“Ik jou ook.”

Danielle had de woorden nog geen tien seconden geleden verstuurd toen ze zich realiseerde wat er anders aan was. Ze had ze niet teruggelezen, niet gewist, niet opnieuw geformuleerd en geen veiligere variant bedacht die ongeveer hetzelfde betekende maar haar later de mogelijkheid gaf te beweren dat Bart haar verkeerd had begrepen. Gewoon: ik jou ook. De volgende middag zat hij tegenover haar aan een tafel achter in een café, niet verborgen maar rustig genoeg om een gesprek te voeren dat niemand anders hoefde te horen. Danielle zag hem al voordat hij haar zag en bleef heel even bij de ingang staan. Dit was anders. De vorige keer dat ze hem had gezien, had alles tussen hen nog bestaan in een soort niemandsland waarin twee volwassen mensen iets hadden gedaan wat niet had mogen gebeuren en daarna allebei geprobeerd hadden zich te gedragen alsof ze vanzelfsprekend wisten hoe ze daarmee om moesten gaan. Nu wist Peter het. Dat ene gegeven veranderde alles.

Bart keek op en onmiddellijk was daar die blik weer. “Ha.” Danielle ging zitten. “Ha.” Hij keek haar onderzoekend aan. “Je maakt me al sinds gisteren nerveus.” “Mooi.” “Dat zei je gisteren ook.” Ze glimlachte, bestelde koffie en wachtte tot het meisje bij hun tafel verdwenen was. Toen zei ze het. “Peter weet het.” Bart bewoog niet. Werkelijk niet. Alleen zijn ogen veranderden. “Wat weet Peter?” “Alles.” Hij keek weg en Danielle zag iets wat ze niet had verwacht. Geen stoerheid, geen opluchting, geen grap. Eerder ontzag. “Alles?” vroeg hij. “Dat we samen naar bed zijn geweest. Dat ik naar jouw kamer ben gegaan. Dat ik je daarna opnieuw wilde zien.” Ze aarzelde een fractie. “Dat ik je nog steeds wil.” Bij die laatste woorden keek hij haar weer aan. “Dat heb je hem verteld?” Danielle knikte. “En hij weet dat je nu hier met mij zit?” “Ja.” “En dat je met mij die volgende tweedaagse wilt doen?” “Ja.” Bart liet zijn adem langzaam ontsnappen. “Jezus, Daan.”

Ze vertelde hem niet ieder gesprek en niet iedere nacht, maar genoeg. Over Peters boosheid, zijn pijn, zijn ongemak bij het feit dat Jeroen eerder had geweten wat er gebeurd was dan hij. Over de vreemde nieuwsgierigheid die daarna was ontstaan. Over hoe Peter gaandeweg had moeten erkennen dat het beeld van zijn vrouw met een andere man hem niet uitsluitend afstootte. Uiteindelijk vertelde ze hem wat Peter had gezegd. “Als er nog iets gebeurt, wil hij het weten.” Bart keek haar strak aan. “Vooraf?” “Liefst.” “En achteraf?” “Alles.” Langzaam verscheen er iets in zijn gezicht wat Danielle onmiddellijk herkende. “Niet zo kijken.” “Hoe kijk ik?” “Alsof je ineens allemaal ideeën krijgt.” “Die had ik al.” Ze voelde warmte laag in haar buik. “Dus Peter weet dat jij mij opnieuw wilt?” Danielle aarzelde. Bart glimlachte. “Daan.” “Ja.” Dat ene woord leek iets in hem los te maken. Niet onmiddellijk zichtbaar, maar ze kende hem inmiddels goed genoeg om het te voelen. “Wat?” vroeg ze. “Ik realiseer me alleen hoeveel ruimte je me zojuist hebt gegeven.” “Ons,” corrigeerde ze. Zijn blik werd zachter. “Ons.”

Bart pakte zijn telefoon. “Wat doe je?” “De training bevestigen.” Ze keek toe hoe zijn vingers over het scherm bewogen. Twee kamers verschenen. Daarna verwijderde hij er één. Danielle voelde bijna teleurstelling voordat ze zichzelf erop kon betrappen en juist dat maakte haar stil. Bart keek haar aan. “Je kunt nog steeds nee zeggen.” Dat was precies het verschil. Ze kon nee zeggen. Peter wist waar ze was. Bart wist wat Peter wist. Niemand duwde haar, niemand werd bedrogen. En daardoor voelde haar ja ineens groter dan welke impuls ook tijdens die eerste tweedaagse. “Boek maar.” Twee minuten later kwam de bevestiging binnen. Bart draaide zijn telefoon naar haar toe. “Stuur hem door.” “Naar Peter?” “Hij wilde toch niet als laatste zijn?” Danielle pakte haar telefoon en stuurde de reservering door met één zin: Bart heeft één kamer geboekt. Ik heb ja gezegd. Peters antwoord kwam een minuut later. Dat is in ieder geval duidelijk. En daarna: Zorg dat jullie ook nog iets van die training maken. Bart las mee en begon te lachen. Danielle gaf hem een duw. “Niet zo zelfvoldaan.” “Ik doe niets.” “Je gezicht doet alles.”

