Mijn hand blijft even op de deurklink rusten.
Dan doe ik open.
Milan kijkt me grijnzend aan. ,,Zo.”
„Zo?”
,,Mag ik binnenkomen?
Ik kijk vluchtig de straat in om te kunnen vaststellen dat niemand die ik ken Milan bij mijn huis heeft gezien. De kust lijkt veilig. Dan stap ik opzij. Hij loopt langs me naar binnen, trekt zijn jas uit en kijkt vluchtig om zich heen.
„Dus hier woon jij.”
„Ja.”
„Gezellig.”
Ik weet niet waarom, maar juist dat simpele woord maakt me zenuwachtig. Alsof hij ineens midden in mijn gewone leven staat en ik mijn wereld door de bril van Milan zie.
„Ik had eigenlijk niet verwacht dat je echt zou komen”, hoor ik mezelf zeggen.
„Je klinkt alweer een stuk helderder dan aan de telefoon.”
„Gelukkig.”
Milan grijnst en zegt: ,,Ik vond je eerlijker toen.”
Ik voel mijn wangen warm worden.
„Zeg alsjeblieft niet meer wat ik allemaal heb gezegd.”
„Rustig.”
Hij steekt zijn handen omhoog. ,,Ik ga je er echt niet mee pesten.”
„Dat geloof ik niet.”
„Nee?”
„Nee.”
Hij lacht. ,,Misschien een héél klein beetje.”
Voor het eerst sinds hij binnen is, moet ik lachen. Het voelt vreemd hoe makkelijk hij dat voor elkaar krijgt. Mijn telefoon trilt. Allebei kijken we tegelijk naar het schermpje.
Merel.
Mijn hart slaat over en ik open het bericht. We hebben besloten nog ergens iets te drinken. Je hoeft niet op me te wachten. Ik ben wat later. Kus’.
Nog voor ik mijn telefoon kan wegleggen, zie ik dat WhatsApp laat zien dat ik het bericht al heb gelezen.
Ik vloek zacht.
„Wat?”
„Ze zei voordat ze wegging dat ik niet wakker hoefde te blijven.”
Milan kijkt me vragend aan.
„En nu ziet ze dat ik haar bericht binnen een paar seconden heb gelezen.”
Hij knikt langzaam.
„Dat valt op.”
„Ja.”
Ik staar naar de twee blauwe vinkjes alsof ze ieder moment iets gaan veranderen.
Dat doen ze natuurlijk niet.
Gedaan is gedaan.
„Ze komt dus nog wel thuis?” vraagt Milan.
„Ja.”
„Wanneer?”
„Dat weet ik niet.”
Ik kijk naar de klok.
„Over een uur misschien. Misschien minder.”
Even is het stil. Buiten rijdt een auto langzaam door de straat. Automatisch kijk ik naar het raam. Milan merkt het op.
„Doe je dat de hele avond al?”
„Waarschijnlijk wel.”
Hij glimlacht. ,,Je bent echt een ramp in stiekem doen.”
„Waarom lach je?”
„Omdat je precies bent zoals ik dacht.”
„Hoe bedoel je?”
„Stoer genoeg om me midden in de nacht te bellen en vervolgens doodsbang omdat ik daadwerkelijk voor je deur sta.”
Ik wil iets zeggen, maar de woorden blijven steken.
Milan zet een halve stap naar voren, pakt me zonder aarzelen vast en trekt me naar zich toe.. Van zo dichtbij zie ik dat er nog kleine regendruppels in zijn haar zitten.
„Je ruikt nog steeds naar whisky,” zegt hij met een scheve grijns.
„Is dat erg?”
„Nee.”
Hij haalt zijn schouders op.
„Alleen een beetje jammer.”
Ik wil hem kussen, hem uitkleden en verdergaan waar we in de hotelkamer waren gebleven. Ik voel dat de aarzeling langzaam uit mijn lichaam wegtrekt. Alle aarzelingen, die ik de afgelopen dagen over Milan heb gevoeld, hebben plaatsgemaakt voor totale overgave aan mijn gevoelens, wat die ook mogen zijn.
Ik ben enorm geil. Ik wil Milan neuken. Nu. Lang. Intens. Ik wil dat MIlan me leert over mannenseks, hij mijn erotische zones uitbreidt en al het nieuwe laat ontdekken.
Mijn lul knelt in mijn broek. Milan valt dat ook op. Mijn joggingbroek is snel uit en de jongen langs de snelweg knielt voor me. Ik sta te wankelen op mijn benen als hij mijn boxershort omlaag trekt en voor de tweede keer in mijn leven mijn pik in zijn mond neemt. Milan likt, zuigt en zijn hoofd maakt op en neergaande bewegingen.
