Free-Use City - 2

De volgende ochtend wordt Koen wakker door het gefluit van een merel die tegen het raam van zijn studio tikt. Het licht valt schuin door de gordijnen, strooit goud over de houten vloerplanken. Hij ligt even stil, voelt de warmte van het dekbed om zich heen, de herinnering aan gisteren nog nat en wazig in zijn hoofd—de bus, Tom, de hand op zijn schouder, de uitnodiging die in zijn lichaam blijft hangen als een belofte die nog niet is ingelost.

Hij staat op, zijn voeten koud tegen de planken. De douche stuurt een straal heet water over zijn schouders, en hij staat er te lang onder, laat het zijn huid rood maken, zijn gedachten wegslaan. De zeep ruikt naar citroengras, iets dat hij niet herkent uit Stadhorst, waar de zeep naar niks rook of naar lavendel als zijn moeder het kocht. Hij wast zijn lul, die meteen reageert op zijn aanraking, half stijf van de herinnering aan wat komen gaat. Hij trekt er een paar keer aan, voelt de bloedstroom toenemen, laat het dan gaan. Niet nu. Straks.

Om kwart voor zeven staat hij in de lift, zijn jas nog open, zijn das los. De spiegelwand reflecteert zijn gezicht—verward, nieuwsgierig, iets dat hij niet wil benoemen maar dat in zijn ogen brandt. De lift stopt met een ruk, de deuren glijden open met een mechanische zucht.

Een vrouw stapt binnen. Zwart jurkje dat strak zit over haar heupen, rode pumps die haar enkels elegant maken, een aktetas die tegen haar dij tikt in het ritme van haar stappen. Ze kijkt hem aan, recht in zijn ogen, en er gebeurt iets in haar blik—een herkenning, een berekening, een besluit dat ze neemt zonder aarzeling. Ze laat haar tas vallen. Het geluid is hard, hol, en dan is ze op haar knieën, haar handen al aan zijn riem, haar nagels lichtroze tegen het leer terwijl ze zijn broek open trekt.

"Wacht—" begint Koen, maar zijn lul is al in haar mond, warm en nat en bewegend met een vaardigheid die hem zijn adem ontneemt. Ze zuigt met een geluid dat hij voelt in zijn knieën, een ritme dat ze zelf bepaalt, haar hoofd bewegend terwijl haar haren over zijn broek vallen als een zijden gordijn. Haar tong draait rond zijn eikel, vindt de plek onderaan die hem doet kreunen, zuigt daar meer, harder, alsof ze zijn reactie wil proeven.

Hij leunt tegen de spiegelwand, zijn handen zoekend naar houvast, vinden de metalen reling die koud tegen zijn palm drukt. "Fuck," hijgt hij, en ze lacht om zijn lul heen, het trillen van haar mond die hem nog dieper in haar keel trekt.

De lift stopt. De deuren openen. Een man in een pak stapt binnen, kijkt, knikt alsof hij een weersverwachting bekijkt, draait zich om naar het paneel. Nog een vrouw, telefoon tegen haar oor, praat door terwijl ze naar het plafond kijkt alsof daar interessantere dingen gebeuren. Koen voelt zijn gezicht branden, maar de vrouw aan zijn voeten merkt niets, zuigt door, haar keel werkt wanneer ze hem dieper neemt, haar tong een cirkel rond zijn eikel die hem gek maakt. Haar hand komt omhoog, omvat zijn ballen, knijpt zacht, rolt ze terwijl ze zuigt, een drievoudige aanval die zijn benen doet trillen.

De deuren sluiten. De lift daalt. Op de begane grond stappen de anderen uit, de man met een knikje naar Koen dat hij niet begrijpt—goedemorgen, gefeliciteerd, fijne dag verder—de vrouw nog steeds pratend over iets dat "volgende week dinsdag" moet gebeuren. De deuren beginnen te sluiten, maar de vrouw staat op, haar hand op de deurknop, drukt op de knop voor de vijfde verdieping—Koens verdieping.

"We zijn nog niet klaar," zegt ze, en haar stem is hees, gebruikt, haar lippen rood en gezwollen. Ze is weer op haar knieën voordat de lift beweegt, haar mond direct over hem heen, zuigend alsof ze zijn orgasme wil uitmelken als een rijpe fruit.

De lift stopt op de vijfde. Een man in een oranje hesje stapt binnen, gereedschap aan zijn riem die rinkelt, stof op zijn laarzen die witte sporen trekt op de vloer. Hij kijkt naar de vrouw, naar Koen, naar de vrouw weer. Zijn mond vertrekt—niet geschokt, vermoeid misschien, of geamuseerd.

"Ik dacht dat je al weg was, schat."

De vrouw antwoordt niet met woorden. Haar mond is vol, haar lippen rood en glanzend, haar ogen opgeheven naar Koen terwijl ze antwoordt: "Mmmh, kwam… iets… tegen… dat… ik… wou…" Ieder woord onderbroken door een stoot, een zuigbeweging, haar wangen hol wanneer ze harder zuigt, haar hand die zijn billen grijpt en hem dichter trekt, dieper, tot zijn lul haar keel vult en ze niet meer kan praten, alleen slikken, alleen accepteren.

De bouwvakker schudt zijn hoofd, maar zijn hand gaat naar zijn eigen kruis, wrijft eens over de bobbel die daar zichtbaar is, valt weer. "Tot vanavond," zegt hij, en stapt uit, zijn gereedschap rinkelend, alsof dit de normaalste zaak van de wereld is.

De lift daalt weer. Koen voelt het komen, de spanning in zijn onderbuik die zich samentrekt als een vuist, de vertraging die hij niet kan uitstellen hoe graag hij ook zou willen blijven genieten van haar mond. Hij grijpt haar hoofd, zijn vingers in haar haar, en stoot—een, twee, drie keer—diep in haar keel, voelt haar keelspieren trekken om hem heen, haar tong die tegen zijn onderkant drukt. Ze slikt, slikt, slikt, haar ogen waterig maar open, op hem gericht, haar handen op zijn heupen die hem dichter trekken, dieper, alsof ze wil dat hij helemaal verdwijnt in haar.

