Twintig Jaar En Één Strand - 5

De ochtendzon scheen al fel door de halfopen balkondeuren toen Jeroen wakker werd. Zijn hoofd bonsde als een drumstel, zijn mond voelde als schuurpapier en de geur van rum hing nog vaag in zijn kleren die in een hoopje op de vloer lagen. Hij lag op zijn rug, Lucas’ arm losjes over zijn borst. Even bleef hij liggen, voelde de warmte van Lucas’ lichaam en de lichte pijn in zijn kont van de doucheseks van 1,5 dag geleden. Toen kwam de herinnering aan Sophie terug, haar strakke kutje, haar schreeuwende orgasmes, zijn eigen lege ontlading terwijl hij aan Lucas dacht. De schaamte sloeg meteen weer toe. Gisteravond had hij gedacht dat hij ermee kon dealen. Dat hij het aan zou kunnen. Voor Lucas en voor hemzelf. Maar dat de seks met Sophie niet zo gegaan was als hij gehoopt had, dat hoeft nog niet te betekenen dat het bij de volgende vrouw weer fout zou gaan, dat hij weer aan Lucas zou denken. Toch? De twijfeling schoot door zijn hoofd. Waarom twijfelde hij eigenlijk? Hij moest gewoon weer worden wie hij was. Vrouwen en bro's, dat was zijn leven en dat zou zijn leven weer worden. En, met bro's, met bro’s neuk je niet.

Hij schoof voorzichtig onder Lucas’ arm vandaan, stond op en liep direct naar de badkamer. Hij moest schoon worden. Echt schoon. Sinds gisterochtend had hij niet meer gedoucht en hij rook naar zweet, rum, seks met Sophie en schuldgevoel.

Onder de warme straal bleef hij lang staan. Het water stroomde over zijn brede schouders, zijn borst, zijn sixpack en zijn nog steeds gevoelige billen. Hij zeepte zichzelf grondig in, waste de restjes van Sophie van zijn pik en ballen, en probeerde de gedachten weg te spoelen. Het lukte niet. Terwijl hij zich afdroogde, keek hij in de spiegel. Zijn lichaam was nog steeds perfect: brede borst, strakke buik, die bolle, ronde billen die Lucas 1,5 dag geleden nog zo hard had vastgegrepen. Hij voelde zich er plotseling kwaad om. De frustratie moest eruit, sporten.

Hij trok sportkleding aan voor de gym: een strak zwart tanktop dat als een tweede huid om zijn borst en schouders spande, en een korte grijze sportshort die laag op zijn heupen hing. De stof was dun en rekbaar, spande strak om zijn bolle billen en liet de witte rand van zijn zwarte Calvin Klein-boxer duidelijk zichtbaar worden. Witte sportschoenen en een petje maakten het af. Hij zag eruit als de oude Jeroen. De macho. De guy die nooit twijfelde.

Lucas werd net wakker toen Jeroen de kamer weer in kwam. Hij glimlachte slaperig. “Goedemorgen, man. Hoe voel je je?”

“Prima,” loog Jeroen meteen, zijn stem te hard, te vrolijk. “Kater is weg. Kom, we gaan ontbijten en daarna gymmen. Ik heb zin om wat ijzer te tillen.”

Ze ontbeten op het terras van het hotel. Jeroen at alsof er niks aan de hand was: eieren, bacon, avocado-toast. Hij praatte non-stop over voetbal, over de Champions League-wedstrijd die hij gisteravond gemist had, over een chick die hij vorig jaar in Ibiza had gehad. “Die meid had tieten… man, je zou het niet geloven.” Lucas luisterde, knikte, maar zijn ogen waren rustig en een beetje verdrietig. Hij droeg een los wit tanktop en een zwarte sportshort die zijn eigen gespierde benen en strakke kont mooi lieten uitkomen. Hij zei weinig.

Na het ontbijt gingen ze naar de kleine gym van het hotel. Jeroen gooide zich er vol in. Bankdrukken, squats, deadlifts. Hij ging zo ver als zijn lichaam kon. Hij spotte Lucas, maakte flauwe grappen, sloeg hem op de schouder zoals bro’s dat doen. Zijn grijze short spande bij elke squat extra strak om zijn bolle billen, de CK-rand duidelijk zichtbaar. Lucas keek ernaar, voelde een steek in zijn borst. Hij forceert het. Hij probeert terug te kruipen naar wie hij dacht dat hij was. Lucas zelf trainde rustig, maar zijn gedachten waren elders. Hij voelde zich beschermend, bijna jaloers, maar vooral verdrietig. Hij kende Jeroen al sinds de kleuterschool, diezelfde jongen die nu zo hard deed alsof er niks veranderd was.

