Van Weelden keek me deze week zo nu en dan veelbelovend aan, met zo'n blik die meer leek te zeggen dan woorden ooit zouden kunnen doen, maar een tweede oefensessie was er nog niet gekomen. Eerst dit maar, moest hij gedacht hebben, alsof de toetsweek eerst afgerond moest worden voordat er weer ruimte zou ontstaan voor iets anders. Die gedachte bleef door mijn hoofd spelen, zonder dat ik wist of ik hem daarmee tekortdeed of juist goed begreep.
De week duurt lang, zeker wanneer je ergens naartoe leeft en iedere dag opnieuw wacht op uitslagen die steeds meer betekenis krijgen. En de cijfers van maandag en dinsdag zijn woensdag al bekend. Ik spiek even. Het valt niet mee... Terwijl ik de resultaten bekijk, voel ik de spanning opnieuw oplopen. Sommige cijfers stellen gerust, andere zorgen ervoor dat ik meteen weer vooruit begin te denken, nog voordat alles daadwerkelijk is afgerond.
Van Weelden blijft semi-publiekelijk druk zetten. Ik heb hem meerdere keren gezien hoe hij die jongens toch een beetje lastigviel met de boodschap wel hun best te doen, waarbij hij het telkens bracht alsof het een algemene aanmoediging was, terwijl ik eigenlijk wist over wat hij het had. Hij wil dat ze slagen. Het zou goed zijn voor de school. Maar ik geloof nooit dat dat z'n hoofdreden is. Daarvoor kijkt hij te betrokken, te aandachtig en net iets te vaak mijn kant op wanneer hun resultaten ter sprake komen.
Ik zie ergens op de donderdag ruimte om de drie even buiten op te zoeken. Snel. Zakelijk. Ik wil er geen groot moment van maken en al helemaal geen aandacht trekken. "Morgen vijf uur? Gewoon het lokaal," zeg ik. Dat lijkt het minst argwanend en bovendien het meest vanzelfsprekend, alsof het inderdaad alleen maar om een kort gesprek over hun resultaten gaat.
In zo'n toetsweek is het super rustig op school. Zeker vrijdagmiddag, wanneer de meeste leerlingen al weg zijn en de gangen langzaam leeglopen. Gymdocenten zijn er sowieso niet dan, dus Rayenne vormt geen gevaar. Toch kies ik liever voor het lokaal om het te bespreken, juist omdat die plek het meest logisch aanvoelt en niemand vreemd zal opkijken wanneer ik daar nog even met een paar leerlingen zit.
Want het is dan slechts een bespreking van de behaalde resultaten. Dat houd ik mezelf telkens opnieuw voor, alsof die gedachte voldoende is om alle andere gevoelens naar de achtergrond te drukken. Toch loop ik dan al opgewonden naar binnen, wetende dat er al voldoendes gehaald zijn en dat die wetenschap zich de hele dag door in mijn hoofd blijft herhalen. Nog één dagje wachten. Alvast verzinnen het hoe en waar, terwijl ik mezelf probeer wijs te maken dat ik alleen vooruitdenk om alles goed te organiseren en niet omdat ik er al veel langer mee bezig ben dan ik eigenlijk zou moeten zijn.
Vrijdagmiddag met de jongens. Ik had vanmorgen nog een aantal toetsen waar ik toezicht ophield, maar tijdens die stille uren gleden mijn gedachtes vanzelf af naar later deze middag, alsof mijn hoofd al lang niet meer in het lokaal aanwezig was maar voortdurend vooruitliep op wat er nog moest gebeuren. Luc met z'n kromme, Jayden die eruitziet als karamel en Mo met zijn massieve, donker zwarte... Ik ben eigenlijk heel de week al nat. Nog voordat er ook maar een cijfer bekend was geworden, reageerde mijn lichaam al op alles wat eraan zat te komen, zonder dat ik daar nog veel invloed op leek te hebben. Ik heb het gevoel er mee weg te komen. Alweer. Nu dan. En dat gevoel laat me vrijer reageren dan misschien verstandig is, omdat iedere keer dat er niets misgaat, de overtuiging groeit dat het ook deze keer wel goed zal aflopen.
