De hitte hangt als een dikke, plakkerige deken over ons kleine appartementje, zwaarder dan de ochtenden en avonden die we al samen hebben doorgebracht. Buiten is het meer dan dertig graden, de lucht trilt boven het asfalt en zelfs de vogels lijken te zwijgen, te moe om te zingen. Binnen is het nauwelijks koeler. De ramen staan wijd open, maar er komt geen zuchtje wind binnen, alleen de zware, warme adem van de stad die zich door de gordijnen perst. We hebben de ventilator uit de slaapkamer gesleept naar de woonkamer, dat oude ding dat bromt als een tevreden kat, en nu zitten we er vlak voor, op het dunne kleed op de vloer.

Erik zit alleen in zijn boxershort, het donkerblauwe katoen dat laag op zijn heupen hangt, zijn borst en schouders glanzend van een dun laagje zweet. Zijn haar plakt aan zijn voorhoofd, en telkens als hij zich beweegt, zie ik de spieren onder zijn huid rollen, traag en loom door de warmte. Ik zelf draag alleen een kanten gele slip, het fijne kant dat zachtjes tegen mijn huid schuurt, licht en bijna niets, maar toch genoeg om me het gevoel te geven dat ik nog iets draag. Het geel steekt mooi af tegen mijn huid, die nu warmer en roziger is dan normaal.

We zitten half tegen elkaar aan, mijn rug tegen zijn borst, zijn benen aan weerszijden van de mijne, alsof we één lichaam vormen dat probeert te overleven in deze oven. De ventilator blaast warme lucht over ons heen, maar het is toch een verademing – die constante, zachte stroming die het zweet op onze huid laat verdampen en onze haren zachtjes laat bewegen. Ik voel Eriks adem in mijn nek, traag en diep, alsof hij ook de hitte probeert te temmen met elke uitademing.

„God, wat is het warm,“ mompel ik, mijn stem zacht en een beetje hees van de droge lucht. Ik laat mijn hoofd achterover zakken tegen zijn schouder en sluit even mijn ogen. Zijn arm glijdt om mijn middel, niet om te strelen met honger, maar gewoon om me vast te houden, zijn hand open en warm op mijn buik, vingers die rusten op de lichte curve daar. Hij drukt een kus op mijn slaap, zijn lippen vochtig van de hitte.

„Jij bent het enige koele ding hier,“ fluistert hij terug, zijn stem laag en ontspannen. „Zelfs met deze hitte ruik je nog naar thuis. Naar ons bed, naar ochtendlicht, naar alles wat goed is.“

Ik glimlach, voel hoe een klein druppeltje zweet langs mijn ruggengraat glijdt, maar het stoort me niet. Het is een intimiteit op zich, deze gedeelde ongemakkelijkheid. We hebben de hele dag al weinig gedaan – alleen wat water gedronken, fruit gegeten dat we uit de koelkast haalden, en nu zitten we hier, puffend voor de ventilator alsof het ons altaar is. Erik reikt naast zich naar het glas ijswater dat we hebben klaargezet. De condens druppelt langs het glas en valt op zijn dij. Hij neemt een slok en houdt het dan tegen mijn lippen. Ik drink langzaam, voel de kou door mijn keel glijden, en een paar druppels lopen over mijn kin, over mijn borst, en verdwijnen in het kant van mijn slip.

Hij veegt ze weg met zijn duim, heel zacht, zonder haast. „Kijk nou,“ zegt hij met een kleine lach in zijn stem. „Zelfs het water wil bij je blijven.“

We lachen zachtjes samen, een geluid dat verloren gaat in het gebrom van de ventilator. Ik draai me een beetje om in zijn armen, zodat ik zijn gezicht beter kan zien. Zijn ogen zijn half dichtgeknepen tegen het felle licht dat door de ramen valt, maar er ligt een diepe rust in, een tevredenheid die de hitte niet kan wegnemen. Ik leg mijn hand tegen zijn borst, voel zijn hartslag, traag en regelmatig, alsof het ritme zich aanpast aan de temperatuur. Mijn vingers glijden omhoog naar zijn hals, over de lichte stoppels op zijn kaak, en ik volg de lijn van zijn jukbeen.