De weken tot de training waren bijna erger dan de training zelf. Bart plaagde haar nauwelijks en dat bleek veel effectiever dan wanneer hij voortdurend had geprobeerd haar op te winden. Hun voorbereiding bleef zakelijk, scherp en professioneel. Geen dubbelzinnige berichten midden in de nacht, geen uitgebreide vooruitblikken. Alleen één bericht, drie dagen voor vertrek: Ik heb een bad gevraagd. Danielle had het doorgestuurd naar Peter. Dat begint lekker professioneel. Ze had gelachen en teruggestuurd: Je hebt geen idee. Tien minuten later kwam zijn antwoord. Dat idee krijg ik inderdaad.

De ochtend van de training was Danielle zenuwachtig. Niet zoals de eerste keer. Toen had ze niet geweten wat er kon gebeuren. Nu wist ze juist veel te goed wat er mogelijk was en merkte ze al vóór ze het hotel binnenliep dat haar lichaam daarop reageerde. Bart stond bij de ingang en nam haar koffer over alsof het de normaalste zaak ter wereld was. “Goed geslapen?” vroeg hij. “Nee.” “Mooi.” “Klootzak.” “Ook goedemorgen.” Ze moest lachen en dat lachen bleef. De hele eerste trainingsdag voelde ze zich licht, vrijer en scherper, alsof er onder alles wat ze deed een tweede werkelijkheid lag die niemand in de zaal kende behalve Bart. Ze waren ontzettend goed samen. Danielle voelde het in hoe gemakkelijk ze elkaar aanvulden, hoe Bart haar ruimte gaf wanneer ze een deelnemer verder wilde laten zoeken en hoe zij met één blik kon aangeven wanneer hij juist moest doorpakken.

Maar er was meer. Ze voelde zijn blik ook wanneer ze niet naar hem keek. Wanneer ze voor de groep stond en haar armen optilde om iets op een flap-over te schrijven. Wanneer ze langs hem liep en zijn ogen net te laat terugkeerden naar de groep. Ze merkte dat haar eigen lichaam steeds bewuster werd van die aandacht. De stof van haar blouse voelde soms ineens te dun, haar bh strakker dan normaal, haar tepels gevoeliger. Niet omdat Bart haar aanraakte. Juist omdat hij dat niet deed. En tot haar eigen verbazing merkte ze dat ze zijn aandacht soms bewust opzocht. Niet opzichtig. Een fractie langer blijven staan. Haar haar achter haar oor strijken terwijl ze wist dat hij keek. De gedachte alleen al veroorzaakte kleine tintelingen laag in haar buik en ergens halverwege de middag betrapte Danielle zichzelf op iets nieuws: ze vond het lekker om bekeken te worden. Niet door iedereen. Niet willekeurig. Door iemand van wie ze wist wat die blik betekende.

Tijdens de lunch keek een van de deelnemers grijnzend van haar naar Bart. “Jullie hebben er zin in vandaag.” Danielle verslikte zich bijna. Bart antwoordde onverstoorbaar: “Wij zijn altijd professioneel.” Onder tafel raakte haar schoen zijn enkel. “Au.” “Wat?” vroeg Danielle onschuldig. “Volgens mij schopte iemand mij.” De deelnemer begon te lachen. Danielle keek Bart vernietigend aan, maar ze wist dat ze straalde. Ze zag het zelfs aan zichzelf wanneer ze toevallig haar spiegelbeeld in het raam ving. Iets zachters. Iets zelfbewusters. En vooral iets wat voortdurend vooruitliep op de avond.

Na het gezamenlijke diner liepen ze samen naar boven. Eén pasje. Eén kamer. Geen ongemakkelijke stilte bij twee verschillende deuren, geen mogelijkheid om ieder afzonderlijk te doen alsof er niets ging gebeuren. Bart opende de deur en liet haar voorgaan. Danielle zag het bad onmiddellijk. “Je hebt het echt geregeld.” “Ik doe soms wat ik beloof.” “Soms?” Bart zette haar koffer neer en keek haar aan. Werkelijk keek. De hele dag viel in één keer van haar af. De trainer, de professional, de vrouw die zorgvuldig had geprobeerd niet te vaak naar hem te kijken. “Ga in bad,” zei hij. Danielle trok één wenkbrauw op. “Pardon?” “Ik heb weken geleden een bad voor je geregeld. Dan ga je er nu ook in.” “En jij?” “Ik wacht.”