Hij spuit, een lange, pulserende stroom die ze opvangt, die ze doorslikt met een geluid tussen slikken en kreunen in, haar keel die werkt, haar tong die het laatste uit hem zuigt, hem leegmelkt tot hij trilt, tot zijn knieën knikken en hij tegen de spiegelwand leunt om niet te vallen.

De lift is beneden. De deuren openen.

Haar man staat in de hal, zijn helm onder zijn arm, zijn lunchpakket in een plastic tas die vettige vlekken vertoont. Hij kijkt naar zijn vrouw, die overeind komt, haar lippen afveegt met de rug van haar hand, een veeg die ze mist waardoor er nog iets glanst op haar kin. Dan kijkt hij naar Koen, naar zijn open broek, zijn half slappe lul die nog nat is van haar mond.

"Tot vanavond, schat," zegt hij, "en kom niet te veel dingen tegen die je wilt, anders blijft er niets voor mij over."

De vrouw lacht, haar stem nog schor van het gebruik. "Oh, maar jij komt toch ook wel eens wat tegen, dat je wilt?"

Hij is al weg, zijn laarzen op de tegels, de deur naar buiten die dichtvalt met een zucht van de wind.

De vrouw draait zich naar Koen. Haar mascara is een beetje uitgelopen, een donkere veeg op haar wang die ze niet wegveegt, alsof het een medaille is. "Buslijn 7?" vraagt ze, alsof ze zijn agenda kent, alsof ze weet waar hij naartoe gaat.

Koen knikt, zijn broek nog open, zijn adem nog niet regelmatig, zijn hartslag in zijn oren.

"Veel plezier," zegt ze, en ze loopt, haar pumps klikkend op de tegels, haar aktetas weer in haar hand, de straat op, de richting van de bushalte waar ze waarschijnlijk zelf ook naartoe moet.

Koen sluit zijn broek, zijn vingers trillend. De koele ochtendlucht komt naar binnen wanneer hij de deur opentrekt, en hij loopt, zijn stappen worden sneller, zijn hart nog bonzend in zijn oren alsof het een drum is.

Hij ziet Tom vanaf de overkant. De buschauffeur leunt tegen de haltepaal, een kop koffie in zijn hand, zijn uniform nog gestreken, de zon op zijn gezicht dat zijn huid goudkleurig maakt. Hij ziet Koen, en zijn mond vertrekt in iets tussen een grijns en een uitnodiging, alsof hij weet wat er is gebeurd, alsof hij het kan ruiken aan hem.

"Precies op tijd," zegt Tom, en hij gooit zijn koffie weg in een prullenbak, zijn hand al op Koens schouder, leidend, bezittend, warm door de stof van zijn jas. "Kom. Ik heb de voorste rij voor je vrijgehouden. Beste uitzicht van de stad."

De bus staat te wachten, motor grommend als een beest dat weet dat het straks mag rennen. Tom opent de deur met zijn sleutel, laat Koen voorgaan naar de voorste bank, rechts van de bestuurdersplaats. Het zicht is open—de hele bus, de passagiers die nu instromen, het leven van de stad in beweging dat zich voor hem ontvouwt als een toneelstuk waarvan hij het script niet kent maar wel wil volgen.

Tom start de motor. De bus komt los van de trottoirrand, zwenkt de straat in met een soepele beweging. Bij de eerste halte stappen ze binnen—tien, vijftien mensen, een stroom van uniformen en koffers en ochtendgezichten die nog niet helemaal wakker zijn. Schoolkinderen in grijze pakken, hun das los, hun boekentassen over hun schouders bungelend. Kantoorwerkers, nog niet wakker, koffie in papieren bekers die ze voor hun gezicht houden als schilden. Twee meisjes, zestien misschien, zeventien, blijven voorin hangen, zoeken plaats naast Koen met een zekerheid die hun leeftijd tegenspreekt.

De bus trekt op. Op de achterbank is het al feest—Koen ziet het uit zijn ooghoek, een jongen die een meisje tegen het raam drukt, haar benen om zijn middel, haar rokje om haar heupen verzameld, zijn broek open, zijn kont spannend wanneer hij stoot. Niemand kijkt. Niemand zegt iets. Het meisje kreunt, haar hoofd tegen het raam, haar ogen gesloten.

Een van de meisjes naast Koen staat op. Ze loopt naar voren, naar Tom, haar stappen zacht op het metalen gangpad, haar schoenen die tikken als een metronoom. Bij het stuur knielt ze, haar handen op zijn dijen, en dan opent ze zijn broek met een beweging die oefening verraadt. Haar hoofd daalt. Tom kijkt niet naar beneden, houdt zijn ogen op de weg, maar zijn adem verandert, wordt dieper, zijn knokkels wit om het stuur wanneer ze hem in haar mond neemt. Haar hoofd begint te bewegen, een ritme dat meegaat met de bus, haar haren die over zijn uniform vallen.

Het andere meisje, nog naast Koen, kijkt hem aan. Haar ogen zijn groen, haar wimpers lang, haar mond een beetje open. Dan tilt ze haar rokje op—geen slipje, alleen huid, een dun lijntje schaamhaar dat donker is tegen haar bleke huid, de glans van vocht die er al is, die opwinding verraadt die ze niet hoeft te verbergen. Ze begint zichzelf te vingeren, haar middelvinger diep, haar duim cirkelend omhoog, haar andere hand die naar Koens dij gaat, rust daar, en wacht, de warmte voelt ze door zijn broek.

