jason knikt, een traag, bewust gebaar. "Dit is waar we voor leven," zegt hij, Madison's woorden herhalend maar ze eigen makend. "Dit is alles."

Ze staan daar, twee mannen aan de rand van iets groters dan zichzelf, iets dat ze niet hebben gecreëerd maar waar ze deel van uit willen maken. De avond strekt zich voor hen uit, vol mogelijkheden, vol lichamen die wachten om aangeraakt te worden, vol genot dat wacht om gegeven en genomen te worden.

Jason voelt de alcohol in zijn bloed, de opwinding in zijn buik, de vertrouwde, verheven staat van zijn lichaam—klaar, altijd klaar, altijd hongerig naar meer. Hij kijkt naar Leonard, ziet dezelfde honger in zijn ogen, dezelfde vastberadenheid.

Samen—altijd samen, dat is hun kracht, hun geheim—ze lopen de ruimte in, naar het midden, naar de groep, naar alles wat wacht. De muziek draait, de lichamen bewegen, de nacht duurt voort—en zij zijn er middenin, precies waar ze moeten zijn, precies wie ze zijn.

De muziek pulseert zwaar door de grote woonkamer, een diepe bas die door de houten vloeren trilt. Jason leunt tegen de leuning van de bank waar Madison nog half onderuitgezakt ligt, haar borsten zichtbaar onder haar half opengeritste top. Leonard staat aan de andere kant, een vers glas whisky in zijn hand, zijn ogen nog steeds verzadigd maar alert.

Tara komt de kamer binnen als een storm die opkomt. Haar blonde haar valt los over haar schouders, en ze draagt een strakke crop top die haar platte buik blootlegt en een roze minirokje dat haar lange, gebruinde benen extra benadrukt. Haar cheerleaderuniform is aangepast voor de nacht—minder formeel, meer uitdagend.

"Jullie twee," zegt ze, wijzend naar Jason en Leonard met een vinger die een felrode nagellak draagt. "Ik heb jullie gezien met Madison. Niet slecht. Maar nu wordt het interessant."

Ze klapt in haar handen, en twee andere cheerleaders—Bree, met haar korte, donkere haar en sportieve bouw, en een roodharige meid die ze nog niet kennen—komen binnen met zwarte satijnen blinddoeken in hun handen.

"De Blindfold Challenge," kondigt Tara aan. Haar stem snijdt door het geroezemoes in de kamer, en geleidelijk wordt het stiller. "Twee van mijn beste meisjes—nou, vier eigenlijk—hebben zich aangemeld. Jullie twee, Jason en Leonard, worden geblinddoekt. Jullie mogen ze neuken—allebei, om de beurt, tegelijk, hoe jullie willen. Maar jullie moeten raden wie het is."

Ze stapt dichterbij, haar parfum—iets bloemigs met een ondertoon van vanille—vult Jason's neusgaten.

"Elke correcte gok," fluistert ze, zo dichtbij dat haar adem zijn oor kietelt, "betekent punten. De meeste punten wint. En de winnaar..." Ze trekt zich terug, haar lippen in een samenzweerderige glimlach getrokken. "Die krijgt een speciale beloning. Van mij. Iets wat niemand anders hier vanavond krijgt."

Leonard lacht, een laag, hoorbaar geluid in zijn keel. "Wat zijn de regels?"

"Geen regels," zegt Tara. "Behalve de blinddoeken blijven om. En jullie mogen elkaar niet helpen—geen hints, geen signalen. Jullie speelt voor jezelf."

Ze wendt zich tot Bree en de roodharige. "Meisjes, jullie zijn de eerste twee. Klaar om te spelen?"

Bree knikt, haar donkere ogen glinsterend van opwinding. De roodharige—Megan, hoort Jason later—bijt op haar onderlip en knikt eveneens.

Tara draait zich terug naar Jason en Leonard. "Jassen uit, heren. Het wordt heet."

