Door: Leen
Datum: 14-06-2026 | Cijfer: 8 | Gelezen: 174
Lengte: Lang | Leestijd: 22 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Bikini, Creampie, Hotel, Neuken, Openbaar, Vakantie, Zwembad,
Lengte: Lang | Leestijd: 22 minuten | Lezers Online: 4
Trefwoord(en): Bikini, Creampie, Hotel, Neuken, Openbaar, Vakantie, Zwembad,
Vervolg op: El Dorado - 1: De Barman
Aquagym
Het felle ochtendlicht kaatst ongenadig via de goedkope, RVS ontbijtbestekken recht Leens bonzende schedel in. Ze staart naar het bord voor haar. Een koud, glimmend worstje rust in een verwaterde plas wittebonensaus, langzaam bloedend in een bleke, rubberachtige schep roerei. Haar maag is een strakke, misselijkmakende knoop. De geur van aangebrand spek, oud frituurvet en chloor hangt als een vochtige deken in de bedompte ontbijtzaal.
Tegenover haar zit Maria die met trage, beheerste bewegingen de droge korst van haar toast ontleedt. Eva schuift met een dramatische zucht aan en leunt onmiddellijk over de tafel naar Maria. Ze draagt een gigantische, donkere zonnebril en een zijden sjaaltje. "En?" vraagt ze luidkeels. "Hoeveel decibel heb je gisteravond wel niet geproduceerd daar op het strand? Ik kon jullie vanaf het balkon bijna horen." Aan het tafeltje naast hen stopt een oudere man abrupt met het kauwen op zijn baguette. Zijn mond blijft halfopen hangen. Hij draait zijn hoofd onopvallend iets meer richting Eva, zijn ogen groot achter zijn bril. Zijn vrouw merkt het en deelt een venijnige trap uit onder tafel, haar gezicht strak van de verontwaardiging.
"Het hout had splinters," antwoordt Maria droog, zonder op te kijken van haar toast. "Verder niks te klagen. Hij wist precies wat hij deed en deed het verdomd efficiënt." "Je hebt hem toch wel in een jasje gestoken, hoop ik?" dringt Eva aan, terwijl ze een hap neemt van een koude croissant. "Tequila-zweet en zeewater is een recept voor infecties." De oude man verslikt zich hoorbaar in zijn koffie. Zijn vrouw wappert verwoed met een servet.
Leen volgt het gesprek niet meer. Het gekibbel over houtsplinters en hygiëne vervaagt tot een doffe ruis. Ze wendt haar glazige blik af van de tafel en staart de ontbijtzaal in, een chaotisch inferno van hongerige, roodverbrande toeristen. Drie tafels verderop is een geautomatiseerde pannenkoekenmachine volledig op hol geslagen. Het roestvrijstalen onding piept hysterisch en spuwt in een razend tempo halfbakken deegklodders uit de uitvoeropening. De klodders kletsen met doffe smakken op de marmeren vloer, waar zich inmiddels een glibberige plas beslag heeft gevormd. Niemand grijpt in. Een uitgebluste ober plakt er in het voorbijgaan simpelweg een gele post-it met 'Out of Order' op de machine en stapt onverschillig over de groeiende deegberg heen.
Even verderop vechten twee bejaarde Britse toeristen in zwembroek een stille, maar agressieve loopgravenoorlog uit voor de enige werkende lopende-band-broodrooster. De één blokkeert de invoer met een bord croissants, terwijl de ander met een tang wanhopig probeert de halfzwarte sneden van zijn rivaal uit de schacht te wrikken. De sfeer is om te snijden, een koude oorlog gevoerd met bruinbrood en olijfolie.
Leen sluit haar ogen. Met weemoed denkt ze terug aan de laatste vakantie met Kristof. Een kleine B&B in Kreta, rust, en een perfect ontbijt zondeer op hol geslagen machines. Ze graaft haar vingernagels in de onderkant van het kleverige tafelblad, terwijl de kille airconditioning door haar dunne shirt snijdt. Waarom is ze in godsnaam met haar vriendinnen meegegaan naar deze hel? Ze had beter moeten weten.
Met een sierlijke beweging schuift Kathleen plotseling een ontbijtbord vol vochtig fruit in Leens blikveld. "Vitaminen," commandeert ze, terwijl ze aan tafel gaat zitten, tegenover Eva. Leen kijkt naar het bord. Het is ananas. Slijmerige, glanzende schijfjes badend in troebele siroop. Fruit uit blik. De aanblik treft haar als een stomp in de maag. Kristof heeft een hekel aan fruit uit blik. Elke zondagochtend sneed hij verse kiwi's voor haar, in perfecte, even dikke schijfjes. De tranen, die ze de hele nacht krampachtig had weggedronken, wellen op. Een dikke, zoute druppel rolt over haar wang en valt in de siroop.
Naast haar klinkt een droog geritsel. Leen draait haar hoofd. Aan de ronde tafel direct naast hen zit de levensgrote, beduimelde pluche papegaai van gisteravond. Hij kijkt haar zwijgend aan door de gaasgaten van zijn snavel. Als hij ziet dat ze huilt, draait hij gegeneerd zijn grote, pluche hoofd iets opzij, schuift een kom ontbijtgranen naar zich toe en begint traag, lepel voor lepel, cornflakes door de spleet in zijn pak te proppen. Het gekraak van de droge vlokken is luidruchtig en intens deprimerend.
