Zo ook vandaag. Na dat moment met Van Weelden gisteren giert er nog van alles door m'n lichaam, iets waarvan ik weet dat ik het nu zeker een week niet kwijt kan. Ik merk dat ik die aandacht dan toch nodig heb, hoe wanhopig dat ook klinkt. Ik heb een luchtig jurkje aan. Het is gewoon nog twintig graden en er staat geen zuchtje wind. Het gele lampje boven het balkon brandt en zet me volledig in het licht. Ik hang even naar voren over de railing, waardoor mijn borsten zwaar naar voren vallen, terwijl ik doe alsof ik verderop iets hoor en daar aandachtig naar op zoek ben. Het pleintje ligt recht voor me. Eén van hen kijkt wat langer naar me. Zo m'n jurkje in. Als ik merk dat hij kijkt, blijft hij dat ook doen. Zij waren niet bang. Zijn blik is intens. Ik weet dat ze weten dat ik hier woon. Ik loop ze wel eens voorbij en hoor ze dan in hun eigen taal iets zeggen. Over mij, denk ik dan. Zeker weet ik het niet.
Ik loop weer naar binnen. Plof op de bank neer. Nee... Ik zie zijn ogen nog steeds voor me. Ik sluit de mijne en krijg dat beeld maar niet uit mijn hoofd. Een stelletje sportieve jongens met hongerige ogen... Mijn hand verdwijnt niet veel later in m'n slipje. Een beetje fantaseren kan geen kwaad... Ze doen me denken aan het 'tuig' van school, maar dan iets ouder. Iets breder. Iets meer ervaren misschien. In mijn fantasieën in ieder geval dominanter. Niet afhankelijk van cijfers. Dus alles kan en mag gewoon.
Vroeger had ik hier nauwelijks aandacht aan besteed. Nu voelt iedere blik geladen, omdat ik weet dat iedere blik eigenlijk een uitnodiging is. Een uitnodiging die alleen ik kan beantwoorden...
Zachtjes kriebel ik onder mijn doorweekte slipje, kreunend op een vinger terwijl ik me voorstel hoe ik daar op het pleintje, te midden van ze, zou liggen. In dit jurkje. Dan nog maar half aan. Ze waren allemaal wat donkerder, sommigen meer dan anderen, en in mijn hoofd vormt zich dat beeld bijna vanzelf. Erecties om me heen. In me... Handen op m'n lichaam... Het is maar een fantasie, hou ik mezelf voor, terwijl ik merk dat mijn lichaam daar totaal geen boodschap aan heeft. Ik ben er gewoon niet tegen bestand. Het is maar een fantasie... Die woorden herhaal ik bijna als een geruststelling, alsof ik mezelf daarmee kan overtuigen dat gedachten nog geen werkelijkheid zijn.
Dan klinkt er ineens een harde, doffe klap tegen het raam. De bal. Ik schrik meteen wakker uit mijn eigen gedachten en besef in één klap weer wat ik aan het doen ben. M'n wangen gloeien. Daar beneden gloeit het ook. Met een bonzend hart stap ik wat duizelig het balkon op en zie de bal daar liggen. "Mevrouw! Gooi terug!" roept diezelfde jongen. Niks, geen excuses. Ik snuif even diep in, maak me toch een beetje kwaad en gooi dan hard die voetbal terug. Zo in z'n handen. "Zo hé, mevrouw!" reageren ze hoorbaar onder de indruk, waardoor ik onbewust begin te grijnzen.
"Ben best goed met ballen!" roep ik zonder schaamte terug. Heel even is het doodstil op het pleintje, alsof zelfs zij niet helemaal weten wat ze zojuist gehoord hebben. "Geloof ik best!" roept er dan een ander, maar ik zie niet wie. Ze lachen. Om mij. Naar mij... Pas dan hoor ik zelf hoe stom dat klonk. Wanhopig bijna. Alsof ik onbewust precies had uitgesproken wat de afgelopen tijd voortdurend door mijn hoofd spookte. Ik loop rood aan, draai me snel om en vlucht weer naar binnen voordat iemand nog iets kan zeggen.