Ik zit ongeduldig te wachten in het lokaal die middag, terwijl de minuten tergend langzaam voorbij lijken te kruipen en ik mezelf erop betrap steeds opnieuw naar de deur te kijken. Twijfel of ik al een knoopje los moet doen van mijn blousse. Ik zie er goed uit. Ik weet het. Ik heb m'n best gedaan. Blikken bleven op me plakken. En elke blik liet de opwinding stijgen, waardoor ik me steeds bewuster werd van mijn eigen lichaam en van de spanning die zich daarin had opgebouwd. Ik besluit m'n knoopjes nog even dicht te houden. Voor het geval er nog iemand anders door de gang loopt. Maar de enige die ik die middag zou zien, waren Luc, Jayden en Mo...
De cijfers zijn bekend. Plan van aanpak. Ik weet het. Zij weten het ook al. "Had iets meer verwacht," zei ik wel. "Of val ik niet meer in de smaak?" vraag ik ze. Ze staan voor m'n bureau. Ik ben blijven zitten na ze binnengewuifd te hebben, waardoor zij automatisch op mij neerkijken terwijl ik juist het gevoel heb dat ik de situatie volledig in handen heb. Dit is het moment dat ik een knoopje losmaak. "Zeg het maar. Dan moeten we iets anders verzinnen," speel ik even met ze, want dat voelt goed. De jongens staan stil voor me, handen in de zakken, en weten niet wat te zeggen. Blikken gaan naar m'n decolleté, m'n lippen en m'n lichaam. Ik zie bobbels groeien... "Gelukkig maar," lach ik dan flauw. Ik moest dit even doen om het ijs te breken, omdat bij mij de spanning behoorlijk hoog zat. En bij hen natuurlijk ook, want aan alles was te zien dat niemand precies wist hoe dit gesprek zou verlopen.
Luc heeft maar één voldoende... Alleen biologie; een 8,8, wat pijpen betekent. Eén voldoende... Wat een gemiste kans. Ik zucht en schud m'n hoofd naar hem alsof ik ook echt teleurgesteld ben, terwijl ik hem tegelijk niet het gevoel wil geven dat hij gefaald heeft. "Ja, sorry. Ik had niet veel tijd," biedt hij nog z'n excuses aan ook. Het is bijna aandoenlijk. "Wel heb je een hoog cijfer. Zeer hoog zelfs. En de beloning is groot. Dat zou moeten motiveren de volgende keer," praat ik erover alsof het niks is, luchtig en zakelijk tegelijk, ondanks het feit dat de woorden allang niet meer gewoon klinken. Hij knikt snel en slikt. Deze drie hebben niet dat autoritaire wat Dylan wel had. Ik deelde nu de lakens uit.
Jayden heeft drie voldoendes... Biologie, Duits en voor Godsdienst... Een 6,4, 6,8 en 6,2. Relatief eenvoudig. Bijna saai... "Goed gedaan," zeg ik hem alleen, en hij knikt en lacht verlegen, zichtbaar opgelucht dat zijn inzet daadwerkelijk iets heeft opgeleverd. Dit betekende dat hij zich twee keer op me af mocht trekken, en ik het zelf een keertje bij hem moest doen. Spannend. Natuurlijk. Nog steeds. Maar ook hier dacht ik wel even... Ja, dat had meer kunnen zijn.
Mo dan. Die heeft twee voldoendes. Biologie en Nederlands. Een 6,3 en een 7,5. Zelfde beloningen als Jayden. Nog net met die 7,5. Een tiende hoger en hij had een hogere beloning waarvoor ik al m'n knoopjes los zou moeten maken... Eentje minder. Hij reageert rustiger dan de anderen, maar aan zijn houding zie ik dat ook hij de uitslagen allang heeft vertaald naar wat ze voor hem betekenen.