„Weet je wat ik fijn vind aan deze hitte?“ vraag ik zacht. „Dat alles langzamer gaat. Dat we geen keuze hebben dan hier te zitten, dicht bij elkaar, zonder ergens naartoe te moeten. Geen verplichtingen, geen plannen. Alleen jij en ik en deze ventilator die doet alsof hij de wind is.“

Erik knikt, zijn hand streelt nu langzaam over mijn rug, van mijn nek naar beneden, over de knobbels van mijn wervels, tot aan de rand van mijn gele slip. Het is geen aanraking die verder wil, alleen een herinnering dat hij er is. „Ja… Ik zou de hele dag zo kunnen blijven zitten. Met jouw haar dat in mijn gezicht waait door de ventilator, jouw huid tegen de mijne, plakkerig en warm en perfect. Alsof de wereld buiten smelt en wij hier gewoon… blijven bestaan.“

Ik nestel me dieper tegen hem aan, mijn been over het zijne geslagen, mijn voet die lui over zijn kuit wrijft. De ventilator blaast een nieuwe golf lucht over ons heen, en ik voel hoe mijn huid kippenvel krijgt ondanks de warmte – niet van kou, maar van het contrast, van zijn nabijheid. We praten over kleine dingen. Over de buren die we gisteren hoorden klagen over de hittegolf, over het ijsje dat we straks misschien gaan halen als het iets koeler wordt, over hoe zijn hand er nu uitziet met die kleine zweetdruppeltjes erop. Alles voelt belangrijk, omdat het van ons is.

Zijn vingers spelen nu met een losse lok van mijn haar, draaien het rond, laten het weer vallen. Ik kus zijn schouder, proef het zout op zijn huid, en hij zucht tevreden. „Je bent zo zacht,“ mompelt hij. „Zelfs nu, als alles plakt en warm is, voel jij als thuis. Alsof ik nergens anders hoef te zijn.“

Ik glimlach tegen zijn huid. „Jij bent mijn koelte in deze hitte. Je armen om me heen, je stem die zo laag en rustig klinkt… Ik zou kunnen smelten en toch gelukkig zijn, zolang jij me vasthoudt.“

De middag glijdt traag voorbij. We verschuiven af en toe, maar blijven dicht bij elkaar. Soms zit ik tussen zijn benen, met mijn rug tegen zijn borst, zijn kin op mijn kruin. Dan weer draait hij me om en leg ik mijn hoofd op zijn schoot, kijkend naar zijn gezicht terwijl hij met zijn vingers over mijn arm strijkt, over mijn sleutelbeen, over de lichte welving van mijn borsten zonder enige druk, alleen zachtheid. De ventilator blijft brommen, de lucht blijft warm, maar binnen in ons is alles kalm.

We drinken meer water, voeren elkaar stukjes koude meloen die we uit de koelkast hebben gehaald. Het sap loopt over onze vingers en kin, en we lachen erom, likken het op zonder dat het ergens toe leidt behalve naar meer nabijheid. Erik veegt een druppel van mijn onderlip met zijn duim en brengt die naar zijn eigen mond, proeft me zonder woorden. Zijn ogen blijven de hele tijd op de mijne gericht, vol van die stille verwondering die ik zo goed ken.