Ik pak maar een koude douche, denkend aan ballen... Alsof dat koude water ook maar iets kan doen aan alles wat er nog steeds door mijn hoofd en lichaam raast. Ik sluit mijn ogen, laat het water over me heen stromen en probeer mijn gedachten ergens anders naartoe te dwingen, maar dat lukt nauwelijks. Uiteindelijk eindig ik toch weer waar ik begon, nog steeds gevangen in mijn eigen fantasieën, vingerend totdat ik wel klaarkom.
Ik besef het me dan pas. Wat zich de laatste weken op school afspeelde, dacht ik vooral op school te kunnen laten, alsof ik daar de deur achter dicht kon trekken en het vervolgens vanzelf zou verdwijnen. En dat was natuurlijk al erg genoeg, maar tegelijkertijd ook nogal naïef... Het zou maar een kwestie van tijd zijn voordat het ook m'n privéleven volledig op z'n kop zou zetten. Intern deed het dat eigenlijk meteen al, al wilde ik dat lange tijd niet toegeven. Maar ik merk steeds meer dat ik het actief wil opzoeken. Alsof ik eindelijk begrijp dat mannen mij willen, en dat dat helemaal niet erg is...
Ik kan niet slapen en besluit nog een korte wandeling te maken. De klok heeft net twaalf uur geslagen en buiten is het stil, op het zachte geruis van de wind na. Het pleintje is overigens leeg. Toch loop ik bewust de andere kant op, alsof ik bang ben me dan alsnog zomaar over te geven aan een groepje vreemde jongens. Alleen die gedachte al laat weer een ongekende reactie door mijn lijf gaan en ik erger me eraan dat mijn eigen lichaam blijkbaar sneller reageert dan mijn verstand.
Na een minuut of tien passeer ik het winkelcentrum als ik weer terug wil lopen. De koele lucht heeft me goed gedaan en ik voel mijn hoofd langzaam wat helderder worden. Maar dan staan ze daar... Te hangen. Bal hoog te houden. En ze zien me meteen als ik de hoek om kom gelopen. Ik verstar een moment, voel mijn adem even stokkken, maar stap uiteindelijk toch door. Ik laat me niet kennen. Ze zijn nu nog maar met zeven... Ik slik en loop stug door. Langs ze heen. Ze vallen compleet stil en loeren zonder schaamte naar me. Ze bekijken me echt, van top tot teen, alsof ik ineens het enige ben wat nog bestaat.
"Avond," zeg ik zachtjes.
Zij zeggen niks.
Tuig...
Denk ik toch even, terwijl ik de hoek alweer om loop zodra ik ze net voorbij ben. Twee tellen later hoor ik ze lachen. Hard. Te hard. Zodat ik het hoor... Dus verstar ik weer. En nu loop ik niet door. Ik druk mijn rug tegen de koude bakstenen, terwijl ik hun stemmen nog hoor. "Ze vraagt erom. Waarom anders is ze hier?" hoor ik er eentje zeggen, met een wat zwaarder accent. Niet in z'n eigen taal. Ik spits m'n oren. Ja, m'n lijf vraagt er inderdaad om. "Die tieten..." hoor ik een ander brutaal zeggen, gevolgd door een overdreven "brrr"-geluid. Grootspraak. Stoerdoenerij. "Volgende keer bel ik aan..." hoor ik een andere stem, de stem van die ene jongen die zo brutaal keek en om de bal vroeg. Zou ik dan opendoen? Ik slik en sluit even m'n ogen.
Waarom niet?
Dat is de vraag die ik me stel.
En waarom nu niet?
Ik wil dit. Ik kan dit. Denk ik. Het zijn er maar zeven... Nee. Dit kan niet. Ik hoor ze nog even doorgaan. Ik ben voor hen een object. En als ik eerlijk ben, waren ze dat op dat moment ook voor mij.
Ze worden luider, lachen harder en dagen elkaar uit om steeds gekkere dingen te zeggen, niet wetende dat ik alles hoor en ieder woord opvang.
Dan worden ze plots stil. Doodstil.
Ik was de hoek om gestapt...