Twintig minuten later lag ze alleen in het warme water. Bart had haar werkelijk alleen gelaten en juist dat maakte haar onrustig. Ze voelde de warmte rond haar lichaam, haar huid die langzaam zachter werd en haar hoofd dat eindelijk ophield met de training. Haar borsten kwamen net boven het water uit wanneer ze dieper ademhaalde. Ze sloot haar ogen en dacht aan Bart in de kamer hiernaast. Aan het feit dat hij wist dat ze naakt in bad lag. Aan Peter, thuis, die wist dat er één kamer was. Aan de absurditeit en tegelijkertijd de enorme eerlijkheid daarvan. Haar hand gleed gedachteloos langs haar buik naar beneden. Eerst zonder bedoeling, daarna niet meer. Ze raakte zichzelf voorzichtig aan, net genoeg om de spanning die al uren in haar lichaam zat niet weg te nemen maar juist wakkerder te maken. Haar ademhaling veranderde. Ze glimlachte om zichzelf. De eerste keer had ze zichzelf wijsgemaakt dat alles haar overkwam. Nu lag ze hier en bouwde ze haar eigen verlangen bewust op.

Haar telefoon lag naast het bad. Ze pakte hem met haar vrije hand. Ik lig in bad. Peter antwoordde vrijwel direct. Alleen? Danielle glimlachte. Nog wel. De drie puntjes verschenen. En Bart? Wacht. Dit keer duurde het langer. Waarop? Danielle keek naar de badkamerdeur, voelde opnieuw die tinteling door haar lichaam en typte: Op mij. En dat weet jij nu eerder dan hij. Het antwoord bleef even uit. Toen: Daan… Ze voelde hoe alleen haar naam op het scherm iets met haar deed. Wat? vroeg ze. Peter antwoordde: Je weet precies wat je doet. Danielle keek naar haar eigen hand onder het water en glimlachte. Eindelijk een beetje.

Ze drukte op verzenden en voelde een golf door haar lichaam trekken die niets met schuld te maken had. Ze kon hieruit stappen, zich afdrogen en naast Bart gaan liggen slapen. Niemand dwong haar. Niemand wachtte onwetend thuis. Juist daarom wist ze dat ze iets anders ging doen.

Ze droogde zich af en bleef even naakt voor de spiegel staan. Zoals bijna iedere vrouw zag Danielle eerst niet wat mannen blijkbaar zagen. Ze zag haar buik, zachter dan twintig jaar geleden. Haar borsten, kleiner en minder stevig dan vroeger. De huid die niet meer overal glad en strak was. Ze zag precies waar de tijd had gezeten en dacht aan hoe streng vrouwen soms naar hun eigen lichaam keken terwijl mannen blijkbaar naar iets totaal anders konden kijken. Bart had haar gezien alsof ze iets bijzonders was. Peter had haar twintig jaar gezien en wilde nog steeds iedere centimeter van haar lichaam aanraken. Misschien was het probleem nooit haar lichaam geweest. Misschien alleen haar eigen blik erop.

Toen ze de badkamerdeur opende, zat Bart op de rand van het bed. Hij keek op en verstilde. Danielle voelde onmiddellijk de oude onzekerheid, maar deze keer liet ze haar niet winnen. Ze bleef staan. Bart kwam langzaam overeind en zijn ogen gleden over haar heen. Niet haastig. Niet gulzig. Alsof hij zich ieder detail opnieuw wilde inprenten. Danielle voelde haar tepels verharden nog voordat hij haar had aangeraakt. “Kom hier,” zei hij. Twee woorden. Meer niet. Deze keer ging zij.

De eerste kus maakte onmiddellijk duidelijk dat deze nacht niets te maken zou hebben met hun eerste. Toen hadden ze ontdekt. Nu wisten ze. Zijn handen vonden haar rug en gleden langzaam naar haar billen. Danielle voelde hoe hij haar dichter tegen zich aantrok en merkte zijn opwinding onmiddellijk. Geen twijfel meer. Geen mogelijkheid om te doen alsof ze zich vergiste. Ze liet haar handen onder zijn shirt glijden en trok het omhoog. Bart hielp haar. Daarna zijn broek. En toen zag ze het. Eerst begreep ze niet onmiddellijk wat anders was. Toen wel. Ze keek omlaag en daarna recht in zijn gezicht. “Dat meen je niet.” Bart probeerde onschuldig te kijken. “Wat?” “Jij ook?” Nu verscheen de glimlach. Danielle begon te lachen. “Heb jij jezelf geschoren?” “Misschien.” “Omdat ik…” “Misschien.” “Jezus, Bart.” Hij trok haar tegen zich aan. “Jij bent niet de enige die wist waar deze tweedaagse waarschijnlijk zou eindigen.”