Op dat moment doet een explosief, schel fluitsignaal de zaal opschrikken. "¡Buenos días, El Dorado!" De Spaanse hoofd-animator, gehuld in een felgele polo die plakt aan zijn geoliede torso, stuitert de eetzaal in. In zijn kielzog volgt een stoet tieners met sambaballen. De bas van de El Dorado-zomerhit begint onmiddellijk uit verborgen speakers te dreunen. "Everybody up! Ochtend-Macarena!" brult hij in zijn headset. Leen kijkt met afgrijzen toe hoe de halve zaal opstaat. Een rij bejaarden, inclusief de man die net nog vechtend bij de broodrooster stond, vormt zonder aarzelen een polonaise tussen de tafels door. De papegaai staat zuchtend op, een plukje cornflakes valt uit zijn snavel, en hij sluit zwijgend achteraan in de rij.
Leen zakt dieper in haar stoel en verbergt haar gezicht tussen haar handen.
***
Twee uur later brandt de zon op het terras van El Dorado. Leen ligt zo stil mogelijk op een doorgezakte, witte plastic ligstoel. Ze verschanst zich achter een dikke Scandinavische thriller. Maar ze leest geen woord; de kartonnen omslag dient enkel als fysiek schild tegen de felle zonnestralen, de penetrante chloorlucht en de stroom felgekleurde badpakken die onophoudelijk voorbijtrekt.
De kater van de tequila en cocktails van gisteravond heeft zich genesteld achter haar ogen. Het voelt als een kabouter die in haar hoofd een verbouwing is gestart en met een drilboor haar schedelwand probeert te slopen. Elke trilling jaagt een nieuwe hittegolf door haar lijf. Het zweet parelt in haar nek en plakt haar huid hinderlijk vast aan het stugge plastic van de stoel.
Naast haar ligt Maria als de perfecte belichaming van resort-apathie, haar huid glanzend van de dure kokosolie. Ze ademt in een traag, onverstoorbaar ritme, alsof de hitte haar niks doet, terwijl de zilveren gespen van haar bikini flitsen in het harde licht. Eva ligt een stoel verderop uitgebreid te zuchten. Ze heeft haar gigantische zonnebril afgezet om haar gezicht extra dik in te smeren met factor 50, terwijl ze met haar vrije hand wild scrolt op haar telefoon en af en toe theatraal naar haar ijskoude cocktail grijpt. Kathleen zit rechtop op de rand van haar bedje. Ze leest niet en ze zont niet. Ze staart met toegeknepen ogen over het kabbelende water, haar rug kaarsrecht, als een roofvogel die een kudde scant.
Plotseling scheurt een hoog, elektronisch gepiep over het terras. Het geluid snijdt dwars door Leens trommelvliezen. Direct daarna explodeert een loeiharde, overstuurde reggaeton-beat uit een goedkope plastic speaker bij de duikplank. De bas trilt hoorbaar door de warme terrastegels.
Leen krimpt met een zachte kreun in elkaar en drukt haar boek nog steviger tegen haar gezicht. Aan de rand van het zwembad springt een animator op een houten verhoging. Het is een kerel die uitsluitend lijkt te bestaan uit geoliede spieren, een neonroze zwembroek en een hoeveelheid haargel die de zwaartekracht tart. Hij spreidt zijn armen wijd en grijnst naar de verveelde badgasten. "¡Vamos, chicas! ¡Aquagym!" brult hij door zijn krakende headset.
Kathleen veert in één soepele beweging overeind en kijkt met een vlijmscherpe blik naar Leen. "Perfect. Dit is precies wat we nodig hebben”.
Leen laat haar boek een millimeter zakken en kijkt Kathleen wezenloos aan vanachter haar zonnebril. "Alsjeblieft niet, Kath," raspt ze. Haar keel voelt aan als schuurpapier. "Mijn hoofd explodeert al als ik alleen maar naar die vent kíjk."
"Nou, juist daarom," reageert Kathleen, terwijl ze haar donkere haar in een strakke knot draait. "Je ligt hier al uren te marineren in je eigen alcoholwalm. Je moet in beweging komen, anders kom je nooit van die kater af."
"Ik lig hier prima," mompelt Leen, en ze trekt het boek weer voor haar gezicht.
Maria draait haar hoofd lui hun kant op en opent één oog. "Laat haar lekker liggen, Kath," zegt ze ongeïnteresseerd. "Als ze wil creperen met een slechte thriller op haar gezicht, moet ze dat zelf weten."
"Niks ervan," zegt Kathleen resoluut. Ze stapt naar voren en blokkeert direct het beetje zonlicht dat nog langs Leens boek viel. "Passiviteit lost dit niet op. We gaan dat water in. Kom op, Leen. Opstaan."
"Nee, echt niet, ik meen het," smeekt Leen, terwijl ze haar knieën stijf tegen elkaar drukt. "Ik ga echt niet in een kringetje staan springen op Daddy Yankee."
"Niet zo zeuren. Kom op," zegt Kathleen vastberaden. Ze buigt zich over Leen heen. Voor Leen haar thriller weer voor haar gezicht kan trekken, slaat Kathleen het boek met een harde klap uit haar handen. Het landt met een doffe klets op de natte tegels. Meteen daarna pakt Kathleen haar stevig bij haar bovenarm.
"Krijg de tering, Kath," kreunt Leen, wanneer ze met een onverbiddelijke ruk uit haar stoel wordt getrokken. Haar teenslippers schrapen wanhopig over het terras.
Kathleen geeft geen krimp en houdt haar greep vast. Ze duwt de wankelende Leen resoluut richting de felle, blauwe rand van het bad. "Graag gedaan. En nu het water in."
Leen struikelt half over de rand en plonst de trappetjes af. Ze staat tot haar dijen in het water, terwijl haar tenen zoeken naar grip op de spekgladde bodemtegels. De zon brandt genadeloos op haar blote schouders. Met een laatste duw duwt Kathleen haar nog verder naar voren, recht de menigte in. Leen wankelt door de weerstand van het water en landt pardoes vlak voor de neus van de animator. Die neemt meteen een theatrale duik het bad in, waadt met een gigantische grijns op haar af en pakt ongevraagd haar polsen vast. Leen verstijft. Voordat ze een stap terug kan zetten, opent hij zijn mond en blaast vol overgave op het zilveren fluitje dat om zijn nek bungelt. Het schelle geluid snijdt door haar schedel, een trilling die doortrekt tot in haar kiezen. Ze rukt haar polsen los. Zonder een woord te zeggen draait ze zich om en baant zich een weg naar de zijkant. Ze sleurt zichzelf over de ruwe rand, ploft weer neer op haar verkleurde plastic ligstoel, negeert haar boek en slaat een handdoek strak over haar oren.
