Soms vraag ik me af wanneer het precies is gebeurd. Niet welke dag, want die weet ik allang niet meer. Ik bedoel het moment waarop ik stopte met overal tegen vechten. Toen ik hier begon, wist ik precies wat voor docent ik wilde zijn. Enthousiast. Betrokken. Iemand bij wie leerlingen zich veilig voelden. Ik dacht dat dat genoeg was. Dat vriendelijkheid vanzelf gerespecteerd zou worden. Wat was ik naïef.

Ik herken mezelf nog wel. ten minste... mijn gezicht. Mijn stem. Mijn manier van lesgeven. Maar daaronder klopt iets niet meer. Alsof er langzaam een andere versie van mij is ontstaan, zonder dat ik het doorhad. Niet ineens. Nooit ineens. Altijd één stapje tegelijk. Eén beslissing waarvan ik dacht dat het maar voor één keer was. Eén grens die achteraf toch minder hard bleek dan ik altijd had geloofd.

Het gekke is misschien nog wel dat ik me die oude Anna nog precies kan herinneren. Ik weet nog hoe overtuigd ik was van mijn eigen principes. Hoe ik dacht dat sommige dingen mij nooit zouden overkomen. Dat soort verhalen gingen altijd over andere mensen. Zwakke mensen. Domme mensen. Tot ik ontdekte dat niemand wakker wordt met het plan zichzelf kwijt te raken.

Het gebeurt terwijl je denkt dat je de controle nog hebt.

En misschien is dat nog wel het engste. Ik kan nog steeds uitleggen waarom ik alles heb gedaan. Voor iedere stap heb ik een reden. Een excuus. Een verklaring. Geen enkele keuze voelde op dat moment krankzinnig. Pas als ik achterom kijk, zie ik hoeveel kilometer ik eigenlijk al ben doorgelopen.

Ik schaam me daar soms voor. Echt. Maar die schaamte blijft nooit lang. Dat vind ik misschien nog zorgelijker. Dingen waarvan ik vroeger zou hebben wakker gelegen, voelen nu bijna... normaal. Niet omdat ze normaal zijn, maar omdat ik eraan gewend ben geraakt.

Dat woord blijft door mijn hoofd spoken. Gewend.

Alsof een mens overal aan kan wennen, zolang je maar kleine stapjes zet.

Ik weet niet of ik sterker ben geworden of juist zwakker. Vroeger dacht ik dat daar een duidelijk verschil tussen zat. Nu niet meer. Ik heb dingen gedaan waarvan ik nooit had gedacht dat ik ertoe in staat was. Dat vraagt moed, zou je kunnen zeggen. Maar misschien vraagt jezelf verliezen nog veel minder moed dan jezelf blijven.

Soms mis ik de Anna die zenuwachtig werd van haar eerste lesobservatie. Die zich druk maakte over een PowerPoint die niet werkte. Die waren ten minste nog gewone problemen.

Ik vraag me alleen af of zij mij nog zou herkennen. Misschien zou ze geschokt zijn. Misschien zou ze huilen. Of misschien zou ze precies hetzelfde doen als ik toen ik haar langzaam achter me liet.

Gewoon nog één stap zetten.

En zoals ik dat nu ook doe: weer één stap zetten, elke keer opnieuw een stap. Ik moet toegeven dat ik wel enige druk voel, niet zozeer om te presteren, maar vooral om op tijd te presteren. Jayden en Mo zouden vanmiddag naar mij toe komen voor hun tweede beloning. Simpel en snel. Zich weer af mogen trekken op mij. En dan Jayden nog één keertje. Morgen dan maar? Of misschien toch eerder al? Ik was er het hele weekend al mee bezig geweest. Dit was ten slotte de laatste week voor de herfstvakantie, en meestal zijn er dan geen overhoringen meer. Toch bleef die druk aanwezig en kreeg ik hem maar niet uit mijn hoofd.

Na het tweede uur zucht ik even diep uit. Weer twee uurtjes overleefd. Zo voelden de lessen vandaag, en dat was eigenlijk niet goed. Ik keek uit naar vanmiddag, maar ik zag er tegelijkertijd ook tegenop. Het wachten. De onzekerheid of het wel kon. En als het niet kon, wat dan? Het hield me veel te veel bezig. Tegelijkertijd wist ik ook dat als ik opeens een kans zou zien, ik die dan maar moest grijpen.