Danielle keek opnieuw naar hem. Naar zijn gladde huid en naar hoe zichtbaar zijn verlangen was. Het raakte haar onverwacht. Hij had zich voorbereid. Op haar. Niet alleen praktisch, niet alleen een hotelkamer en een bad. Hij had vooruitgedacht naar het moment waarop zij hem opnieuw naakt zou zien. “Dus je hebt hier thuis over nagedacht?” vroeg ze. “Veel te veel.” “Onder de douche?” “Daan.” Ze begon opnieuw te lachen. “Wat?” “Hou op.” Het lachen verdween toen ze hem aanraakte. Haar hand sloot zich langzaam om hem heen en ze voelde zijn warmte direct in haar handpalm. Ze liet haar vingers nieuwsgierig over hem glijden, merkte hoe zijn lichaam reageerde en hoe zijn ademhaling veranderde toen haar duim de gevoelige huid bij zijn eikel vond. Ze keek omhoog. “Nu ben je ineens stil.” “Jij weet precies waarom.”

Er schoot heel even een vergelijking met Peter door haar heen. Niet in termen van beter of groter, maar in herkenning van verschil. Haar hand kende Peters lichaam zo vertrouwd dat ieder ander mannenlichaam automatisch anders voelde. Bart reageerde anders. Bewoog anders. Spande zich anders aan onder haar vingers. Juist dat maakte het nieuw. Danielle zakte langzaam voor hem neer en bleef hem aankijken terwijl ze hem verkende, eerst voorzichtig en bijna plagend, daarna zekerder toen ze merkte hoeveel invloed haar initiatief op hem had. Ze hield hem stevig vast, liet haar mond en lippen het werk van haar hand overnemen en voelde zijn vingers door haar haren glijden. Bart probeerde zichtbaar zijn beheersing te bewaren, maar juist dat maakte iets ondeugends in haar wakker. Ze wilde voelen hoeveel macht er zat in iets wat zo eenvoudig begon: haar keuze om hem plezier te geven. Toen zijn ademhaling zwaarder werd en haar naam schor uit zijn mond kwam, wist Danielle dat ze precies bereikt had wat ze wilde.

Bart trok haar uiteindelijk weer omhoog en kuste haar alsof hij haar wilde terugvinden. Zijn handen gingen langs haar borsten, haar tepels, haar buik en opnieuw naar haar billen. Danielle voelde dat hij daar langer bleef. Zijn aandacht werd intiemer, nieuwsgieriger. Niet gehaast. Niet dwingend. Juist daardoor voelde ze ieder klein verschil. Zijn vingers die langzaam over haar billen gleden, de huid ertussen verkenden en haar reactie aftastten. Danielle voelde onverwachte sensaties door haar heen trekken. Niet omdat hij iets van haar nam, maar omdat ze merkte dat haar eigen nieuwsgierigheid begon te groeien.

Zijn mond volgde later hetzelfde pad. Langzaam, bijna plagend, alsof hij wilde ontdekken waar haar nieuwsgierigheid ophield en haar grens begon. Danielle voelde zijn kussen langs haar rug en over haar billen trekken, steeds dichter naar die ene plek die intiemer voelde dan alles wat hij tot nu toe van haar had gezien. Ze voelde zich ongelooflijk bloot en tegelijkertijd vreemd krachtig. Omdat zij niet wegtrok. Omdat ze wist wat hij wilde en merkte dat juist die wetenschap haar steeds verder opwond.

Haar eigen hand gleed naar voren. Eerst bijna instinctief, alsof haar lichaam ergens heen moest met alle spanning die Bart in haar opbouwde. Haar vingers vonden haar eigen warmte en Danielle sloot haar ogen. Het contrast was bijna overweldigend: haar eigen vertrouwde aanraking aan de ene kant en Bart die haar aan de andere kant iets totaal nieuws liet voelen.

Toen zijn mond haar meest intieme plek tussen haar billen vond, trok er een schok door haar lichaam. Bart hield onmiddellijk in, maar Danielle bewoog juist iets naar hem toe. Een nauwelijks zichtbare beweging, maar duidelijk genoeg.

“Daan?”

“Niet stoppen.”

Ze hoorde zelf hoe anders haar stem klonk.

Zachter.

Geiler.

Vrijer.

Bart nam de tijd. Zijn handen hielden haar billen vast terwijl zijn aandacht haar steeds verder liet vergeten waarom ze dit ooit als een grens had beschouwd waar ze nauwelijks nieuwsgierig naar durfde te zijn. Iedere nieuwe sensatie leek rechtstreeks door te trekken naar waar haar eigen vingers haar inmiddels vonden. Danielle voelde haar ademhaling versnellen. Haar heupen begonnen bijna vanzelf mee te bewegen met haar hand.

En ineens begreep ze wat haar zo raakte.

Bart deed iets met haar.

Maar zij deed dit óók zelf.

Zij was niet de vrouw die lag te wachten tot een man haar liet voelen wat mogelijk was. Ze zocht haar eigen genot terwijl hij haar nieuwsgierigheid voedde. Haar lichaam bepaalde zelf wat lekker was, hoeveel ze wilde en wanneer ze meer nodig had.

“God, Bart…”

Hij antwoordde niet.

Hoefde ook niet.

