De zon brandt op de natte terrastegels rondom het zwembad. Het chloorwater verdampt in trillende, doorzichtige lijnen boven het warme beton. Kathleen staat vlak bij de buitendouches en wrijft met een opgevouwen handdoek het laatste restje zonneolie van haar schouders. Ze straalt een kille, voldane rust uit, alsof ze zojuist een succesvolle zakelijke transactie heeft afgerond.
Leen ligt nog altijd roerloos op haar ligstoel, tot een zwaar, slepend geluid haar dwingt om haar thriller te laten zakken. Twee bloedserieuze, bejaarde toeristen hijsen een gigantische, lekke opblaasflamingo het zwembad uit. Ze dragen het zware, slaphangende dier tussen zich in alsof het een gesneuvelde kameraad op een slagveld betreft. Het natte, felroze rubber schuurt met een tergend hoog gepiep over de hete stenen.
Tot overmaat van ramp laten ze het gedrocht exact naast de ligstoel van Leen op de grond kletsen. Een golf lauw chloorwater klotst over haar tenen. De oudere man zakt onmiddellijk op zijn knieën. Met een blinde, haast wanhopige toewijding in zijn ogen wrikt hij het plastic ventiel open, klemt zijn mond er strak overheen en begint ritmisch, met zware, rochelende ademstoten, mond-op-mondbeademing toe te passen op de vogel. Bij elke geforceerde hijs klinkt een schril, zielig gepiep uit het samengedrukte rubber. De vrouw ernaast kijkt angstig toe en wrijft troostend over de plastic vleugel.
Het tafereel is zo onpeilbaar treurig en grotesk dat Leens maag zich samentrekt. Ze slaat haar thriller met een doffe klap dicht. "Ik ga naar binnen," mompelt ze tegen niemand in het bijzonder, terwijl ze resoluut haar benen over de rand van de ligstoel schuift. "Voordat mijn schedel echt openbarst." Zonder op een reactie te wachten, draait ze zich om en beent weg van het zwembad. Ze negeert de bar buiten, passeert het pierenbadje en trekt met haar volle gewicht de zware, glazen deuren van het hoofdgebouw open. Het schreeuwerige geroezemoes van het middagpubliek wordt met één klap afgesneden. De koude, machinale lucht van de industriële airconditioning slaat als een klamme handdoek in haar gezicht.
In plaats van door te lopen naar de lobby, duwt ze de met skai beklede deur van de pianobar open. De ruimte is in een permanente schemering gehuld, verlicht door een paar koperen wandlampen. Leen ademt diep uit. De spieren in haar nek ontspannen zich voor het eerst die dag. Ze schuift op een kruk aan de donkerhouten toog. Twee krukken verderop zit een man. Hij is in de zestig, draagt een vale, beige polo en een montuurloze bril. Zijn schouders hangen ontspannen naar voren. Voor hem staat een halfvolle Irish coffee waarvan de slagroom treurig en half gesmolten aan de glaswand kleeft. Hij leunt over een opgevouwen kruiswoordpuzzel, maar zijn pen beweegt niet. Hij kijkt niet op of om als Leen gaat zitten.
Leen tikt zacht met haar knokkels tegen het hout. De barman, die ergens achterin glazen aan het polijsten is, komt traag naar voren geschuifeld. Ze wijst naar het glas van haar buurman. Even later schuift de barman een troebel koffiemengsel voor haar neus. Ze neemt een voorzichtige slok. De hete koffie, gecombineerd met de scherpe, goedkope whiskey, brandt ruw maar prettig in haar keel. Een broodnodige verdoving voor de rafelrandjes van haar kater.
Minutenlang gebeurt er niets. Het enige geluid in de ruimte is het eentonige gezoem van de airco en het ritmische getik van de pen van de man op zijn papieren servetje. De gedeelde stilte voelt als een bevrijding. De man straalt een volkomen apathie uit die perfect aansluit bij de hare. "De whiskey overstemt ten minste de koffie," klinkt plotseling een zachte, wat krakerige stem naast haar. Leen neemt nog een slok en trekt een vies gezicht. "Dat is hier een zeer welkome bonus." Een flauwe glimlach trekt rond zijn mond. Hij heft zijn glas een millimeter op van de toog. "Arthur." "Leen."
Arthur knikt traag en tikt met de achterkant van zijn pen tegen de rand van de krant. "Zeven verticaal," mompelt hij. Zijn blik blijft op het papier rusten. "Drie letters. Iets met... geforceerde vrolijkheid." "Hel," zegt Leen droog. Een zachte grinnik ontsnapt uit zijn borstkas. Hij vult niets in. "Mijn zus heeft deze reis geboekt. Een 'noodzakelijke reset', noemde ze het. Ik moest mezelf dwingen te integreren."
"Mijn vriendinnen ook," antwoordt Leen. Ze staart naar de condens die in dikke druppels langs haar eigen glas naar beneden glijdt. "Blijkbaar moet een relatiebreuk weggespoeld worden met neonkleurige suikersiroop en fake vrolijkheid." Arthur pakt een zilveren theelepeltje en roert zonder doel door de restanten van zijn slagroom. "Mensen overschatten vrolijkheid. Soms wil je gewoon... rust. Ken je dat gevoel?" Leen kijkt hem voor het eerst echt aan. De vale polo, de onopvallende bril, de lichte verkleuring van een inktvlek op zijn borstzak. Hij is de personificatie van een druilerige dinsdagmiddag, en ze heeft nog nooit zoiets geruststellends gezien. Geen prestatiedrang. Geen theatraal machismo of geoliede ego's.