---

De slaapkamer die ze binnengeleid worden is kleiner dan de woonkamer, maar nog steeds ruim—een kingsize bed met zwarte lakens domineert de ruimte. De muren zijn donker geschilderd, en het enige licht komt van een paar kaarsen die op de vensterbank staan. De sfeer is intiem, bijna ritueel.

Jason voelt hoe de satijnen blinddoek over zijn ogen getrokken wordt. De stof is dik, effectief—hij ziet niets meer dan duisternis. Een hand—vrouwelijk, klein—glijdt langs zijn pols en leidt hem naar het bed. Hij gaat zitten, het matras zacht onder zijn gewicht.

"Geen praten vanaf nu," zegt Tara's stem, ergens links van hem. "Jullie mogen ze aanraken, proeven, ruiken—alles behalve kijken. En meisjes, jullie mogen geen geluid maken dat verraadt wie jullie zijn. Geen namen, geen herkenbare kreten. Alleen... genieten."

Jason hoort Leonard ergens rechts van hem bewegen, ook blinddoek voor. Het bed deinst licht—iemand klimt erop. Twee mensen, vermoedt hij, gebaseerd op de verschuiving van gewicht en het geluid van ademhaling.

"Ronde één," zegt Tara. "Begin."

---

Een hand raakt Jason's dijbeen. De aanraking is voorzichtig, verkennend—vingers die omhoog glijden, zijn boxershort raken, de stof optillen. Hij voelt zich hard worden onder de stof, de bloedstroom sneller bij elke seconde van deze blinde onzekerheid.

De hand trekt zijn boxershort omlaag. Zijn erectie springt vrij, de luchtkoel een scherp contrast met de hitte van zijn lichaam. Vingers omvatten zijn schacht—niet de zijne, kleiner, eleganter. Een duim veegt over zijn eikel, verzamelt het voorvocht dat daar al op glinstert.

Jason laat zijn hoofd achterover vallen, zijn ademhaling zwaarder. Hij wil spreken, een naam noemen, maar herinnert zich Tara's regel. In plaats daarvan tast hij met zijn eigen handen—rechts, waar hij een lichaam voelt. Een heup, bedekt met stof—een rokje? Hij glijdt omhoog, vindt een taille, de curve van ribben, de zachte ronding van een borst onder dunne stof.

Het meisje—wie dan ook—hapt zacht in. Jason knijpt, zijn duim over de hardwordende tepel wrijvend. De hand rond zijn pik versnelt, pompt hem met een steady, intentionele ritme.

Links van hem hoort hij Leonard—een zachte kreun, het geluid van bewegende lakens. Iemand anders is bij hem, ook aan het werk. De concurrentie is begonnen.

Jason duwt de hand van het meisje weg van zijn pik—tijdelijk, strategisch. Hij wil meer, wil ruiken, proeven. Hij laat zijn handen zakken, vindt de rand van dat rokje, trekt het omhoog. Zij hijgt—een kort, scherp geluid, bijna onhoorbaar maar duidelijk opgewonden.

Zijn vingers vinden haar natheid door dunne stof heen—een string, vermoedt hij, al vochtig van opwinding. Hij duwt de stof opzij, zijn vingers glijdend door haar spleet, de warmte en de gladheid daar intens in de duisternis van zijn blinddoek.

Ze buigt naar hem toe, haar adem warm tegen zijn hals. Jason voelt hoe ze haar positie aanpast, hoe een been over hem heen slingert, hoe ze zich laat zakken—naar zijn pik, die nog steeds hard en rechtop staat, wijzend naar het plafond.

De eerste seconde van penetratie is elektrisch. De druk van haar opening, de natte warmte die hem omhult, de manier waarop ze zich omlaag laat zakken, centimeter voor centimeter—alles is versterkt door de blinddoek, door het niet weten wie ze is.