Danielle voelde alleen hoe hij haar dichter bij die rand bracht terwijl haar eigen hand de rest deed. De spanning trok steeds strakker door haar buik totdat ze niet langer kon onderscheiden welk deel van haar reactie door hem kwam en welk deel door haarzelf.

Misschien maakte juist dat niets meer uit.

Toen de ontlading uiteindelijk kwam, was die heftiger dan ze had verwacht. Haar hele lichaam spande zich aan voordat de spanning in golven uit haar wegtrok. Ze hoorde zichzelf zijn naam zeggen en voelde Bart haar stevig vasthouden terwijl ze langzaam weer tot zichzelf kwam.

Een tijdje bleef ze liggen.

Verbaasd.

Warm.

Bijna lachend om haar eigen lichaam.

Dus dit kon ze ook voelen.

Niet omdat een man haar iets had aangedaan.

Omdat ze zichzelf had toegestaan nieuwsgierig te zijn.

Veel later lagen ze naast elkaar, de kamer warm van alles wat er tussen hen gebeurd was, de onmisbare geur van seks. Barts hand gleed loom over haar buik. Toen vroeg hij ineens: “Wat doet Peter het liefst met jou?” Danielle draaide haar hoofd naar hem toe. “Wat is dat nou weer voor vraag?” “Een eerlijke.” “Waarom wil je dat weten?” Bart liet zijn vingers langzaam over haar zij naar haar heup glijden. “Omdat ik wil weten wat van hem is.” Danielle voelde onmiddellijk iets veranderen. “Van hem?” “Je begrijpt me best. Wat doet hij met jou wat echt van jullie is?” Danielle wist het antwoord. Juist daarom aarzelde ze. “Daan.” Ze voelde warmte door haar lichaam trekken en zei uiteindelijk zonder omweg: “Peter neukt me het liefst in mijn kont.”

De woorden bleven tussen hen hangen. Direct. Onverbloemd. Bart reageerde zichtbaar, niet alleen lichamelijk maar ook in zijn blik. “Dus dát is van Peter?” “Zo werkt het niet.” “Maar hij doet dat het liefst met jou.” “Ja.” “En jij?” Danielle keek hem aan. “Wat?” “Vind jij het lekker?” Ze voelde haar gezicht warm worden, niet omdat ze zich schaamde voor het antwoord maar omdat ze ineens begreep waarom Bart dit wilde weten. “Ja.” Zijn hand lag inmiddels stil op haar heup. “Dan wil ik dat ook.” Daar was hij. Danielle bleef hem aankijken. “Waarom?” Bart zweeg. “Wil je het omdat jij het wilt? Of omdat Peter het heeft?” Nu keek hij haar aan. “Allebei.”

Die eerlijkheid verraste haar en prikkelde haar tegelijk. Bart wilde niet simpelweg een andere ervaring met haar. Hij wilde dichter bij een deel van haar komen dat hij als exclusief van Peter beschouwde, alsof hij iets wilde aanraken van de twintig jaar die vóór hem lagen. Danielle draaide zich naar hem toe. “Je krijgt niets van Peter.” “Ik weet het.” “Nee.” Ze legde haar hand tegen zijn gezicht. “Volgens mij weet je dat nog niet.” Bart keek haar aan. “Mijn kont is niet van Peter.” Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. “Dat klinkt heel romantisch.” “Hou je mond.” Hij lachte, maar Danielle niet. “Het is van mij. Net als de rest. Dus als ik jou iets geef wat ik ook met Peter doe, dan heb jij niets van hem afgepakt.” Bart bleef stil. “Dan heb je iets van míj gekregen.”

Die woorden veranderden de sfeer volledig. De vraag was niet meer wat Bart wilde. De vraag werd wat Danielle wilde geven. En tot haar eigen verbazing merkte ze dat juist die verschuiving haar nieuwsgierigheid groter maakte. Ze keek naar zijn verlangen, naar de man die zojuist eerlijk had toegegeven dat hij iets wilde omdat haar eigen man het ook had. “Dus?” vroeg Bart zacht. Danielle liet haar vingers over zijn borst glijden. “Niet zo ongeduldig.” Het vervolg bleef later vooral als gevoel bij haar hangen. De verbazing over zichzelf. Haar groeiende durf. Het besef dat overgave iets totaal anders kon zijn wanneer zij degene was die bewust besloot zich over te geven. Niet genomen worden. Geven. Niet iets kwijtraken. Iets toestaan omdat zij het wilde.

De volgende ochtend stond Danielle lang onder de douche. Haar lichaam voelde loom en gevoelig. Ze sloot haar ogen en voelde flarden van de nacht opnieuw door zich heen trekken. Barts blik. Zijn handen. Zijn vraag over Peter. Haar eigen antwoord. Vooral haar eigen antwoord. Ze glimlachte. Daarna trok ze haar lingerie aan en voelde zich bijna absurd vrouwelijk. Niet mooier dan gisteren. Niet jonger. Niet perfecter. Alleen bewuster van zichzelf.

