De ijzeren treden trillen onder hun voeten, een hol ritme dat weergalmt in de schacht van de toren. Elias trekt Mila mee, zijn vingers verstrengeld met de hare alsof hij bang is dat ze zal verdwalen in de duisternis die tussen de verlichte platforms doorsijpelt. De wind ruist langs het traliewerk van de leuning, haar geur—zoet, bezweet, nog nasmeulend van haar orgasme—meeslepend naar de leegte beneden.

Mila's hart bonst tegen haar ribbenkast, een onregelmatig slagwerk dat haar licht in haar hoofd maakt. De dunne stof van haar jurk kleeft aan haar dijen, nog vochtig van waar zijn vingers haar hadden doen klaarkomen, en elke stap voelt als een belofte die zich herhaalt. Ze wil hem vragen waar hij haar naartoe brengt, maar de woorden blijven steken in haar keel, vervangen door een zware stilte die alleen wordt doorbroken door het geklap van hun schoenen op metaal.

Halverwege de afdaling trekt Elias haar plotseling zijwaarts, door een smalle doorgang die ze niet had gezien. Een bordje—*Verboden toegang voor publiek*—glimt vaag in het schijnsel van een noodlamp. Ze struikelt over de drempel, en zijn hand schiet naar haar middel, vingers diep in haar zachte vlees drukkend om haar overeind te houden.

"Stil," fluistert hij, en zijn adem strijkt langs haar oor als een warme golf.

Het platform waar ze nu staan is smaller dan de toeristenvloeren, een vergeten hoek van de toren waar de verf van de reling schilfert en de stad zich onthult als een zee van lichten—amber en parelmoer, oneindig uitgestrekt onder hen. De wind is hier heftiger, onverbiddelijk, en het geluid van het verkeer beneden is een verre, constante stroom die de stilte tussen hen vult met het geruis van een wereld die doorgaat zonder hen.

Elias draait haar om, zijn handen op haar schouders, en duwt haar zacht maar onmiskenbaar tegen de koude reling. Het metaal prikt door de dunne stof van haar jurk, een scherp contrast met de warmte die hij in haar heeft achtergelaten. Zijn blauwe ogen vangen het licht van de stad, reflecterend als water in duisternis, en zijn kaak werkt alsof hij woorden proeft die hij niet uitspreekt.

Mila's handen grijpen de reling, vingers wit om het roestige ijzer geklemd. Ze voelt haar eigen adem—snel, oppervlakkig, ze bevochtigt haar onderlip—en voelt de manier waarop haar borsten op en neer gaan onder de doorschijnende stof. Haar gouden piercings gloeien in het halfduister, kleine zonnetjes die zijn blik vangen en vasthouden.

"Je bent nog steeds nat," zegt hij, en zijn stem is lager dan het windgeruis, een klank die rechtstreeks in haar buik lijkt te resoneren.

Hij hoeft niet te zeggen waarvan. Ze voelt het zelf—de vochtige warmte tussen haar dijen, het zachte, kloppende verlangen dat nooit echt is weggegaan, alleen even gedempt, wachtend op hem.

Zijn handen glijden naar haar heupen, vingers diep in haar vlees gravend alsof hij haar wil markeren, willen weten waar hij haar vastheeft. Met één beweging trekt hij haar jurk omhoog, de chiffon die ritselt als droge bladeren, en de nachtlucht raakt haar blote huid—koud, schockerend, onmiddellijk verhit door zijn aanraking.

Mila kreunt, een geluid dat half wordt weggevaagd door de wind, half overgaat in de stilte van de stad. Ze hoort zichzelf, hoort de vreemdheid van haar eigen stem—hoger, lager dan ze zich herinnert—en voelt hoe haar gezicht bloost, niet van schaamte maar van een intense, bijna pijnlijke blootstelling.

Elias' handen verplaatsen zich, van haar heupen naar de binnenkant van haar dijen, en hij duwt ze uiteen met een gebaar dat zowel teder als meedogenloos is. Zijn vingers vinden haar opening, trekken langs haar natte spleet, en hij maakt een laag, goedkeurend geluid dat ergens tussen zijn keel en borstkas lijkt vast te zitten.

