Merel had me zelfs nog helpen inpakken en mijn paspoort klaargelegd en een broodje gesmeerd voor onderweg.
Ik sta bij de vertrekhal met mijn koffer naast me.
Mijn telefoon trilt. Milan. Waar ik ben. Ik app terug dat ik al bij de vertrekhal ben. Het had me verbaasd waarom hij zo makkelijk ja zei op mijn aanbod. Milan studeert, heeft misschien wel tentamens. Hij heeft zeker geen vakantie. Ik besluit er verder niet naar te vragen. In elk geval niet nu.
Dan ineens staat hij naast me. Ik wil hem omhelzen, maar doe het niet. In plaats daarvan zet ik een halve stap naar achteren.
,,Niet hier,” zeg ik.
Hij kijkt me aan, geamuseerd. ,,Bang?”
,,Voorzichtig.”
,,Dat is wat anders,” zegt hij.
In het vliegtuig zit hij naast me. Dichtbij. Zijn knie raakt de mijne niet toevallig. Hij zegt weinig, maar zijn hand vindt mijn arm, mijn pols, mijn vingers. Alsof hij test hoever hij kan gaan, tot hoever hij me kan uitdagen voordat ik toegeef. Ik doe alsof ik dat niet merk.
Tijdens de vlucht laat ik hem begaan, maar ik blijf strak in mijn stoel zitten. Tot het vliegtuig begint te dalen.
Dan pas verandert er iets. Mijn schouders zakken.
Mijn hand vindt zijn hand. Ik draai mijn hoofd iets naar hem toe. En voor het eerst die dag hoef ik niets meer tegen te houden. Nog even, nog maar heel even. Dan zijn we echt samen. Maar dan echt. Echt echt.
*
We stappen in de taxi en geef de chauffeur het adres van het hotel. De deur valt dicht en we rijden weg en laten vliegveld El Prat snel achter ons. Barcelona is warm, maar de airco zorgt voor frisse lucht. Die heb ik nodig.
Milan zit naast me en draait zich meteen naar me toe. Ik wil niets liever dan hem hartstochtelijk kussen. Ik doe het niet. Niet omdat ik dat in een taxi niet zo gepast vind, maar omdat ik heel erg het gevoel heb dat Merel met een verborgen camera met ons meekijkt.
Ik probeer met alle macht níet aan haar te denken. Niet aan het moment waarop we elkaar destijds ontmoetten, niet aan het moment waarop we verliefd werden, elkaar aan onze ouders voorstelden, niet aan de talloze lachbuien, de ruzies, de goedmakers en ook het moment waarop we besloten een pup te nemen, moet uit mijn hoofd. Nu. Het lukt. Door Milan. Met zijn lijf, zijn jeugdige bravoure, zijn karakter. Met zijn zijn, zijn aanwezigheid die alles omvattend lijkt.
*
Voor de tweede keer sta ik met Milan in een hotellift. Waar ik de vorige keer aarzelend en twijfelend achter Milan aanliep, neem ik deze keer wél het initiatief. En ik weet dat het opnieuw op seks gaat uitlopen. Vrijer dan de eerste keer, zelfverzekerder, dominanter. En completer.
Als de deur van onze hotelkamer achter ons dichtvalt, ruk ik Milans kleren van zijn lijf. Hij steekt zijn armen in de lucht, zodat ik in één beweging zijn shirt kan uittrekken. Binnen een halve minuut zijn we beiden naakt. Ik ruik zijn jongensgeur en dat maakt me gek van opwinding. Ik wil hem dolgraag.
,,Effe douchen”, onderbreekt Milan me. Hij huppelt bijna richting de badkamer. Ik volg hem alsof ik zijn schaduw ben. Uit zijn handbagage trekt Milan een fles douchegel, zet de kraan aan en samen stappen we onder een lauwe douche. ,,Goed idee”, zeg ik.
We soppen elkaar helemaal in en het heeft iets speels. Alsof we als kind op een hete zomerdag onder een fontein springen. Maar we zijn geen kind meer. Ik zeker niet. En Milan ook niet. We spuiten de fles douchegel over elkaar leeg, lachen, smeren elkaar in en wassen onze lichamen. Het ziet er misschien niet geil uit, maar dat is het wel. We staan dicht tegen elkaar aan, onze lijven zijn zacht en glibberig. Onze pikken raken elkaar. Onze benen, onze buiken, onze borst. Het voelt alsof we één zijn.
Mijn god, ik besef niet eens hoe erg ik hiernaar heb verlangd. Milan draait zijn billen naar me toe en mijn pik wordt nog harder. Zijn kontje speelt met me. Eigenlijk speelt heel Milan met me.
We spoelen ons af en ploffen op het grote bed. We hebben onszelf maar half afgedroogd. Ik ruik goedkope douchegel, maar tegelijkertijd maakt het me niet uit. Dit alles voelt intenser dan ik had durven verlangen.
Milan kronkelt op het bed. Ik boven hem, naast hem, achter hem en onder hem. Ineens voel ik zijn pik tegen mijn lippen. Ik twijfel niet meer, nergens meer over en doe mijn mond open. Een fris gewassen pik verdwijnt in mijn mond en ik besef dat ik voor het eerst van mijn leven een man proef.
Ik weet niet hoe ik moet pijpen, ik doe maar wat, maar ik probeer enorm mijn best te doen. Ik sabbel aan zijn lul, aan zijn ballen, lik zijn gaatje en hij doet dat bij mij. Ik voel me weer twintig. En ik voel tintelingen op plekken in mijn lichaam, die ik niet kende.