,,Je smaakt een beetje naar sperma”, zegt hij ineens.
Ik realiseer me ineens dat ik me eerder vanavond heb afgetrokken op een paar hete pornofilmpjes. ,,Ik heb me op je afgetrokken”, zeg ik met schorre stem. ,,Ik keek wat filmpjes en dacht aan jou toen ik klaarkwam.”
Milan grijnst. ,,Good boy.”
Dat woord klinkt raar uit de mond van iemand die zo jong is ten opzichte van mij. Milan is juist de boy en ik ben de man. En nu ben ik juist degene die kwetsbaar is. Milan was dat in de hotelkamer geweest met zijn blote mooie lichaam, nu ben ik degene die half ontkleed is, terwijl hij al zijn kleren nog aan heeft.
Ik wil Milan uitkleden, maar hij houdt dat tegen.
,,Je vrouw komt zo.”
,,Mijn vriendin, bedoel je”, zeg ik corrigerend.
Maar de geilheid vloeit meteen uit mijn lichaam weg. ,,Kut.”
Ik kijk op de klok. Het is later dan ik dacht. Milan pakt meteen zijn jas en ik trek mijn broek vlug omhoog.
Ik open vervolgens de voordeur een beetje en kijk de straat in. Leeg.
„Snel!”
Milan stapt naar buiten. Halverwege de tuin draait hij zich nog één keer om. Hij zegt niets. Ik zwijg ook. Dan verdwijnt hij de donkere straat in. Ik sluit de deur snel, haal diep adem en probeer mijn hartslag onder controle te krijgen. Nog geen halve minuut later schijnen koplampen door de gordijnen. Ik hoor de sleutel in het slot van de voordeur.
Merel is thuis.
Even ben ik volledig verlamd. Dan schiet ik overeind, zet het whiskyglas in de vaatwasser, haal een hand door mijn haar en kijk om me heen. Het kussen op de bank ligt scheef. Ik leg het recht. Mijn laptop staat nog open op de salontafel. Verdomme. Ik klap hem dicht. Nee. Juist niet.
Ik klap hem weer open. Als ik nog wakker ben om half drie 's nachts, moet daar een reden voor zijn.
„David?”
„Ja?”
Ik hoor zelf hoe schor mijn stem klinkt. Merel verschijnt in de deuropening van de woonkamer. Haar hakken heeft ze al uitgeschopt. Ze kijkt me verrast aan. ,,Wat doe jij nog op?”
Ik haal mijn schouders op. ,,Slapen lukte niet.”
Ze loopt naar me toe en buigt zich voorover om me een kus te geven. Heel even ben ik bang dat ze nog iets van de whisky ruikt. Of erger. Dat ze iets van Milan ruikt.
Ze kijkt naar de laptop. ,,Was je aan het werk?”
In werkelijkheid had ik vanavond sekssites bezocht, gayporno gekeken en me afgetrokken.
„Een beetje.” Ik hoor mezelf liegen. Ik schrik ervan hoe vanzelf en gemakkelijk dat gaat.
,,Ik kreeg een idee voor een rapport. Als ik dat niet meteen opschrijf, ben ik het morgenochtend weer kwijt.”
Ze knikt en ik voel een steek in mijn maag. Ze gelooft me. Gewoon. Omdat ze altijd gelooft wat ik zeg.
Dan kijkt ze me ineens onderzoekend aan en zegt: ,,Wat zit jouw haar raar.”
Onwillekeurig strijk ik er met mijn hand doorheen. ,,Dat zal de whisky wel zijn.”
„Hoeveel heb je er eigenlijk op?”
„Een paar.”
„Dat zie ik.”
Ze geeft me nog een kus.
„Kom je zo?”
„Ja.”
Ze pakt haar tas op en loopt de trap op.
Halverwege draait ze zich nog één keer om.
„En David?”
,,Ja?”
,,Vergeet niet dat we morgen dat etentje hebben, met Mark en Julia hebben hè? ,,Dan zal het ook vast laat worden.”
Pas als ik de badkamerdeur boven hoor dichtvallen, zakt mijn ademhaling weer. Ik kijk de woonkamer rond.
Niets verraadt gelukkig dat hier tien minuten geleden nog iemand anders in de kamer was. Geknield tussen mijn benen.
En voor het eerst besef ik dat liegen niet begint op het moment dat iemand een vraag stelt. Liegen begint veel eerder. Al op het moment dat je alvast een antwoord bedenkt.
Voordat ik naast Merel in bed stap, ga ik nog even naar het toilet. Met één hand voor mijn mond om geen geluid te maken, trek ik met mijn andere hand aan mijn pik. Verbazingwekkend snel kom ik klaar. Met Milan in gedachten.
Peterf (71)
JarnoBXL (54)