„Soms denk ik,“ zegt hij na een lange stilte, „dat liefde niet over grote momenten gaat. Maar over dit. Over puffen in de hitte, in ondergoed, met een oude ventilator die nauwelijks helpt. Over jouw lach als het sap over je kin loopt. Over hoe jouw hart klopt tegen het mijne, zelfs als alles om ons heen traag en zwaar is.“

Ik knik, voel tranen van puur geluk opwellen, die meteen verdampen door de warmte. „En toch is het genoeg. Meer dan genoeg. Jij bent mijn hele wereld, Erik. Zelfs als het dertig graden is en we nergens heen kunnen, ben jij precies waar ik wil zijn.“

We blijven zo zitten tot de zon lager zakt en de ergste hitte iets afneemt. Onze lichamen zijn warm, plakkerig, dicht tegen elkaar. Zijn hand rust op mijn heup, onder de rand van mijn gele kanten slip, maar zonder verder te gaan – alleen een anker, een belofte. Ik teken met mijn vinger cirkels op zijn borst, volg het patroon van zijn ademhaling.

De hitte lijkt nog zwaarder te worden naarmate de avond nadert, alsof de stad haar adem inhoudt en alle warmte vasthoudt. We zitten nog steeds dicht tegen elkaar voor de ventilator, onze lichamen warm en plakkerig, maar het ritme van onze ademhaling is rustig en synchroon. Erik kust zacht mijn schouder, dan voel ik hoe hij zich langzaam losmaakt uit onze verstrengeling. Hij staat op, zijn bewegingen traag door de warmte, en loopt op blote voeten naar de keuken. Ik kijk hem na, zijn rug glanzend van het zweet, de spieren die zacht rollen onder zijn huid, zijn boxershort laag op zijn heupen. Zelfs in deze hitte is hij mooi, vertrouwd, als een deel van mijzelf dat even loskomt.

Ik hoor hem rommelen in de vriezer, het zachte gerinkel van ijsblokjes in het bakje. Even later komt hij terug, een klein schaaltje met een paar glinsterende ijsblokjes in zijn hand. Ze dampen licht in de warme lucht, kleine wolkjes kou die meteen verdwijnen. Hij knielt naast me neer, zijn ogen zacht en plagend tegelijk, een kleine glimlach om zijn lippen.

„Misschien helpt dit,“ zegt hij zacht, zijn stem laag en warm ondanks de hitte. „Laat me je wat koelte geven, liefste.“

Ik knik, mijn hart vol van een stille dankbaarheid. Hij gaat achter me zitten, trekt me weer tegen zich aan, mijn rug tegen zijn borst. Met één hand houdt hij mijn haar opzij, en dan voel ik het eerste ijsblokje – ijskoud, bijna schokkend – tegen mijn nek. Hij laat het langzaam over mijn huid glijden, vanaf de haargrens naar beneden, een nat, koud spoor dat meteen kippenvel veroorzaakt. De warmte van mijn lichaam smelt het ijs een beetje, en kleine druppeltjes water lopen over mijn schouders, koel en verfrissend als een plotselinge regenbui in de zomer.

Ik zucht diep, een lange, bevrijdende zucht. „Oh… dat is hemels,“ fluister ik. De ventilator blaast de koude druppels verder over mijn rug, en het contrast met de plakkerige hitte maakt alles intenser. Erik beweegt het ijsblokje traag, cirkelt ermee over mijn nek, over de gevoelige plekjes achter mijn oren, dan lager naar mijn schouders. Hij kust de natte plekken die hij achterlaat, zijn lippen warm tegen de kou, een mengeling van temperaturen die me doet huiveren van puur genot.

„Je huid reageert zo mooi,“ mompelt hij tegen mijn oor. „Kijk hoe je rilt… maar niet van kou. Van ons.“

Hij laat het ijsblokje verder glijden, nu over mijn sleutelbeen, traag en zorgvuldig, alsof hij een gedicht schrijft met water. Dan komt het naar voren, over mijn borst. Het koude ijs raakt de zachte huid van mijn borsten, laat een glinsterend spoor achter. Ik voel hoe mijn tepels hard worden door de plotselinge kou, gevoelig en alert, maar het is geen haastige aanraking – het is teder, bijna eerbiedig. Hij laat het blokje rondjes draaien, langzaam over de ene borst, dan de andere, de kou die doordringt tot diep onder mijn huid en de hitte van de dag verdrijft. Waterdruppels lopen over mijn buik, over het kant van mijn gele slip, en ik sluit mijn ogen, laat mijn hoofd achterover tegen zijn schouder vallen.

