"Daar," sist Kathleen over haar schouder. Ze grijpt Leen bij haar bovenarm en trekt haar mee. "Doelwit op twaalf uur. Recht je rug, Leen." Voor Leen de kans krijgt om tegen te pruttelen, staan ze aan de tafel. Kathleen leunt met beide handen op de rugleuning van een lege stoel en kijkt de man met het donkerste overhemd aan. "Zin om jullie te vermaken met een paar leuke dames?" De man stopt halverwege een zin. Hij scant Kathleen, glijdt met zijn ogen naar Maria en Eva, en laat zijn blik nauwelijks een seconde op Leen rusten. Een kille, geamuseerde grijns breekt door op zijn gezicht. "Zeker weten. Schuif aan. Ik ben Thomas."
Wat bedoeld was als een reddingsoperatie voor Leen, verandert binnen drie minuten in een bloeddorstige, onderlinge arena. Zodra de obers extra stoelen aanschuiven, schuift Maria direct door naar de stoel naast Thomas. Ze buigt net ver genoeg naar voren om haar decolleté in zijn blikveld te dwingen en lacht onnatuurlijk hard om een grap die niet eens als grap bedoeld was. Ze legt haar hand even losjes, maar trefzeker, op zijn onderarm. "Ik geloof in tastbaar bezit," zegt Thomas, terwijl hij Maria's blik vasthoudt. "Aandelen zijn maar lucht. Mijn portefeuille in Marbella rendeert ten minste echt."
Kathleen ziet het gebeuren en haar ogen vernauwen zich. Ze accepteert geen bijrol, ook niet van haar eigen vriendinnen. Ze negeert de andere twee mannen volledig en richt haar verbale pijlen eveneens op Thomas. "Dus je hebt een vastgoedportefeuille in Marbella," herhaalt Kathleen. Ze draait haar wijnglas langzaam rond aan de steel en kijkt hem ijskoud aan. "Dat klinkt als het standaardverhaal van elke man die de markt tien jaar te laat heeft ontdekt. De marges drogen daar op. Marbella is nu vooral voor mensen die de echte hausse gemist hebben, maar die wel heel hard willen roepen dat ze erbij horen." Thomas’ grijns flikkert even. De kalme, superieure toon is weggeslagen. Maria voelt de plotselinge spanning en trekt haar hand geïrriteerd terug van zijn arm. De competitie is geopend.
Eva begint op de achtergrond een theatraal betoog tegen de man naast haar over haar aandelen, enkel om het geluidsvolume van Kathleen te overstijgen. Leen wordt letterlijk en figuurlijk naar de rand van de tafel gedrongen. Ze zit ineengedoken en staart naar het zilveren vorkje naast haar bord. De stemmen om haar heen smelten samen tot een hol, schreeuwerig kabaal. Het testosteron van de mannen botst hard op de geldingsdrang van haar vriendinnen. Niemand kijkt nog naar haar. De 'zorg' om haar vrijgezellenbestaan is volledig verdampt in de hitte van hun eigen strijd.
Ze neemt een grote slok van haar water, zet het glas beheerst neer en schuift haar stoel naar achteren. "Ik ga even naar het toilet," zegt ze. Kathleen snijdt net een stuk vlees aan en beantwoordt een opmerking van Thomas met een ijzige stilte. Maria leunt weer naar voren. Niemand knikt. Niemand registreert dat ze opstaat.
Leen draait zich om en loopt zonder om te kijken de zaal uit. Zodra ze de drempel van het restaurant passeert, valt het kabaal weg. De tocht naar de derde verdieping verloopt in totale anonimiteit. Ze haalt haar keycard door de lezer. Het kleine lampje kleurt groen met een zachte, mechanische klik. De zware kamerdeur valt achter haar in het slot. Het is aardedonker en perfect koud. De luidruchtige airconditioning blaast een constante, steriele luchtstroom de kamer in. Leen reikt naar de rits op haar rug. Met een verbeten, korte ruk trekt ze de cocktailjurk open. Ze stapt eruit, schopt het kleedje achteloos in een hoek, haalt een veel te groot katoenen T-shirt uit haar koffer en trekt het over haar hoofd.
Ze loopt naar de glazen schuifdeuren van het balkon en leunt met haar voorhoofd tegen het koele glas. Buiten is het El Dorado resort een zee van neonlicht en hysterische bedrijvigheid. Door het dikke dubbelglas heen klinkt de pompende, doffe bas van de nachtclub ergens beneden aan het strand als een hartslag onder water. Ze draait zich zuchtend om, pakt haar pocketboek van het nachtkastje en nestelt zich in de diepe fauteuil in de hoek van de slaapkamer. Ze trekt haar benen onder haar toe en slaat de bladzijde open waar de ezelsoor zit. Terwijl ze haar blik over de regels laat glijden, dwingt ze zichzelf om de letters te scannen en de adrenaline van het rampzalige diner uit haar lijf te ademen. Het vertrouwde gevoel van een boek in haar handen biedt haar eindelijk rust.
De absolute stilte duurt precies tweeënveertig minuten. Dan klinkt er een doffe, zware klap tegen de muur in de gang. Het is het geluid van iets groots dat geen grip krijgt op het tapijt. "Trek hem gewoon mee, zijn snavel blijft haken." De stem is die van Eva, trager dan normaal en vervormd door de alcohol.