"Kijk naar de stad," commandeert hij, en zijn lippen zijn nu bij haar oor, zijn baard prikkelend tegen haar wang. "Kijk naar al die mensen die niet weten wat ik met je ga doen."

Mila draait haar hoofd, haar voorhoofd tegen het koude metaal, en staart naar de verlichte straten van Parijs. Ze ziet de Seine als een donkere ader, de bruggen als juwelenkettingen eroverheen gespannen, en verderop—onscherp, dromerig—de contouren van Sacré-Cœur op zijn heuvel. Duizenden ramen, duizenden levens, en geen enkel ervan weet dat ze hier staat, half naakt, opengesperd voor een man die ze een uur geleden nog niet kende.

Zijn rits gaat omlaag, een zacht metalen geluid dat haast meditatief klinkt in de leegte. Dan voelt ze hem—zwaar, heet, drukkend tegen haar achterste—en haar adem stokt, een scherpe inademing die haar ribbenkast doet uitzetten.

"Adem in," zegt hij, en het is bijna teder.

Ze probeert het, een hijgend, haperend geluid, en op dat moment duwt hij naar binnen.

Het is anders van achteren—dieper, op een of andere manier meer onvermijdelijk. Mila's rug buigt als een boog, haar vingers krampachtig om de reling, en ze voelt elke centimeter van hem terwijl hij zich een weg baant door haar weerstand, haar natte, gretige lichaam zich opent alsof het voor hem is gemaakt. Haar kreun is luid, niet meer gedempt door de wind maar erboven uit stijgend, een ruwe klank die in haar eigen oren vreemd klinkt—dierlijk, ontbonden.

"O, god," stamelt ze, en haar hoofd valt achterover tegen zijn schouder.

Elias' handen verstrakken op haar heupen, vingers die kleine halve maantjes in haar huid zullen achterlaten, en hij trekt zich terug—een langzame, schurende beweging die haar vanbinnen lijkt te doen rillen—om dan weer diep te stoten, zijn heupen tegen haar billen kletsend met een nat, vleesachtig geluid dat verdwijnt in het windgeruis maar in haar oren nadreunt.

"Je bent zo strak," hijgt hij tegen haar nek, zijn baard schurend over haar huid. "Zo verdomd strak om me heen."

Mila kan alleen maar kreunen, een continu, wellend geluid dat meebeweegt met zijn stoten. De stad draait voor haar ogen, een werveling van licht en donker, en ze voelt zichzelf verdwijnen in de sensatie—de volheid, de wrijving, de manier waarop hij precies de juiste hoek vindt en daar blijft, hamerend tegen een plek die haar benen doet trillen.

Hij versnelt, zijn adem nu even ruw als de hare, en het geluid van hun samenkomen—vochtig, ritmisch, onmiskenbaar—vermengt zich met de verre sirenes en het toeteren van de nacht. Mila's borsten schudden met elke stoot, de gouden piercings trekken zacht aan haar tepels, en ze voelt een tweede orgasme opborrelen, niet geleidelijk maar met een plotselinge, bijna gewelddadige urgentie.

"Niet stoppen," smeekt ze, en ze weet niet of ze het hardop zegt of alleen denkt. "Alsjeblieft, niet stoppen—"

Elias antwoordt met een diep, dierlijk grommen, en zijn vingers glijden van haar heupen naar haar voorkant, vinden haar clitoris en drukken erop met een precisie die haar zintuigen overbelasten. Het is te veel—de volheid van hem in haar, de druk van zijn vingers, de koude lucht tegen haar blote huid, de eindeloze stad als getuige—en andere ogen die misschien toekijken, andere oren die misschien horen—

Mila komt met een gil die ze niet kan onderdrukken, een ruwe, schurende klank die de nacht lijkt te splijten. Haar hele lichaam trekt samen, trillingen die van haar buik naar haar ledematen uitstralen, en ze voelt zichzelf samentrekken om hem, pulserend, kloppend, een ritme dat hij met zijn eigen stoten volgt, doorzet, verlengt.

"Ja," hijgt hij. "Zo. Blijf komen. Blijf—"

Hij stoot nog een paar keer, diep, onregelmatig, en dan houdt hij stil, verstijft, en ze voelt hem pulseren in haar, warmte die zich verspreidt, een vloeibare belofte die haar vanbinnen vult.

