Ik word wakker met een hoofd dat aanvoelt alsof iemand er 's nachts beton in heeft gegoten. Mijn mond is kurkdroog en mijn ogen prikken. Even blijf ik roerloos liggen, in de hoop dat de hoofdpijn vanzelf minder wordt. Dat gebeurt niet.

Het eerste wat ik merk, is dat Merel niet naast me ligt. Ik draai mijn hoofd naar haar kant van het bed. Leeg. De dekens zijn al opengeslagen. Ze moet dus al een tijdje wakker zijn. Heel even weet ik niet meer waarom mijn hart ineens zo hard begint te kloppen.

Dan komt de nacht terug. In flarden. Een barbecue. Een taxi. Een druk café. Milan die mijn arm vastpakt. Zijn appartement. Pure wellust. De taxi naar huis.

Ik sluit mijn ogen. Waarom heb ik zoveel gedronken?

Mijn broek ligt op de grond, mijn overhemd hangt half binnenstebuiten over een stoel. Ik staar ernaar alsof het de kleren van iemand anders zijn.

Ik wil opstaan. Ik wil douchen. Ik wil de geur van de nacht van me afspoelen. Maar tegelijkertijd ben ik bang dat er dan niets meer overblijft van wat er is gebeurd. Nooit eerder heb ik me zo schuldig gevoeld. En nooit eerder heb ik iemand zo graag opnieuw willen zien.

Ik ga rechtop zitten. Dat is het moment waarop haar eerste woorden weer door mijn hoofd schieten. ,,Waar kom jij vandaan?”

Ik zie Merel weer zo voor me. Ze stond midden in de woonkamer. Nog aangekleed. Haar armen over elkaar.

Ze keek boos, haar stem ook. Ik weet nog dat ik mijn mond opende, maar dat er eigenlijk niets uitkwam.

Eén seconde. Twee. Drie. Veel te lang.

,,David?”, vroeg ze. Het klonk niet eens als een vraag, meer als een beschuldiging.

Ik slikte.

„Ik...”, begon ik stamelend. Zelfs dat ene woord klonk alsof ik het zelf niet geloofde.

„Waar ben je geweest?”

Ik keek naar de grond. Niet omdat ik haar niet wilde aankijken. Maar omdat ik bang was dat ik alles zou verraden als ik dat wel deed.

„Ik ben niet meteen naar huis gegaan”, begin ik voorzichtig.

„Ja, dat zie ik.”

Weer viel er een stilte.

„Ik had mijn hoofd niet op orde.” Dat was waar.

„Ik ben de stad in gelopen.” Ook dat was waar.

„En daarna?”

Ik haalde diep adem. ,,Ik ben ergens iets gaan drinken.” Dit voelde als een kruisverhoor. En gelijk had ze. Ik was haar een verklaring schuldig. En nu meteen.

„Je had hoofdpijn.”

„Ja.”

„Dus ben je ergens whisky gaan drinken?”

Ik knikte heel even als een kind dat stiekem geld uit de keukenla van zijn moeder had gestolen en uiteindelijk bekent dat het niet zijn broertje was geweest maar hijzelf.

„Dat slaat nergens op, hè?”, zei ik.

„Nee,” zei ze. „Dat slaat inderdaad nergens op.”

Voor het eerst die avond hoorde ik geen boosheid meer in haar stem. Alleen teleurstelling.

„Ik heb me zorgen gemaak, David.”

Ik knikte opnieuw.

„Dat weet ik.”

„Nee.”

Ze schudde haar hoofd.

„Dat weet je niet.”

Ik zei niets.

„Ik heb je drie keer willen bellen.”

Mijn hart sloeg over en Merel keek me lang aan.

„En toen was het ineens half vier? Half vier David.” Ik voelde hoe mijn keel dichtging.

„Het spijt me.” Ik meende het. Met heel mijn hart. Alleen niet om de reden die zij dacht.

„Werk,” hoorde ik mezelf zeggen. „De laatste tijd... ik trek het gewoon even niet. Ik moest mijn hoofd leegmaken.”

Ze bleef me aankijken. Alsof ze probeerde te beslissen of ze me geloofde. Toen liep ze langzaam naar me toe en pakte mijn hand. Ik kneep er zachtjes in.

En op dat moment wist ik dat ik zojuist niet één leugen had verteld. Maar ook niet de waarheid. Maar Merel geloofde me. Geloof ik.

*

Zodra ik beneden ben en Merel de keuken in loopt om koffie te zetten, pak ik mijn telefoon. Bovenaan mijn scherm staat Milan. Nog steeds. Zijn naam alleen al is genoeg om de afgelopen nacht in alle hevigheid terug te halen. Ik open ons gesprek. De appjes. Zijn laatste bericht: 'Ben je een beetje heel thuisgekomen?'

Mijn duim blijft erboven hangen. Ik verwijder het gesprek.

WhatsApp vraagt nog één keer of ik het zeker weet. Natuurlijk weet ik het niet zeker.

Maar ik druk op ja. Het scherm is leeg. Alsof hij nooit heeft bestaan.

Ik blader door mijn contacten. Milan. Ook die naam voelt ineens gevaarlijk. Te echt. Te herkenbaar. Ik verander hem in Mike. Nee. Dat is nog steeds een naam.

Uiteindelijk laat ik alleen een telefoonnummer staan. Tien cijfers. Meer niet. Als Merel ooit mijn telefoon pakt, ziet ze niets bijzonders. Hooguit een nummer waarvan ik zelf straks niet eens meer weet of ik het zou moeten opnemen.

Ik leg mijn telefoon weg en haal diep adem.