Mijn hart bonkt in m'n keel terwijl ik me langzaam weer laat zien. Bewust laat ik mijzelf zien. Dat ik ze hoor. Ik kijk ze aan. Allemaal. En zij kijken terug. Een stuk minder stoer nu. Maar ik doe niks. Ik wilde hun reactie zien. Terwijl mijn hoofd schreeuwt het niet te doen, doe ik toch een stapje dichterbij. Mijn lijf schreeuwt iets heel anders. Gewoon hier? Wat dan? Het maakt me niet uit. Of moest ik ze toch mee naar huis nemen? Nee! Ik leek wel gek. Ik haal diep adem, dwing mezelf weer controle te pakken, grijns flauw naar ze en loop ze dan weer voorbij alsof ik simpelweg op de weg terug was. Daarna hoor ik ze niet meer.
Thuis in bed laat ik mijn hoofd verzinnen wat m'n lichaam wel wilde. Zeven. Bij het voetballen waren het er nog twintig...
Waar dit bij een fantasie leek te blijven, bleek de stap naar mijn echte leven toch dichtbij te zijn. Ik had niet verwacht ze de volgende avond weer te treffen, terwijl ik op stap ging met vriendinnen om juist even aan deze gevoelens te ontsnappen dit keer. Terwijl ik daar de vorige keer nog voor thuisbleef, besloot ik nu juist de drukte op te zoeken, in de hoop dat een avond uit mijn hoofd leeg zou maken. Achteraf gezien was dat misschien wel de grootste vergissing.
Ik had me 'speels' gekleed. Niet opvallend gek. Maar wel opvallend genoeg dat mijn vriendinnen het benoemden. Niet op een negatieve manier per se, eerder een beetje jaloers. Een jurkje dat m'n lichaam benadrukte, zonder meteen hoerig over te komen, uiteraard. Ik heb hier ook een 'beste' vriendin. Iemand die ik eerder in vertrouwen neem dan de rest, al ben ik vaker alleen en misschien ook wel liever. "Een missie?" lacht ze licht spottend. Nathalie. Beetje hetzelfde gebouwd als ik, zal ik het maar noemen. Maar dan met lang, lichtblond haar. Iemand die ook wel wat aandacht trok, maar daar dan ook wel gereserveerd in was. Net als ik. Vroeger... Ik lach spottend terug. "Was ik maar blond..." omdat ik dan pas met haar zou concurreren. "Ha-ha..." Zo begon de avond gewoon leuk en speels.
Maar als het mijn vriendinnen al opvalt, valt het mannen zeker op. In de bus naar de stad al. Blikken. Meer dan anders. Of het valt me nu pas op. Dat kon natuurlijk ook nog steeds. Ik laat me erdoor afleiden en merk dat ik steeds vaker naar onbekenden kijk dan naar het gesprek om me heen. Ik vergeet soms te antwoorden op de groep. En dat wordt me ook verweten. Alleen Nathalie kijkt me dan iets langer aan, met enige zorgen in haar blik. We hadden de laatste tijd al minder contact. Ik en de groep, inclusief Nathalie. "Kies er gewoon één!" roept een ander hard, als ik wat langer terugkijk naar een brede jongen terwijl we in de rij staan voor de club. Ik lach en doe alsof ik het leuk vind, maar de opmerking stoort me. Niet omdat hij gemeen is, maar omdat er misschien wel een kern van waarheid in zit. Binnen kan ik het onopvallender doen. Daar is het donkerder. We dansen en drinken. Ik ben niet de enige meer die aandacht zoekt of vindt. In de drukte verdwijnen blikken sneller, maar juist daardoor lijken ze ook makkelijker te ontstaan.