Ze blijven staan, verstrengeld, ademend als drenkelingen. De wind koelt hun bezweette huid, en Mila voelt hoe haar benen trillen, hoe haar handen krampachtig de reling blijven vasthouden alsof ze anders zou vallen—over de leuning, de stad in, voor altijd verdwijnend in die zee van licht.

Elias trekt zich terug, langzaam, en ze voelt de leegte die hij achterlaat als een kleine, pijnlijke leegte. Zijn handen blijven op haar heupen, zacht nu, bijna teder, en hij buigt zich voorover om haar jurk weer naar beneden te trekken—een gebaar dat vreemd intiem voelt na wat ze net hebben gedaan.

"Loop," zegt hij, en zijn stem is hees, versleten. "Voordat iemand komt kijken."

Ze draait zich om, wankelend op haar hoge hakken, en ziet dat zijn haar in de war is, zijn jas scheef hangt, zijn blik—die donkerblauwe, diepzeeblik—haar vasthoudt met een intensiteit die haar doet huiveren. Hij steekt zijn hand uit, en ze pakt hem, vingers verstrengeld, en samen lopen ze de trap af, nu sneller, bijna rennend, twee schaduwen die zich losmaken van de toren en zich storten in de nacht van Parijs.

De straten zijn smaller hier, achter de Champ de Mars, een doolhof van steegjes die de toeristen nooit zien. Elias lijkt ze te kennen—elke bocht, elk verlaten hoekje—hij neemt haar mee met een zelfverzekerdheid die geen twijfel duldt. Mila's jurk plakt nog steeds aan haar huid, en ze voelt zijn vocht langzaam uit haar lopen, een natte streep langs haar bovenbeen die ze niet probeert te verbergen.

Hij trekt haar een steegje in—donkerder dan de rest, waar een enkele straatlantaarn flikkert alsof hij op het punt staat het op te geven. De muren zijn vochtig, groen van mos, en de lucht ruikt naar rotte bloemen en verre uitlaatgassen.

"Hier," zegt hij, en het is geen vraag.

Hij duwt haar tegen de muur, haar schouders tegen het koude pleisterwerk, en zijn lichaam drukt tegen het hare met een zwaarte die haar adem weer stil laat vallen. Zijn handen zijn overal—haar gezicht, haar hals, haar borsten door de dunne stof—en hij kust haar, een hongerige, bijtende kus die haar lip doet bloeden, de smaak van ijzer mengend met de zoetheid van zijn tong.

"Je smaakt naar mij," mompelt hij tegen haar mond, en het klinkt als een belofte, een dreiging.

Mila's handen grijpen zijn jas, trekken eraan alsof ze hem dichterbij wil trekken, alsof ze hem in haar wil opnemen. Ze voelt hem alweer hard worden tegen haar buik, een zware druk die niet kan wachten, niet wil wachten, en ze weet dat ze het ook niet wil uitstellen, ze wilt hem, nu, hier.

Hij trekt haar jurk weer omhoog, deze keer ruwer, en ze hoort de stof scheuren—een zacht, definitief geluid dat haar doet huiveren. Haar jurk is nu een verzameling flarden, niets meer bedekkend, onthult alles, en zijn blik daalt naar haar lichaam met een honger die bijna tastbaar is.

"Je benen," commandeert hij. "Om me heen."

Ze doet het, springt op hem toe met een beweging die ze niet wist dat ze in zich had, en hij vangt haar, zijn handen onder haar dijen glijdend, vingers diep in haar zachte vlees drukkend. Ze voelt hem tussen hen, zoekend, vindt haar, en dan—met een stoot die haar rug tegen de muur kletst—zit hij weer in haar, diep, vol, onmiskenbaar.

"O, verdomme," stamelt ze, en haar hoofd valt achterover tegen het vochtige pleisterwerk.

Elias' gezicht is dicht bij het hare, zijn adem heet en zwaar, en hij begint te bewegen—niet de lange, diepe stoten van daarvoor, maar korte, harde stoten die precies de juiste plek raken, die haar sterren doen zien in het duister van de steeg. Haar benen zijn om zijn middel geklemd, enkelhaken die in zijn onderrug graven, en ze beweegt met hem, tegen hem, een ritme dat niet elegant is maar wanhopig, twee dieren die elkaar in de nacht vinden.

