De lentelucht is zacht als een geliefde die zich tegen je aan vlijt, warm maar met een vleugje frisheid die je eraan herinnert dat dit nog maar het begin is. Mila staat op het hoogste platform van de Eiffeltoren, haar vingers gekruld om een kartonnen bekertje dat de laatste restjes lauw wordende koffie bevat. De wind speelt met de losse krullen van haar donkerblonde haar, trekt eraan alsof hij haar ergens naartoe wil leiden, alsof hij haar geheimen wil ontrafelen. Beneden haar ligt Parijs uitgespreid zoals een minnaar zich zou aanbieden—glinsterend, beloftevol, een beetje onbereikbaar in al zijn schoonheid. Ze is alleen gekomen, niet omdat ze eenzaam was, maar omdat ze iets zocht dat ze niet kon benoemen. Rust, misschien. Of het tegenovergestelde daarvan: een vonk die haar zou doen vergeten hoe lang ze al wachtte op iets.

Haar jurk—zacht, bijna doorzichtig chiffon in het zwart—plakt lichtjes tegen haar dijen waar het zweet van de klim naar boven nog niet helemaal is opgedroogd. De stof beweegt met elke zucht van de wind, onthult dan en bedekt weer de contouren van haar lichaam: de ronding van haar heupen, de schaduw tussen haar borsten, de gouden glans van de piercings die haar tepels laten glinsteren. Ze heeft zich niet bewust gekleed om verleidelijk te zijn, maar Parijs heeft een manier om alles wat ademt te laten stralen, alsof de stad zelf een spotlicht is dat op je huid brandt.

Ze sluit haar ogen, laat de wind haar gezicht strelen. Haar lippen zijn nog gevoelig van de koffie, een bitterzoete nasmaak die past bij de onrust in haar borst. *Wat doe ik hier?* De vraag is niet nieuw. Ze stelt hem zichzelf vaak—te vaak—alsof ze hoopt dat het antwoord haar op een dag zal verrassen. Maar vandaag is er alleen de hoogte, het metaal onder haar handpalmen dat warm is van de zon, het geruis van stemmen beneden haar die te ver weg zijn om woorden te vormen.

Dan ziet ze *hem*.

Niet omdat hij luidruchtig is. Integendeel. Hij staat een paar meter bij haar vandaan, leunend tegen de reling alsof hij deel uitmaakt van het ijzer zelf. Zijn aanwezigheid is kalm, bijna onopvallend, ware het niet dat er iets in zijn houding is—een zelfverzekerdheid die niet arrogant overkomt, maar eerder als de stilte van een boom die weet dat hij al eeuwen staat. Hij is oud genoeg om haar vader te kunnen zijn, maar dat idee flitst alleen maar door haar hoofd om vervolgens te verdwijnen, vervangen door iets anders, iets warms.

Zijn jas is donker, bijna zwart, maar met een tint die suggereert dat hij ooit diepblauw is geweest. De stof is versleten op de ellebogen, de kraag licht opgestroopt alsof hij hem snel heeft dichtgeknoopt tegen de koelte. Zijn baard is grijs, maar niet slordig—goed verzorgd, met hier en daar een zilveren draad die in het licht glinstert als hij zijn hoofd draait. Zijn handen, groot en met duidelijke aderen, omklemmen een klein, zwart notitieboekje. Af en toe schrijft hij iets op, zijn pen beweegt in precieze, bedachtzame halen.

Mila kijkt toe hoe zijn blik over de horizon glijdt, alsof hij de stad niet alleen *ziet*, maar ook *leest*, alsof hij de verhalen achter elk dak, elke straat, elk flakkerend licht kent. Er is iets in de manier waarop hij staat—recht, maar ontspannen—het maakt dat ze niet weg kan kijken. Zijn profiel is scherp: een rechte neus, een kaaklijn die ondanks zijn leeftijd nog steeds de suggestie van kracht uitstraalt, en ogen—

God, zijn *ogen*.

Ze zijn blauw. Niet het bleke, waterige blauw van een vergeten hemel, maar diep, bijna donkerblauw, als de oceaan op het moment dat de zon er net in zakt en alles in vuur en vloeibaar goud verandert. Ze voelt hoe haar adem even stokt wanneer hij zijn hoofd draait en haar blik opvangt. Geen glimlach, geen knikje—alleen maar die ogen, die haar een seconde lang vasthouden alsof ze weet wat ze daar doet, alsof ze haar al kende voordat ze hier stond.