De tweede trainingsdag werd misschien wel hun beste ooit. Danielle voelde zich open en scherp tegelijk, alsof de intensiteit van de nacht iets in haar had losgemaakt wat ze normaal voortdurend probeerde te beheersen. Ze luisterde beter, durfde stiltes langer te laten bestaan en merkte dat mensen sterker op haar reageerden. Tegen het einde van de middag bleef de directeur van het team zitten terwijl de anderen langzaam de zaal verlieten. “Doe jij ook individuele trajecten?” vroeg hij. “Ja.” “Zonder Bart?” Danielle glimlachte. “Zelfs zonder Bart.” De directeur lachte, maar zijn blik bleef net iets langer bij haar hangen dan strikt noodzakelijk voelde. “Ik meen het serieus. Je komt ergens waar anderen meestal stoppen.”

Het compliment kwam binnen als trainer. Maar niet alleen als trainer.

Dat was precies wat Danielle voelde.

Hij zag haar deskundigheid, haar inlevingsvermogen, haar vermogen om door een antwoord heen te luisteren naar wat iemand eigenlijk zei. Maar in de manier waarop hij haar daarna aankeek zat nog iets anders. Niet opzichtig. Niet onprofessioneel. Alleen voldoende om haar eraan te herinneren dat ze naast trainer óók vrouw was.

En juist dát raakte haar.

Misschien omdat ze die twee werelden jarenlang van elkaar gescheiden had gehouden. Alsof professioneel zijn betekende dat vrouwelijkheid tijdelijk niet bestond. Nu voelde ze ineens dat beide tegelijk waar konden zijn. Ze kon goed zijn in haar werk én merken dat een man haar aantrekkelijk vond. Het ene maakte het andere niet minder serieus.

De directeur stond dichtbij toen hij afscheid nam. “Ik bel je,” zei hij. “Doe dat.” Zijn blik bleef nog een fractie bij haar hangen en Danielle voelde opnieuw die kleine tinteling. Misschien testte hij haar niet eens. Misschien testte zij zichzelf. Hoe voelde het om gezien te worden zonder onmiddellijk terug te deinzen? Ze hoefde niets te doen met zijn belangstelling om ervan te mogen genieten dat die misschien bestond.

Toen ze naar Bart keek, wist ze onmiddellijk dat hij het gezien had. Zijn glimlach was professioneel. Zijn ogen absoluut niet.

Pas boven kwam het eruit. “Dus.” Danielle zette haar tas neer. “Dus wat?” “Individueel traject.” “Misschien.” “Zonder mij.” Ze begon te lachen. “Ben je jaloers?” “Nee.” “Leugenaar.” Bart keek haar aan en de sfeer veranderde onmiddellijk. “Vind je dat leuk?” vroeg hij. “Wat?” “Dat ik jaloers ben.” Ze wilde nee zeggen. De verstandige reactie. In plaats daarvan voelde ze. “Een beetje.”

Bart kwam dichterbij. “Waarom?” Danielle keek hem uitdagend aan. “Omdat jij blijkbaar dacht dat alleen jij mij kon zien.” Dat raakte. Ze zag het. En tot haar eigen verbazing vond ze dat spannend. “Pas maar op, Bart.” “Waarvoor?” “Misschien ben jij niet de enige man die ontdekt dat ik interessanter ben dan ik zelf jarenlang gedacht heb.” Nu stond hij vlak voor haar. “Dat vind je echt leuk.” “Misschien.” “Gevaarlijk antwoord.” Danielle glimlachte. “Jij wilde toch de nieuwe Daan?” “Nee.” Dat verraste haar. Bart pakte haar gezicht tussen zijn handen. “Ik wilde jou.”

De kus die volgde was anders dan de avond ervoor. Scherper. Hongeriger. Er zat iets in wat Danielle nog niet van hem kende. Jaloezie. En tot haar eigen verbazing reageerde haar lichaam erop. “Je bent jaloers,” fluisterde ze tegen zijn mond. “Hou op.” “Echt jaloers.” “Daan.” Ze lachte. Dat had ze niet moeten doen. Of juist wel. “Gisteren wilde je iets wat van Peter was,” plaagde ze. “En vandaag ben je bang dat die directeur iets van jou krijgt.” Bart keek haar strak aan. “Je vindt dit veel te leuk.” “Misschien.” Hij trok haar dichter tegen zich aan en Danielle voelde onmiddellijk zijn verlangen. “Wanneer begrijpen jullie mannen nou eens dat ík degene ben die bepaalt wat ik aan wie geef?”

Bart verstilde. Daar was hij. De zin die ze gisteren zelf nog niet volledig had kunnen formuleren. “Gisteren dacht jij dat je iets van Peter kreeg. Nu ben je bang dat iemand iets van jou krijgt. Maar ik ben niet van jullie.” “Ik weet het.” “Mooi.” “Dat maakt het niet makkelijker.” Danielle voelde zijn handen op haar billen. “Dat hoeft ook niet.”