Kathleen kijkt niet op of om. Ze waadt dieper het bad in, haar blik strak gericht op de ontblote torso van de animator. Leen kijkt vanaf de kant toe hoe de les zich nog twintig minuten luidruchtig voortsleept. Zodra de muziek eindelijk stopt en de badgasten richting de trapjes drijven, marcheert Kathleen recht op de man af. "Je hebt ritme," zegt ze droog, terwijl ze tot vlak voor hem door het water waadt. Ze tikt met haar natte wijsvinger hard op zijn borstbeen. "Maar je verspilt je energie.”
De man fronst, het fluitje nog klem tussen zijn witte tanden. "Perdón?"
Kathleen pakt het fluorescerende koord van zijn fluitje beet en trekt hem zonder waarschuwing met zich mee, het ondiepe trapje op. De animator, totaal overrompeld, struikelt half over de natte tegels terwijl ze hem achter zich aan sleurt. Ze koerst rechtstreeks af op het afbladderende houten materiaalhok achter de buitendouches. Met haar blote voet trapt ze de klink naar beneden en trekt hem de schemerige ruimte in. De deur slaat met een harde klap achter hen dicht.
Binnen in het hok is het schemerig en loeiheet. Smalle strepen zonlicht snijden door kieren in het houten dak, waarbij ze de rond dwarrelende stofdeeltjes verlichten boven een ravage van gestapelde zwemplankjes en stalen rekken. De lucht ruikt bedwelmend naar opgedroogd chloor, heet rubber en zweet. De animator — Carlos, volgens het naamkaartje op zijn zwembroek — knippert met zijn ogen. Zijn borstkas gaat snel op en neer. Hij kijkt Kathleen een seconde lang volkomen wezenloos aan, alsof zijn hersenen niet kunnen verwerken wat er zonet allemaal gebeurd is. Dan herpakt hij zich. Er verschijnt weer een arrogante grijns op zijn gezicht en hij leunt ontspannen achterover tegen een wandrek vol opblaasbanden.
"Señorita," begint hij, zijn stem ineens een stuk lager en zwoeler dan net door die krakende headset. Hij spreidt zijn armen uitnodigend. "Als je privéles wilde, hoefde je het maar te vrag—"
"Hou je mond," zegt Kathleen. De ijzige controle in haar stem maskeert nauwelijks de donkere, rauwe lust die plotseling in haar ogen oplaait. Ze bekijkt hem van top tot teen met een blik die hem volledig stript. Ze laat het fluorescerende koord los. Het zilveren fluitje tikt hard tegen zijn strakke buikspieren. Carlos' grijns hapert heel even, maar hij herstelt zich. Hij legt hij zijn grote, warme handen zelfverzekerd op haar heupen en trekt haar tegen zich aan. Maar Kathleen slaat zijn handen met een harde klap weg. "Niet aanraken," beveelt ze, terwijl ze nog een stap achteruit doet. "Je praat te veel. En je staat strak van de stress."
Carlos trekt zijn wenkbrauwen op, de irritatie flitst even door zijn ogen. Voordat hij iets terug kan zeggen, plant ze haar twee handen stevig op zijn gespierde borstkas en duwt hem met een onverwachte kracht recht tegen de houten achterwand. De planken kraken luid onder zijn zware gewicht. "Ontspan," zegt Kathleen droog, terwijl ze met haar vingers stevig net onder zijn borstbeen drukt. Carlos hapt onwillekeurig naar adem. "Kijk. Dat bedoel ik." Met een snelle, efficiënte beweging trekt ze de headset van zijn hoofd en gooit die blindelings in een mand met duikbrillen. Het fluitje belandt met een doffe tik op de vloer.
Ze drukt zich tegen hem aan. Haar natte badpak schuift stug tegen zijn warme, geoliede huid. De temperatuur in de krappe ruimte schiet meteen omhoog. Carlos grijpt haar opnieuw stevig bij haar taille, gromt iets ruws in het Spaans en buigt voorover om haar hard te kussen. Kathleen pareert hem moeiteloos. Ze grijpt zijn met gel doordrenkte haar beet en trekt zijn hoofd hardhandig naar achteren, tot zijn achterhoofd de ruwe planken raakt. Hij spert zijn ogen wijd open. "Ik bepaal wat we doen," fluistert ze in zijn oor, haar adem warm tegen zijn hals. "En jij luistert."
Zonder haar blik van de zijne af te wenden, grijpt Kathleen de rand van zijn neonroze zwembroek en trekt die met één brute ruk naar beneden. De natte stof valt met een zware klets op de grond. Zonder een seconde te verliezen schuift ze het kruisstuk van haar eigen badpak opzij. Er is geen ruimte voor tederheid of voorspel; haar blik is hongerig en eist hem onmiddellijk op.
Carlos gromt, een diep en dierlijk geluid dat trilt in zijn borstkas. Zijn vingers graven zich ongeduldig in de zachte huid van haar billen en hij tilt haar in één beweging op. Kathleen veert op en klemt haar blote, natte dijen strak om zijn middel, waarna ze zich met haar volle gewicht op hem laat zakken.
De impact is direct en overweldigend. Een langgerekte, hete kreun ontsnapt aan Kathleens lippen als ze hem diep vanbinnen voelt. De hitte slaat als een steekvlam door haar onderbuik, zo intens dat ze haar nagels krampachtig in zijn brede, bezwete schouders moet graven om haar evenwicht niet te verliezen.