Koen voelt zijn lul groeien, de druk tegen zijn rits, de warmte die opstijgt vanuit zijn buik. Hij kijkt naar het meisje bij Tom, ziet hoe diep ze hem neemt, haar neus die tegen zijn buik drukt, haar keel die werkt wanneer ze slikt. Tom kreunt, zacht, een geluid dat alleen Koen hoort van zo dichtbij.

Bij de volgende halte stappen meer mensen in. Het gangpad vult zich, staande passagiers, handen aan de reling die zwiepen wanneer de bus een bocht neemt. Een vrouw in een blauwe jurk laat de stof omhoog glijden, haar kont bloot, wit en rond, en een man achter haar—een vreemde, iemand die net is ingestapt—duwt naar binnen, zijn heupen tegen haar billen, zijn handen op haar heupen die haar vasthouden. Het geluid van vlees op vlees, nat en ritmisch, mengt met het motorgeluid, wordt onderdeel van de symfonie.

Het meisje naast Koen kreunt, zacht, een geluid dat alleen hij hoort, een "mmm" dat trilt in haar keel. Dan stopt ze, haar vingers nat en glanzend, en trekt de rits van zijn broek open met een hand die niet trilt. Haar hand glijdt naar binnen, vindt zijn half-stijve lul, trekt hem voorzichtig naar buiten alsof het een cadeautje is dat ze wil bekijken. Ze staat op, draait zich, en laat zich zakken op zijn schoot. Hij glijdt naar binnen—warm, strak, een zuigende druk die zijn adem wegneemt, die hem omarmt en niet wil laten gaan. Ze begint te bewegen, haar heupen cirkelend, haar handen op zijn knieën voor evenwicht, haar ogen die de zijne zoeken en houden.

"Je bent zo groot," hijgt ze, en haar stem is jong, verrast, "zo fucking hard al—"

Haar vriendin komt terug, haar lippen rood, haar keel bewegend wanneer ze slikt, haar mondhoeken die iets glanzen. Ze gaat zitten, naast hen, haar hand tussen haar benen, kijkend naar hoe Koen en haar vriendin bewegen, haar ogen die wijd zijn, haar adem die snel gaat.

Bij de volgende halte stapt een oudere man in—zeventig misschien, grijs haar dat wild zit, een wandelstok die hij niet gebruikt maar meedraagt als accessoire. Het meisje op Koens schoot staat op, laat hem uit haar glijden met een zuigend geluid dat hem doet kreunen, haar benen trillend, haar gleuf die nat op zijn broek achterblijft. "Wilt u zitten, meneer?"

De oude man kijkt haar aan, zijn ogen helder, een glimlach die zijn hele gezicht verandert, die rimpels maakt waar geen rimpels waren. "Dank je," zegt hij, en hij neemt plaats, zijn dijen tegen Koens, zijn jas ruikend naar tabak en iets zoets—aftershave van vroeger, van een tijd die Koen niet kent maar herkent als veilig.

Het meisje loopt naar hem toe, knielt tussen zijn benen, opent zijn broek met handen die ervaren zijn. Zijn lul is wit, dun, maar rekt op wanneer ze hem in haar mond neemt, wordt hard onder haar tong, haar lippen die eromheen sluiten. Ze pijpt hem met een techniek die Koen niet herkent—langzaam, diep, haar handen om zijn ballen die hangen als druiven, haar ogen gesloten alsof ze bidt, alsof dit haar offer is.

Koen voelt het komen, de stroom die opbouwt in zijn onderbuik, de noodzaak die hem verstijft. Het meisje op zijn schoot—nee, ze is opgestaan, weggelopen naar achteren, waar de schooljeugd elkaar vingert, neukt, likt in een wirwar van armen en benen die hij niet kan onderscheiden maar wel kan horen, het kreunen, het slaan van vlees, het natte geluid van vingers die diep gaan. Hij is alleen, zijn lul in de lucht, tot hij voelt dat hij komt—over zijn hand die hij eromheen heeft geslagen, zijn buik, de stof van zijn overhemd die nat wordt, plakkerig, zijn zaad dat warm op zijn huid ligt en dan afkoelt.

Het meisje bij de oude man klimt nu op zijn schoot, laat zich zakken over zijn oude lul die verdwijnt in haar, diep, tot haar billen op zijn broek rusten. Ze beweegt langzaam, respectvol maar niet minder heftig, haar handen op zijn schouders, haar ogen die de zijne zoeken. Hij kreunt, een geluid dat rammelt in zijn borstkas als oude machines die nog één keer willen draaien, en zij antwoordt met een zachte "shhh", alsof ze een kind troost, alsof ze wil dat hij niets hoeft te zeggen, alleen maar voelen.

In het gangpad wordt een vrouw dubbelgeneukt—Koen ziet het wanneer de bus een bocht neemt, het zonlicht dat invalt en haar lichaam verlicht. Twee mannen, groot, donker, hun handen op haar heupen die haar vasthouden tussen hen in, hun lullen die haar vullen van voor en achter, die haar uitrekken tot ze niet meer weet waar ze eindigt en zij beginnen. Ze hangt tussen hen in, haar hoofd naar achteren, haar mond open in een geluid dat geen woord is, alleen adem, alleen aanwezigheid, "ah-ah-ah" dat meegaat met hun stoten, dat ritme wordt.

Het station komt in zicht, de grote hal, het glas en staal. Tom parkeert de bus, laat de motor brommen alsof het beest tevreden is. "Pauze," zegt hij, zijn stem normaal alsof er niets is gebeurd, alsof zijn lul niet net in een mond heeft gezeten, alsof hij niet heeft gespoten in een keel die slikte. "Vijftien minuten."

De passagiers stromen eruit, de schoolkinderen die elkaar aftrekkend weglopen, de kantoorwerkers die hun koffie opruimen, de vrouw die door twee mannen was gevuld—nu alleen, haar jurk rechtgetrokken, haar make-up bijgewerkt met een spiegel die niemand haar heeft zien opbergen, haar loop die iets te wankel is. Alleen Koen blijft zitten, zijn kleding plakkerig, zijn hoofd leeg en vol tegelijk, zijn lichaam zwaar van genot.