Ik kom iets later uit mijn lokaal. Dat is op zich niet gek. Een beetje in gedachten verzonken, nog wat afronden omdat ik tijdens de les er ook niet helemaal bij was geweest. De eerste pauze duurt een kwartiertje en daar zijn er nog tien minuten van over. Ik besluit niet naar de kantine te lopen, maar juist de andere kant op, richting de achterste trappen in de vleugel die altijd zo rustig is. Daar, waar ik beneden al eerder intiem ben geweest met Jayden en Mo. De kriebels in mijn buik als ik daaraan terugdenk zijn onwerkelijk. Nu sta ik op de tweede verdieping en kijk ik ogenschijnlijk alleen maar naar buiten, alsof ik simpelweg op zoek ben naar wat rust.

Maar zodra ik zie dat de drie daar stiekem een sigaret staan te roken, komt er snel een einde aan alle onrust die door het wachten was ontstaan. Ik trek mijn blouse strak, strijk mijn rok glad en een minuutje later sta ik alweer beneden, bij de nooduitgang die eigenlijk niet gebruikt mag worden. Ik open de deur. Ze kijken verschrikt op.

‘Nu,’ zeg ik alleen.

‘Jij houdt de wacht,’ zeg ik vervolgens tegen Luc, die nergens meer recht op had.

Mo trapt snel zijn peuk uit en even later stappen ze alledrie naar binnen, naar dezelfde plek als de vorige keer, naast de onderste trap, bij die opgestapelde stoelen.

‘Alleen m’n mond, goed?’ stel ik als enige voorwaarde.

Luc blijft teleurgesteld achter bij de deur, maar kan wel zien hoe ik al naar de grond zak terwijl ik mijn haren naar achteren vastbind. Ik ben gek. Ik weet het. Hoe groot moet ik het risico nog maken voordat ik daar ook iets mee ga doen? Niemand die het weet. Feit is dat Mo en Jayden maar al te graag hieraan meedoen, en juist dat geeft mij steeds weer bevestiging.

Ze trekken zonder moeite hun elastieken naar beneden en plots staan ze voor me. Nog niet volledig hard. Handen die pompen. Binnen enkele seconden staan er twee volledige erecties voor mijn gezicht. Donker en imposant. Ik kijk gespannen en nerveus naar ze op, met mijn mond al open. Want zo kon het natuurlijk ook. Dat houden ze nooit lang vol. En dat blijkt ook zo te zijn.

Jayden komt weer als eerste. Hij legt een hand op mijn hoofd zodat hij zijn eikel goed voor mijn mond houdt. Ik steek mijn tong uit. Stralen zaad schieten naar binnen en raken onderweg slechts een enkele keer mijn bovenlip. Dat geeft niet. Ik slik het meteen weg en zodra Jayden mij loslaat, legt Mo zijn hand op dezelfde plek, groter en steviger. Zijn grote eikel drukt hij ook echt tegen mijn lippen aan. Hij zindert en kreunt, iets harder dan Jayden deed. Ik open automatisch mijn mond nog iets verder en laat hem zijn grote, zwarte eikel tegen mijn tong duwen.

Dan verslik ik me wanneer zijn eerste krachtige schot precies achter in mijn keel belandt. Hij laat niet los. Hij lijkt het niet eens door te hebben en spuit gewoon door, ook wanneer ik hem niet goed meer houd. Snel plaats ik mijn handen onder mijn kin en wat hij vervolgens op mijn lippen, neus en kin spuit, vang ik gelukkig op. Pas dan schrikt hij en stapt snel naar achteren.

De pikken worden weer opgeborgen. Ze kijken me in ongeloof aan, zeker wanneer ik het zaad uit mijn hand slurp. Ik kan ook niks anders. Ik had mijn tas niet bij me. Dus al het zaad dat op mijn gezicht zit, veeg ik er met mijn vingers vanaf en stop ik dan maar snel in mijn mond.

Dat was mijn ochtendtussendoortje...