"Dios mío," hijgt Carlos. Hij zakt even door zijn knieën onder haar plotselinge gewicht, maar herpakt zich meteen. Hij zet zijn voeten stevig schrap op de zanderige vloer en stoot dwingend en ritmisch omhoog, dieper en dieper, alsof hij haar volledig over wil nemen. De rauwe opwinding wist elke vorm van controle tussen hen uit.
Verblind door de drift en het zware gehijg verliezen ze compleet het besef van de krappe ruimte. Carlos stoot met zoveel kracht dat hij haar half bij de muur vandaan tilt. Ze botsen met een harde klap tegen het stalen wandrek in het midden van het hok. Het metaal schuift met een luid, krassend geluid over de stenen vloer, maar dat gaat volledig verloren in de donkere kreun die Carlos uitstoot wanneer Kathleen haar heupen dwingend tegen hem aan kantelt om de wrijving nog intenser te maken.
Een lawine van gele schuimrubberen zwemplankjes stort los en klettert om hun verstrengelde benen heen. Het deert hen niet. Het zware, natte kletsen van hun lichamen, de geur van warme kokosolie en de koortsachtige hitte nemen het hok volledig over. "Niet stoppen," fluistert Kathleen schor, haar stem doordrenkt van pure wellust. Ze grijpt hem stevig bij zijn met gel doordrenkte haar, trekt zijn hoofd naar achteren en kust hem vurig, haar tong gretig en dominant zoekend naar de zijne.
Carlos gooit zijn volle gewicht in de strijd, gedreven door een primitieve urgentie. Terwijl hij haar onstuimig achteruit duwt, glijdt zijn hiel weg over een nat zwemplankje. Ze verliezen half hun evenwicht en vallen zwaar tegen de houten stellingkast aan de linkerkant, die hun gezamenlijke gewicht met een doffe dreun opvangt. De verzwakte constructie wankelt en kantelt onverbiddelijk voorover. Tientallen plastic opblaaskrokodillen, feloranje zwembandjes en strandballen regenen in een bonte storm over hen heen. De lawine van rubber breekt hun ritme geen seconde; de adrenaline jaagt de geilheid alleen maar verder omhoog. Carlos stoot wild en ongeremd door, half begraven onder het felgekleurde plastic. Het stugge rubber piept luid bij elke ritmische beweging van zijn heupen, een absurd, hypnotiserend contrast met het zware, hete gehijg dat de ruimte vult.
Kathleen pakt zijn nek vast, gooit haar heupen hoog op en neemt met brute kracht de regie weer over. Ze dwingt hem meedogenloos achteruit, dwars door de berg opblaasbeesten heen, helemaal terug naar de achterwand. Elke stoot laat haar bloed sneller koken, een onstuitbaar verlangen dat smeekt om een ontlading. Zijn rug ramt met een harde klap tegen de houten planken van de achtermuur. De impact is zo hevig dat het hout met een scherpe kraak splijt. Een grote mand met zwembadslangen wankelt en stort met grof geweld omver. De kracht van de botsing lanceert een knalrode zwembadslang recht omhoog, die precies door het smalle, openstaande ventilatieraampje de zonnige buitenlucht in vliegt. Het ding landt vlak voor de voeten van een verbouwereerd ouder echtpaar.
Binnen in het hok verstrijken de minuten in absolute, dampende chaos. De temperatuur is gestegen tot het kookpunt. Het zweet gutst van Carlos' gezicht en vermengt sich met de glanzende olie op zijn borstkas, waardoor hun lichamen haast naadloos over elkaar heen glijden bij elke wanhopige, hitsige beweging.
De climax bouwt zich razendsnel op, een strakke spiraal van zenuwen en kloppend bloed. Carlos hapt smekend naar lucht, zijn gespierde armen trillen hevig onder de inspanning. Met een laatste, diepe uithaal stoot hij zo diep mogelijk bij haar naar binnen. Kathleen trekt haar rug volledig hol en Carlos gooit zijn hoofd naar achteren, terwijl hij met zijn vlakke hand keihard tegen de houten muur naast zijn gezicht slaat. De ontlading breekt ongenadig hard door de hitte heen. Kathleen sluit haar ogen stijf dicht en klauwt haar nagels in zijn rug. Hevige, golvende samentrekkingen overspoelen haar onderbuik. Ze laat de overweldigende spanning los in het midden van de ravage, verdrinkend in het intense, kloppende gevoel van hem diep binnenin haar. Geen woorden, alleen een lange, explosieve afronding waarin ze elkaar loodzwaar vasthouden.
Dan wordt het stil. Enkel het onregelmatige, rasperige gehijg van Carlos doorbreekt de rust.
Kathleen laat haar benen langzaam zakken en stapt soepel op de bezaaide vloer. Ze laat de stof van haar badpak moeiteloos terugschieten en strijkt haar haren uit haar bezwete gezicht. Ze kijkt een seconde naar de animator, die trillend op zijn benen staat en verdwaasd naar een platgedrukte opblaasflamingo onder zijn voeten staart, voordat ze zich omdraait en de klink naar beneden duwt.
Kathleen stapt de felle zon weer in. Haar badpak zit alsof er niks gebeurd is. Maar haar gezicht, armen en blote dijen glimmen zwaar van het zweet en de zonneolie die ze van de borstkas van de animator heeft overgenomen. Een diepe, voldane gloed rust op haar gezicht. Ze ademt diep in, stapt achteloos over de neergevallen rode slang heen, pakt haar handdoek en kijkt neer op de verbouwereerde Leen, die met open mond op haar ligstoel zit. "Zo," zegt Kathleen hees, terwijl ze de plakkerige olie langzaam van haar voorhoofd veegt. "Dat lucht op. En nu een ijskoude cola."