Jason kreunt hard, zijn handen vinden haar heupen, haar kont, hem omhoog duwend om dieper te gaan. Ze reageert met een stil gehijg, haar vingernagels in zijn schouders borenend als hij helemaal in haar zit.

"Rij hem," zegt Tara's stem, ergens in de duisternis. "Laat me horen hoe goed ze op je zit."

Jason gehoorzaamt, zijn heupen van het bed tillend, in haar pompend met korte, harde stoten. De lakens ruisen, het bed kraakt, en het natte geluid van hun verbinding vult de kamer—squelch, squelch, squelch—samen met haar onderdrukte kreunen.

Links van hem is Leonard ook bezig, het ritme van zijn ademhaling zwaar en gejaagd. De concurrentie brandt—wie raadt het eerst, wie komt het hardst, wie wint Tara's mysterieuze prijs.

Jason laat zijn handen over het lichaam van het meisje dwalen, zoekend naar details. Haar huid is glad, gebruind, zonder sproeten. Haar haar—hij tast ernaar, vindt het—zacht, recht, lang genoeg om over haar schouders te vallen. Bree heeft kort donker haar. Dit is dus niet Bree.

Megan, dan? De roodharige? Maar haar huid zou bleker moeten zijn, niet deze warme, gouden tint.

Hij pompt harder, zijn concentratie versplinterend tussen het verzamelen van informatie en het volgen van zijn opkomende orgasme. Ze reageert op zijn intensiteit, haar heupen malend, haar binnenste spieren samentrekkend rond zijn pik.

"Je gaat klaarkomen," zegt Tara. Het is geen vraag. "Vraag toestemming."

Jason kreunt, zijn kaak gespannen. "Mag ik... mogen we..."

"Nee," zegt Tara, haar stem hard als staal. "Nog niet. Wissel. Leonard, jij met Jason's meisje. Jason, jij krijgt Leonard's. Blijf geblinddoekt. Blijf raden."

De onderbreking is folterend. Jason voelt hoe het meisje van hem afklimt, zijn pik nat en koud in de lucht achterlatend. Hij hoort beweging, gefluister, het ritselen van lakens. Dan een nieuw gewicht op het bed, een nieuw lichaam dat zich bij hem voegt.

Deze is anders—kleiner, meer tenger. Haar huid koeler tegen de zijne. Haar ademhaling hoger, nerveuzer. Ze laat zich niet zo makkelijk zakken als de eerste; hij moet haar geleiden, zijn handen op haar heupen, haar omlaag drukken terwijl hij omhoog stoot.

Ze hijgt scherp als hij in haar komt—strakker, dat voelt hij, of misschien is ze gewoon minder opgewonden, meer gespannen. Hij beweegt langzaam, zijn heupen cirkelend, zoekend naar haar plek.

"Rat," zegt Leonard plotseling, zijn stem schor van opwinding. "Ik weet het. Bree. De korte, het donkere haar, de manier waarop ze kreunt—dat is zij."

Even stilte. Dan Tara's stem, amused: "Correct. Leonard leert met één punt."

Jason kreunt, gefrustreerd en opgewonden tegelijk. Hij moet harder werken, scherper luisteren, better voelen. Het meisje op hem—wie dan ook—begint eindelijk te ontspannen, haar heupen meebewegend, haar binnenste spieren pulserend rond zijn schacht.

Hij tast naar haar gezicht, zijn vingers over haar jukbeen, haar kaaklijn. Geen sproeten. Haar lippen—voller dan de eerste, meer uitdrukkingsvol. Haar haar, wanneer hij het vindt, krullend, springerig, anders dan het rechte van de eerste.

"Natuurlijk haar?" fluistert hij, meer tegen zichzelf dan tegen haar.

Ze reageert met een stil gekreun, haar vingernagels in zijn borst borenend. Hij pompt harder, het ritme versnellend, zijn concentratie versplinterend tussen het verzamelen van informatie en het volgen van zijn opkomende orgasme.