Mila bijt op haar onderlip. Ze zou moeten wegkijken. Dat is wat je doet wanneer een vreemde je zo aanstaart alsof hij dwars door je heen kijkt. Maar ze doet het niet. In plaats daarvan neemt ze een slok van haar koffie—die inmiddels smaakt naar niets meer dan warm water met een vleugje teleurstelling—en ze houdt zijn blik vast.

De wind trekt aan haar sjaal, een dunne strook zwarte stof die ze om haar hals had gewikkeld alsof ze zichzelf wilde herinneren aan warmte. Het ding komt los, fladdert omhoog alsof het levend is, alsof het vlucht. Ze grijpt ernaar, maar ze is te laat—de stof danst al over de rand van het platform, klaar om zich in de afgrond te storten.

Dan beweegt hij.

Zijn hand schiet uit, niet haastig, maar met een precisie die suggereert dat hij weet precies hoe ver hij moet reiken. Zijn vingers sluiten zich om de sjaal, trekken hem terug naar de veiligheid. Het gebaar is zo soepel, zo vanzelfsprekend, dat Mila zich afvraagt of hij dit vaker doet—redden wat dreigt te vallen.

"Volgens mij wilde Parijs hem houden," zegt hij. Zijn stem is laag, ruw aan de randen alsof hij niet vaak praat, of alsof wanneer hij het doet, zijn woorden gewicht hebben. Er ligt een licht accent in—Frans, maar met iets anders eronder, iets dat suggereert dat hij niet altijd hier heeft gewoond.

Mila lacht. Het geluid verrast haar; het is lichter dan ze had verwacht, alsof haar lichaam al weet dat dit moment iets bijzonders is voordat haar gedachten het kunnen bijbenen. "Dan heb ik geluk dat u sneller was dan de wind."

Hij glimlacht nu, en die glimlach verandert zijn hele gezicht. Het is niet de brede, opzichtige grijns van een man die indruk wil maken, maar iets rustigs, iets dat zijn ogen doet rimpelen alsof hij een geheim deelt. "Elias," zegt hij, en hij steekt zijn hand uit. Zijn vingers zijn lang, de knokkels licht gerimpeld, de huid warm wanneer ze de hare raakt.

"Mila."

Zijn greep is stevig, niet bezitterig, maar ook niet terughoudend. Het is de handdruk van een man die weet wie hij is, die niet bang is voor een aanraking. Wanneer hun handen loslaten, voelt ze een lichte tinteling op de plek waar zijn huid de hare heeft geraakt, alsof hij iets heeft achtergelaten—een afdruk, een belofte.

"Je bent hier alleen," merkt hij op. Geen vraag, alleen een vaststelling. Zijn blik glijdt even over haar gezicht, alsof hij probeert te lezen wat ze niet zegt.

Ze knikt. "Ik had behoefte aan... hoogte, denk ik." Ze gebaart vaag naar de stad beneden hen. "Soms lijkt alles kleiner wanneer je er bovenop staat."

"Of groter," werpt hij tegen. "Afhankelijk van hoe je kijkt."

Ze trekt een wenkbrauw op. "Filosofisch voor een toerist."

Hij lacht, een diep, warm geluid dat door zijn borstkas lijkt te rollen. "Ik ben geen toerist. Ik woon hier. Althans, ik woon ergens. Parijs is meer een... minnaar die ik af en toe bezoek wanneer ik eraan herinnerd word dat ik nog leef."

Mila voelt hoe haar mondhoeken omhoogkrullen. "Een minnaar? Dat klinkt... intens."

"Alles wat de moeite waard is, is intens." Zijn blik blijft op haar rusten, niet opdringerig, maar ook niet vluchtig. "En jij? Wat zoek je in deze stad?"

Ze aarzelt. De waarheid zou zijn: Ik weet het niet. Maar dat voelt te kwetsbaar, te veel als toegeven dat ze verloren is. In plaats daarvan zegt ze: "Misschien hetzelfde. Een herinnering dat ik nog leef."