Dan zie ik plots een bekend gezicht. Aan de bar. Hij kijkt me strak aan. En als ik terugkijk, knikt hij. Die jongen van het plein... Zijn blik dwaalt ongegeneerd af langs mijn hals naar beneden. En lager. Tien meter afstand. En even voelt het alsof er niemand anders bestaat. Alsof de muziek wegvalt en alle mensen tussen ons verdwijnen. Hij knikt dan iemand naast zich aan. Wijst naar me. Zegt wat tegen hem. En nog een ander komt ook kijken... Ik blijf even staan, toch wat ongemakkelijk, terwijl iedereen om me heen beweegt en de avond gewoon doorgaat. Die andere twee jongens ken ik niet. Niet van het plein. Maar ze kijken naar me. Zien me. Voelen misschien wel wat die jongen van het plein al denkt te weten. En ik hou even het oogcontact met hem vast. Langer dan verstandig is. Alsof ik mezelf wil bewijzen dat ik dit aankan. Voordat ik aan m'n hand de dansvloer opgetrokken wordt door de rest...
Hij danst niet. Ik hoopte van wel. Dan kon ik ten minste naar hem toe bewegen, zonder dat het meteen zou opvallen. Ik dans wel. Hij kijkt. Ze kijken. Hongerige ogen. Alsof ze precies weten wat mijn hoofd niet wil. En mijn lijf wel...
Als ik zeg een drankje te gaan halen, doe ik dat bij hem. Ik loop beheerst naar de bar en stop naast ze. Ik bestel wat. Ik kijk hem vlug aan, maar zeg niks. Hij betaalt zonder wat te zeggen voordat ik dat kan. Ik kijk hem dan wat aan. Lach wat verlegen, duidelijk gespeeld. Blijf langer staan. Hij knikt alleen. Zijn donkere ogen nemen me in zich op. Marokkaans, geloof ik. Zoiets. Hij buigt zich naar me toe. "Sofyan," zegt hij dan in m'n oor. "Anna," zeg ik terug, zuigend op het rietje van het drankje, mijn ogen wat omhoog naar hem gericht. "Jij bent echt gevaarlijk," zegt hij dan. Hij trapt niet in mijn verlegen act. "Ja? Zijn jullie daarom met z'n drieën?" gooi ik er zo uit, zonder na te denken. Hij lacht. Kijkt even achterom. "Jij bent niet bang, hè?" vraagt hij. "Moet ik dat zijn?" lispel ik gewillig terug. Ik zie hem twijfelen. Hij is jonger dan ik, maar oogt volwassener.
"Is dit gratis?" vraag ik dan, waarmee ik meteen z'n aandacht weer volledig terugpak. Ik doe een stapje dichterbij. Laat m'n hand ongezien vallen, tot aan zijn kruis... Wat doe ik?! "Nee," zegt hij dan, terwijl hij z'n heupen iets naar voren duwt. Daar voel ik het. En wat mijn hoofd dan nog denkt, komt niet meer binnen. Mijn vingers vormen zich om zijn contouren en ik kijk even om me heen of niemand het doorheeft. Ik zal vast niet de eerste zijn hier die te ver gaat, maar toch is het spannend. Ik deed nog nooit zoiets als dit.
"Kom mee," zegt hij alleen, waarna hij me voorgaat door de menigte. Hij wil geen tijd verspillen. Niet weer een kans. Hij heeft wel zelfvertrouwen. En dat vind ik leuk. De andere twee blijven op afstand, maar volgen ons wel. Geen namen. Ze zijn iets ouder. Iets breder. Lijken wel bodyguards. Zijn ze vast niet. Ik loop in de koele buitenlucht achter deze Sofyan aan. Een steegje in. Maar feitelijk met drie jongens...
"Jij denkt aan ons, niet?" vraagt hij als we uit het zicht zijn. Doelend op groepje van het pleintje. Ergens vind ik het eng. Want niemand ziet ons hier. "Misschien..." lispel ik dan toch terug en doe wel een stapje dichterbij. Mijn lijf hunkert en kan ik niet meer bedwingen. Ik sla een arm om zijn brede schouders en druk m'n andere hand weer tegen zijn kruis aan. "Jullie denken aan mij, niet?" praat ik hem een beetje na, waardoor hij grijnst. "Wacht maar tot ze dit horen..." laat hij zich niet van de wijs brengen. "Wat horen?" fluister ik tegen zijn lippen. Wie hier nu de leiding heeft, is nog onbeslist. Maar ik zoen hem... Een vreemde jongen. Die al wel een tijdje door m'n hoofd spookte, maar toch. En hij zoent terug. Gretig. Lekker... Een hand op m'n rug, die afglijdt naar m'n billen. Even later een hand op m'n borst... Beide knedend. Ik zucht en kreun zachtjes in z'n mond.