Na het sporten douchten ze snel en kleedden zich om, een outfit voor de rest van de dag. Jeroen koos een lichtblauw linnen overhemd dat hij half open liet hangen over een strak wit tanktop, gecombineerd met een strakke beige chino short die opnieuw laag op zijn heupen hing en zijn bolle billen goed liet uitkomen. De witte rand van zijn zwarte CK-boxer was weer zichtbaar. Lucas droeg een simpel donkerblauw poloshirt en een donkergrijze short die zijn eigen gespierde lichaam mooi accentueerde. Ze zagen eruit als twee aantrekkelijke vrienden op vakantie – precies zoals Jeroen het wilde.

Ze aten ’s avonds in een klein restaurantje aan de boulevard. Kaarslicht, uitzicht over de zee, zachte muziek. Jeroen bleef de macho uithangen. Hij bestelde bier, praatte over chicks die ze thuis nog moesten scoren, over hoe hij “zich verheugde op de normale wereld weer”. Lucas at stilzwijgend mee, zijn kaak strak. Hij voelde de frustratie groeien. Hij liegt tegen zichzelf. En hij denkt dat ik het niet zie.

Na het eten was Lucas het helemaal zat.

“Kom,” zei hij plotseling, terwijl hij opstond en betaalde. “We gaan.”

“Waarheen?” vroeg Jeroen, meteen op zijn hoede.

“Naar het strand. Het échte strand. Waar het begon.”

Jeroen voelde een koude rilling over zijn rug lopen. Zijn maag trok samen. Hij bleef staan, schudde zijn hoofd. “Nee. Geen goed idee, man. Dat was gewoon… een fout.
Twee fouten. Te veel rum, te veel geilheid. Ik wil daar niet meer heen. Laten we gewoon terug naar het hotel gaan.”

Lucas draaide zich om en keek hem recht aan. Zijn stem was rustig, maar vastberaden. “Jeroen, we gaan. Nu.”

“Ik wil niet,” zei Jeroen, zijn stem harder dan hij wilde. “Het was een black-out. Meer niet. Ik heb gisteren een chick geneukt om dat te bewijzen. Het is klaar.”

Lucas deed een stap dichterbij. Zijn ogen waren serieus, maar er zat geen boosheid in – alleen een diepe, vermoeide vastberadenheid. “Je liegt. Tegen mij en tegen jezelf. En ik ben het zat om ernaar te luisteren. We gaan naar dat strand. Je loopt mee, of ik sleep je mee. Kies maar.”

Jeroen stond nog even te aarzelen, de koude rilling bleef hangen. Uiteindelijk zuchtte hij diep, gooide zijn handen in de lucht en stapte op de scooter. De hele rit zat hij stijf achterop, armen losjes om Lucas’ middel, maar zijn lichaam schreeuwde weerstand.

Ze kwamen aan bij de afgelegen baai. Het zand was nog steeds wit en fijn, de zee ruisend onder de maan, precies zoals drie dagen geleden. Geen mens te bekennen. Ze trokken hun schoenen uit en liepen naar de waterlijn.

Lucas bleef staan, draaide zich om en keek Jeroen recht aan. Zijn stem was laag, maar er trilde iets in.

“Stop ermee, Jeroen.”

“Waarmee?”

“Met dit hele ‘ik ben nog steeds de oude macho Jeroen’-gedoe. Die chick gisteren. Die praatjes over voetbal en tieten. Het geforceerde ‘normaal doen’. Ik ken je te goed, ik weet hoe je bent. Ik zie het. Je bent aan het verzuipen in je eigen ontkenning.”

Jeroen lachte kort, maar het klonk hol. Hij deed een stap achteruit, zijn bolle billen spanden zich zichtbaar onder de strakke beige short. “Wat wil je dat ik zeg, Lucas? Dat ik gay ben? Dat ik niet meer naar chicks kijk? Dat ik nu ineens verliefd ben op mijn beste vriend sinds de kleuterklas? Fuck dat. Ik wil dit niet. Ik wil niet dat onze vriendschap kapotgaat omdat we een paar keer dronken hebben geneukt. Ik ben geen homo. Ik ben Jeroen. De bro die jij kent.”

Lucas’ ogen werden donkerder. Hij deed een stap dichterbij, zijn stem brak licht. “Je bent nog steeds Jeroen. Maar je bent ook de Jeroen die gisteren in een andere vrouw zat en aan míj dacht. Je bent de Jeroen die smeekte toen ik in je billen kneep. Je bent de Jeroen die vannacht in mijn armen lag en eindelijk rustig sliep. En je bent fucking bang. Dat zie ik. Maar stop met liegen tegen jezelf. En stop met liegen tegen mij.”