Tom staat naast hem, zijn hand uitgestrekt, vriendelijk, leidend. "Kom," zegt hij. "Ik ken een plek. Goede koffie. Betere taart."

Ze lopen, het parkeerterrein over, naar een eetzaakje—'De Stationaire', een raam vol planten die groen staan tegen het glas, een krijtbord met de dagsoep in handschrift dat huiselijk is. Binnen is het warm, met de geur van koffie en gebakken eieren die zijn honger wakker maakt. Aan een tafel in de hoek wordt een serveerster geneukt—twee mannen in uniform, buschauffeurs of taxichauffeurs, hun broeken open, hun lullen die haar vullen van twee kanten, haar mond en haar kut die vol zijn, die gebruikt worden. Een man in een taxi-vest staat erbij, zijn eigen lul in zijn hand, trekkend in het tempo van hun stoten, zijn ogen op haar gezicht dat glanst van opwinding en gebruik.

Tom en Koen gaan zitten, een tafeltje bij het raam waar het licht valt. De serveerster die bij hen komt is jong, donker haar in een knot die los wil, een schort met vlekken die verraden dat ze hier al een tijd is, dat dit niet haar eerste dienst is. "Mag ik de bestelling, a.u.b."

"Twee koffie," zegt Tom. "Met appeltaart. De kaneel, als je hebt."

Ze loopt weg, haar heupen zacht wiegend, en komt terug met een dienblad dat rammelt. Ze zet alles neer, kijkt naar Koen, en er gebeurt iets in haar blik—dezelfde herkenning, hetzelfde besluit dat hij al twee keer heeft gezien deze ochtend.

"Volgens mij ben jij nieuw hier," zegt ze. "Ik heb je nog nooit gezien."

Koen knikt, zijn mond vol van iets wat hij wil zeggen maar niet vindt, zijn blik die naar haar mond gaat, naar haar handen die het dienblad vasthouden.

Ze tilt haar rok op. Geen slipje. Een natte gleuf, roze, open, de geur van haar die naar hem toekomt als een uitnodiging die hij niet kan weigeren, die hij niet wil weigeren. "Kom," zegt ze. "Geef me een lik. Welkom in Free-Use City."

Hij schuift zijn stoel naar achteren, bukt onder de tafel door, zijn gezicht tussen haar benen die warm zijn, die trillen. Ze smaakt naar zout en iets zoeters, naar de ochtend en de stad, naar vrouw die zich niet hoeft te schamen. Hij likt, zijn tong diep, vindt haar clitoris die opzwelt onder zijn aandacht, zuigt haar tussen zijn lippen, laat zijn tong erover dansen. Ze kreunt, haar handen op zijn hoofd, haar vingers in zijn haar die trekken, die hem dichter willen, dieper.

"Ja," zegt ze, "zo, precies zo—fuck, je tong is zo goed, zo fucking goed—"

Ze komt, een stoot vocht dat zijn kin raakt, zijn hals, zijn overhemd die nat wordt, die ruikt naar haar. Ze trilt, haar knieën knikken, en dan staat ze op, trekt haar rok recht, loopt naar een andere tafel om te bedienen alsof er niets is gebeurd, alsof ze niet net heeft gespoten in het gezicht van een vreemde.

Koen komt overeind, zijn gezicht nat, zijn hart bonzend, zijn lul die weer hard is van de geur van haar, de smaak. Tom kijkt hem aan, lacht—niet gemeen, niet vriendelijk, iets ertussenin dat begrip is, dat zegt: dit is hoe het hier gaat, dit is wat je kunt verwachten.

"Zo begroet Charmaine alle nieuwe klanten," zegt hij, en hij neemt een slok koffie alsof ze niet net heeft gespoten, alsof het de normaalste zaak is.

Het kwartier is voorbij voordat Koen het merkt, voordat hij heeft genoten van zijn taart die naar kaneel ruikt en smaakt naar appel en suiker. Ze lopen terug, de bus in, de voorste bank weer waar hij thuis begint te raken. Tom start de motor, rijdt naar het stationsaankomsthal waar meer mensen wachten, koffers, vakantiekleuren, bruine benen die nog zand dragen.

Een oud vrouwtje komt naast Koen zitten—wit haar in een knot die netjes is, een vest met bloemen die haar moeder heeft gebreid, haar handen gerimpeld maar vast wanneer ze haar tas op haar schoot legt. De bus trekt op, de stad in, de ochtend die vol wordt.

Ze haalt een borst tevoorschijn—wit, zacht, de tepel roze en groot, de huid eromheen die rimpelt. "Kom jongeman," zegt ze, en haar stem is oud maar niet broos, bevelend maar niet onvriendelijk. "Zuig eens aan mijn tepel. Het is lang geleden dat iemand dat deed."

Koen buigt, zijn mond om haar, zijn tong cirkelend, zuigend, lichtjes bijtend zoals hij heeft geleerd, zoals hij voelt dat ze wil. Ze kreunt, een geluid dat rammelt als oude deuren die open willen, en bijt—niet hard, maar genoeg dat ze zijn haar grijpt, hem dichter trekt, dieper, harder. "Zo," zegt ze. "Precies zo. Je leert het snel, jongeman. Je leert het snel."

Achter hem, op de bank waar de vakantiegangers zitten, hoort hij het—het ritme van heupen, het natte geluid van penetratie, een vrouw die "ah-ah-ah" kreunt. Een man die een vrouw op zijn schoot trekt, die haar neukt terwijl ze praat over het weer, over de vlucht, over niets dat belangrijk is, alleen het nu, alleen dit.