"Wist dat jij geil was..." fluistert hij in m'n oor als ik dan zomaar z'n riem lostrek... Ik lach en laat m'n hals kussen, terwijl m'n hand zijn broek inglijdt. "Jezus..." grom ik hongerig in z'n oor als ik de dikte van zijn basis voel... Hij grijnst. En kreunt zachtjes als ik m'n vingers eromheen leg. "Lekker sletje..." noemt hij me, en ik zinder alleen maar meer. Ik haal hem eruit. Kijk even ernaar. Hard in m'n hand. Besneden. Dik en langer dan ik verwacht had. Fucking geil... Dat is wat ik nu ben... Ik kan er niks aan doen. Ik wil er niks aan doen. Ja, het beantwoorden.
Hij houdt m'n nek vast. Zijn lippen vlak voor de mijne en sist van opwinding terwijl ik hem stevig tussen onze lichamen aftrek. "Die ballen... Daar ben ik zeker goed mee." lispel ik hongerig tegen z'n lippen en laat m'n andere hand ook afzakken om ze op te zoeken. Overschat ik mijzelf? Ze hangen er zwaar onder en mijn hand weet er zeker wel raad mee. Ik hoef er niet eens bij na te denken. Alles gaat vanzelf, alsof mijn lichaam allang besloten heeft wat het wil doen, terwijl hij alleen maar grijnst om dit alles en zichtbaar geniet van iedere seconde.
"Wat kun je nog meer dan?" wil hij wel weten. Mijn ogen glunderen van de uitdaging en ik bijt even op m'n onderlip. Hij geeft me de ruimte om af te zakken, en dat wilde ik ook doen, terwijl ik naar zijn stevige, bruine erectie kijk. Iets met het hebben van een ander kleurtje, denk ik nog even. Zelfs dat schiet door m'n hoofd, terwijl ik mezelf steeds verder laat meeslepen in een situatie die een paar dagen geleden nog ondenkbaar was geweest. Zijn hand in mijn nek duwt me al langzaam naar beneden...
"Anna!" hoor ik dan opeens.
Ik bevries. Hij laat me snel los...
Ik kijk om. Zie haar niet. Maar het was Nathalie. Haar stem.
"Kut!" zeg ik hard en laat Sofyan meteen los.
"Hey, wat doe je? Ga zitten. Niemand die je ziet..." reageert hij meteen ongeduldig, en legt z'n hand weer in m'n nek. Maar ik laat me niet naar beneden duwen...
Want die schelle stem. Mijn naam. Het prikt dwars door de bubbel heen waarin ik de afgelopen minuten had gezeten. Alsof ik abrupt wakker word uit een droom waarvan ik niet eens meer doorhad dat ik erin zat. En dan zie ik haar. Ze loopt de steeg in. Langs die twee andere jongens, die niet goed weten wat te doen. Was het vreemd dat die daar gewoon stonden te wachten? Ik weet het niet. Op dat moment weet ik eigenlijk helemaal niks meer.
Ik draai me onder zijn hand vandaan en doe een stap terug en loop Nathalie maar snel tegemoet. Alsof het niet mijn keuze was hier te zijn, en blij ben dat ze me komt 'redden'.
"Hey, wat doe je hier nou?" zegt ze geschrokken, terwijl ze achteromkijkt naar die andere twee. In een steegje.
Sofyan stapt ook tevoorschijn. Duidelijk niet onder de indruk. Hij zegt niks. Maar terwijl hij voor ons staat, ritst hij pas z'n broek dicht... Zijn blik zegt alles. Ik voel dat het schaamrood pas opkomen.
Nathalie is niet gek. Maar zegt niks.
Ze pakt m'n hand en trekt me gewoon mee. Weg hier.
"Ben je gek? Wat doe je nou?" vraagt ze verontwaardigd. Felle ogen. Bijna agressief; haar houding.