Hij knikt alsof hij dat begrijpt, alsof hij die honger in haar ogen herkent. "Soms," zegt hij langzaam, "vind je dat niet door omhoog te kijken, maar door omlaag te vallen."

Ze staart hem aan. Zijn woorden klinken als een raadsel, maar ze voelt de waarheid ervan ergens diep in haar buik. "Dat klinkt gevaarlijk."

"De mooiste dingen zijn dat vaak." Hij slaat zijn notitieboekje dicht, schuift het in de binnenzak van zijn jas. "Ik was schilder, ooit. Nu schrijf ik vooral. En kijk ik."

"Waarnaar?"

"Naar mensen. Naar licht. Naar de momenten waarop iemand denkt dat niemand hen ziet." Zijn blik glijdt even naar haar mond, dan weer omhoog. "Naar vrouwen die op torens klimmen alsof ze hopen dat de val hen zal redden."

Mila’s adem hakt. Ze voelt zich blootgesteld, alsof hij niet alleen haar gezicht ziet, maar ook de gedachten achter haar ogen, de honger in haar borst. "En werkt dat? De val?"

Hij glimlacht, traag, alsof hij een geheim met haar deelt. "Alleen als je iemand hebt om je op te vangen."

De woorden hangen tussen hen in, zwaar, beladen. Mila voelt hoe haar hart sneller klopt, hoe haar huid warmer wordt onder zijn blik. Ze zou moeten wegkijken. Ze zou moeten lachen en doen alsof dit gewoon een toevallig gesprek is tussen twee vreemden. Maar ze doet het niet.

In plaats daarvan leunt ze iets dichter naar hem toe, alsof haar lichaam vanzelf naar hem toe wordt getrokken. "En jij? Vang jij mensen op?"

Zijn ogen worden donkerder, alsof de vraag hem raakt op een plek die hij niet vaak blootgeeft. "Soms," zegt hij zacht. "Wanneer ze het toelaten."

De zon begint te zakken, werpt lange schaduwen over het metaal, kleurt de lucht in tinten roze en goud. Parijs onder hen verandert in een zee van licht, duizenden ramen die de hemel reflecteren alsof de stad zelf in brand staat. Mila voelt hoe de warmte van zijn lichaam naar haar toe straalt, hoe de kleine ruimte tussen hen elektrisch lijkt, alsof de lucht zelf geladen is.

"Mag ik je iets vragen?" zegt Elias plotseling.

Ze knikt, haar keel plotseling droog.

"Waarom draag je die jurk?"

Ze kijkt naar beneden, naar de dunne stof die tegen haar dijen plakt. "Omdat ik hem mooi vind."

"Dat is niet wat ik bedoel." Zijn stem is zachter nu, bijna intiem. "Je draagt iets dat je laat zien. Alsof je wilt dat mensen kijken. Maar je staat hier alleen, alsof je hoopt dat niemand je ziet. Welke Mila is de echte?"

Ze voelt hoe haar wangen warm worden. Niemand heeft haar ooit zo gezien als deze man doet, alsof hij met één blik alle lagen die ze om zich heen heeft gewikkeld kan doorgronden. "Misschien ben ik allebei."

Hij glimlacht, traag, tevreden. "Misschien."

De eerste lampjes van de toren beginnen te fonkelen, kleine sterren die één voor één tot leven komen. Mila blijft staan waar ze staat, hun schouders raken bijna elkaar, niet omdat ze het bewust doet, maar omdat het natuurlijk aanvoelt, alsof ze altijd al zo hebben gestaan.

"Sommige mensen denken dat verliefdheid voelt als vuurwerk," zegt Elias zacht, zijn blik op de horizon gericht. "Maar soms is het meer als een lamp die langzaam aangaat, totdat je ineens merkt dat alles warmer is geworden."

Mila kijkt naar hem, naar de lijnen in zijn gezicht die niet van ouderdom spreken, maar van leven—van lachen, van verdriet, van momenten waarop hij misschien ook op een toren heeft gestaan en zich afvroeg wie hem zou opvangen. Ze voelt iets in zich verschuiven, niet met een knal, niet met drama, maar stil, onherroepelijk, alsof haar hart hem al kende voordat haar hoofd dat deed.