"Ik mis het scheiden van het pmd-afval," zegt Leen zacht, oprecht. "Dat je gewoon... weet waar de yoghurtpotjes horen. Duidelijkheid. Zekerheid." Arthur knikt bedachtzaam, alsof ze net iets fundamenteel filosofisch heeft verkondigd. "Dikke blauwe zakken. Liefst met zo'n stevig trekkoord." "Precies. Met trekkoord." Er valt een stilte. Dit keer is het geen apathische leegte, maar een zware, comfortabele deken. Ze hebben elkaar gevonden. Twee wezens die weigeren mee te draaien in het hysterische ritme van de kunstmatige zonneschijn buiten.
"Weet je," begint Arthur, terwijl hij met zijn wijsvinger een plasje condenswater op de toog in een perfecte cirkel veegt. "Ze hebben hier geen oploskoffie bij het ontbijt. Alleen van die luidruchtige apparaten die agressief sissen als ze de bonen vermalen. Ik word er neerslachtig van." "Het klinkt alsof de machine in doodsnood verkeert," stemt Leen in. Een zeldzame, oprechte lach borrelt op in haar keel. "Alles moet hier een 'ervaring' zijn. Terwijl oploskoffie gewoon vloeibare rust is." Een haast jongensachtige glimlach trekt een rimpel in zijn wang. Hij heft zijn glas hoger. "Op de voorspelbaarheid van koffie, Leen."
Ze tikt haar glas zachtjes tegen het zijne. De doffe klink verzegelt hun alliantie. Het is absurd, maar deze kalende man is exact de soulmate die ze vandaag nodig heeft. Een cynische, uitgebluste band van twee, veilig weggestopt in de vergeethoek van El Dorado. Ze staat net op het punt om hem te vragen of hij de absolute meerwaarde van drielaags toiletpapier inziet, wanneer de zware deur met een harde zwaai wordt opengegooid.
Een golf van vochtige hitte slaat de donkere bar in. Direct erachteraan stappen Kathleen, Eva en Maria naar binnen. Ze brengen de volledige, schreeuwerige buitenwereld mee: tikkende hakken op de houten vloer, glanzende huid en stemmen die veel te hard afsteken tegen de gedempte akoestiek. De veilige bubbel knapt onmiddellijk uit elkaar. Kathleens blik snijdt door de schemerige ruimte, taxeert de lege tafeltjes en blijft haken bij de toog. Ze marcheert direct op Leen af. "Ah, hier zit je," zegt ze, terwijl ze resoluut de kruk direct naast Arthur vastpakt. Kathleen bestudeert hem met kille precisie. Haar ogen glijden in één vloeiende beweging over zijn vale polo, zijn kalende kruin en de half ingevulde kruiswoordpuzzel. Ze ziet geen medemens, maar een prooi.
Maria leunt met haar elleboog op de bar, nét een fractie te dicht bij Arthur. Ze werpt hem een veelbetekenende, spottende blik toe. Arthur verstijft. Zijn kalme apathie verdwijnt in een flits. Hij buigt iets verder over zijn glas heen, vermijdt krampachtig elk oogcontact en begint nerveus met zijn nagel een opgedroogde vlek op het hout weg te krabben. De roofdieren hebben hem omcirkeld. Leen voelt een scherpe misselijkheid opkomen die niets met haar kater te maken heeft. Ze weigert toe te kijken hoe haar vriendinnen deze man verbaal tot de grond toe afbreken. Ze legt een verfrommeld briefje van tien op de bar en schuift direct van haar kruk.
"Arthur," zegt Leen strak, haar stem luid genoeg om de lach van Maria te doorklieven. Ze tikt met haar wijsvinger op zijn krant. "De inschrijving voor die museumexcursie sluit over vijf minuten, toch?" Arthur knippert. Hij kijkt op, scant de kille ogen van Kathleen, kijkt dan naar Leen en begrijpt de hem toegeworpen reddingsboei. "Precies," stamelt hij, terwijl hij zijn krant bliksemsnel opvouwt in zijn jaszak propt. Hij schuift onhandig van zijn kruk, knikt kort naar Leen en beent zonder een woord richting de uitgang naar de lobby.
Kathleen trekt een wenkbrauw op en kijkt Leen onderzoekend aan. "Een museumexcursie? Heb jij—" "Ik moet naar het toilet," snijdt Leen haar koud de pas af. Voordat Kathleen kan reageren, draait Leen zich om en duwt een zware klapdeur open die leidt naar de tl-verlichte achtergang van de toiletten. Aan het einde van de gang hoort ze een hard, rammelend geluid dat mechanisch door de holle ruimte echoot. Naast een grote, roestvrijstalen ijsblokjesmachine staat de papegaai, de mascotte van het
hotel. Hij staart de gang in met een permanente, hysterische glimlach en twee dode, plastic wiebelogen.
Met één knalgele vleugel trekt de mascotte de stugge naad bij zijn hals wijd open. Met de andere vleugel kapt hij een plastic emmertje vol ijsblokjes leeg in de donkere opening van het pak. Het ijs klettert met een reeks doffe tikken naar beneden, ergens in de onzichtbare diepte tussen het synthetische verenkleed en zijn huid. Er klinkt een zachte, verstikte zucht van opluchting door de gaasgaten in de snavel. Leen blijft een seconde stilstaan. Ze denkt aan Arthur in zijn beige afritsbroek, kijkt naar de absurde, zwijgende vogel voor zich, en knikt langzaam. De grote pluchen kop knikt één keer stug terug. Het ijs rammelt zachtjes in zijn buik wanneer hij beweegt. Leen loopt verder de gang in.
Catelyja (28)
LeediVera (63)
Sannelinde (58)
M_alleen (32)