Wat verdoofd loop ik achter haar aan. Door de drank? Door de lust? Ik geef geen antwoord. Ik kan het niet eens. Mijn gedachten lopen volledig door elkaar en iedere stap die ik verder van het steegje vandaan zet, maakt duidelijker hoe dicht ik daadwerkelijk bij die grens was gekomen.
Maar ik besef me wel hoe stom dit was. Hoe dichtbij ik was...
Niet veel later lopen zij en ik terug naar Centraal. Zitten we samen in de bus naar huis. We zeggen nagenoeg niks. Maar ik zie de zorgen in haar blik. Grappig. Want ze had echt geen idee. Dat wat ik net deed, of wilde doen, was natuurlijk niks vergeleken met wat ik allemaal al wel gedaan had. Op school...
Ze durft eigenlijk niet verder te vragen. "Ben je wel oké?" vraagt ze als ze bij de deur staat. Ik twijfel. Maar ik zeg niks. Er schieten honderd antwoorden door m'n hoofd, alleen geen enkele die ik hardop durf uit te spreken. Als ze zich wil omdraaien, pak ik haar vlug beet en knuffel haar even innig. Ik ga niet huilen. Dat hoeft niet. "Bedankt," zeg ik wel, al heb ik daar dubbele gevoelens bij. Want spijt heb ik nog steeds niet. Maar dat had ik wel kunnen krijgen. Ik zie aan haar gezicht dat ze alleen maar meer vragen heeft nu. Vragen waar ik zelf eigenlijk ook geen antwoord op weet. Maar ze stelt ze niet. Niet nu. Ze knikt. Zegt dat we vriendinnen zijn. En dan laat ze me alleen achter. Ik alleen met mijn gedachten, verlangens en fantasieën over hoe het ook had kunnen aflopen vanavond...
Of op een andere avond. Want de volgende avond staat datzelfde clubje weer te voetballen. Ik kijk naar ze. Niet vanaf het balkon. Een verdieping hoger, vanuit de slaapkamer. Hij is er ook. Sofyan. Die naam zal ik niet vergeten... Ik kijk zeker een uur, zonder dat ik dat doorheb. Zie hem kijken, nee zoeken. Hij ziet mij niet. Verfrommel m'n lippen als ik denk aan hoe hij in m'n hand lag... Hoe hij me naar beneden wilde duwen, en hoe ik het eigenlijk zelf had opgezocht... Ik slik maar een keertje extra. Ze zijn gevaarlijk dichtbij. Niet alleen letterlijk, op dat pleintje voor mijn flat, maar vooral in mijn hoofd, waar ze zich inmiddels bijna vanzelf tussen mijn gedachten nestelen.
Ik sluit m'n ogen. Ik laat het daar maar verder escaleren. In mijn hoofd. Ik besluit het niet nog verder op te zoeken. Niet nu. Niet nu ik mezelf even niet ken.
Maar wat op school was gebeurd, en na de vakantie weer verder zou gaan, bleef gevaarlijk dichtbij. Die maandag ging ik naar de sportschool. In de avond. Om de verleiding van het pleintje te ontlopen. Alleen. Wat later, zodat er ook daar geen afleiding zou zijn. Al was die er altijd wel. Maar waar niet tegenwoordig? Elke blik die een seconde te lang duurde, nestelde zich in mijn hoofd en ontplooide zich al snel als potentie. Meer dan ooit.
Buiten de sportschool staat een groepje jongens van mijn leeftijd. Drie stuks. Ik projecteer automatisch de jongens van school op ze. Nergens voor nodig. Maar het gebeurt. Ik heb een strakke legging aan en een oversized shirt dat ik boven mijn middel heb vastgeknoopt. Niet overdreven weer, maar wel rondingen-benadrukkend... Ik doe alsof ik het niet zie. Alsof ik druk ben. Te goed voor ze ben... Maar het nestelt zich. Ik voel hun aanwezigheid zonder dat ik ze nog aankijk en merk dat mijn gedachten alweer een eigen leven gaan leiden.