"Rood haar," zegt hij plotseling, zijn stem schor. "Krullen. Megan. Jij bent Megan."

Even stilte. Dan Tara's lach, laag en goedkeurend: "Correct. Jason leert nu ook. We hebben een gelijkspel, heren."

De erkenning is een rush, maar Tara's volgende woorden onderbreken zijn triomf: "Ronde twee. Nieuwe meisjes. Nieuwe kansen. En deze keer—" haar stem daalt, wordt intiemer, "—mag de winnaar van deze ronde klaarkomen. In haar. Op haar. Waar hij wil. De verliezer moet wachten. En wachten. En nog meer wachten."

Jason's pik trilt bij de gedachte, nog steeds diep begraven in Megan, die stil boven hem zit, haar ademhaling zwaar. Hij voelt hoe gespannen ze is—niet van seks, maar van de spanning van het spel, de aandacht, de competitie.

"Wissel," beveelt Tara.

De onderbreking is een marteling, deze keer nog meer eerst, de mannen staan gespannen, hun lullen op springen, om te stoten, te spuiten, hun hersenen kraken, willen genot, meer genot, extase. Megan klimt van hem af, en hij voelt de koude lucht op zijn natte, stijve pik. Dan beweging, gefluister, het ritselen van lakens. Een nieuw gewicht op het bed—twee nieuwe gewichten, beseft hij, als het bed aan beide kanten indrukt.

Deze meisjes zijn anders—de een zwaarder, voller, haar heupen breder onder zijn handen. De ander kleiner, tengerder, bijna fragiel. Hij voelt hoe ze zich positioneren—de volle op handen en knieën naast hem, haar kont in de lucht. De tengerere tegenover Leonard, vermoedt hij, gebaseerd op het gewichtsverschuiven van het bed.

"Begin," zegt Tara.

Jason's handen dwalen over de volle heupen voor hem. Haar huid is zacht, bijna fluweelig, zonder de gebruinde spanning van de cheerleaders die hij eerder voelde. Ze ruikt anders ook—niet zoet, niet fruitig, maar dieper, muskusachtig, volwassener.

Hij laat zijn vingers tussen haar dijen glijden, vindt haar natheid—intens, bijna overstromend. Ze reageert met een diep, gereserveerd gehijg, alsof ze zich bewust is van elke geluid. Haar binnenste spant zich rond zijn vingers als hij erin glijdt, strak maar uitnodigend.

Hij positioneert zich achter haar, zijn pik in zijn hand geleidend naar haar opening. De eerste penetratie is vloeibaar, moeiteloos—ze is zo nat dat hij diep zakt zonder weerstand, zijn heupen tegen haar billen slaand.

Ze hijgt, een kort, scherp geluid, en hij voelt hoe ze haar rug kromt, haar kont hoger tilt. Hij grijpt haar heupen, zijn vingers in haar zachte vlees borend , en begint te stoten—hard, diep, zonder genade.

Het bed kraakt, het ritme van zijn heupen een constante, slopende cadans. Hij luistert—naast hem hoort hij Leonard, hetzelfde ritme, hetzelfde gevecht. De concurrentie brandt, onzichtbaar maar voelbaar.

Hij tast naar het lichaam onder hem, zoekend naar details. Haar haar—hij vindt het, lang, zijdezacht, donkerder dan Bree's korte kapsel. Haar huid—geen sproeten, gebruind maar niet donker. Haar reacties—gereserveerd, bijna statig, geen van de uitbundige kreunen van Madison of Megan.

"Hailey," fluistert hij, de naam opkomend uit een flits van herinnering—een cheerleader die hij eerder op de avond had gezien, statig, elegant, anders dan de rest. "Jij bent Hailey."

Even stilte. Dan Tara's stem, verrast en goedkeurend: "Correct. Jason neemt de leiding. Leonard, jij hebt nog tijd."