Koen zuigt, bijt, voelt de oude vrouw trillen onder hem, haar hand die zijn haar streelt, die hem dichter houdt. De bus rijdt verder, de stad in, de ochtend die vol wordt van geluid en geur en het gewone, het ongelooflijke, het leven van Free-Use City dat hem omarmt, gebruikt, niet laat gaan, dat hem thuis laat voelen in een manier die hij niet kan verklaren maar ook niet wil verliezen.

De bus komt langzaam tot stilstand bij de halte van City College, de remmen piepen zacht terwijl de deuren met een pneumatisch gesis openen. Koen staat op, zijn broek nog steeds opengetrokken van de ontmoeting met het oude vrouwtje, en hij voelt de koele lucht van de septemberochtend tegen zijn blote huid. Tom knikt naar hem, een bijna onmerkbare glimlach om zijn mond terwijl hij de volgende passagiers verwelkomt.

Koen stapt uit en komt direct in een wereld die lijkt te trillen van seksuele energie. Het schoolplein voor hem is een tapijt van bewegende lichamen, jonge meiden van zestien, zeventien, achttien jaar oud die op handen en knieën liggen op het grind, hun schooluniformen omhoog geschoven, hun blote konten naar de hemel gericht terwijl jongemannen achter hen knielen en met harde, hoorbare stoten in hun natte kutjes pompen. Overal waar hij kijkt ziet hij het: een meisje met blonde vlechtjes die over een bank hangt terwijl twee jongens haar tegelijk nemen, een diep in haar keel duwt en een andere die haar van achteren neukt; een groepje dat in een cirkel zit, handen die over elkaars lichamen glijden, tongen die elkaars monden verkennen terwijl vingers onder rokken verdwijnen.

Het geluid is bedwelmend. Het natte klappen van vlees tegen vlees, het hoge gekreun van meisjes die worden geneukt, het diepe grommen van jongemannen die dieper willen, harder willen. De lucht ruikt naar zweet, naar kut, naar het scherpe aroma van zaad dat overal wordt uitgespuwd. Een meisje met een strakke cheerleader outfit — Ashanti, herkent hij aan haar korte, strakke afro en felroze top — ligt op haar rug op een picknicktafel, haar benen wijd, terwijl een jongen met een sportschooltas haar met harde stoten neukt en een ander zijn pik over haar gezicht wrijft, druppels voorafgaand vocht die over haar donkere huid lopen.

Hartslag bonst in Koen's oren. Zijn pik, die al half stijf was van het zuigen aan het oude vrouwtje, wordt nu volledig hard, een stijve paal van twintig centimeter die tegen zijn broek drukt. Hij voelt de druk in zijn kruis, de pulserende hitte die door zijn hele lichaam stroomt. Dit is meer dan hij ooit heeft gezien, meer dan de bus, meer dan het café — dit is een orgie van jeugd en honger, een festival van ongebreidelde lust waar niets verboden lijkt te zijn en alles mag.

Een paar meter verderop ziet hij Ayana, haar donkere huid glanzend in de zon, haar grote borsten die uit een te strak schooluniform puilen. Ze zit op schoot bij een jongen die haar van onderen neukt, haar lange benen wijd gespreid, haar bloemige parfum vermengd met muskus die tot Koen’s neus draagt. Ze kijkt op, haar ogen ontmoeten de zijne, en ze lacht, een uitnodiging die hij niet meteen aanneemt.

Dan ziet hij haar. Een vrouw die uit een raam op de eerste verdieping kijkt, haar zwarte jurk strak om haar lichaam, haar donkerbruine haar in een vlecht over haar schouder. Ze is ouder dan de meisjes op het plein, misschien zevenentwintig, en er hangt iets van gezag om haar heen — een lerares, realiseert Koen zich, die naar haar klas kijkt die nu buiten bezig is met wat het lokaal niet kan bevatten. Haar naam is Angela, weet hij ineens, uit de beschrijvingen die in zijn hoofd zijn geplant — Angela Klein, de verpleegkundige lerares met het hartslagtatoeage op haar pols.

Koen loopt naar het gebouw, zijn harde pik die tegen zijn broek bonkt bij elke stap. De gangen zijn leeg, het geluid van het plein gedempt tot een zachte brom die door de muren trilt. Hij vindt haar lokaal, de deur staat open, en daar staat ze bij het raam, haar handen op het kozijn, haar rug naar hem toe. Haar houding is gespannen, haar schouders opgetrokken, en hij ziet de snelle beweging van haar borsten onder de strakke stof — ze ademt zwaar, hijgend bijna, van wat ze ziet.

"Jij bent de lerares," zegt Koen, en zijn stem klinkt ruwer dan hij bedoelt, vol van de opwinding die door zijn lijf giert.

Ze draait zich om. Haar ogen zijn hazelnootbruin, warm maar nu wijd van schrik, haar bril met het dunne metalen montuur schuin op haar neus. "Wat doet u hier? Dit is—"

Koen is al bij haar voordat ze kan eindigen. Hij draait haar om, zijn handen om haar middel, en duwt haar naar voren over haar lessenaar. Haar handen slaan tegen het hout, pennen rollen op de grond, een stapel papieren die over de rand glijdt. "Jij wilt dit," zegt hij, en het is geen vraag. "Jij staat daar te kijken, je kut nat van wat je ziet."

"Nee, ik—" begint ze, maar haar stem trilt, en Koen voelt hoe ze niet wegduwt, hoe haar lichaam juist naar hem toe leunt, haar kont die zich tegen zijn harde bult drukt.

Hij trekt haar jurk omhoog, een zwarte stof die over haar heupen glijdt, en dan ziet hij het — een witte slip die nat is, doorweekt, de stof plakkerig tegen haar lipjes. De geur komt omhoog, zoet en scherp, het aroma van een vrouw die liegt tegen zichzelf. "Liegen," zegt hij, en hij trekt de slip naar beneden, laat hem tussen haar knieën vallen waar ze trillend blijft hangen.