Ik kom misschien wel met de schrik vrij. Want ergens dacht ik, of hoopte ik zelfs, dat ze misschien wel alledrie acht keer een 9,0 zouden halen, en ik dus 24 keer geneukt zou worden door ze... Ja, die gedachte was zeker door m'n hoofd gegaan, hoe onwerkelijk dat ook zou zijn geweest. Nu bleef dat nog even onwerkelijk, al voelde het tegelijkertijd minder ver weg dan ik mezelf ooit had durven voorstellen. Maar ook de spanning in de klas was onwerkelijk. Mijn blik glijdt over drie erectie die niet meer kunnen wachten. En na bijna twee weken hier naar uit gekeken te hebben, had ik het ook niet meer. Het helder denken ging me langzaam verloren, terwijl ik besefte dat het moment waar ik al die tijd naartoe had geleefd nu eindelijk was aangebroken.
Dan het praktische. Want er staan drie geile jongens voor me die me willen, en ik wil ook. Ik heb het gevoel dat we hier ook niet onderuit komen, hoe vaak ik mezelf ook voorhoud dat er nog een andere uitweg moet zijn. Ja, we kunnen allemaal kiezen dit niet meer te doen, ons omdraaien en doen alsof dit moment nooit heeft bestaan, maar niemand wil dat. Ik zelf voorop.
‘Ik stel voor elke dag een cijfer te doen. Totdat ze op zijn,’ zeg ik rustig, terwijl ik mijn stoel iets naar hen toe draai, alsof die kleine beweging de beslissing definitief maakt. Hun ogen worden groot. Ja, het gaat hier gebeuren. Vandaag hun laagste cijfer. Alledrie. En dan de volgende keer het cijfer wat volgt, wanneer dat dan ook is. Enzovoort. Totdat er weer nieuwe cijfers zijn. Want zo werkt het nu.
De jongens gaan natuurlijk akkoord. Wat betekent dat ik hier nu Luc ga pijpen, terwijl Mo en Jayden zich op me aftrekken. Alleen die gedachte laat de warmte direct door mijn lichaam trekken. Ik krijg het er meteen warm van en gebaar Luc dichter bij te komen. ‘Jullie weten wat je moet doen,’ zeg ik sluw tegen de andere twee, die dan ook zonder aarzelen dichterbij komen en mijn woorden direct begrijpen.
Heel kort gaat de gedachte waar ik toch in hemelsnaam mee bezig ben weer door me heen. Het is slechts een flits, nauwelijks lang genoeg om me echt aan het twijfelen te brengen, want de zwarte trainingsbroek van Luc puilt uit. Zodra hij voor me komt staan, vinden mijn handen automatisch het elastiek, alsof mijn lichaam de keuze al gemaakt heeft voordat mijn hoofd dat heeft kunnen doen.
Seconden later springt zijn imposante, kromme erectie tevoorschijn en zie ik zijn mond open gaan, terwijl ongeloof van zijn gezicht af te lezen is. Nog steeds konden ze het niet geloven. Ik houd me met één hand vast aan zijn broek en vouw met de andere mijn vingers achter zijn eikel om zijn zinderend hete schacht. Mijn haar had ik al in een knotje gedaan, zodat het niet in de weg zou zitten, en daarna sluit ik mijn ogen terwijl ik langzaam mijn mond open.
De smaak van zijn kloppende eikel laat me kreunen. Mijn lippen sluiten zich weer achter die kloppende eikel en ik hoor hem direct reageren.
‘Oh, hmm...’ kreunt hij zachtjes uit.
Ik lach stiekem, zonder mijn ritme te onderbreken. Ik zuig iets harder, geniet van zijn reactie en ga daarna weer rustig heen en weer, in een langzaam en beheerst tempo, alsof ik alle tijd van de wereld heb.
Door zijn kromming drukte zijn eikel lekker tegen mijn gehemelte, terwijl mijn tong de onderkant nat streek en iedere beweging vanzelf leek te volgen. Ik ga er even helemaal in op en hoor hem reageren op alles wat ik doe, op mijn hand die trekt met genoeg druk, op mijn tong die kronkelt, en op de zachte, slurpende geluidjes die ik maak elke keer dat mijn lippen over zijn eikel glijden.
Ik open mijn ogen om hem een zwoele, welverdiende blik te geven. En dan zie ik ze. O ja, die waren er ook nog. Stiller. Imposanter. Naast me hangen de grote, donkere pikken van Jayden en Mo, de één iets lichter dan de ander. Pompende handen eromheen, en gericht op mijn gezicht. Op mijn pijpende mondje en zwoele ogen, alsof iedere beweging die ik maak hun volledige aandacht opeist.