‘Zie ik jou vanmiddag nog?’ vraag ik Jayden snel, waarmee ik hem opnieuw verras. ‘Lukt wel toch?’ knik ik vervolgens naar zijn kruis. Hij knikt snel terug. Nee, daar was geen enkele twijfel over mogelijk. Ik zie hoe het ze verbaast, maar tegelijkertijd ook opwindt. Mijn gretigheid. En ik doe het allemaal zonder er echt over na te denken. Dat is misschien nog wel het ergste.

Die middag loop ik na het laatste uur rustig, met al mijn spullen, naar mijn kantoortje. Rayenne is er vandaag niet. Ziekgemeld... Maar daar sta ik niet te lang bij stil. Ik laat het licht aan, wacht geduldig, check mijn tas of ik alles wel bij me heb en zet vervolgens alvast een flesje glijmiddel op mijn bureau. Ja, ik was voorbereid. Na ongeveer twintig minuten hoor ik langzaam voetstappen naderen, bijna alsof hij twijfelt. Toch is het niet de eerste keer dat ik hem alleen heb, dus bang hoeft hij niet te zijn.

‘Draai op slot. En licht uit,’ zeg ik zakelijk wanneer hij plotseling voor me staat. Toch klinkt mijn stem zacht, eerder lief dan streng. Ook ik ben gespannen. Mijn blouse hangt over mijn stoel en ik draag een strak wit topje met een duidelijke push-up. Dat zou genoeg moeten zijn om hem alweer hard te krijgen. De bobbel in zijn broek is immers al goed zichtbaar. Ik lach kort naar hem en wenk hem direct dichterbij te komen. Ergens wil ik wel weten wat hij hier allemaal van vindt. Echt. Hij had me toen ten slotte ook gewaarschuwd voor Dylan. Natuurlijk is hij meer dan alleen een pik. Maar tegelijkertijd moest dit ook niet meer lijken dan een transactie.

Ik blijf zitten, mijn borst iets naar voren. Wanneer hij voor me staat, voel ik even door de stof heen. Groot en zwaar. Ik voel hem harder worden totdat de contouren duidelijk zichtbaar zijn. Hij zucht zachtjes, maar zegt niets. Zijn mond hangt een beetje open. Dat wel. Hij kijkt. Alleen kan ik zijn blik moeilijk plaatsen. Zijn stijve vertelt natuurlijk wel een duidelijk verhaal. Ik moet er nu niet opeens meer van maken dan anders. Daarom trek ik even later zijn elastiek eroverheen en verfrommel ik mijn lippen wanneer zijn zware, karamelkleurige erectie mij tegemoet springt, terwijl de geur van de eerdere zaadontlading nog duidelijk aanwezig is. Heel even laat ik mijn ogen naar hem op fonkelen, voordat ik hem stevig achter de eikel grijp en mijn andere hand op zijn dij leg. Ik ga op de rand van mijn bureaustoel zitten en beweeg vervolgens soepel heen en weer, waarbij zijn voorhuid steeds kleveriger op zijn eikel blijft plakken.

‘Ah...’ laat hij af en toe fluisterend ontsnappen.

Ik bijt op mijn lip en buig verder naar voren. Ik wil hem pijpen, maar doe het niet. Wel spuug ik erop... Ik heb natuurlijk helemaal geen glijmiddel nodig. Ik druk mijn lippen tegen zijn eikel en spuug er gewoon overheen. Het kleverige verdwijnt meteen. Hij begint direct harder te hijgen. Zijn pik voel ik harder worden. Dikker. Ik spuug nog een keer, waarbij er ook speeksel over mijn eigen kin begint te druipen omdat ik iets te enthousiast ben. Ik wissel één keer van hand. Natte handen glijden over een inmiddels glimmende, natte schacht. Hij bibbert al na een minuutje. Ik ben hier goed in, denk ik.

Maar pas wanneer ik met de ene hand de voorhuid strak naar achteren druk en met de andere hand nat over de geaderde huid van onder tot boven laat glijden, komt er echt schot in de zaak. Ik ga er nog wat beter voor zitten, zak iets verder van mijn stoel af, kijk langs zijn lul naar hem op en zie zijn opwinding en ongeloof, wat mij hitsig maakt. Met natte, klikkende geluiden schuift mijn hand heen en weer. Strakker. Natter. Sneller. Totdat hij zich moet vasthouden aan mijn bureau. Totdat hij kreunt: ‘Oh my god...’