Achter hen hoort hij de deur openen, en wanneer hij opkijkt ziet hij hen — haar klas, zeventien, achttienjarige jongens en meisjes die stil blijven staan in de deuropening, hun ogen groot van verbazing en opwinding. Eefje is erbij, haar zware borsten die onder haar witte blouse zichtbaar zijn, haar schoolrok strak om haar heupen. Krekel staat naast haar, zijn slungelige tred herkenbaar, zijn hand al op zijn kruis. Carola is er, haar golvende donkere haar in een hoge staart, haar cropped top die haar platte buik bloot laat. En nog anderen — Bets met haar blonde vlechtjes, Dina met haar zwarte lokken, Chantal met haar 85C borsten die onder haar blouse pulseren.

"Kom binnen," zegt Koen, en zijn stem is bevelend, vol autoriteit die hij niet wist te bezitten maar die nu natuurlijk uit hem stroomt. "Ga zitten. Kijken."

Ze komen, langzaam, als in een droom. Eefje gaat op de voorste bank zitten, haar handen tussen haar knieën, haar blote benen die zacht tegen elkaar wrijven. Krekel gaat naast haar zitten, zijn hand die nu openlijk over zijn kruis wrijft, de bobbel in zijn jeans zichtbaar. Carola gaat achter hen zitten, haar ogen op de lerares gericht, haar tong die over haar lippen glijdt. De anderen volgen, vullen de banken, hun ademhaling hoorbaar in de stilte die nu alleen wordt doorbroken door het zachte gekreun van Angela.

Koen trekt zijn broek naar beneden, laat zijn harde pik vrij, en hij hoort de haperende ademhaling van de klas. Twintig centimeter van dik, gespierd vlees, de aderen die erin pulseren, de kop die nat glimt van voorafgaand vocht. "Kijk," zegt hij, en hij wrijft de kop van zijn pik over de natte spleet van de lerares, "kijk hoe je lerares dit wil."

De lerares kreunt, een diep, hulpeloos geluid, en ze drukt haar voorhoofd tegen het hout van de lessenaar. Haar vingers spreiden zich over het oppervlak, de nagels die wit worden van de kracht waarmee ze zich vasthoudt. "Ah! God, u bent zo groot... zo hard... ah!" stamelt ze, en haar vingers krabbelen over het hout, zoekend naar houvast.

De klas kijkt. Eefje heeft haar rok omhoog geschoven, haar vingers die over haar eigen slip glijden, de stof nat en donker van vocht. Ze kreunt zacht, haar ogen op de lerares gericht, op de pik die in en uit haar gaat. Krekel heeft zijn broek open, zijn jonge pik in zijn hand, en hij masturbeert langzaam, zijn ogen op hetzelfde beeld gericht, zijn slungelige lichaam voorovergebogen van concentratie.

Carola heeft haar hand onder haar top, haar vingers die over haar eigen tepel cirkelen, de stof die op en neer beweegt. Bets en Dina zitten samen, hun handen die elkaar zoeken, hun vingers die verstrengelen terwijl ze kijken. Chantal heeft haar benen wijd, haar vingers die onder haar rok verdwijnen, het zachte geluid van vochtige vingers die over haar clitoris glijden hoorbaar in de stilte.

Koen neukt haar, houdt haar heupen vast, trekt haar naar zich toe bij elke stoot. Hij voelt haar diepte, de weerstand die verdwijnt, de hitte die hem omhult. "Jullie zien dit," zegt hij tegen de klas, zijn stem zwaar van inspanning, "jullie zien hoe een vrouw moet worden geneukt. Diep. Hard. Tot ze niet meer kan denken."

De lerares kreunt, steeds harder, en Koen voelt hoe ze klaar komt, haar kut die om hem heen pulseert, haar benen die trillen. "Ah! Ah! Ik—ik kan niet—ahhh!" Ze kreunt lang, laag, en hij voelt haar vocht over zijn ballen lopen, warm en stroperig.

Hij trekt zich terug, zijn pik nat en glimmend, en draait zich naar de klas. Zijn ogen gaan over hen heen, selecterend, kiezend. "Jullie," zegt hij, en hij wijst naar een groepje van vier — Eefje, Krekel, Cem met zijn donkere haar en jongensachtige uitstraling, en Annika met haar ravenzwarte haren. "Jullie komen mee. De rest — blijf hier. Bevredig elkaar."

Ze volgen hem, als gehypnotiseerd. Eefje staat op, haar rokje dat nog steeds omhooggeschoven is, de natte plek op haar slip zichtbaar. Krekel trekt zijn broek dicht, maar laat zijn pik eruit steken, stijf en trots. Cem komt achter hen aan, zijn stappen zelfverzekerd, zijn ogen die over Eefjes lichaam glijden. Annika volgt, haar crèmekleurige huid die gloeit, haar kleine witte bikinibroekje dat ze onder haar schooluniform draagt zichtbaar onder de zoom van haar rok.

Koen leidt ze door de gang, vindt een verlaten lokaal aan het eind — een biologielokaal, ziet hij aan de skeletten en de microscopen, de hoge ramen die zacht middaglicht binnenlaten. De lucht ruikt naar formaldehyde en oud hout, een scherp contrast met de geur van sex die van zijn groep afkomt. Hij trekt de deur dicht, draait het slot, en het klikken weergalmt in de stilte.

"Kleding uit," beveelt hij. "Alles."

Ze gehoorzamen. Eefje trekt haar blouse over haar hoofd, haar zware borsten die vrijkomen, roze tepels die al hard zijn, zwaar en rond. Ze schudt haar haar los, de vlecht die over haar schouder valt. Krekel trekt zijn shirt uit, zijn slungelige lichaam wit en gespierd, zijn kastanjebruine haar dat in de zon glinstert. Cem volgt, zijn donkere huid die contrasteert met Eefjes bleekheid, zijn jongensachtige gezicht dat nu ernstig staat van opwinding.