Leen laat haar boek zakken. Haar maag trekt samen. Ze hoort gerommel, gestommel en dan de harde, autoritaire stem van Kathleen. "Sleutelkaart. Nu." Een elektronische piep klinkt. Niet van Leens deur, maar van kamer 314, er diagonaal tegenover. Een scharnier kreunt. Een zware deur zwaait met een klap open. Seconden later scheurt een hysterische, Duitstalige schreeuw door de gang. Een zware mannenstem, vol blinde paniek, direct gevolgd door het geluid van brekend glas.
Leen loopt naar de deur van haar kamer, legt haar hand op de klink en trekt hem traag op een kier. Net op dat moment stuift de hotelmascotte in volle vaart voorbij. De felgroene, pluchen papegaaienkop staat scheef op zijn schouders. Het plastic wiebeloog staart wezenloos naar het tl-licht aan het plafond. De jongen in het pak rent duidelijk voor zijn leven. Hij glijdt half uit over het gladde tapijt, maait met zijn gele vleugels door de lucht om zijn balans te hervinden, en sprint dan als een opgejaagde prooi richting het trappenhuis. Hij kijkt niet om.
Leen trekt haar deur iets verder open. Ze ziet Maria midden in de gang staan. Ze is blootsvoets. In haar ene hand bungelt een zilveren pump met een gebroken hak. In haar andere hand balanceert ze een zwaar verfrommeld linnen servet. Er ligt een platgedrukt, klef stuk bruidstaart op, bedolven onder gesmolten witte glazuur. Achter haar brult de Duitse man wanhopig iets over de receptie en de politie. Maria neemt een grote hap van de vernielde taart en kauwt traag. Dan draait ze haar hoofd en ziet Leen in de deuropening staan. "Verkeerde kamer," zegt Maria droog, met haar mond halfvol suiker. Ze veegt achteloos een klodder glazuur van haar kin. "En ze hadden geen minibar."
Ze zwalkt de gang over. Achter haar verschijnen Eva en Kathleen, ongedeerd maar met glimmende, rood aangelopen gezichten. Ze duwen zich zonder pardon langs Leen heen, de kamer in. Kathleen gooit een onbekend colbert over een stoel. Maria ploft neer op het witte dekbed van Leens bed en houdt het servet met de taart naar haar uit. "Voor jou," mompelt ze, en likt haar vingers af. "Ik pas," zegt Leen, en ze trekt de zware kamerdeur dicht, waardoor het Duitstalige gebrul in de gang wordt afgesneden.
"Je hebt de tiramisu gemist," zegt Kathleen, terwijl ze haar hakken uitschopt en direct begint met het lostrekken van haar oorbellen. "En het moment dat Thomas per ongeluk zijn American Express liet vallen toen ik hem wees op het feit dat hij zijn triceps traint maar zijn kuiten vergeet." Ze klinkt niet dronken, alleen hyper gefocust, alsof de alcohol haar instincten alleen maar strakker heeft aangespannen.
"Klonk als een geweldige avond," zegt Leen nuchter, in de hoop de conversatie in de kiem te smoren. "Oh, dat was het pas het begin," zegt Eva, die worstelt met de rits van haar jurk. "Morgen half tien hebben we een date. Ze hebben een boot." Leen voelt hoe de lucht in de kamer ineens zwaarder wordt. Ze kijkt van Eva naar Kathleen. "Een boot." "Een catamaran," corrigeert Maria vanaf het bed, terwijl ze een stukje marsepein uit haar kiezen peutert. "Met personeel. En zo'n net boven het water waar je in kan liggen."
"Veel plezier," zegt Leen koud, en ze schuift haar benen onder het deken. "Ik blijf hier. Ik ga mijn boek lezen in de koffiebar." Kathleen stopt haar beweging. De zilveren oorbel blijft halverwege haar hand en het nachtkastje hangen. Ze draait zich langzaam om en taxeert Leens T-shirt met een blik die weigert tegenspraak te dulden. "Nee, schat," zegt Kathleen, en haar stem is plotseling ijzig kalm, ontdaan van elke vriendelijkheid. "Dit is geen leesclub. We sleuren je morgenochtend die loopplank op, al moet ik je persoonlijk in het zeil rollen."
"Kathleen, ik meen het. Ik heb de energie niet om—" "Half tien, Leen," snijdt Kathleen haar dodelijk efficiënt af. Ze gooit haar oorbel met een harde tik op het hout van het kastje. "Zorg dat je een bikini aanhebt. Zwart. Dat toont magerder.” Zonder Leen nog een blik waardig te gunnen, beent ze richting de badkamer. De deur valt met een droge klik in het slot. Maria kauwt verder op haar bruidstaart.
Leen kijkt naar haar dichtgeklapte boek op de vloer. Terwijl Eva op het bed ligt te kreunen, verlangt Leen maar één ding: een doodgewone, normale vakantie. Een vakantie met… Kristof. Hij zou haar frustratie perfect begrijpen zonder dat ze het hoeft uit te leggen. Ze mist de nuchtere rust die hij altijd met zich meebrengt. Ze sluit haar ogen en begint te wenen.
L_enda (71)
Chanlie (25)
Zoetekje (29)
Dronga (33)