Tegenover haar zit Maria die met trage, beheerste bewegingen de droge korst van haar toast ontleedt. Eva schuift met een dramatische zucht aan en leunt onmiddellijk over de tafel naar Maria. Ze draagt een gigantische, donkere zonnebril en een zijden sjaaltje. "En?" vraagt ze luidkeels. "Hoeveel decibel heb je gisteravond wel niet geproduceerd daar op het strand? Ik kon jullie vanaf het balkon bijna horen." Aan het tafeltje naast hen stopt een oudere man abrupt met het kauwen op zijn baguette. Zijn mond blijft halfopen hangen. Hij draait zijn hoofd onopvallend iets meer richting Eva, zijn ogen groot achter zijn bril. Zijn vrouw merkt het en deelt een venijnige trap uit onder tafel, haar gezicht strak van de verontwaardiging.
"Het hout had splinters," antwoordt Maria droog, zonder op te kijken van haar toast. "Verder niks te klagen. Hij wist precies wat hij deed en deed het verdomd efficiënt." "Je hebt hem toch wel in een jasje gestoken, hoop ik?" dringt Eva aan, terwijl ze een hap neemt van een koude croissant. "Tequila-zweet en zeewater is een recept voor infecties." De oude man verslikt zich hoorbaar in zijn koffie. Zijn vrouw wappert verwoed met een servet.
Leen volgt het gesprek niet meer. Het gekibbel over houtsplinters en hygiëne vervaagt tot een doffe ruis. Ze wendt haar glazige blik af van de tafel en staart de ontbijtzaal in, een chaotisch inferno van hongerige, roodverbrande toeristen. Drie tafels verderop is een geautomatiseerde pannenkoekenmachine volledig op hol geslagen. Het roestvrijstalen onding piept hysterisch en spuwt in een razend tempo halfbakken deegklodders uit de uitvoeropening. De klodders kletsen met doffe smakken op de marmeren vloer, waar zich inmiddels een glibberige plas beslag heeft gevormd. Niemand grijpt in. Een uitgebluste ober plakt er in het voorbijgaan simpelweg een gele post-it met 'Out of Order' op de machine en stapt onverschillig over de groeiende deegberg heen.
Even verderop vechten twee bejaarde Britse toeristen in zwembroek een stille, maar agressieve loopgravenoorlog uit voor de enige werkende lopende-band-broodrooster. De één blokkeert de invoer met een bord croissants, terwijl de ander met een tang wanhopig probeert de halfzwarte sneden van zijn rivaal uit de schacht te wrikken. De sfeer is om te snijden, een koude oorlog gevoerd met bruinbrood en olijfolie.
Leen sluit haar ogen. Met weemoed denkt ze terug aan de laatste vakantie met Kristof. Een kleine B&B in Kreta, rust, en een perfect ontbijt zondeer op hol geslagen machines. Ze graaft haar vingernagels in de onderkant van het kleverige tafelblad, terwijl de kille airconditioning door haar dunne shirt snijdt. Waarom is ze in godsnaam met haar vriendinnen meegegaan naar deze hel? Ze had beter moeten weten.
Met een sierlijke beweging schuift Kathleen plotseling een ontbijtbord vol vochtig fruit in Leens blikveld. "Vitaminen," commandeert ze, terwijl ze aan tafel gaat zitten, tegenover Eva. Leen kijkt naar het bord. Het is ananas. Slijmerige, glanzende schijfjes badend in troebele siroop. Fruit uit blik. De aanblik treft haar als een stomp in de maag. Kristof heeft een hekel aan fruit uit blik. Elke zondagochtend sneed hij verse kiwi's voor haar, in perfecte, even dikke schijfjes. De tranen, die ze de hele nacht krampachtig had weggedronken, wellen op. Een dikke, zoute druppel rolt over haar wang en valt in de siroop.
Naast haar klinkt een droog geritsel. Leen draait haar hoofd. Aan de ronde tafel direct naast hen zit de levensgrote, beduimelde pluche papegaai van gisteravond. Hij kijkt haar zwijgend aan door de gaasgaten van zijn snavel. Als hij ziet dat ze huilt, draait hij gegeneerd zijn grote, pluche hoofd iets opzij, schuift een kom ontbijtgranen naar zich toe en begint traag, lepel voor lepel, cornflakes door de spleet in zijn pak te proppen. Het gekraak van de droge vlokken is luidruchtig en intens deprimerend.
Op dat moment doet een explosief, schel fluitsignaal de zaal opschrikken. "¡Buenos días, El Dorado!" De Spaanse hoofd-animator, gehuld in een felgele polo die plakt aan zijn geoliede torso, stuitert de eetzaal in. In zijn kielzog volgt een stoet tieners met sambaballen. De bas van de El Dorado-zomerhit begint onmiddellijk uit verborgen speakers te dreunen. "Everybody up! Ochtend-Macarena!" brult hij in zijn headset. Leen kijkt met afgrijzen toe hoe de halve zaal opstaat. Een rij bejaarden, inclusief de man die net nog vechtend bij de broodrooster stond, vormt zonder aarzelen een polonaise tussen de tafels door. De papegaai staat zuchtend op, een plukje cornflakes valt uit zijn snavel, en hij sluit zwijgend achteraan in de rij.
Leen zakt dieper in haar stoel en verbergt haar gezicht tussen haar handen.
***
Twee uur later brandt de zon op het terras van El Dorado. Leen ligt zo stil mogelijk op een doorgezakte, witte plastic ligstoel. Ze verschanst zich achter een dikke Scandinavische thriller. Maar ze leest geen woord; de kartonnen omslag dient enkel als fysiek schild tegen de felle zonnestralen, de penetrante chloorlucht en de stroom felgekleurde badpakken die onophoudelijk voorbijtrekt.