Annika is het langzaamst, haar vingers die over de knopen van haar blouse gaan, haar ogen die naar Koen kijken, hem uitdagen of smeken — hij weet niet zeker welke. Dan is ze naakt, haar volslanke borsten die zwaar hangen, haar crèmekleurige huid die overal hetzelfde is, onberoerd door de zon. Haar kut is donker behaard, de lipjes dik en nat, het witte bikinibroekje dat op de grond valt en een vochtige plek achterlaat.

Koen kijkt naar hen, naar hun lichamen die gloeien in het licht, naar hun ogen die op hem gericht zijn, wachtend op zijn volgend bevel. De macht voelt als een drug, een warme stroom die door zijn lijf gaat. "Jij," zegt hij naar Eefje, "op de tafel. Rug naar beneden, benen open."

Ze klimt op de lerarenbank, haar huid die koud lijkt van het hout, en spreidt haar benen. Haar kut is kaal, roze, nat — een spleet die pulserend opent en sluit, de binnenste lipjes die glimmen. "Ah... ik ben zo nat..." fluistert ze, en haar handen grijpen de rand van de tafel, de knokkels wit.

Koen wijst naar Krekel en Cem. "Jullie. Dubbele penetratie. Een in haar kut, een in haar kont."

Krekels ogen worden groot, maar hij knikt, zijn pik die in zijn hand trilt van opwinding. Hij is jong, onervaren misschien, maar zijn lichaam weet wat het wil. Cem knikt ook, zijn pik even groot, even hard, zijn donkere huid die glanst van zweet.

"Jij," zegt Koen naar Annika, "op haar gezicht. Laat je likken."

Annika klimt op de tafel, haar knieën aan weerszijden van Eefjes hoofd, en laat zich zakken tot haar kut — donker behaard, de lipjes dik en nat, de geur die omhoog komt — op Eefjes mond drukt. Eefjes tong komt uit haar mond, likt automatisch, en Annika kreunt, haar handen aan haar eigen haar trekkend.

Koen wijst naar zichzelf. "En ik neem de lerares. Die staat te wachten."

De lerares — Angela, herinnert hij zich — staat tegen de muur, haar jurk nog steeds omhooggeschoven, haar slip tussen haar knieën. Haar ogen zijn groot, hongerig, bang. Haar borsten heffen en dalen zwaar, de hartslagtatoeage op haar pols zichtbaar terwijl haar hand trilt. "Kom hier," zegt Koen, en ze komt, haar stappen onzeker, tot ze voor hem staat.

Hij draait haar om, duwt haar voorover over een schoolbank, en trekt haar jurk verder omhoog. Haar kont is rond, bleek, en hij ziet de natte streep die van haar kut naar haar dijen loopt, glinsterend in het licht. "Je wilt dit," zegt hij weer, en dit keer antwoordt ze niet, alleen een zacht geknik, haar voorhoofd tegen het koude hout.

Hij duwt naar binnen, en ze kreunt, diep, vol. "Ah! U bent... u bent zo... ah!" Haar kut is strakker dan Eefjes, minder gebruikt, en hij voelt haar spieren trekken om hem heen, eerst weerstand biedend, dan meegevend. Hij stoot, hard, en ze schokt, haar borsten die tegen de schoolbank slaan.

Achter hem hoort hij het begin van de dubbele penetratie — Krekel die voor Eefje knielt, zijn pik die naar haar kut zoekt, en Cem die achter haar staat, zijn vingers die nat en glibberig over haar anus glijden, nat makend, voorbereidend. Eefje kreunt tegen Annika's kut, het geluid gedempt, en dan voelt Koen de trilling door de tafel als Krekel naar binnen duwt.

"Ah! Ah! Zo vol... ik ben zo vol..." kreunt Eefje, en haar benen trillen om de lucht, haar vingers die de rand van de tafel knijpen.

Krekel stoot, zijn slungelige lichaam dat nu krachtig beweegt, zijn pik die diep in Eefjes kut verdwijnt. "Ah! Je kut is zo strak... zo nat..." kreunt hij, en zijn handen grijpen haar heupen, haar zware borsten die op en neer bewegen.

Cem duwt achter hen, zijn pik die tegen haar anus drukt, en Koen hoort het zachte, natte geluid van smerigheid die wordt overwonnen. "Ontspan," zegt Cem, zijn stem zacht maar bevelend, en dan duwt hij, en Eefje kreunt, lang en luid, een geluid dat uit haar diepste kern lijkt te komen.

"Ah! Ah! Ah! Ik—ik kan niet—ahhh!" Ze is vol, helemaal vol, twee pikken diep in haar lichaam, en Koen ziet hoe haar buik er bijna uitpuilt, de vorm van hen zichtbaar onder haar huid, een ronde bobbel die pulserend beweegt.

Annika beweegt op haar gezicht, haar kut die over Eefjes tong wrijft, haar eigen vingers die over haar clitoris cirkelen. "Lik me," beveelt ze, en Eefje gehoorzaamt, haar tong die diep in Annika's natte spleet duikt, de geluiden smerig en nat.

Koen neukt de lerares harder, zijn handen om haar heupen, en hij voelt hoe ze zich overgeeft, hoe haar verzet verdwijnt en alleen nog lichaam overblijft. "Ah! Ah! U neukt me... u neukt me zo goed... ah!" Ze kreunt met elke stoot, haar woorden veranderend in onverstaanbare geluiden, haar hartslagtatoeage die op en neer gaat op haar pols.

Hij versnelt, voelt de druk in zijn ballen groeien, de hitte die zich ophoopt. De lerares kreunt steeds harder, haar kut die om hem heen pulseert, haar lichaam dat zich spant. "Ah! Ah! Ik kom... ik kom... ahhh!" Ze schokt, haar kut die samentrekt, en hij voelt haar vocht over zijn pik lopen, warm en veel.