Elke beweging is vol aandacht. Hij volgt de curve van mijn borst, laat het ijs smelten tegen mijn tepel, het koude water dat eroverheen sijpelt. Ik kreun zachtjes, niet van verlangen naar meer, maar van pure opluchting en de intimiteit van dit moment. „Erik… je maakt de hele wereld koel,“ fluister ik. Zijn vrije hand rust op mijn middel, houdt me stevig maar zacht vast, zijn duim die troostende cirkels draait op mijn huid.

„Ik wil dat je je goed voelt,“ zegt hij eenvoudig. „Geen hitte meer die je overweldigt. Alleen dit… wij samen.“

Het ijsblokje smelt verder terwijl hij het over mijn buik laat glijden. Langzame, kronkelende lijnen, van mijn ribben naar beneden, over de zachte ronding van mijn buik, rond mijn navel. De kou trekt sporen die meteen weer warm worden door mijn lichaamswarmte, maar het gevoel blijft hangen – een diepe, verkwikkende frisheid. Ik voel me lichter, helderder, alsof de zomer ons niet meer kan raken zolang hij dit doet. Kleine druppeltjes verzamelen zich in de holte van mijn navel, en hij buigt voorover om er een kus op te drukken, zijn lippen koel van het ijs dat hij net vasthield.

Dan, met oneindige tederheid, laat hij het laatste stukje ijs lager glijden. Hij drukt het voorzichtig in mijn kanten gele slip, tegen de warme huid daar. Het is een schok van kou, intens en verrassend, en ik hap naar adem, mijn lichaam dat even spant en dan ontspant. Het ijs smelt snel tegen mijn hitte, water dat zich verspreidt onder het kant, koel en nat en verfrissend. Geen haast, geen verder gaan – alleen dat ene blokje dat zijn werk doet, de warmte verdrijvend uit de meest verborgen plekjes van mijn lichaam.

Ik draai me half om in zijn armen, leg mijn hand tegen zijn wang en kus hem zacht op zijn mond. Onze lippen zijn warm, maar de rest van ons is nu doorweekt met koelte. „Je bent zo lief,“ zeg ik tegen zijn lippen. „Dit… dit is precies wat we nodig hadden. Jij die voor me zorgt, zelfs met zoiets simpels als ijs.“

Hij lacht zacht, legt het schaaltje weg en slaat beide armen om me heen. We zitten weer dicht tegen elkaar, nu natter, koeler, de ventilator die de druppels over onze huid blaast. Het water uit de gesmolten ijsblokjes mengt zich met ons zweet, maakt alles glad en fris. Ik nestel me tegen zijn borst, voel zijn hartslag, en hij streelt mijn rug, mijn armen, mijn benen – lange, kalmerende bewegingen.

We praten zachtjes verder terwijl de avond valt. Over hoe de hitte ons dwingt om langzamer te leven, over herinneringen aan andere zomers, over hoe fijn het is om niets te hoeven doen behalve dit. Af en toe pakt hij een nieuw ijsblokje en herhaalt hij kleine stukjes van het ritueel: een veeg over mijn nek, een cirkel over mijn schouder, een druppel op mijn buik. Elke keer is het een nieuwe golf van verlichting, een nieuwe herinnering aan hoe goed we elkaar kennen, hoe veilig en geliefd ik me voel in zijn armen.

De kamer vult zich met het geluid van de ventilator en ons zachte gelach als een druppel op een onverwachte plek valt. Buiten blijft het warm, maar binnen, in ons kleine appartementje, hebben we onze eigen koele oase gecreëerd. Twee lichamen die elkaar koesteren, twee harten die in hetzelfde ritme kloppen, verbonden door water, ijs en oneindige tederheid.