Hun evaluatie duurde uiteindelijk veel langer dan gepland. De spanning van twee dagen, de vermoeidheid, Barts jaloezie en Danielles nieuw ontdekte plezier in het uitdagen van een man die haar zo zichtbaar begeerde, liepen volledig door elkaar. De eerste nacht had Bart haar willen ontdekken. Deze middag wilde hij haar bijna terugveroveren van een man die haar niet eens had aangeraakt. Danielle liet hem voelen hoe absurd dat was, maar ook hoeveel het haar deed.

Ze zocht hem zelf. Kuste hem. Daagde hem uit. En toen Bart opnieuw terugkwam op de intimiteit waarnaar hij de avond ervoor had gevraagd, keek Danielle hem lang aan.

“Wil je het nog steeds?”

“Ja.”

“Van Peter?”

Bart schudde zijn hoofd.

“Van jou.”

Dat was het antwoord waarop ze had gewacht.

Danielle bleef hem enkele seconden aankijken. Ze zag geen grap meer in zijn gezicht, geen jaloezie en zelfs nauwelijks nog bravoure. Alleen verlangen. Naar haar. Naar iets waarvan hij inmiddels begreep dat hij het niet kon opeisen.

Daarom draaide ze zich om.

Langzaam.

Bewust.

Ze voelde zijn blik over haar rug naar beneden gaan en merkte dat haar hart onmiddellijk sneller begon te slaan. Grote woorden waren gemakkelijk geweest toen ze veilig naast hem lag. Mijn lichaam. Mijn keuze. Ik bepaal wat ik geef.

Nu moest ze die woorden zelf waarmaken.

Ze keek over haar schouder.

“Dit bedoelde ik dus.”

Bart zei niets.

“Jij krijgt niets van Peter.”

“Ik weet het.”

“Mooi.”

Danielle hield zijn blik vast.

“Je krijgt dit van mij.”

Bart kwam achter haar staan en legde zijn handen op haar billen. Danielle sloot haar ogen. De herinnering aan de avond ervoor kwam onmiddellijk terug en blijkbaar wist Bart dat ook, want hij haastte zich niet. Zijn aandacht volgde opnieuw datzelfde intieme spoor, korter deze keer, vertrouwder, maar effectief genoeg om haar lichaam te laten herinneren wat haar hoofd nog spannend vond.

Danielle voelde hoe de spanning langzaam van karakter veranderde. Haar ademhaling werd dieper. Haar handen vonden houvast en toen ze Bart achter zich voelde, werkelijk voelde hoe anders zijn lichaam was dan Peters, hapte ze onwillekeurig naar adem.

“Rustig.”

Bart verstilde onmiddellijk.

Dat ene moment was belangrijker dan ze hem ooit zou kunnen uitleggen.

Hij wachtte.

Danielle sloot haar ogen en voelde de eerste overweldigende intensiteit door zich heen trekken. Haar lichaam protesteerde even tegen wat haar verlangen allang had besloten. Ze voelde hoe nieuw dit was, hoe anders, hoe iedere vergelijking met Peter zich bijna automatisch aan haar opdrong en tegelijkertijd nergens werkelijk bruikbaar voor was.

Bart was Bart.

En haar lichaam kende hem nog niet zoals het Peter kende.

“Wacht,” fluisterde ze opnieuw.

Dus wachtte hij.

Geen ongeduld.

Geen bewijsdrang.

Alleen zijn handen op haar, zijn ademhaling en de wetenschap dat hij niets zou doen voordat zij verder wilde.

Danielle ademde langzaam uit. Nog een keer. Ze voelde de scherpe spanning geleidelijk verzachten en plaatsmaken voor iets anders. Geen vanzelfsprekendheid, nog niet, maar ruimte. Haar lichaam begon te begrijpen wat zij het vroeg.

Toen bewoog ze zelf.

Heel voorzichtig.

Bart reageerde onmiddellijk.

“Daan?”

Ze keek over haar schouder.

“Nu wel.”

Vanaf dat moment veranderde alles. Wat eerst vooral overweldigend had gevoeld, begon langzaam van haarzelf te worden. Danielle bepaalde het tempo waarin ze haar voorzichtigheid losliet. Ze voelde het verschil met Peter zonder er een wedstrijd van te maken. Niet beter. Niet slechter.

Nieuw.

Dat was misschien juist waarom iedere sensatie zo nadrukkelijk binnenkwam.

En gaandeweg merkte ze iets wat haar bijna nog meer verbaasde dan haar keuze om dit überhaupt te doen: ze wilde niet meer alleen dat Bart voorzichtig was.

Ze wilde hem voelen vergeten dát hij voorzichtig probeerde te zijn.

“Daan…”

Ze hoorde het in zijn stem.

De beheersing die verdween.

Zijn handen die haar steviger vasthielden. Zijn ademhaling die veranderde. En ergens in die opbouw voelde Danielle opnieuw die vreemde trots die ze ook de eerste nacht had ervaren.