Dan hoort hij het — het eerste squirten. Eefje, gevuld door twee pikken, haar gezicht bedekt door Annika's kut, begint te schokken, en dan komt ze, een fontein van helder vocht dat uit haar kut spuit, over Krekels buik, over de tafel, een natte plek die groeit en groeit. Het geluid is nat, smerig, bedwelmend.

"Ah! Ah! Ah! Ik spuit! Ik spuit!" kreunt ze, en haar lichaam schokt, de pikken die diep in haar blijven, het vocht dat in golven komt, haar buik die trilt van de kracht.

Annika kreunt, harder, en dan komt ze ook, haar kut die over Eefjes gezicht pulseert, haar sappen die over Eefjes kin lopen, haar buik die trilt van de kracht. "Ah! Ah! Ja! Ja!" schreeuwt ze, en haar handen grijpen haar eigen borsten, kneedt ze hard, de tepels tussen haar vingers.

Cem en Krekel komen bijna tegelijk, hun pikken die diep in Eefje blijven, hun zaad dat haar vult, dat uit haar loopt en over de tafel druipt. Ze kreunen, diep, dierlijk, en Koen voelt hoe het naar hem ook gaat komen, hoe de spanning in zijn ballen explodeert.

Hij trekt de lerares dichter tegen zich aan, zijn laatste stoten diep, en dan komt hij, een hete stroom die haar vuldt, die uit haar loopt en over haar dijen loopt. "Ah! Ah! U komt in me... u komt zo diep in me... ah!" kreunt ze, en haar kut pulseert om hem heen, trekt hem leeg, zuigt het laatste uit hem.

Ze blijven staan, ademhalend, zweet dat van hun lichamen loopt. Koen trekt zich terug, zijn pik die slap wordt, wit spul dat uit de lerares loopt, over haar benen druipt. Hij kijkt naar de groep — Eefje die nog steeds op de tafel ligt, twee pikken die uit haar trekken, zaad en kutvocht dat uit haar loopt, een plas op de tafel; Annika die van haar gezicht af klimt, haar huid die glimt van Eefjes speeksel; Krekel en Cem die tegen elkaar aan leunen, hun pikken die slap worden, nat van elkaars vocht en Eefjes lichaam.

"Jullie," zegt Koen, en zijn stem is zacht maar nog steeds bevelend, "jullie gaan dit vaker doen. Met elkaar. Met anderen. Dit is wat Free-Use City is."

Ze knikken, hun ogen groot, verzadigd, veranderd. De lerares staat op, haar jurk die over haar natte dijen valt, haar slip die nog steeds tussen haar knieën hangt. Ze kijkt naar Koen, en er is iets in haar blik — niet dankbaarheid, niet schaamte, maar iets dieper, een erkenning van wat ze is, wat ze altijd al was, verborgen onder haar verpleegkundige uniform en haar praktische vlechten.

"Tot vanavond," zegt Koen, en hij trekt zijn broek op, sluit zijn rits. "Als je meer wilt leren."

Hij loopt naar de deur, opent het slot, en stapt de gang in. Achter hem hoort hij het begin van nieuwe geluiden — zachte kreunen, het ritselen van kleding, lichamen die weer bij elkaar komen. Hij glimlacht, bijna onmerkbaar, en loopt naar buiten, naar het plein waar de orgie nog steeds doorgaat, waar de zon nu hoger staat en het zweet glinstert op naakte huid.

Bodille ligt nu op de grond, haar strakke jeans om haar enkels, terwijl een jongen haar van achteren neukt en zijzelf haar vingers over haar clitoris laat cirkelen. Ashanti is van de picknicktafel af en zit nu op haar knieën, twee pikken die ze tegelijk in haar mond neemt, haar felroze cheerleader outfit nog steeds aan, de rok omhooggeschoven. Ayana ligt op haar rug, haar lange benen wijd, terwijl een groepje jongens om haar heen staat, hun pikken in hun handen, wachtend op hun beurt.

Tom staat bij de bus, zijn uniform nog steeds perfect, zijn goudbruine huid die glinstert in de zon. Zijn ogen volgen Koen als hij nadert, een blik die alles lijkt te weten. "Goede les gehad?" vraagt hij, en er is geen spot in zijn stem, alleen nieuwsgierigheid, misschien zelfs een beetje jaloezie.

"De beste," zegt Koen, en hij stapt in, de koele lucht van de bus die zijn hete huid omhult. Hij gaat zitten, zijn pik die alweer half stijf wordt van wat hij heeft gezien, van wat hij nog gaat zien.

De deuren sluiten met een pneumatisch gesis, de motor start, en de bus trekt op. Door het raam ziet Koen het schoolplein kleiner worden, de lichamen die nog steeds bewegen, de orgie die geen einde lijkt te kennen. Hij denkt aan wat komen gaat, aan de volgende halte, aan de volgende vrouw die op hem wacht.

Dit is Free-Use City. En hij is pas begonnen.

Trefwoord(en): Bus, Cuckold, Jong En Oud, Neuken, Openbaar, Pijpen, School, Swingers, Young Adult, Suggestie?

Meer verhalen die je waarschijnlijk leuk vindt

• Sonja (9.0) door Gerard12816
• Lisa En De Politieagent (8.7) door MichaelX
• Hypnose (9.5) door Louise
• Een Heerlijke Verrassing (9.1) door Alain19926
• Mentors In Perversie: Een Wilde Vakantie... (8.6) door Aiko
• Vals Vakantievriendje (8.9) door Lisanne S.
• Zeiknat (9.3) door Maarten
• In Bad Gevonden Door Een Vreemde (8.9) door PALER
• Verkracht Door 6 Man (8.9) door rudolf57
• Waar Ik Spuit, Volgt Mijn Pis (8.9) door Koalabeer

Ontzettend bedankt voor je hulp!

Ontzettend bedankt voor je hulp!