Ze zou bang moeten zijn. Hij is ouder. Hij is een vreemde. Hij ziet haar op een manier die gevaarlijk voelt. Maar in plaats van angst is er alleen maar een warmte die zich door haar borstkas verspreidt, alsof ze jarenlang in de kou heeft gestaan en nu pas beseft hoe koud het was.

"Elias," zegt ze, en zijn naam voelt al vertrouwd op haar tong.

"Mmm?"

"Wat als ik val?"

Hij draait zijn hoofd, kijkt haar aan met die donkerblauwe ogen die nu bijna zwart lijken in het avondlicht. "Dan vang ik je op."

En plotseling weet ze dat hij dat zou doen. Niet omdat hij het belooft, maar omdat ze het in zijn blik ziet, in de manier waarop hij naar haar kijkt alsof ze iets kostbaars is dat hij niet zal laten breken.

De wind trekt aan haar jurk, doet de stof tegen haar benen plakken. Ze voelt hoe haar tepels hard worden onder het dunne materiaal, hoe de gouden ringetjes ertegen drukken. Ze zou zich moeten schamen, zich moeten afwenden, maar in plaats daarvan blijft ze staan, laat ze hem kijken, omdat ze wil dat hij ziet wat hij in haar losmaakt.

Elias’ blik glijdt naar beneden, naar de contouren van haar borsten onder de stof, naar de manier waarop de jurk elke beweging van haar lichaam volgt. Ze ziet hoe zijn keel beweegt wanneer hij slikt, hoe zijn vingers zich lichtjes spannen rond de reling.

"Je bent mooi," zegt hij, en het klinkt niet als een compliment, maar als een vaststelling, alsof het iets is dat hij al lang weet.

Mila lacht zachtjes, maar het geluid klinkt beverig. "Je kent me niet eens."

"Ik hoef je niet te kennen om te zien wat voor mijn ogen staat." Zijn stem is nu ruwer, alsof er iets in hem schuurt. "En ik hoef je niet aan te raken om te weten hoe zacht je huid zou zijn."

Haar adem stokt. God. Niemand praat zo tegen haar. Niemand durft zo tegen haar te praten, alsof ze niet zou kunnen weglopen, alsof ze niet zou willen weglopen.

"Elias," fluistert ze, en het is half een waarschuwing, half een smeekbede.

"Ja, chérie?"

Het Franse woordje rolt zo natuurlijk van zijn tong dat ze zich afvraagt hoe vaak hij het tegen andere vrouwen heeft gezegd. Maar op dit moment voelt het alsof hij het voor het eerst gebruikt, alsof hij het speciaal voor haar heeft bewaard.

Ze zou moeten protesteren. Ze zou moeten zeggen dat dit veel te snel gaat, dat ze hem niet kent, dat ze niet zo is—een vrouw die zich laat verleiden door een vreemde op een toren, hoe charmant hij ook mag zijn. Maar de woorden komen niet. In plaats daarvan leunt ze nog iets dichter naar hem toe, zodat hun armen elkaar raken, zodat ze de warmte van hem door de stof van haar jurk heen kan voelen.

"Wat als ik niet gevangen wil worden?" vraagt ze, maar haar stem klinkt niet overtuigd, niet echt.

Hij glimlacht, en deze keer is er iets donkers in, iets dat belooft dat hij haar zou laten vallen als ze dat echt wilde—maar oh, hij zou haar goed laten vallen. "Dan laat ik je gaan. Maar ik denk niet dat dat is wat je wilt."

Ze bijt op haar lip. "Hoe weet je wat ik wil?"

Omdat hij dichterbij komt. Omdat hij zijn hand optilt en een losse krul achter haar oor strijkt, zijn vingers lichtjes ruw tegen haar huid. Omdat hij zijn hoofd buigt tot zijn mond bijna haar oor raakt, tot zijn adem warm tegen haar hals strijkt wanneer hij zegt: "Omdat je hier nog staat. Omdat je niet weggaat. Omdat je trilt."

En god, hij heeft gelijk. Ze trilt. Haar hele lichaam voelt aan alsof het onder stroom staat, alsof elk zenuwuiteinde wacht op zijn aanraking. Ze zou moeten vluchten. Ze zou moeten schreeuwen. Maar in plaats daarvan draait ze haar gezicht naar hem toe, zodat hun lippen bijna elkaar raken, zodat dat ze zijn adem kan proeven—koffie, en iets donkers, iets dat smaakt naar man.