Alle schroom is weg, het liefste dat ik nu wil is dat Milan klaarkomt. Ik wil Milan zo diep, lang en zo intens mogelijk pijpen. Tot nu toe had de seks voornamelijk om mij gedraaid, nu wil ik dat Milans zich tot in zijn diepste vezels laat gaan.
Ik lik Milans pik zo goed ik kan, ik lik zijn gaatje en Milan kreunt dat ik hem moet vingeren terwijl ik hem pijp. Met twee vingers in zijn gaatje en met mijn mond om zijn pik komt hij klaar. Ik proef voor het eerst een man. Vies is het niet, intens des te meer. Zijn warme geil vloeit in mijn mond en slik door.
En opnieuw heb ik het gevoel dat ik gigantisch ben ontmaagd.
Ook ik kom klaar. Intens. Dierlijk. Mijn witte geil komt op Milans buik, de rest op het witte laken.
We blijven een tijdje zo liggen. Ik voel ineens de behoefte om te huilen. Intens te huilen. Ik weet niet of dat uit schuldgevoel naar Merel toe is, of juist de bevrijding die ik nu voel.
,,David”, verbreekt Milan de stilte.
,,Ja”
,,Zou je me één plezier willen doen?”
,,Wat?” Ik schrik van deze vraag.
,,Zou je alsjeblieft een paar fatsoenlijke boxershorts kunnen kopen? Die van jou zijn echt geen gezicht.”
Ik lach hard. Zelfs dat voelt als een bevrijding.
*
,,Passeig Maritim de la Barceloneta”, zegt Milan tegen de taxichauffeur. ,,En el puerto”. Ik verbaas me erover hoe goed hij Spaans spreekt. En met welk gemak. ,,Waar gaan we naartoe?”, vraag ik als de chauffeur gas geeft. ,,Strand.” Meer zegt hij niet.
Het lijkt steeds alsof Milan mij steeds een stap voor is. Alsof hij al weet wat er gaat gebeuren. Alsof hij mijn gedachten kan lezen en precies datgene beslist waar ik behoefte aan heb. Zonder aarzeling. Alsof hij mij kent. Alsof hij Barcelona kent. Alsof hij alle kennis in huis heeft.
Milan rent voor me uit. In zijn korte witte broek en roze T-shirt ziet hij er zo jongensachtig uit. Maar tegelijkertijd zo zelfverzekerd. Terwijl ik, halverwege de dertig, naar mezelf op zoek ben, is Milan juist degene die zichzelf al heeft ontdekt. En zichzelf heeft omarmd.
Het kost me moeite om Milan in het mulle zand bij te houden, maar als hij even in houdt, haal ik hem in. Dan springt hij plotseling op mijn rug en slaat op mijn billen alsof hij de ruiter ben en ik zijn paard. Ik moet lachen, maar zijn klap op mijn billen, heeft iets erotisch. We rennen naar de zee. Het liefst zou ik met hem in zee intens de liefde met hem willen bedrijven. Los van de wereld, verstrengeld in elkaar. Maar bij de kustlijn springt Milan van mijn rug. ,,Pak me dan”, zegt hij. Ik ren achter hem aan, maar na een minuut geef ik op. Hij is te snel voor mij.
Als Milan stopt met rennen, hij met zijn voeten in het zand stampt, op zijn pols tikt om aan te geven dat ik een tandje bij moet zetten, ben ik snel bij hem. We omhelzen elkaar, kussen elkaar, precies op de plek waar land en zee zich scheiden. In de verte de lichtjes in de haven. Ik wil de tijd stilzetten. Of terugdraaien. Zodat ik Milan veel eerder had ontmoet, misschien wel eerder dan ik Merel had ontmoet.
,,Sangría”, roept Milan ineens. Hij legt de klemtoon verkeerd, vind ik. ,,Het is Sángria”, zeg ik vaderlijk.
,,Fokking echt niet waar”, zegt Milan. ,,Vraag maar.”
In de strandtent geeft de ober het juiste antwoord. Milan had gewoon gelijk. Alweer, godverdomme.
In de hotelkamer plof ik neer op het bed. Het is al laat. Milan staat in de badkamer zijn tanden te poetsen en ik vang een glimp op van wat hij in zijn koffer heeft. Voorzichtig verleg ik wat kleding. Het ondergoed van Milan is fel van kleur. Kleiner ook dan die goedkope shorts van mij. Een string. Nog een. Een onderbroek zonder achterkant.
Mijn nieuwsgierigheid zorgt er bijna voor dat ik word betrapt. Ik hoor de kraan stoppen. Snel leg ik alles terug zoals het lag.
Milan komt de badkamer uit in alleen een minuscuul broekje, dat alleen hem goed lijkt te staan. Hij trekt de balkondeuren open en doet een paar stappen naar voren en laat de koelte van de wind over zijn lichaam glijden. Vanuit het bed kijk ik naar zijn achterlijf, waarvan zijn spieren precies op de goede plek zitten. God, wat heeft hij mooie billen. En god, wat overkomt me toch.
Ik loop naar Milan toe, ga tegen hem aan staan en voel de koude druppeltjes op zijn lijf. Hij buigt over de rand van het balkon. En ik kan me niet voorstellen in welke droom ik terecht ben gekomen. Samen kijken we naar de mensen beneden, die nog verder de nacht in duiken, op zoek naar ik weet niet wat. Ik ben Milan dichtbij me. Meer hoef ik niet.
Dan wurmt hij zich van me los en kruipt in bed.
Even later doe ik hetzelfde. Zonder iets te zeggen pakt hij mijn arm en legt die op zijn heup. Zijn huid voelt zo zacht.
Dickdirk (52)