‘Ja...’ hijg ik, terwijl mijn hete adem tegen zijn zwellende eikel slaat en ik mijn mond open. Ik trek door. Totdat hij komt. En ik mik expres hoger. Ik sluit mijn ogen en voel de dikke klodders niet veel later op mijn oogleden vallen, terwijl ze sporen trekken van mijn voorhoofd tot aan mijn kin. Ik voel hoe mijn mondhoeken langzaam omhoog gaan. Grijnzend zit ik daar Jayden af te trekken terwijl zijn zaad mij voor de tweede keer vandaag weet te vinden. Nu hoef ik het niet meteen weg te slikken. Hij pakt mijn pols vast. Ik blijf maar trekken. Maar hij kan niet meer. Ik probeer één oog te openen en kijk door een kiertje naar de lul die nog voor me hangt. Een enkele dikke druppel dreigt nog verspild te worden. Dus pak ik hem nog één keer beet en overdreven druk ik mijn tong plat tegen zijn eikel en krul deze naar boven zodat er niets verloren gaat.

‘Jezus...’ hoor ik hem zachtjes zeggen.

‘Mondje dicht, hè,’ zeg ik alleen, terwijl ik opsta en toch even een doekje zoek. Stiekem loop ik snel langs de spiegel om mezelf net zo stiekem te bekijken. Zaad op mijn gezicht maakt me er, geloof ik, niet minder begeerlijk op...

Dan begin ik te rekenen. Die avond, als ik thuiszit, merk ik dat mijn gedachten vanzelf weer teruggaan naar vandaag en dat ik alles opnieuw langsloop. Drie orgasmes op één dag. Jayden twee keer. Ik denk dat die anderen ook wel weer hadden gekund als ik ze alledrie gemolken had deze morgen. Misschien duurt het dan iets langer, maar Jayden stond binnen tien minuten weer buiten. Dat blijft maar door mijn hoofd gaan terwijl ik de rekensom onbewust steeds opnieuw maak.

Dit voelt goed. Ik voel me bijna machtig. Dat dit lukte. Dat ik ermee weg kom. Alweer en nog steeds. Niemand had wat door. Hoe langer ik daarover nadenk, hoe ongelooflijker het eigenlijk voelt. Alsof alles precies zo is gegaan als ik had gehoopt, zonder dat iemand ook maar iets heeft gemerkt of ergens vraagtekens bij heeft gezet.

Het zou ervoor zorgen dat ik toch te veel risico ging nemen. Of beter gezegd; dat had ik al gedaan. Misschien besef ik dat nu pas echt, nu ik er thuis rustig over nadenk en de gebeurtenissen één voor één terughaal. Blijkbaar was ik die grens ongemerkt al overgestoken, zonder dat ik mezelf nog had afgevraagd waar die eigenlijk lag.

Die donderdag heb ik gewoon weer les voor die klas. Luc, Jayden en Mo doen mee, zijn stil. De reden waardoor dit ooit begonnen is, zie ik nu ook echt terug. Ik heb ze onder controle. Dat merk ik aan alles. Ze luisteren, reageren nauwelijks meer en gedragen zich precies zoals ik maanden geleden had gehoopt dat ze zouden doen.

De bijeffecten bleken alleen groot te zijn... Want die controle is me duidelijk niet genoeg. En daarnaast de grootste farce in mijn leven op dit moment. Ik hield mezelf al die tijd voor dat het daarom draaide, om de rust in de klas en de orde tijdens mijn lessen, maar diep vanbinnen weet ik inmiddels dat dat allang niet meer het hele verhaal is. Juist dat besef maakt het misschien nog wel de grootste farce in mijn leven op dit moment.

Vrijdag sluiten we met het personeel gezamenlijk de periode af. Er is een cateraar gekomen en het is gezellig. Het is bijna normaal. Dat gevoel overvalt me even terwijl ik met een bordje in mijn hand tussen de collega's door loop. Ik heb zelfvertrouwen en beweeg me daardoor zonder al te veel moeite tussen de collega's. Het voelt bijna alsof de afgelopen weken nooit hebben bestaan, alsof ik gewoon weer één van hen ben. Echt vragen over mijn methode heb ik nog niet gehad. Wel dat er één of twee leerlingen zijn die daarvoor in aanmerking zouden komen. Dan slik ik toch even zenuwachtig. Nog meer? En stiekem ook wel weer spannend. Omdat niemand het weet. Dat dubbele gevoel blijft de hele middag aan me trekken en maakt dat ik voortdurend alert blijf, ook al probeer ik dat aan de buitenkant niet te laten merken.