De ruimte is iets beperkt, waardoor ze er niet lekker genoeg bij staan en ik merk dat ik daar automatisch over nadenk. Ik wil ze aanraken. Ik wil ze overnemen. Maar ik hou me aan de regels, want dan moeten ze maar beter hun best doen. Dat er enige haast bij zit nu, is vanzelfsprekend, want dit is niet de pik van Van Weelden die het zo lang volhoudt.
Ik voel Luc af en toe al schokken. Soms stoot hij zijn eikel iets verder mijn mond in en zie ik direct aan zijn gezicht dat hij zich daarvoor wil excuseren. Dat ben ik dan voor door hem zelf dieper te nemen, hem natter te maken en zwoel te kreunen terwijl ik doorslobber. God, wat is pijpen toch lekker.
Maar het hoeft niet lang te duren. Het moet ook snel. Daarom duw ik mijn stoel iets naar achteren en zak ik, zonder Luc los te laten, langzaam naar de grond. Ik kniel tussen de drie in en nu is er alle ruimte. Alle aandacht voor Luc. Voor me. Zijn eikel klotsend in mijn mond, terwijl ik in mijn ooghoeken de twee zwarte erecties opgepompt zie worden. Groter. Dichterbij.
Ik word langzaam gek van opwinding en kan mezelf nog net genoeg beheersen om hier niet een vinger op mezelf te leggen, hoe sterk die drang ook wordt. Even pijp ik Luc snel zonder handen, puur om hem die aandacht te geven, waarna ik nog een knoopje losmaak. Ik kan het dan niet laten heel even mijn eigen borst te kneden, met de gevoelige tepels eronder die schuren tegen de stof, alsof zelfs die lichte aanraking de spanning alleen maar verder opvoert.
‘Oh, fuck...’ hoor ik er eentje zeggen.
Die voel ik als eerste...
Het is Jayden. Ik zie hem trillen en sputteren terwijl ik heen en weer blijf gaan op Luc, zonder mijn ritme te onderbreken en zonder mijn aandacht helemaal van hem af te halen. Jayden komt. Ik leg een hand op zijn knie en trek hem dichterbij, omdat ik voel dat hij denkt dat het te snel is. Dat is het zeker niet. Ik kijk hem aan. Mijn ogen fonkelen terwijl ik Luc even uit mijn mond neem, maar hem niet loslaat. Kussend en likkend ga ik zijn paal af.
‘Spuit me onder...’ fluister ik ondertussen naar Jayden, die ik onafgebroken blijf aankijken.
Zijn mond gaat wijder open. Zijn hand blijft pompen. En als ik Luc weer in mijn mond neem, drukt Jayden zijn eikel tegen mijn slaap aan en komt klaar. Ik voel meteen de hete brij op mijn huid en hoe die snel naar beneden glijdt vanwege het gewicht. Ik kreun ongeremd als hij een stapje terug neemt en lange draden van zijn dikke zaad over mijn gezicht spuit, van de ene wang naar de andere, over mijn neus en mijn voorhoofd, terwijl ik de warmte over mijn huid voel uitlopen.
‘Fuck...’ sputtert Luc dan meteen, die ik nog steeds afzuig, al is het wat onregelmatig geworden doordat mijn aandacht zich even heeft verdeeld. Hij pakt mijn knot even vast en duwt zijn kromme pik verder mijn mond in. Zijn eikel pulseert tegen het achterste van mijn gehemelte en ook hij begint te spuiten. Even heb ik het moeilijk als hij grote ladingen snel achter elkaar begint achter te laten, die ik maar met moeite weet weg te slikken. Mijn tong blijft zijn schacht strelen en ik zuig hard op zijn eikel terwijl hij blijft spuiten, alsof ik hem door iedere beweging nog verder laat klaarkomen.
Hij trekt zich plots terug met een plop en hijgend kijk ik dan op naar Mo, die nog staat te trekken maar het niet meer heeft. Mijn gezicht onder het zaad. En mijn mond vol. Ik open mijn mond. Ik laat het zien. Hoe mijn tong ermee speelt, en spuug een beetje over mijn onderlip. Alledrie kijken ze naar me alsof ze nog nooit zoiets gezien hebben. Ik mag hopen dat dat ook zo is.