En zo blijft de avond zich uitstrekken, koel en vol liefde, zonder dat er iets anders nodig is dan dit moment. Jij en ik, Erik.

De ventilator bromt nog steeds zijn monotone lied, maar de hitte in de kamer lijkt nu te mengen met iets anders – een diepere, pulserende warmte die niets met de buitenlucht te maken heeft. Erik reikt opnieuw naar het schaaltje met ijsblokjes. Zijn ogen zijn donkerder geworden, vol van die stille honger die ik zo goed ken en waar ik me helemaal aan overgeef. Hij pakt een nieuw, glinsterend blokje, nog kouder en scherper dan de vorige. Het water druppelt al over zijn vingers terwijl hij het vasthoudt.

Hij gaat weer achter me zitten, trekt me dichter tegen zich aan. Zijn borst is warm en vochtig tegen mijn rug. Langzaam laat hij zijn hand in mijn kanten gele slip glijden. Het ijsblokje raakt eerst de zachte huid van mijn venusheuvel, dan zakt het dieper. Hij draait cirkels, traag en precies, om mijn clit heen. De kou is intens, bijna overweldigend – een scherpe, heldere sensatie die contrasteert met de gloeiende hitte van mijn lichaam. Ik hap naar adem, mijn rug kromt zich onwillekeurig.

„Erik…“ fluister ik, mijn stem trillend.

Hij antwoordt niet met woorden, alleen met een zachte kus in mijn nek terwijl hij het ijsblokje blijft bewegen. Cirkels om mijn clit, dan recht eroverheen, licht drukkend, dan weer plagend rondjes. Het ijs smelt snel, het koude water mengt zich met mijn eigen vocht, maakt alles glad, nat en koud-warm tegelijk. Elke beweging stuurt golven van sensatie door mijn hele lichaam. Mijn tepels zijn nog steeds hard van de vorige aanrakingen, mijn huid overgevoelig.

Intussen voel ik zijn pik steeds harder worden tegen mijn rug. Hij drukt door de dunne stof van zijn boxershort heen, dik en heet, een duidelijke, groeiende aanwezigheid die tegen mijn ruggengraat pulseert. Hoe meer hij het ijs over mijn clit beweegt, hoe harder hij tegen me aandrukt, alsof zijn eigen opwinding met de mijne meeklopt. Zijn ademhaling wordt zwaarder in mijn oor, laag en onregelmatig.

De kou van het ijs, de druk van zijn erectie, de warmte van zijn borst, de ventilator die koele lucht over mijn borsten blaast – het bouwt zich op, langzaam, onvermijdelijk. Mijn heupen beginnen zachtjes mee te bewegen met zijn cirkels, zoekend naar meer contact. Hij houdt het ritme precies goed: niet te snel, niet te hard, maar precies genoeg om me mee te nemen. Het ijs is bijna helemaal gesmolten, alleen nog een klein koud stukje dat hij tegen mijn clit drukt terwijl zijn vingers het werk overnemen, glad van het water.

„Laat je gaan, mam,“ fluistert hij hees. „Ik voel hoe dichtbij je bent.“

De golf komt plotseling en overweldigend. Ik kom klaar met een lange, diepe kreun die uit mijn tenen lijkt te komen. Mijn lichaam spant zich, trilt, pulseert rond de kou en de druk van zijn vingers. Golven van genot trekken door mijn buik, mijn borsten, mijn benen. Ik klem mijn dijen samen, mijn hand grijpt zijn arm vast, nagels die in zijn huid drukken terwijl het orgasme door me heen rolt, lang en intens, tot ik slap en hijgend achterover val tegen zijn borst.

Even blijf ik zo liggen, na hijgend, mijn lichaam nog nagloeiend. Dan draai ik me om in zijn armen, kijk hem aan. Zijn gezicht is rood, zijn ogen donker van verlangen, zijn lippen iets geopend. Ik pak zelf een nieuw ijsblokje uit het schaaltje, neem het in mijn mond. De kou brandt op mijn tong, maar ik houd het daar, laat het een beetje smelten terwijl ik hem diep in de ogen kijk.