De kater van de tequila en cocktails van gisteravond heeft zich genesteld achter haar ogen. Het voelt als een kabouter die in haar hoofd een verbouwing is gestart en met een drilboor haar schedelwand probeert te slopen. Elke trilling jaagt een nieuwe hittegolf door haar lijf. Het zweet parelt in haar nek en plakt haar huid hinderlijk vast aan het stugge plastic van de stoel.
Naast haar ligt Maria als de perfecte belichaming van resort-apathie, haar huid glanzend van de dure kokosolie. Ze ademt in een traag, onverstoorbaar ritme, alsof de hitte haar niks doet, terwijl de zilveren gespen van haar bikini flitsen in het harde licht. Eva ligt een stoel verderop uitgebreid te zuchten. Ze heeft haar gigantische zonnebril afgezet om haar gezicht extra dik in te smeren met factor 50, terwijl ze met haar vrije hand wild scrolt op haar telefoon en af en toe theatraal naar haar ijskoude cocktail grijpt. Kathleen zit rechtop op de rand van haar bedje. Ze leest niet en ze zont niet. Ze staart met toegeknepen ogen over het kabbelende water, haar rug kaarsrecht, als een roofvogel die een kudde scant.
Plotseling scheurt een hoog, elektronisch gepiep over het terras. Het geluid snijdt dwars door Leens trommelvliezen. Direct daarna explodeert een loeiharde, overstuurde reggaeton-beat uit een goedkope plastic speaker bij de duikplank. De bas trilt hoorbaar door de warme terrastegels.
Leen krimpt met een zachte kreun in elkaar en drukt haar boek nog steviger tegen haar gezicht. Aan de rand van het zwembad springt een animator op een houten verhoging. Het is een kerel die uitsluitend lijkt te bestaan uit geoliede spieren, een neonroze zwembroek en een hoeveelheid haargel die de zwaartekracht tart. Hij spreidt zijn armen wijd en grijnst naar de verveelde badgasten. "¡Vamos, chicas! ¡Aquagym!" brult hij door zijn krakende headset.
Kathleen veert in één soepele beweging overeind en kijkt met een vlijmscherpe blik naar Leen. "Perfect. Dit is precies wat we nodig hebben”.
Leen laat haar boek een millimeter zakken en kijkt Kathleen wezenloos aan vanachter haar zonnebril. "Alsjeblieft niet, Kath," raspt ze. Haar keel voelt aan als schuurpapier. "Mijn hoofd explodeert al als ik alleen maar naar die vent kíjk."
"Nou, juist daarom," reageert Kathleen, terwijl ze haar donkere haar in een strakke knot draait. "Je ligt hier al uren te marineren in je eigen alcoholwalm. Je moet in beweging komen, anders kom je nooit van die kater af."
"Ik lig hier prima," mompelt Leen, en ze trekt het boek weer voor haar gezicht.
Maria draait haar hoofd lui hun kant op en opent één oog. "Laat haar lekker liggen, Kath," zegt ze ongeïnteresseerd. "Als ze wil creperen met een slechte thriller op haar gezicht, moet ze dat zelf weten."
"Niks ervan," zegt Kathleen resoluut. Ze stapt naar voren en blokkeert direct het beetje zonlicht dat nog langs Leens boek viel. "Passiviteit lost dit niet op. We gaan dat water in. Kom op, Leen. Opstaan."
"Nee, echt niet, ik meen het," smeekt Leen, terwijl ze haar knieën stijf tegen elkaar drukt. "Ik ga echt niet in een kringetje staan springen op Daddy Yankee."
"Niet zo zeuren. Kom op," zegt Kathleen vastberaden. Ze buigt zich over Leen heen. Voor Leen haar thriller weer voor haar gezicht kan trekken, slaat Kathleen het boek met een harde klap uit haar handen. Het landt met een doffe klets op de natte tegels. Meteen daarna pakt Kathleen haar stevig bij haar bovenarm.
"Krijg de tering, Kath," kreunt Leen, wanneer ze met een onverbiddelijke ruk uit haar stoel wordt getrokken. Haar teenslippers schrapen wanhopig over het terras.
Kathleen geeft geen krimp en houdt haar greep vast. Ze duwt de wankelende Leen resoluut richting de felle, blauwe rand van het bad. "Graag gedaan. En nu het water in."
Leen struikelt half over de rand en plonst de trappetjes af. Ze staat tot haar dijen in het water, terwijl haar tenen zoeken naar grip op de spekgladde bodemtegels. De zon brandt genadeloos op haar blote schouders. Met een laatste duw duwt Kathleen haar nog verder naar voren, recht de menigte in. Leen wankelt door de weerstand van het water en landt pardoes vlak voor de neus van de animator. Die neemt meteen een theatrale duik het bad in, waadt met een gigantische grijns op haar af en pakt ongevraagd haar polsen vast. Leen verstijft. Voordat ze een stap terug kan zetten, opent hij zijn mond en blaast vol overgave op het zilveren fluitje dat om zijn nek bungelt. Het schelle geluid snijdt door haar schedel, een trilling die doortrekt tot in haar kiezen. Ze rukt haar polsen los. Zonder een woord te zeggen draait ze zich om en baant zich een weg naar de zijkant. Ze sleurt zichzelf over de ruwe rand, ploft weer neer op haar verkleurde plastic ligstoel, negeert haar boek en slaat een handdoek strak over haar oren.
Kathleen kijkt niet op of om. Ze waadt dieper het bad in, haar blik strak gericht op de ontblote torso van de animator. Leen kijkt vanaf de kant toe hoe de les zich nog twintig minuten luidruchtig voortsleept. Zodra de muziek eindelijk stopt en de badgasten richting de trapjes drijven, marcheert Kathleen recht op de man af. "Je hebt ritme," zegt ze droog, terwijl ze tot vlak voor hem door het water waadt. Ze tikt met haar natte wijsvinger hard op zijn borstbeen. "Maar je verspilt je energie.”