Ik heb geen idee wat me bezielt. Maar ik wil gewoon dat zaad. Mijn beloning. Dat ik het ook goed doe. Dat ik die jongens kan laten komen. Door er alleen maar knap uit te zien, noem ik het maar.
En Mo ontploft ook niet veel later. De interval is veel groter. Het duurt zeker twee seconden voordat de volgende straal eruit schiet. Maar die stralen... Hij staat iets verder weg, maar de kracht overbrugt dat zonder moeite. Hij mikt wel, maar het heeft weinig zin. Eerst te hoog in mijn haar en op mijn voorhoofd. Dan iets lager en kletst het tegen mijn neus onder mijn rechteroog. Dan eentje die uitstrekt van mijn kin tot aan mijn voorhoofd om vervolgens toch nog een keer mijn lippen te raken, waarna hij een stapje dichterbij doet en het allerlaatste eruit perst boven mijn openstaande, met zaad gevulde mond.
Ik heb me nog nooit zo opgewonden en gewild gevoeld als op dat moment, terwijl een intense hitte door mijn hele lichaam trok en ik zinderde van verlangen, mijn lichaam dat luidkeels om meer schreeuwde. Hoewel die van Luc alweer op kracht was gekomen, besefte ik dat dit niet het moment was en dat hij er ook geen recht meer op had, want de uitputting en tevredenheid namen nu volledig bezit van me. Ik hijgde en zuchtte diep, voldaan en tegelijkertijd een beetje moe, terwijl ik met mijn handen steunend op mijn knieën bleef zitten, mijn gezicht vol zaad dat plakte, gleed en viel, druppels die op de vloer belandden en in mijn decolleté waar het tussen mijn borsten kriebelde.
“Zo...” zei ik alleen maar, mijn stem nog zwaar van de nasleep, en terwijl ik opkeek hijgde ik nog na: “Weten jullie weer waar je het voor doet...” De smaak van zaad bleef zwaar in mijn mond hangen, ook al had ik nu alles wel weggeslikt wat erin zat, en ik stelde de vraag dan maar snel, alsof het iets simpels was: “Uhm, maandag? Mo en Jayden?” Die knikten alleen maar snel, ze durfden niks te zeggen, niemand durfde iets te zeggen in die geladen stilte. “Tot maandag dan. En een fijn weekend,” probeerde ik weer snel normaal te doen, al wist ik dat niks normaal was op dat moment.
De jongens bergden hun zware pikken op en liepen weg, alleen Jayden keek nog even achterom, waarop ik geruststellend naar hem lachte. Daarna krabbelde ik overeind, voelde het nat langs mijn dijen druipen en pakte mijn telefoon, waarna ik mezelf even bekeek in de selfie-camera, starend naar wat ze hadden aangericht. En het was niet best, maar toch moest ik lachen om de dikke striemen zaad die nog over mijn gezicht plakten, mijn natte haar en mijn blouse die ook onder de sporen zat. Met mijn onderlip veegde ik nog wat van mijn bovenlip, ik stak mijn tong uit en zag de druppel balanceren op mijn natte tong. Toen deed ik iets wat ik eigenlijk niet wilde doen: ik maakte een foto, trots, en stuurde die zonder na te denken naar Van Weelden.
Al die tijd hadden we geen contact over de app gehad, niks wat direct bewijs opleverde, en nu stuurde ik dit zomaar naar hem toe. “Tevreden?” volgde kort daarna, en ik dacht stoer te doen, in de overtuiging dat hij blij was en dat ik het goed had gedaan. Daarna friste ik mezelf snel op en maakte dat ik wegkwam. Op een enkele conciërge na was er niemand meer in het gebouw, dus fietste ik snel naar huis, sprong onder de douche en kwam zeker twee keer klaar op mijn vingers, terwijl ik toch even fantaseerde over hoe het zou zijn om 24 keer die pikken klaar te laten komen, op elke manier mogelijk.
Maar dan moesten ze wel hogere cijfers halen!
-
Irislikje (40)
Neomhie (29)
RedAlert (28)
Treme (23)