"Elias," fluistert ze weer, en dit keer is het een uitnodiging.

Hij hoeft niet twee keer gevraagd te worden.

Zijn mond vindt de hare, en het is geen zachte, aarzelende kus. Het is hongerig, bezitterig, alsof hij al weken op dit moment heeft gewacht. Zijn lippen zijn warm en eisend, zijn tong glijdt langs de naad van haar mond tot ze opengaat, tot ze hem toelaat. Hij smaakt naar wijn en iets bitterzoets, iets dat ze niet kan plaatsen, maar waar ze meer van wil. Zijn hand glijdt naar haar nek, zijn vingers verstrengelen zich in haar haar, trekken zachtjes zodat haar hoofd achterover buigt, zodat hij dieper kan, meer kan nemen.

Mila kreunt tegen zijn mond, haar handen grijpen zijn jas, trekken hem dichterbij alsof ze bang is dat hij zal verdwijnen als ze hem loslaat. Zijn lichaam is hard onder haar vingers—spieren die suggereren dat hij sterker is dan hij eruitziet, een kracht die hij niet hoeft te tonen omdat hij weet dat het er is. Ze voelt zijn hart kloppen tegen haar borst, snel, bijna wild, alsof hij degene is die bang is om haar kwijt te raken.

"Je bent gevaarlijk," mompelt hij tegen haar lippen, maar hij trekt zich niet terug. Integendeel, zijn andere hand glijdt naar haar heup, grijpt haar vast alsof hij haar wil merken, alsof hij wil dat ze morgen zijn vingerafdrukken op haar huid ziet.

"Jij ook," hijgt ze, en dan kust ze hem weer, harder deze keer, alsof ze hem wil straffen voor het feit dat hij haar zo snel heeft laten smelten.

Zijn lach is donker, triomfantelijk. "Goed. Dan zijn we allebei verloren."

En oh, ze is verloren. Verloren in de smaak van hem, in de manier waarop zijn handen haar vasthouden alsof ze breekbaar is, alsof ze kostbaar is. Verloren in het feit dat ze hier staat, met een vreemde, op een toren, en dat het goed voelt, alsof ze precies hier had moeten zijn, alsof het lot haar hierheen heeft gedragen.

De wind trekt aan hen, doet hun kleren tegen elkaar aan plakken, alsof zelfs de lucht hen dichterbij elkaar wil duwen. Mila voelt hoe haar tepels hard worden, hoe de gouden ringetjes ertegen drukken, hoe de dunne stof van haar jurk niets verbergt. Elias’ hand glijdt omhoog, langs haar zij, tot zijn duim over de punt van haar borst strijkt, heel licht, maar genoeg om een golf van hitte door haar lichaam te sturen.

"Je bent zo reactief," gromt hij, zijn mond tegen haar hals. "Alsof je lichaam al weet wat ik ga doen voordat ik het zelf weet."

Ze kreunt, haar hoofd valt achterover, geeft hem beter toegang. Zijn tanden schrapen over haar huid, lichtjes, genoeg om een rilling over haar rug te sturen. "Elias—"

"Ja, chérie?" Zijn hand verlaat haar borst, glijdt omlaag, over de ronding van haar heup, tot zijn vingers de zoom van haar jurk vinden. Hij trekt de stof omhoog, langzaam, alsof hij haar de kans geeft om te protesteren. Maar ze doet het niet. In plaats daarvan spreidt ze haar benen iets, een stille uitnodiging.

Zijn vingers vinden de blote huid van haar dij, warm, glad. Hij strijkt omhoog, hoger, tot hij de rand van haar slipje vindt—als ze al een slipje draagt. Zijn grom is bijna dierlijk wanneer hij beseft dat er niets is. Niets dan haar lichaam.

"Geen ondergoed," mompelt hij, zijn stem schor. "Wist je dat ik je zou aanraken, petite? Wist je dat je me gek zou maken?"