Binnen zoek ik een hoek op. Achter een grote kamerplant. Ik en m'n matje. Gewoon wat rekken en strekken. Ik zag alles, niemand zag mij. Dat was ergens wel fijn, en het lukt me kort m'n hoofd leeg te maken. Totdat hij opeens mijn kant op stapt. Van Weelden? Nee, maar hij lijkt erop. Qua bouw en energie. Donkerder haar, iets kleiner. Vol zelfvertrouwen. Iets ouder wel, nu hij dichter bijkomt. Richting de vijftig, schat ik snel in. En zonder te twijfelen stapt hij mijn kant op. Ik had z'n dochter kunnen zijn. Maar hij ziet er inderdaad uit als het type man dat liever een jonger blaadje opzoekt, dan iemand van zijn eigen leeftijd. In eerste instantie zoek ik geen contact. Maar ik merk dat ik wel volledig met hem bezig ben. Hij zoekt me op. Ik weet hoe ik eruitzie. En ik weet ondertussen ook wat ik blijkbaar uitstraal. Hij heeft eigenlijk geen reden hiernaartoe te komen, behalve ik. Dus voel ik me gelijk ook al gevleid. En het feit dat hij me aan Van Weelden doet denken, helpt niet. Een aantrekkelijke, oudere man die weet wat hij wilt. Met mij. Ik ben alleen. Ik ben gewillig. Het is laat. Het is rustig. Dit is geen steegje met een dubieuze buitenlander. Geen Nathalie die mij komt 'redden'...
"Even zitten, hoor," zegt hij alleen, waarna hij schuin achter me gaat zitten. Licht bezweet, maar hij praat alsof hij een marathon gelopen heeft. Hij pakt wat te drinken. De rits van zijn tas doet mij aan een andere soort rits denken. Een rilling trekt ongezien door m'n lichaam. Ik kijk even om, uit beleefdheid, en lach alleen naar hem terwijl ik m'n yoga-oefeningen afmaak. Hij kijkt naar me. Ook als ik weer voor me kijk, voel ik dit. Hij bekijkt me. Nog voordat ik het besef, tovert dat al een glimlach op m'n gezicht. Hij is best knap, namelijk. En ouder... Leeftijd maakt mij aan beide kanten van het spectrum dus niet uit. Leuk dat hij iets meer z'n tijd neemt. Ook daarin vind ik beide kanten van het spectrum interessant... Eigenlijk komt het erop neer dat ik gewoon makkelijk ben. Als ze dat toch eens wisten...
"Mooie houding," zegt hij dan als ik de cobra doe. Zijn stem is rustig. Hij weet wat hij daarmee zegt. Weer kijk ik om, terwijl ik mijn borst naar voren blijf duwen en mijn holle rug mooi laat overlopen in mijn ronde billen, zichtbaar door de strakke stof van mijn legging. "Bedankt," zeg ik vriendelijk terug, misschien zelfs iets te overdreven. Mijn blik glijdt even over z'n borst. En iets lager al... "Doe je mee?" vraag ik hem dan gewoon... Iets wat ik voorheen zeker niet zou doen. En dan kijk ik hem iets te lang met glunderende ogen aan. Hij humt even en lacht om me. Dat ik wat brutaal ben in zijn ogen. Alsof ik hem niet alleen uitnodig om mee te doen. En dat zou best kunnen. Ik schrik er al niet meer van. Daar schrik ik dan weer van...
"Nee. Ik ben klaar. Hier dan," zegt hij.
"Hier?" vraag ik met lichte nieuwsgierigheid.
"Nog even douchen," zegt hij rustig.
Ik neem een andere houding aan. Kijk nog om naar hem. Zijn ogen glijden over m'n lichaam. Ik zie hem verzinnen. Hier kwam hij toch voor? "Je mag mee," laat hij dan droog vallen. Mijn ogen zijn op dat moment op z'n kruis gericht, waar ik lichte spanning zie ontstaan. Maar na die woorden kijken we elkaar recht aan... Ik neem diep adem. Niet hoorbaar, maar wel zichtbaar. Mijn borst duidelijk naar voren. Hij zit er nog geen vijf minuten. Een echt gesprek is er niet geweest. Maar al wel twee keer een uitnodiging. Voor zover het; hij neemt z'n tijd voor me...