Rayenne is overigens alweer beter. Die was niet echt ziek, gok ik. Toch twijfel ik er niet aan dat ze iets weet. Daar speelde echt iets anders. Ik blijf haar onbewust af en toe aankijken, alsof ik in haar gezicht een bevestiging probeer te vinden voor iets wat ze nooit hardop heeft gezegd. Misschien zit ik er volledig naast, maar dat gevoel krijg ik maar niet weg.

En dan komen we vanzelf bij de persoon die het wel weet. Die waarschijnlijk alles weet. Totaal ontspannen beweegt Van Weelden zich als de leider die hij is tussen de collega's, opent het buffet, maakt grapjes en presenteert nog kort wat cijfers waar niemand echt naar luistert. Alsof hij zich nergens druk om hoeft te maken en alles volledig onder controle heeft. Ik merk dat ik iets te lang naar hem blijf kijken. Ergens denk ik in hetzelfde schuitje te zitten. En ik heb ontzag voor hem. Meer dan ik zou moeten, gezien mijn situatie. Hij maakt even contact van een afstandje en ik lach naar hem. Ik voel me veilig. Maar hij had nooit gereageerd op de foto die ik gestuurd had vorige week na de toetsweek. Niks. Deze week ook niet gesproken. Geen 'trainingssessie' op zijn kantoor. Echt helemaal niks. En dat wringt toch een beetje. Want ik deed het niet alleen meer voor mijzelf, of om die jongens stil te krijgen. Juist die stilte begint steeds meer betekenis te krijgen naarmate de week vordert.

Als hij even alleen bij het buffet staat, zorg ik dat ik snel naast hem sta. ‘Hey,’ zeg ik fluisterend, alsof ik niet spreek. En hij verstart dan. Een waarschuwing die ik niet oppik. ‘Ik verwachtte nog een reactie,’ fluister ik door terwijl ik doe alsof ik druk ben met mijn bordje en wat te kiezen. ‘Tja,’ zegt hij rustig, niet fluisterend. ‘Mooi?’ fluister ik wel, glunderend.

En dan een blik. Kil. Hij schraapt zijn keel even en kijkt kort rond of niemand hem kan horen. ‘Tien minuten. Lokaal 013,’ zegt hij als hij zich omdraait. En weg is hij. Maakt alweer een praatje met die populaire, jonge gymdocent. En ik sta daar nog bij het buffet. Verstard. Het was een bevel. En die diende ik op te volgen. Dat was ik bijna vergeten...

Lokaal 013 is het technieklokaal beneden, bij de fietsenstalling. Een uithoek op de onderste verdieping waar hij me naartoe stuurt. Nerveus loop ik niet veel later die kant op, terwijl ik iedere stap steeds bewuster zet. Ook een beetje opgewonden. Ik kon zijn blik niet plaatsen en bleef die voor me zien. Ging ik zo slikken of niet? Die vraag hield me nog het meest bezig. Hoe dichter ik bij lokaal 013 kom, hoe meer mijn gedachten alle kanten op schieten en hoe minder ik nog weet wat ik eigenlijk moet verwachten.

Ik loop de laatste hoek om. Alle geluiden uit de aula verstommen en ineens lijkt de rest van de school heel ver weg. Daar staat hij bij de deur te wachten. Armen over elkaar. Hij kijkt streng. Ik slik alvast. Probeer te lachen. Maar het lachen vergaat me als hij zo blijft kijken.

‘Heb ik iets verkeerd gedaan?’ vraag ik zachtjes.

Mijn hart slaat harder als ik zijn blik zie oplichten. Niet van verlangen. Van woede.

Hij pakt mijn pols en trekt me hard het lokaal in. De deur gaat dicht zonder geluid.

‘Au...’ mor ik zachtjes.

Dan komt hij dicht op me staan.