De erkenning is zoet, maar Jason's focus versplintert als het meisje—Hailey, bevestigd nu—begint te reageren op zijn succes. Ze kreunt, dieper, minder gecontroleerd, haar binnenste spieren pulserend rond zijn pik. Ze is dichtbij, beseft hij, en de gedachte aan haar orgasme—veroorzaakt door hem, geraden door hem—stuwt zijn eigen opkomende climax.

"Mag ik—" begint hij, zijn stem schor.

"Nee," onderbreekt Tara. "Nog niet. Wissel. Nieuwe ronde. Nieuwe meisjes. En deze keer—" haar stem daalt, wordt intiemer, gevaarlijker, "—de eerste die correct raadt, mag klaarkomen. De ander moet wachten tot de volgende ronde. En wachten. En wachten."

De onderbreking is een foltering. Jason trekt zich terug uit Hailey, zijn pik kloppend in de koude lucht, nat van haar en van zijn eigen opwinding. Hij hoort beweging, gefluister, het ritselen van lakens. Dan nieuwe gewichten op het bed—deze keer duidelijk anders, beide aan zijn kant, beseft hij verbaasd.

"Twee voor één deze ronde," zegt Tara, haar stem gevleid met ondeugendheid. "Jason krijgt twee meisjes. Leonard krijgt twee meisjes. Eerste correcte gok—van beide namen—wint. En mag klaarkomen. In één van hen. Op hen. Waar hij wil."

Jason voelt het bed aan beide kanten indrukken. Twee lichamen, twee sets van handen die hem aanraken—de ene vanaf links, de andere vanaf rechts. De aanrakingen zijn verschillend—de linker hand kleiner, meer timide; de rechter groter, zelfverzekerder.

Lippen tegen zijn hals—links, zacht, bijna verlegen. Een hand op zijn borst—rechts, vingers krullend in zijn borsthaar. Hij ligt nu op zijn rug, beseft hij, zijn pik rechtop wijzend naar het plafond dat hij niet kan zien.

De timide hand—links—vindt zijn pik eerst. Vingers omvatten hem voorzichtig, alsof ze bang zijn hem te breken. De zelfverzekerde hand—rechts—duwt die hand weg, neemt het over—sterker, vaster, meer ervaren.

Jason kreunt, zijn heupen van het bed tillend, in de hand pompend. De zelfverzekerde hand versnelt, een steady, intentioneel ritme. De timide hand—links—verdwijnt, keert dan terug—op zijn balzak, vingers rollend, masserend.

Het is overweldigend—twee handen, twee benaderingen, de contrasten scherper door de blinddoek. Hij tast met zijn eigen handen—links, vindt hij een lichaam—klein, tenger, bijna fragiel. Rechts, groter, voller, zelfverzekerder in haar eigen huid.

Hij laat zijn vingers tussen de benen van het tengere meisje glijden—ze is nat, maar gespannen, haar binnenste spieren knijpen als hij erin probeert te glijden. Het volle meisje—rechts—trekt zijn hand naar zich toe, drukt zijn vingers tegen haar eigen natheid—intenser, overstromend, uitnodigend.

"Kies," zegt Tara's stem, ergens in de duisternis. "Eén om te neuken. De ander moet wachten. Maar je moet beide raden—wie ze zijn—om te winnen."

Jason kreunt, de keuze geselt hem. Het tengere meisje—links—trekt aan hem, haar kleine handen om zijn pols, hem naar zich toe leidend. Het volle meisje—rechts—duwt, haar grotere lichaam tegen hem aan drukkend, haar borsten tegen zijn arm.

Hij kiest—rechts, het volle meisje, haar uitnodiging intenser, haar natheid overtuigender. Hij trekt haar naar zich toe, positioneert haar op handen en knieën—haar kont tegen zijn heupen, haar rug gebogen. Hij voelt hoe ze zich presenteert, haar opening zichtbaar voor hem, ook al kan hij het niet zien.