De man fronst, het fluitje nog klem tussen zijn witte tanden. "Perdón?"
Kathleen pakt het fluorescerende koord van zijn fluitje beet en trekt hem zonder waarschuwing met zich mee, het ondiepe trapje op. De animator, totaal overrompeld, struikelt half over de natte tegels terwijl ze hem achter zich aan sleurt. Ze koerst rechtstreeks af op het afbladderende houten materiaalhok achter de buitendouches. Met haar blote voet trapt ze de klink naar beneden en trekt hem de schemerige ruimte in. De deur slaat met een harde klap achter hen dicht.
Binnen in het hok is het schemerig en loeiheet. Smalle strepen zonlicht snijden door kieren in het houten dak, waarbij ze de rond dwarrelende stofdeeltjes verlichten boven een ravage van gestapelde zwemplankjes en stalen rekken. De lucht ruikt bedwelmend naar opgedroogd chloor, heet rubber en zweet. De animator — Carlos, volgens het naamkaartje op zijn zwembroek — knippert met zijn ogen. Zijn borstkas gaat snel op en neer. Hij kijkt Kathleen een seconde lang volkomen wezenloos aan, alsof zijn hersenen niet kunnen verwerken wat er zonet allemaal gebeurd is. Dan herpakt hij zich. Er verschijnt weer een arrogante grijns op zijn gezicht en hij leunt ontspannen achterover tegen een wandrek vol opblaasbanden.
"Señorita," begint hij, zijn stem ineens een stuk lager en zwoeler dan net door die krakende headset. Hij spreidt zijn armen uitnodigend. "Als je privéles wilde, hoefde je het maar te vrag—"
"Hou je mond," zegt Kathleen. De ijzige controle in haar stem maskeert nauwelijks de donkere, rauwe lust die plotseling in haar ogen oplaait. Ze bekijkt hem van top tot teen met een blik die hem volledig stript. Ze laat het fluorescerende koord los. Het zilveren fluitje tikt hard tegen zijn strakke buikspieren. Carlos' grijns hapert heel even, maar hij herstelt zich. Hij legt hij zijn grote, warme handen zelfverzekerd op haar heupen en trekt haar tegen zich aan. Maar Kathleen slaat zijn handen met een harde klap weg. "Niet aanraken," beveelt ze, terwijl ze nog een stap achteruit doet. "Je praat te veel. En je staat strak van de stress."
Carlos trekt zijn wenkbrauwen op, de irritatie flitst even door zijn ogen. Voordat hij iets terug kan zeggen, plant ze haar twee handen stevig op zijn gespierde borstkas en duwt hem met een onverwachte kracht recht tegen de houten achterwand. De planken kraken luid onder zijn zware gewicht. "Ontspan," zegt Kathleen droog, terwijl ze met haar vingers stevig net onder zijn borstbeen drukt. Carlos hapt onwillekeurig naar adem. "Kijk. Dat bedoel ik." Met een snelle, efficiënte beweging trekt ze de headset van zijn hoofd en gooit die blindelings in een mand met duikbrillen. Het fluitje belandt met een doffe tik op de vloer.
Ze drukt zich tegen hem aan. Haar natte badpak schuift stug tegen zijn warme, geoliede huid. De temperatuur in de krappe ruimte schiet meteen omhoog. Carlos grijpt haar opnieuw stevig bij haar taille, gromt iets ruws in het Spaans en buigt voorover om haar hard te kussen. Kathleen pareert hem moeiteloos. Ze grijpt zijn met gel doordrenkte haar beet en trekt zijn hoofd hardhandig naar achteren, tot zijn achterhoofd de ruwe planken raakt. Hij spert zijn ogen wijd open. "Ik bepaal wat we doen," fluistert ze in zijn oor, haar adem warm tegen zijn hals. "En jij luistert."
Zonder haar blik van de zijne af te wenden, grijpt Kathleen de rand van zijn neonroze zwembroek en trekt die met één brute ruk naar beneden. De natte stof valt met een zware klets op de grond. Zonder een seconde te verliezen schuift ze het kruisstuk van haar eigen badpak opzij. Er is geen ruimte voor tederheid of voorspel; haar blik is hongerig en eist hem onmiddellijk op.
Carlos gromt, een diep en dierlijk geluid dat trilt in zijn borstkas. Zijn vingers graven zich ongeduldig in de zachte huid van haar billen en hij tilt haar in één beweging op. Kathleen veert op en klemt haar blote, natte dijen strak om zijn middel, waarna ze zich met haar volle gewicht op hem laat zakken.
De impact is direct en overweldigend. Een langgerekte, hete kreun ontsnapt aan Kathleens lippen als ze hem diep vanbinnen voelt. De hitte slaat als een steekvlam door haar onderbuik, zo intens dat ze haar nagels krampachtig in zijn brede, bezwete schouders moet graven om haar evenwicht niet te verliezen.
"Dios mío," hijgt Carlos. Hij zakt even door zijn knieën onder haar plotselinge gewicht, maar herpakt zich meteen. Hij zet zijn voeten stevig schrap op de zanderige vloer en stoot dwingend en ritmisch omhoog, dieper en dieper, alsof hij haar volledig over wil nemen. De rauwe opwinding wist elke vorm van controle tussen hen uit.
Verblind door de drift en het zware gehijg verliezen ze compleet het besef van de krappe ruimte. Carlos stoot met zoveel kracht dat hij haar half bij de muur vandaan tilt. Ze botsen met een harde klap tegen het stalen wandrek in het midden van het hok. Het metaal schuift met een luid, krassend geluid over de stenen vloer, maar dat gaat volledig verloren in de donkere kreun die Carlos uitstoot wanneer Kathleen haar heupen dwingend tegen hem aan kantelt om de wrijving nog intenser te maken.