Ik duw hem zachtjes achterover, zodat hij half ligt op het kleed. Ik trek zijn boxershort naar beneden, bevrijd zijn harde pik die zwaar en kloppend omhoog springt. Met het ijsblokje nog in mijn mond buig ik voorover. Eerst kus ik de binnenkant van zijn dijen, dan laat ik mijn koude lippen over zijn schacht glijden. Het contrast van mijn koele mond en de hitte van zijn huid maakt hem kreunen. Ik neem hem langzaam in mijn mond, het gesmolten ijswater dat langs zijn pik loopt, vermengd met mijn speeksel.

Ik zuig zacht, mijn tong cirkelt om zijn eikel, het ijs dat steeds kleiner wordt en extra sensatie geeft. Mijn hand streelt de basis, traag op en neer, terwijl ik hem dieper neem. Erik kreunt mijn naam, zijn hand in mijn haar, niet duwend maar strelend. Ik blijf hem aankijken terwijl ik hem pijp, mijn ogen vol passie en genot. Het ijs is bijna weg, maar de kou blijft hangen in mijn mond, maakt elke beweging intenser voor hem.

Ik neem de tijd, uitgebreid en liefdevol. Lange, diepe bewegingen, afgewisseld met lichte zuigende kusjes, mijn koude tong die overal overheen glijdt. Zijn heupen komen af en toe een klein beetje omhoog, zijn ademhaling wordt steeds onregelmatiger. Ik voel hoe hard hij is, hoe hij klaarkomt op mijn tong, en ik geniet van elk moment – van de smaak van hem, van de geluiden die hij maakt, van de manier waarop hij naar me kijkt alsof ik alles ben.

De hitte van de kamer, het brommen van de ventilator, het smeltende ijs – alles komt samen in dit intieme, intense moment. Ik blijf hem plezieren, langzaam opbouwend, tot zijn lichaam zich spant en hij met een diepe kreun klaarkomt. Kijk hem diep aan in zijn ogen .Hij spuit zijn verse zaad in mijn mond en blijf hem nog even zachtjes likken tot hij helemaal ontspant.

‘’Fuck mam wat kan je dat toch lekker’’fluisterend hij zacht

Daarna kruip ik weer omhoog, nestel me tegen zijn borst. We zijn allebei nat van zweet en smeltwater, uitgeput en voldaan. Hij slaat zijn armen om me heen, kust mijn voorhoofd, mijn wangen, mijn lippen.

„Je bent ongelofelijk mam ‘’fluistert hij schor.

Ik glimlach, sluit mijn ogen en luister naar zijn hartslag. De hitte buiten bestaat nog steeds, maar hier binnen zijn we even helemaal van elkaar. Twee lichamen die elkaar helemaal kennen, helemaal geven en helemaal nemen. Voor altijd verbonden, in warmte, in kou, in alles daartussen.

Niet veel later buigt Erik zich over me heen. Zijn mond vindt mijn borsten, en hij zuigt ze gulzig, warm en nat. Zijn lippen sluiten zich om mijn tepel, trekken eraan, zijn tong draait cirkels terwijl hij zachtjes kreunt. Hij neemt de tijd, gaat van de ene borst naar de andere, zuigt harder, laat los met een zacht plop-geluid, kust de gevoelige huid ertussen. Mijn handen gaan door zijn haar, houden hem tegen me aan terwijl golven van genot door mijn lichaam trekken.

Zijn tong glijdt lager, een nat spoor over mijn buik, likkend over de zachte rondingen, rond mijn navel, steeds verder naar beneden. Hij trekt mijn kanten gele slip opzij en duikt tussen mijn benen. Zijn tong raakt mijn kutje, likt langzaam van onder naar boven, proeft me. Dan vindt hij mijn clitje, zuigt het in zijn mond, zijn tong die snel en precies cirkels draait. Ik kreun luid, mijn heupen komen omhoog, mijn vingers klauwen in het kleed. Hij likt en zuigt met overgave, twee vingers glijden bij me naar binnen, stotend op het ritme van zijn mond. Het gevoel is intens, nat, heet en perfect.