Mila hijgt, haar nagels graven in zijn schouders. "Ik—ik dacht er niet over na—"

"Lieg niet tegen me." Zijn vingers glijden hoger, vinden het warme, natte centrum van haar. "Je wilde dat ik keek. Je wilde dat ik dit voelde."

Zijn vinger glijdt tussen haar lippen, vindt haar clit, cirkelt eromheen met precieze, meedogenloze druk. Mila’s adem stokt, haar heupen schokken naar voren, alsof haar lichaam vanzelf naar zijn aanraking toe beweegt.

"Oh god—" Haar stem is niet meer dan een fluistering, gebroken, wanhopig.

"Zeg mijn naam," beveelt hij, zijn mond tegen haar oor. Zijn vinger beweegt sneller, zijn duim drukt tegen haar clit, en oh god, ze is nat, zo nat dat ze zich schaamt, maar hij gromt alleen maar, alsof haar reactie hem dronken maakt.

"Elias—Elias—"

"Goed meisje." Zijn vingers glijden dieper, vinden haar opening, dringen naar binnen, één, dan twee, en ze is zo krap, zo heet, dat hij zijn tanden in haar schouder zet om zichzelf in toom te houden. "Je bent zo strak, chérie. Alsof je gemaakt bent om mijn vingers te breken."

Ze kreunt, haar hoofd valt tegen zijn schouder, haar heupen bewegen in kleine, wanhopige cirkels. "Meer—ik heb meer nodig—"

Hij lacht, donker, veroverend. "Gierig klein dingetje, hè?" Zijn vingers trekken zich terug, duwen dan weer naar binnen, harder deze keer, en ze gilt, haar nagels scheuren bijna door de stof van zijn jas. "Je gaat zo hard voor me komen, petite. Zo hard dat je niet meer kunt staan. En dan ga ik je meenemen naar een plek waar ik je echt kan neuken, waar ik je kan laten zien hoe een man je lichaam aanbidt."

Zijn woorden, vuil en ruw, sturen haar dichter naar de rand. Ze voelt hoe haar spieren samentrekken, hoe haar ademhalen kort en scherp wordt. "Ik—ik kan niet—oh god, Elias, ik ga—"

"Kom voor me," beveelt hij, zijn vingers krullen in haar, zijn duim wrijft over haar clit, en ze ontploft.

Haar orgasme trekt door haar heen als een storm, heet en allesverzengend. Haar spieren knijpen om zijn vingers, haar lichaam schokt tegen het zijne, en ze kan alleen maar zijn naam hijgen, alsof hij het enige anker is in een zee van genot. "Elias—Elias—oh god, oh god—"

Hij vangt haar op wanneer haar benen het dreigen te begeven, houdt hij haar vast alsof ze kostbaar is, alsof ze van hem is. Zijn mond vindt de hare weer, zijn kus is nu zachter, troostend, alsof hij weet dat ze net uit elkaar is gevallen en alleen hij haar weer in elkaar kan zetten.

"Goed meisje," mompelt hij tegen haar lippen. "Zo mooi wanneer je komt. Zo perfect."

Mila’s ademhaling is nog steeds onregelmatig, haar hart bonkt alsof het probeert te ontsnappen. Ze voelt hoe nat ze is, hoe haar sappen langs haar dijen glijden, hoe haar lichaam nog steeds trilt met naschokken. Ze zou zich moeten schamen. Ze zou bang moeten zijn. Maar in plaats daarvan voelt ze alleen maar honger.

"Waar neem je me mee naartoe?" vraagt ze, haar stem schor.

Zijn glimlach is donker, beloftevol. "Ergens waar ik je kan laten zien hoe een echte man je neukt, chérie. Ergens waar ik je kan horen schreeuwen zonder dat iemand je hoort."

En oh god, ze wil dat. Ze wil dat hij haar meeneemt. Ze wil dat hij haar gebruikt. Ze wil dat hij haar laat zien wat het betekent om genomen te worden door een man die weet wat hij doet.

Ze knikt, haar keel te droog om woorden te vormen.

Elias grijnst, triomfantelijk. Dan pakt hij haar hand, zijn greep warm en stevig, en leidt haar weg van de reling, weg van de menigte, naar de trap die hen naar beneden zal brengen—naar de duisternis, naar geheimen, naar een nacht die Mila nooit zal vergeten.