"Voel je dat?" gromt hij in haar oor, zijn stem ruw als schuurpapier. "Voel je hoe diep ik in je zit?"

Mila kan alleen kreunen, een continu, wellend geluid dat steeds hoger wordt, steeds scherper. Ze voelt alles—de ruwheid van de muur tegen haar rug, de koude lucht tegen haar blote billen, zijn handen die haar vasthouden alsof ze van hem zijn, zijn adem die haar oor vult met hitte en beloften.

"Ik ga je laten komen," zegt hij, en het is een belofte, een dreiging, een absolute zekerheid. "Ik ga je laten komen zo hard dat je me morgen nog voelt."

Hij versnelt, zijn stoten worden onregelmatiger, dieper, en Mila voelt het opkomen—dat bekende, vertrouwde gevoel dat nooit verveelt, altijd verrast, altijd overweldigt. Haar vingers grijpen zijn schouders, nagels die door de stof van zijn jas boren, en ze houdt haar adem in, wachtend, wachtend—

"Nu," beveelt hij. "Kom nu."

Alsof hij haar lichaam heeft geprogrammeerd, alsof hij de knoppen en schakelaars kent die zelfs zij niet heeft gevonden, explodeert ze—een orgasme dat vanuit haar buik uitstraalt, haar tenen doet krullen, haar vingertoppen doen tintelen. Ze kreunt, een lang, ruw geluid dat echoët in het steegje, en ze voelt zichzelf samentrekken om hem, pulseren, kloppen, een hart dat buiten haar lichaam klopt.

Elias stoot nog een paar keer, diep, bijna pijnlijk diep, en dan komt hij ook—een diep, dierlijk grommen dat in haar nek wegsterft, warmte die zich verspreidt, een tweede vulling die langs haar dijen zal druipen wanneer hij haar loslaat.

Ze blijven staan, verstrengeld, ademend in elkaars nek. Het flikkerende licht van de straatlantaarn werpt schaduwen over zijn gezicht—half verlicht, half in duister, een man die ze niet kent maar die alles van haar lijkt te weten.

"Ik wil dat je bij me blijft," zegt hij, en zijn stem is zacht nu, bijna verrassend na de ruwheid van daarvoor. "Vanavond. Bij mij."

Mila's hart doet een sprongetje—niet van angst, maar van iets anders, iets dat ze niet wil benoemen. Ze denkt aan haar hotelkamer, aan de lege bedden en de stilte, aan de manier waarop ze elke avond alleen in slaap valt, op zoek naar iets wat ze niet kan vangen.

"Ja," zegt ze, en haar stem klinkt vreemd in haar eigen oren—hoog, bijna kinderlijk, volledig overgegeven.

Elias glimlacht—een echte glimlach, die zijn ogen doet rimpelen en zijn gezicht plotseling jonger maakt—als hij haar op de grond zet, voorzichtig nu, alsof ze iets kostbaars is. Hij trekt haar jurk zo goed mogelijk naar beneden, de gescheurde flarden bedekkend wat ze kunnen, en steekt zijn arm uit.

"Mijn appartement is niet ver," zegt hij. "Lopen we?"

Ze pakt zijn arm, vingers diep in de stof van zijn jas klemmend, en samen stappen ze uit het steegje, terug naar de verlichte straten, twee schaduwen die nu één lijken te zijn. Hij slaat zijn jas om haar schouders over de gescheurde jurk.

Het appartement ligt in Le Marais, een oud gebouw met een trap die kraakt onder hun gewicht—drie verdiepingen die ze beklimmen in een stilte die alleen wordt doorbroken door hun ademhaling. Elias zoekt zijn sleutels, laat ze vallen, vist ze op uit de zak van zijn jas met vingers die nog steeds licht trillen.

De deur zwiept open, en Mila stapt binnen in een ruimte die ruikt naar terpentijn en oude boeken—een geur die haar onmiddellijk doet ontspannen, alsof ze hier thuishoort. Het is donker, alleen verlicht door het schijnsel van de straatlantaarns dat door de hoge ramen valt, en ze ziet vaag de contouren van meubels—een bank, een eettafel, boeken overal, schilderijen tegen de muren geleund.