Ik ben al snel op het randje, mijn lichaam spant zich, mijn ademhaling wordt hijgend. „Erik… ik ben zo dichtbij…“

Maar net voordat ik kom, stopt hij abrupt. Hij trekt zich terug, zijn lippen glanzend van mijn sappen, een ondeugende glimlach op zijn gezicht. Hij kijkt me aan, zijn ogen donker van lust.

„Zal ik mama eens lekker neuken,“ zegt hij met lage, schorre stem.

Zijn woorden sturen een nieuwe golf van opwinding door me heen. Zijn pik is hard, groot en heet als hij zich tussen mijn benen positioneert. De eikel drukt tegen mijn natte ingang en dan glijdt hij langzaam naar binnen, centimeter voor centimeter, me helemaal opvullend. Ik voel elke ader, elke dikke centimeter van zijn harde pik die mijn kutje oprekt. Hij is diep, zo diep, en de hitte van zijn lichaam vermengt zich met de mijne.

Hij begint te neuken, eerst traag en diep, dan steeds harder. Omdat ik net op het randje zat, bouwde het orgasme zich razendsnel weer op. Na een paar krachtige stoten kom ik klaar op de pik van mijn zoon, mijn kutje knijpt en pulseert om hem heen, golven van genot trekken door mijn hele lichaam. Ik schreeuw zijn naam, mijn nagels in zijn rug, mijn benen om zijn heupen geslagen terwijl ik tril en kom, nat en heet om hem heen.

Hij geeft me nauwelijks tijd om bij te komen. Hij trekt zich terug, draait me om op mijn handen en knieën. Mijn forse billen steken omhoog, uitnodigend, trillend van de naschokken. Erik grijpt mijn heupen, positioneert zich achter me en stoot weer hard naar binnen. De nieuwe hoek is nog dieper, nog intenser. Hij neukt me met krachtige, ritmische stoten, zijn ballen slaan tegen mijn clitje bij elke beweging.

Zijn hand komt neer op mijn billen, een scherpe klap die de huid laat branden en rood kleuren. Nog een klap, en nog een, terwijl hij blijft neuken, harder en dieper. Het geluid van huid op huid vult de kamer, vermengd met mijn kreunen en zijn zware ademhaling.

„Je bent zo lekker, mama… zo nat voor je zoon, je billen ,“ gromt hij tussen de stoten door.

Ik duw mijn billen naar achteren, neem hem helemaal, geniet van hoe hij me vult, hoe hij me neemt. Zijn tempo wordt onregelmatiger, zijn greep op mijn heupen steviger.

Ik kijk om zijn blik stevig gericht op mijn billen,zijn gezicht vertrekt.

‘’Mam fuck ….mam …’’

En met een diepe, langgerekte kreun komt hij klaar, diep in me, heet en pulserend. Hij stoot nog een paar keer na, leegt zich helemaal, zijn lichaam trillend tegen het mijne.

We zakken samen in elkaar op het kleed, hij nog steeds in me, zijn armen om me heen. Ons zweet mengt zich, onze harten bonzen wild. De ventilator blaast warme lucht over onze verhitte lichamen, maar het kan ons niets meer schelen. In deze hitte hebben we onze eigen vuurstorm gecreëerd – verboden, intens en volkomen verslavend.

Hij kust mijn schouder, mijn nek, fluistert lieve, vuile woordjes in mijn oor. Ik glimlach, draai mijn hoofd en kus hem terug. Hier, in ons kleine appartementje, bestaan alleen wij tweeën. Moeder en zoon. Minnaars. Voor altijd verbonden in dit geheime,en geile verlangen.

Anita.