Jeroen voelde de tranen opkomen. Hij probeerde ze weg te knipperen, maar zijn stem brak al. “Ik ben bang, ja! Ik wil niet gay zijn. Ik wil niet dat mensen ons anders gaan bekijken. Ik wil niet dat onze vriendschap verandert in iets wat ik niet begrijp. We kennen elkaar sinds we vijf waren, man. We hebben samen onze eerste knokpartij gehad. Samen onze eerste sigaret gerookt. Samen in dat kutkamertje op de basisschool gezeten toen mijn moeder ziek was en jij de hele nacht bij me bleef. En nu… nu neuk ik met jou en het voelt beter dan met welke chick ook. Dat maakt me kapot. Ik wil dit niet voelen. Ik wil terug naar hoe het was.”


Lucas’ ogen werden vochtig. Een enkele traan rolde over zijn wang. Hij veegde hem niet weg. Zijn stem trilde nu openlijk. “Denk je dat ik dit makkelijk vind? Denk je dat ik niet elke dag sinds het strand wakker word en denk: fuck, ik heb mijn beste vriend geneukt. De jongen met wie ik op de kleuterschool Lego bouwde. De jongen die me altijd beschermde toen de oudere jongens me pestten. Ik huil hier ook om, Jeroen. Niet omdat ik spijt heb. Maar omdat ik bang ben dat ik je kwijtraak. Omdat ik al jaren iets voel wat ik nooit durfde te benoemen. Die jaloezie toen je met meisjes thuiskwam. Die rust die ik alleen bij jou voel. En nu… nu ben ik bang dat je jezelf kapotmaakt om te bewijzen dat je ‘normaal’ bent. Ik wil je niet verliezen. Niet aan dit eiland, niet aan thuis, niet aan jezelf.” Fuck, hij had het toegegeven. Hij wilde het niet maar deed het toch. Was het nu te laat?

Jeroen brak volledig. De tranen stroomden nu over zijn wangen. Hij zakte door zijn knieën in het zand, handen voor zijn gezicht. “Ik weet het niet meer… Ik weet het echt niet meer. Ik haat mezelf dat ik aan jou dacht toen ik in Sophie zat. Ik haat mezelf dat ik het lekker vond toen jij me neukte. Ik haat mezelf dat ik me veilig voel in jouw armen. Wat ben ik dan nog? Wie ben ik dan nog? Ik wil niet dat dit onze vriendschap kapotmaakt. Ik wil niet dat we over drie dagen naar huis gaan en dat alles anders is. Ik wil niet dat jij me anders aankijkt.” Hij keek op. “Ik wil niet dat jij zulke gevoelens voor mij hebt, ik ben het niet waard.”

Lucas zakte ook door zijn knieën, trok Jeroen tegen zich aan. Zijn eigen tranen drupten op Jeroens schouder. “Je bent nog steeds Jeroen. Mijn Jeroen. Jij bent de man die me laat voelen wat ik nooit eerder durfde te voelen. Ik wil je niet anders aankijken. Ik wil je gewoon vasthouden. Zoals nu. Zonder dat je hoeft te bewijzen wie je bent. We hoeven geen labels. We hoeven geen antwoorden. We hoeven alleen maar eerlijk te zijn. Tegen elkaar. Zoals we geweest zijn.”

Ze bleven lang zo zitten, armen om elkaar, tranen mengend met het zoute zand. De golven ruisten, de maan scheen op hun gezichten. Geen van beiden sprak nog. Er was niets meer te zeggen.

Uiteindelijk stonden ze op. Lucas veegde Jeroens wangen droog met zijn duim. “We gaan terug. We slapen. En we houden elkaar vast. Meer niet.”

Ze reden terug naar het hotel. In de kamer trokken ze hun kleren uit tot alleen hun boxers overbleven. Jeroen kroop in bed, Lucas schoof achter hem. Geen seks. Geen gefriemel. Alleen Lucas’ arm strak om Jeroens middel, zijn borst tegen Jeroens rug, zijn adem warm in zijn nek.

Jeroen staarde in het donker. “Over drie dagen moeten we naar huis,” zei hij zacht, stem nog schor van de eerdere tranen. “Dan is dit eiland voorbij. Dan is dit… wat het ook is… misschien ook voorbij.”

Lucas kuste zijn schouder, heel zacht, zijn eigen ogen weer vochtig. “Misschien. Of misschien begint het dan pas echt. Maar vannacht hoeven we daar niet over na te denken. Vannacht zijn we gewoon wij. Zoals we altijd waren. En zoals we nu ook zijn.”

Jeroen sloot zijn ogen. Zijn hoofd draaide overuren. Wat Lucas gezegd had... Wat was dat? Wat voor gevoelens? Hij kon het wel raden maar het was niet benoemd, Lucas had het niet benoemd en hij had er niet naar gevraagd. Hij voelde zich verward en onzeker. Hij had geen idee waar dit heen zou gaan en hoe het verder moet. Maar Lucas’ arm om hem heen voelde als een anker. De enige houvast die hij op dit moment had.

Buiten ruiste de zee, en ergens in de verte telden de dagen af tot het einde van de vakantie. Nog drie dagen.

Trefwoord(en): Strand, Suggestie?

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!