Hij grijpt zijn pik—nat van de hand van het meisje, van zijn eigen voorvocht—en leidt zichzelf naar haar. De eerste penetratie is voelbaar maar moeiteloos—ze is zo nat dat hij diep zakt zonder weerstand, zijn heupen tegen haar billen slaat.

Ze hijgt—een diep, vol geluid, anders dan de kreunen van de eerste meisjes. Haar binnenste spieren pulseren rond hem, masserend, uitnodigend. Hij grijpt haar heupen, zijn vingers in haar zachte vlees borend, en begint te stoten—hard, diep, zonder genade.

Het tengere meisje—links—is niet verdwenen. Hij voelt haar hand op zijn rug, haar vingers krullend over zijn spieren. Haar ademhaling—sneller, opgewonden—dicht bij zijn oor. Ze kijkt toe, beseft hij, terwijl hij haar rivaal neukt. De gedachte stuwt hem verder, harder.

"Rat," zegt Leonard plotseling, zijn stem schor van opwinding. "De eerste—Bree. De tweede—" even stilte, "—Jenna. Het tengere meisje. Ik ken haar ademhaling."

Tara's lach, laag en goedkeurend: "Correct. Leonard wint de ronde."

De woorden zijn een mes in Jason's concentratie. Hij kreunt, gefrustreerd, maar kan niet stoppen—het volle meisje onder hem reageert op zijn intensiteit, haar binnenste spieren pulserend, haar ademhaling sneller. Ze is dichtbij, beseft hij, en de gedachte aan haar orgasme—terwijl hij heeft verloren—stuwt hem over de rand.

"Mag ik—" begint hij, zijn stem brekend.

"Nee," zegt Tara, haar stem onverbiddelijk. "Leonard mag klaarkomen. Jij wacht. Verlies betekent onthouding."

Jason kreunt, zijn heupen stotend tegen het volle meisje, die nu zelf begint te schudden—haar orgasme door haar heen rollend, haar kreunen diep en vol. Hij voelt haar klemmen rond hem, de natte hitte, en moet zichzelf dwingen te stoppen, terwijl zijn eigen climax dreigt te ontploffen.

Links van hem hoort hij Leonard—een diepe, hoorbare kreun, het geluid van verlossing. Leonard mag klaarkomen, beseft Jason, terwijl hijzelf moet wachten, moet lijden, moet wachten op toestemming.

Het is de meest intense onthouding die hij ooit heeft ervaren—de blinddoek maakt elke sensatie scherper, de concurrentie maakt elke seconde langer, en Tara's stem, die hem verbiedt te komen, is een zweepslag van genot en foltering tegelijk.

"Goed zo, Jason," fluistert Tara, dichtbij genoeg dat haar adem zijn oor kietelt. "Voel hoe het om te verliezen. Laat het branden. De volgende ronde wacht. En wie weet... misschien krijg je dan wel die speciale beloning van me. Die beloof ik alleen aan de uiteindelijke winnaar."

Haar woorden hangen in de lucht, een belofte en een dreiging tegelijk, terwijl Jason daar ligt, nog steeds hard, nog steeds willend, nog steeds verliezend—maar klaar voor meer.

Trefwoord(en): Beffen, Gangbang, Neuken, Pijpen, Roadtrip, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Afscheidsfeestje (9.5) door Connor Bolt
• Esther's Gangbang (8.9) door TommyXL
• Nacht Van Extase Met Een Jonge Hengst (9.2) door Leukstel
• Een Hoerig Spel (9.1) door TommyXL
• Gangbang Met Roodharige Diana (8.9) door Koalabeer
• Verrassing Van Mijn Vrouw (8.8) door TommyXL
• Burgertrutje Naar De Sexbioscoop (9.2) door Mem Mwares
• Beter Geile Buren Dan Verre Vrienden (8.6) door Kareltje
• Jouw Straf Voor Het Maken Van Geen Keuze... (8.9) door Virusje
• Vrouw Wil Groepsseks (8.8) door Jip4711

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!