Voor het eerst sinds ik Milan heb ontmoet, besef ik dat ik niet langer alleen lieg tegen Merel. Ik begin ook mijn eigen leven opnieuw in te richten. Of wat daar nog van over is.

*

Maandag op kantoor. Het had een gewone werkdag moeten zijn, het is nog niet eens 10:30 uur en werken lukt al niet meer.

Een half uur eerder had Milan mij het eerste appje van die dag gestuurd. Hij vroeg hoe het met me ging. Ik had hem genegeerd. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het moest.

Ook het tweede appje negeerde ik. Het derde berichtje ook. Milan kroop hoe langer hoe meer onder mijn huid. Rond lunchtijd ben ik de draad volledig kwijt. Collega's stellen vragen waarop ik te laat reageer. Ik lees dezelfde alinea in de mail drie keer en weet nog steeds niet wat er staat. Mijn telefoon blijft me vinden, alsof Milan precies aanvoelt wanneer ik hem probeer te vergeten.

De appjes worden explicieter, intenser. Uitdagender. Geiler ook. Een collega betrapt me bijna als ik een foto op mijn telefoon open en Milan naakt in mijn beeldscherm verschijnt. Hij heeft een stijve pik. Hij trekt zich af en aan zijn gezichtsuitdrukking te zien gaat hij bijna klaarkomen. Ik kon de foto nog net op tijd verbergen.

Weer trilt mijn telefoon. Ik besluit naar het toilet te gaan en open het bestand. Milan heeft een close-up gemaakt van zijn buik, dat glinstert van het sperma. Voor jou. Door jou, appte hij erbij.

Ik hou het niet meer, denk ik bijna hardop. Niet nu Milan, alsjeblieft niet nu.

Om vier uur klap ik mijn laptop dicht.

„Ga je nu al?” vraagt een collega verbaasd.

Ik knik. ,,Beetje hoofdpijn.” Het is de tweede keer in een paar dagen dat ik die leugen gebruik. En ik merk dat hij me steeds gemakkelijker afgaat.

*

Het is niet druk op de snelweg. Als ik bij de bocht ben, waar ik Milan voor het eerst ontmoette, dwalen mijn gedachten weer naar hem af. Onwillekeurig. Of juist niet. Alles in mij verlangt naar hem. Ik voel me een puber die voor het eerst verliefd is en zijn seksualiteit aan ontdekken is. In zekere zin doe ik dat ook. Een nieuwe seksualiteit. En misschien ook wel een nieuwe identiteit.

Mijn telefoon ligt in de middenconsole. Ik had mezelf beloofd er niet naar te kijken. Eén trilling. Daarna nog een paar. Ik klem mijn handen steviger om het stuur. Nog een.

Ik vloek zacht.

„Nee,” zeg ik hardop tegen niemand. Alsof ik mezelf nog kan tegenhouden. Het scherm licht opnieuw op. Heel even zie ik zijn naam verschijnen voordat het weer donker wordt. Ik neem de eerstvolgende afrit naar het tankstation.

Ik hoef helemaal niet te tanken. De wijzer staat nog ruim boven een halve tank. Toch rijd ik het terrein op.

Ik parkeer helemaal achteraan, uit het zicht van de pompen. De motor valt stil. Even blijf ik zitten.

„Waar ben je in godsnaam mee bezig?” mompel ik. Daarna schreeuw ik diezelfde woorden en sla met mijn handen op het stuur. Ik weet het antwoord namelijk.

Ik stap uit en loop direct richting de toiletten. Ik denk er niet eens bij na. Ik sluit de deur van het achterste hokje en laat me met mijn rug tegen de muur zakken.

Een paar weken geleden had ik mezelf uitgelachen als iemand had gezegd dat ik me ooit zou opsluiten in een smerig tankstationtoilet om een bericht te lezen.

Nu voelt het alsof ik nergens anders heen kan. Mijn duim ontgrendelt mijn mobieltje. Nog acht ongelezen berichten. Allemaal van Milan.

Mijn hart bonst. Ik lees het eerste. Dan het tweede.

Het derde. Bij elk bericht voel ik mijn verzet een beetje kleiner worden. Zijn woorden zijn speels, uitdagend, alsof hij precies weet dat ik de hele dag heb geprobeerd hem te negeren. Alsof hij wist dat ik uiteindelijk toch zou lezen.

Bij het vierde bericht is alle weerstand weg. Weer een foto. Hij zit op z’n knieën met zijn rug naar de camera. Hij trekt zijn billen uit elkaar. Nog een foto. Milan met een dildo in zijn kontje.

Voor ik er erg in heb, heb ik de knoop van mijn broek los gedaan, mijn boxershort naar beneden getrokken en sta mezelf af te trekken met de telefoon in mijn hand. Ik blader snel door de foto’s van Milan. Ondertussen verschijnen nieuwe foto’s en het kost me moeite om ze rustig te bekijken. Ik wil geen enkele foto missen en blijf scrollen. Op de foto van Milan met sperma op zijn buik, kom ik uiteindelijk klaar. Dikke klodders geil verdwijnen in de toiletpot.

Jij wint, app ik even later naar hem terug. Ik stuur een foto van mijn nog half erectie pik terug. Het is duidelijk te zien dat de foto ergens op een vreemd toilet is gemaakt.

Ik was mijn handen grondig en kijk naar mezelf in de spiegel van de toiletruimte. Ik zie er moe uit. Ik bén ook moe. Ik bonk met mijn hoofd zachtjes tegen de spiegel. Om mezelf wakker te houden. Misschien om mezelf een beetje pijn te doen. Om me te laten beseffen hoe stom ik bezig ben en dat ik dat maar moet voelen.