"De badkamer," zegt Elias, en hij trekt haar mee door een smalle gang. "Eerst. We zijn... niet meer fris."

De badkamer is klein maar licht, tegelwit en functioneel, en Elias draait de kraan van de douche open zonder te wachten op warm water. Het eerste gespetter is koud, en Mila huivert, maar dan warmt het, stoom stijgt op, en hij trekt haar mee onder de straal.

Het water is heet, bijna te heet, en het stroomt over hun kleding heen—haar jurk wordt donker, zwaar, plakkend aan haar huid, en zijn jas lekt kleur in het water dat rond hun voeten stroomt. Ze lachen—een vreemd, gegeneerd geluid, twee vreemden die plotseling verlegen lijken—pas dan begint hij haar uit te kleden, traag, alsof hij elk stukje stof wil onthouden.

De gehavende jurk gaat uit, een natte prop die hij op de grond laat vallen. Zijn jas ligt er ook en dan zijn overhemd—een wit overhemd dat nu doorschijnend is, zijn borsthaar zichtbaar, zijn grijze haren die tegen zijn huid plakken. Zijn broek, zijn schoenen, alles komt uit, en dan staan ze naakt tegen elkaar onder de warme straal, twee wezens die niets meer te verbergen hebben.

Elias' lichaam is beter dan ze had verwacht—mager maar gespierd, de schouders van een man die werkt, de handen van een man die schildert. Zijn huid is bleker waar de zon niet komt, en ze ziet littekens—een op zijn linkerheup, een lang dun lijn op zijn rechterborst—verhalen die hij niet vertelt.

"Jij," zegt hij, en hij trekt haar onder de straal, water dat over haar hoofd stroomt, haar haar plat drukkend tegen haar schedel. "Jij bent meer dan ik durfde hopen."

Hij zeept haar in, handen die over haar schouders glijden, haar rug, haar borsten—zacht nu, bijna reverent, alsof hij haar wil schoonmaken van alles wat ze hebben gedaan. Maar zijn aanraking verandert, wordt meer, en als hij bij haar buik komt, duikt hij met één knie, water dat in zijn gezicht stroomt, en hij kust haar daar—tussen haar benen, waar ze nog steeds nat is van hem, van zichzelf, van alles.

Mila grijpt de douchekraan, vingers wit om het metaal, en kijkt neer op hem—dit grijze hoofd tussen haar dijen, deze man die haar lijkt te aanbidden. Zijn tong vindt haar clitoris, zachte cirkels die snel worden, intenser, en ze voelt haar knieën knikken, haar hele gewicht op haar armen leunend.

"Elias—" stamelt ze, maar ze weet niet wat ze wil zeggen.

Hij antwoordt niet, alleen zijn tong die harder werkt, dieper duikt, en ze voelt het opkomen—een derde keer, onmogelijk, onwaarschijnlijk, maar haar lichaam kent geen logica meer, alleen nog maar dit, alleen nog maar hem.

Ze komt met een zachte, wellende kreun, haar heupen die tegen zijn gezicht drukken, en hij blijft, likt haar schoon, drinkt haar op alsof ze nectar is, het beste wat hij ooit heeft geproefd.

Dan staat hij op, water dat van zijn gezicht druipt, en kust haar—een smaak die ze herkent, die haar niet schokt maar opwindt, haar eigen essentie gemengd met de zijne.

"Ik wil je in bed," zegt hij, en zijn stem is hees, versleten. "Ik wil je langzaam. Ik wil je diep. Ik wil je voelen slapen in mijn armen."

Hij draait de douche uit, grijpt een handdoek—groot, wit, ruw geweven—dan droogt hij haar af met de handdoek, elke vezel van haar huid wrijvend met aandacht die bijna pijnlijk is. Dan droogt hij zichzelf, sneller, ongeduldiger, en trekt haar mee naar de slaapkamer.

Het bed is groot, onopgemaakt, lakens die ruiken naar hem—tabak en lavendel en iets dat alleen hij is. Hij trekt de dekens terug, duwt haar zacht op het matras, en klimt naast haar, hun lichamen nog vochtig, nog warm, nog verstrengeld in de nasmaak van wat ze hebben gedaan.