Een lawine van gele schuimrubberen zwemplankjes stort los en klettert om hun verstrengelde benen heen. Het deert hen niet. Het zware, natte kletsen van hun lichamen, de geur van warme kokosolie en de koortsachtige hitte nemen het hok volledig over. "Niet stoppen," fluistert Kathleen schor, haar stem doordrenkt van pure wellust. Ze grijpt hem stevig bij zijn met gel doordrenkte haar, trekt zijn hoofd naar achteren en kust hem vurig, haar tong gretig en dominant zoekend naar de zijne.
Carlos gooit zijn volle gewicht in de strijd, gedreven door een primitieve urgentie. Terwijl hij haar onstuimig achteruit duwt, glijdt zijn hiel weg over een nat zwemplankje. Ze verliezen half hun evenwicht en vallen zwaar tegen de houten stellingkast aan de linkerkant, die hun gezamenlijke gewicht met een doffe dreun opvangt. De verzwakte constructie wankelt en kantelt onverbiddelijk voorover. Tientallen plastic opblaaskrokodillen, feloranje zwembandjes en strandballen regenen in een bonte storm over hen heen. De lawine van rubber breekt hun ritme geen seconde; de adrenaline jaagt de geilheid alleen maar verder omhoog. Carlos stoot wild en ongeremd door, half begraven onder het felgekleurde plastic. Het stugge rubber piept luid bij elke ritmische beweging van zijn heupen, een absurd, hypnotiserend contrast met het zware, hete gehijg dat de ruimte vult.
Kathleen pakt zijn nek vast, gooit haar heupen hoog op en neemt met brute kracht de regie weer over. Ze dwingt hem meedogenloos achteruit, dwars door de berg opblaasbeesten heen, helemaal terug naar de achterwand. Elke stoot laat haar bloed sneller koken, een onstuitbaar verlangen dat smeekt om een ontlading. Zijn rug ramt met een harde klap tegen de houten planken van de achtermuur. De impact is zo hevig dat het hout met een scherpe kraak splijt. Een grote mand met zwembadslangen wankelt en stort met grof geweld omver. De kracht van de botsing lanceert een knalrode zwembadslang recht omhoog, die precies door het smalle, openstaande ventilatieraampje de zonnige buitenlucht in vliegt. Het ding landt vlak voor de voeten van een verbouwereerd ouder echtpaar.
Binnen in het hok verstrijken de minuten in absolute, dampende chaos. De temperatuur is gestegen tot het kookpunt. Het zweet gutst van Carlos' gezicht en vermengt sich met de glanzende olie op zijn borstkas, waardoor hun lichamen haast naadloos over elkaar heen glijden bij elke wanhopige, hitsige beweging.
De climax bouwt zich razendsnel op, een strakke spiraal van zenuwen en kloppend bloed. Carlos hapt smekend naar lucht, zijn gespierde armen trillen hevig onder de inspanning. Met een laatste, diepe uithaal stoot hij zo diep mogelijk bij haar naar binnen. Kathleen trekt haar rug volledig hol en Carlos gooit zijn hoofd naar achteren, terwijl hij met zijn vlakke hand keihard tegen de houten muur naast zijn gezicht slaat. De ontlading breekt ongenadig hard door de hitte heen. Kathleen sluit haar ogen stijf dicht en klauwt haar nagels in zijn rug. Hevige, golvende samentrekkingen overspoelen haar onderbuik. Ze laat de overweldigende spanning los in het midden van de ravage, verdrinkend in het intense, kloppende gevoel van hem diep binnenin haar. Geen woorden, alleen een lange, explosieve afronding waarin ze elkaar loodzwaar vasthouden.
Dan wordt het stil. Enkel het onregelmatige, rasperige gehijg van Carlos doorbreekt de rust.
Kathleen laat haar benen langzaam zakken en stapt soepel op de bezaaide vloer. Ze laat de stof van haar badpak moeiteloos terugschieten en strijkt haar haren uit haar bezwete gezicht. Ze kijkt een seconde naar de animator, die trillend op zijn benen staat en verdwaasd naar een platgedrukte opblaasflamingo onder zijn voeten staart, voordat ze zich omdraait en de klink naar beneden duwt.
Kathleen stapt de felle zon weer in. Haar badpak zit alsof er niks gebeurd is. Maar haar gezicht, armen en blote dijen glimmen zwaar van het zweet en de zonneolie die ze van de borstkas van de animator heeft overgenomen. Een diepe, voldane gloed rust op haar gezicht. Ze ademt diep in, stapt achteloos over de neergevallen rode slang heen, pakt haar handdoek en kijkt neer op de verbouwereerde Leen, die met open mond op haar ligstoel zit. "Zo," zegt Kathleen hees, terwijl ze de plakkerige olie langzaam van haar voorhoofd veegt. "Dat lucht op. En nu een ijskoude cola."
Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt
- Spaanse Nachten (8.5) door Henkiepenkie
- Een Avondje Biljarten (9.2) door John Adams
- Stiekeme Seks In Bos (8.8) door Bo
- Acht Wilde Dagen Op Rhodos (8.9) door Nicky96
- Met Mireille Op Vakantie (9.3) door MichaelX
- Lina Voor Het Raam (9.5) door Geheime Uitdager
- Mijn Vrouw Tentoongesteld (9.0) door Aadje
- Vakantie Met Vrienden (9.0) door BigtitsEF
- Hete Hotel Seks Date (8.4) door Bo
- Stel Neukt In Auto! (8.9) door Bo
Geef dit verhaal een cijfer:
5
6
7
8
9
10
Tantesjani (67)
Settle (36)
Xpetrax (43)
Parley (49)