"Goed," hoor ik mezelf dan stilletjes, maar zonder twijfel zeggen. Al klinkt het alsof het iemand anders is... Het lijkt hem te verrassen. Tja, zo makkelijk... "Ik pak vaak het laatste hokje. Ik laat m'n shirt hangen," zegt hij als hij opstaat. Blijkbaar doet hij dit vaker. Zo makkelijk. Elk hokje had een eigen douche in deze sportschool. We hadden wel eens gelachen om de verhalen. Van de sletjes, waar we dan misschien wel stiekem jaloers op waren. Ik en Nathalie hadden vaak gekeken hoe eentje zich weer liet verleiden. 'Misleiden', noemden we het dan spottend. Je zag het gebeuren. Types zoals hij. Meestal wel jonger. Een babbeltje. Een blik. De één volgde de ander dan een minuutje later. En zo had ik rustig mijn spullen gepakt nadat hij me voor was gegaan, en liep ik een minuutje later door een bijna verlaten sportschool naar het achterste hokje, waar zijn shirt zou hangen. Wist ik gelijk wat betekende. Want dat zag je wel vaker. Een soort geheime code dus.
Her en der zijn er nog geluiden. Gewone sportschoolgeluiden. Machines, stemmen, gelach, muziek uit de kantine. Maar allemaal ver weg voor mijn gevoel. En met elke stap werden die geluiden zachter. En begon mijn hart harder te kloppen. En dan besef ik me: ik sta zo onder de douche met een vreemde man. Niet eens een naam gevraagd...
Dus stop ik met lopen. Ik lach. Om mezelf. Ik schud m'n hoofd. Hard genoeg zodat ik mezelf wakker schud. Ik draai me om. Ik loop snel weg. En ik weet dat alleen nog denken hoe dit zou aflopen niet erg is.
Thuis douche ik. Ogen gesloten. Hij bij me... Ik kom klaar zonder dat hij in de buurt is, zuigend op m'n eigen vingers terwijl ik m'n clitje kriebel... De jongens buiten aan het voetballen... Het is te veel.
Kom ik deze vakantie ongeschonden door? Want ik wil wel. Maar ik besef me nog net dat als ik dit soort dingen doe, ik straks een reputatie krijg. Terwijl ik juist zo m'n 'best' doe om alles geheim te houden. Met het idee dat ik het in m'n eigen handen heb. Die gedachte stelt me ergens gerust, al weet ik diep vanbinnen ook dat dat gevoel van controle steeds vaker een illusie begint te worden. Maar god, wat duurt een weekje herfstvakantie dan toch lang... Te lang. Iedere dag lijkt voorbij te kruipen, terwijl mijn hoofd juist steeds voller raakt. Ik merk dat ik voortdurend bezig ben met het onderdrukken van gedachten die vanzelf weer terugkomen zodra ik ook maar even niets te doen heb.
Ik denk dan ook alweer snel aan hoe het daar straks verder gaat. Wat wil Van Weelden eigenlijk van mij? En wat als die jongens alleen nog maar voldoendes halen... Ik adem diep in. Denk even goed na. En besef me dat dat een kwestie van tijd zal zijn. Dat dat het wachten waard is... Dat alles waar ik me nu zo druk om maak vanzelf weer terugkomt zodra de vakantie voorbij is. En dat ik tot die tijd mezelf maar even bezig moet houden. Dat lijkt ineens de enige manier om niet opnieuw in de verleiding te komen en mezelf nog verder kwijt te raken.
Ja, zo denk ik die week wel door te komen. Ik houd mezelf voor dat ik het nog een paar dagen vol hoef te houden en dat daarna alles vanzelf weer terugvalt in het ritme dat ik inmiddels bijna ben gaan missen. Totdat ene berichtje...
"Morgen. Half twaalf. Zorg dat je er bent."
Gevolgd door een adres in het buitengebied van deze regio...
GirlMandy (34)
Ronolien (22)
Bodypump (43)
Elijntje (31)