‘Ben je het vergeten?!’ vraagt hij terwijl hij zijn mouwen opstroopt. ‘Het is dit. Of je ontslag. Dat leek me niet heel moeilijk. Of wel?!’ vraagt hij boos.

Hij snauwt naar me. Zoals hij tegen Rayenne snauwde. Ik ben bang. Ik weet niet wat ik moet zeggen. Wat ik moet doen. Maar ik schud mijn hoofd. Ik was het niet vergeten.

‘Hoe haal je het godverdomme dan in je hoofd om mij zoiets te sturen?!’ vervolgt hij, terwijl hij mijn arm wat hoger beetpakt en me verder het lokaal in duwt. Tegen de muur met mijn borst. Vrijwel direct voel ik hoe hij zich tegen me aandrukt.

‘Ik bepaal hier alles. Ik!’ briest hij in mijn oor. ‘Als IK je nu wil nemen, dan doe IK dat. Begrepen?’

Ik voel zijn kruis tegen mijn billen drukken. Ik voel zijn erectie. Tegelijk merk ik vooral hoe mijn ademhaling steeds oppervlakkiger wordt en hoe mijn hoofd maar één ding probeert te doen: geen fouten maken. Zijn aanwezigheid vult het hele lokaal en ik heb geen moment het gevoel dat ik nog iets te kiezen heb.

‘Begrepen?’ vraagt hij nog een keer, rustiger, maar duidelijker.

Ik knik weer.

Zijn handen laten mijn armen dan los en vinden mijn heupen.

‘Ik weet toch al lang dat je een sletje bent...’ sist hij schor in mijn oor, zijn lippen warm door mijn haren heen. ‘Maar nog één keer zoiets ongelofelijk doms, en je ligt er gewoon uit... Dan helpt niemand je meer.’

Zijn woorden blijven harder binnenkomen dan de manier waarop hij me tegen de koude muur drukt. Ik begrijp precies wat hij bedoelt. Niet omdat hij het uitlegt, maar omdat hij me duidelijk maakt wie hier de regels bepaalt.

Ja. Het was me weer duidelijk. Ik had niks te zeggen. Ik moest luisteren. Ik had mezelf in een reddeloze situatie gebracht. En alleen hij zorgde ervoor dat ik niet verder af zou glijden. Terwijl ik juist verder afgleed.

‘Het... Het spijt me...’ zeg ik dan.

Mijn stem trilt. Toch is huilen wel het laatste wat in me opkomt. Hij is heel sterk. En machtig. In controle. Over mij.

Hij humt even, goedkeurend.

‘Dat hoor ik liever... En nu die mond open...’ waarna hij me omdraait en me met twee handen op mijn schouders naar de grond drukt. Hij sjort zijn broek open en ik open gewillig mijn mond, terwijl ik naar hem opkijk, zijn kloppende eikel niet veel later op mijn tong... Ik moest gewoon naar hem luisteren. Doen wat hij vroeg. Dat was niet erg op deze manier...

Hij neemt me. Proestend laat ik mijn mond door hem nemen en drukt hij snel en stevig zijn dikke schacht mijn mond in. Snel moet het. Terwijl alles daarbuiten gewoon doorgaat. Ik wil hem vooral niet teleurstellen. Nu niet. Terwijl de tranen in mijn ogen ontstaan door de manier waarop hij zijn eikel diep naar binnen duwt, beperk ik me tot een paar keer kokhalzen en laat ik hem. Ik dien hem. Ik faal niet. Zijn vingers drukken in mijn hoofd als hij spuit en zijn zaad drukt hij meteen mijn keel in, waar ik slik wat ik kan... Alles!

‘Dit keer laat ik je ermee weg komen,’ sneert hij terwijl hij zijn broek weer dichtritst.

En weg loopt hij.

Terwijl ik daar proestend op de grond zit, neem ik nog eens de keuzes door die mij tot dit moment gebracht hadden. Het zijn niet eens afzonderlijke beslissingen meer die door mijn hoofd gaan, maar één lange reeks kleine stappen die allemaal logisch leken op het moment zelf en me toch precies hier hebben gebracht.

En toch... De smaak van zaad vervult me. Het was wel heel snel deze keer. Kon dus wel. En juist daarom wil ik meer... Dus dan maar geen domme dingen meer doen.

-