Maar hij is niet uitgeput—zij voelt het, de zwaarte van hem tegen haar dij, de hitte die hij nog steeds uitstraalt. En als hij over haar heen klimt, zijn handen die haar polsen naar het hoofdeinde trekken, voelt ze dat ze het ook niet is—dat er een diepte in haar is die nog niet is gevuld, een honger die nog niet is gestild.

"Ik ga je nu langzaam nemen," zegt hij, en zijn ogen vangen het licht van de straat, twee blauwe vlammen die in het donker branden. "Ik ga je voelen. Elke centimeter."

Hij glijdt in haar—geen stoot, maar een langzame, oneindige binnendringen die haar adem doet stokken, haar ogen doen sluiten, haar hele lichaam doet openen. Het is anders hier, in dit bed, in deze nacht—intiemer, op een of andere manier meer onthullend. Ze voelt elke ribbel van hem, elke ader, elke hartslag.

Elias beweegt traag, heupen die cirkels draaien, diep en dan weer bijna uit, alleen om weer terug te zakken, haar te vullen tot ze denkt dat ze zal barsten. Zijn handen laten haar polsen los, glijden naar haar gezicht, en hij kust haar—langzaam, diep, een tong die haar mond verkent alsof hij er voor het eerst is.

"Mila," fluistert hij tegen haar lippen, en het is de eerste keer dat hij haar naam zegt sinds ze de toren verlieten. "Mila, Mila, Mila."

Het klinkt als een gebed, een mantra, een belofte. Ze beweegt met hem, haar heupen die omhoog komen om hem te ontmoeten, en ze voelt het opkomen—langzamer dit keer, een golf die van ver komt, diep in de oceaan van haar buik opbouwend.

"Ik—" begint ze, maar hij onderbreekt haar met een kus, een diepe, allesomvattende kus die haar woorden wegneemt.

Hij versnelt, maar blijft diep—geen oppervlakkige stoten, maar een constante, drukkende aanwezigheid die haar op de rand houdt, die haar laat balanceren tussen genot en iets dat bijna pijn doet, iets dat te groot is om te bevatten.

"Laat gaan," fluistert hij. "Laat maar komen. Ik heb je."

En ze doet het—niet omdat hij het zegt, maar omdat ze geen keuze meer heeft, omdat haar lichaam alleen nog maar dit kent, alleen nog maar hem wil. Het orgasme komt als een verdrinking, als een oceaan die over haar heen stroomt, haar meesleurt, haar vult tot er niets meer is dan dit—dit pulseren, dit kloppen, dit oneindige, wellende gedachte aan het hier en nu.

Elias stoot nog een paar keer, diep, bijna wanhopig diep, en dan komt hij ook—een warme stroom die zich met de hare vermengt, een vloeibare belofte die in haar blijft, die haar morgen nog zal herinneren aan deze nacht.

Hij valt op haar, zwaar, bezweet, en ze voelt zijn hartslag tegen de hare, twee ritmes die langzaam samenkomen, één worden. Hij rolt van haar af, maar niet ver—trekt haar mee, draait haar om zodat haar rug tegen zijn borst ligt, zijn arm om haar middel geslagen, zijn gezicht in haar haar.

"Slapen," mompelt hij, en het is half vraag, half bevel. “We gaan nu slapen.”

Mila knikt, een beweging die hij voelt, en ze sluit haar ogen. De stad ruist ver weg, een constante stroom die haar meeneemt, en ze voelt zich vallen—niet in de duisternis, maar in de warmte, in de veiligheid, in iets dat bijna op thuis komen lijkt.

Haar laatste gedachte, voordat de slaap haar grijpt, is van zijn handen—op de toren, in het steegje, in dit bed—zoals hoe die haar vasthouden alsof ze iets kostbaars is, iets dat hij niet wil laten gaan.

En dan is er niets meer dan adem, dan warmte, dan het zachte, regelmatige geluid van een man die naast haar slaapt, die haar heeft gezien, die haar heeft genomen, die haar—misschien, misschien—zelfs zal houden.

Mila droomt van lichten. Van een stad die gloeit in de nacht. Van handen die haar vasthouden, die niet loslaten, die nooit zullen loslaten.