Dit deed zij met hem.

Niet haar lichaam alleen.

Zij.

De vrouw die hij jarenlang van een veilige afstand had bekeken, liet hem nu zo dichtbij komen als zij zelf besloot.

Toen Bart uiteindelijk alle controle verloor, voelde Danielle het moment waarop hun zorgvuldig opgebouwde beheersing definitief verdween. Hij hield haar vast alsof hij haar nergens heen wilde laten gaan en zij sloot haar ogen terwijl de intensiteit van zijn ontlading ook door haar heen trok.

Daarna werd het stil.

Werkelijk stil.

Bart bleef dicht tegen haar aan terwijl hun ademhaling langzaam rustiger werd. Danielle bewoog als eerste en werd zich onmiddellijk bewust van haar lichaam. Van de gevoeligheid. De warmte. De onmiskenbare lichamelijke nasleep van wat ze zojuist had toegestaan.

Van wat ze had gegeven.

Ze sloot haar ogen.

Peter.

Voor het eerst sinds ze de kamer waren binnengekomen dacht ze werkelijk aan hem.

Niet tijdens.

Nu.

Alles, had hij gezegd.

Hij wilde alles weten.

Danielle slikte.

“Wat?” vroeg Bart.

“Niets.”

“Leugenaar.”

Ze draaide zich langzaam naar hem toe.

“Ik bedenk me alleen dat ik dit straks moet vertellen.”

“Moet?”

Danielle schudde haar hoofd.

“Nee.”

Ze dacht even na.

“Wil.”

Dat verschil voelde groter dan Bart waarschijnlijk begreep.

Onder de douche bleef de ervaring bij haar. Niet als een beeld dat ze eenvoudig kon wegspoelen, maar als een lichamelijke herinnering die zich niet onmiddellijk liet negeren. Zelfs toen ze zich aankleedde en haar broek over haar huid trok, voelde ze zich anders dan die ochtend.

Niet beschadigd.

Niet schuldig.

Wel buitengewoon bewust van wat ze had gedaan.

Van hoe ver ze zelf was gegaan.

En van het feit dat Peter straks één blik op haar zou werpen en waarschijnlijk onmiddellijk zou willen weten of zij nog dezelfde vrouw was die twee dagen geleden de deur achter zich had dichtgetrokken.

In de auto werd dat besef alleen maar sterker.

Bij iedere verandering van houding herinnerde haar lichaam haar opnieuw aan de middag. Soms subtiel, soms nadrukkelijk genoeg om haar adem even in te laten houden. Het was absurd hoe iets wat inmiddels voorbij was nog zo aanwezig kon blijven.

Ze stuurde Peter één bericht.

Ik kom naar huis.

Zijn antwoord kwam vrijwel onmiddellijk.

Mooi.

Danielle legde haar telefoon weg en reed verder.

Pas ergens halverwege begreep ze waarom dat ene woord haar zo raakte.

Peter schreef niet: kom je naar huis?

Hij schreef ook niet: is alles goed?

Hij schreef: mooi.

Alsof thuiskomen voor hem nog steeds vanzelfsprekend was.

En ineens voelde Danielle tranen achter haar ogen.

Niet van spijt.

Misschien juist omdat ze wist dat ze hem straks niets wilde besparen.

Ook dit niet.

Peter stond in de keuken toen ze binnenkwam, bijna precies zoals de vorige keer. Alleen was niets hetzelfde. Danielle zette haar tas neer en Peter keek naar haar. Niet vluchtig. Hij keek alsof hij iets zocht. Een andere vrouw misschien. Iemand die veranderd was. “Nou?” vroeg hij. Danielle glimlachte voorzichtig. “De training was een daverend succes.” Peter lachte kort. “Dat geloof ik onmiddellijk.” Ze liep naar hem toe. “Het was intens.” “Ik weet het.” De berichten. Natuurlijk. Danielle legde haar handen tegen zijn borst. “Het was heel intens.” Peter sloot even zijn ogen. “Je hoeft het niet meteen te vertellen.” “Jawel.” “Waarom?” “Omdat jij niet de laatste bent.”

Hij keek haar aan en daar was de pijn. Maar daaronder zat nog steeds dat andere. De nieuwsgierigheid waarvan hij inmiddels wist dat hij haar niet kon ontkennen. Danielle begon bij de training. Over de deelnemers. Over hoe goed zij en Bart samen waren geweest. Toen vertelde ze over de directeur. “Hij wil een individueel traject met mij.” “Alleen met jou?” “Ja.” Peter keek haar aan. “Waarom?” Danielle glimlachte flauwtjes. “Omdat ik blijkbaar goed ben in mijn werk.” “Dat bedoelde ik niet.” “Natuurlijk niet.” “Daan.” Ze zuchtte. “Ik denk dat hij me ook als vrouw zag.”

Dat ene zinnetje veranderde zijn gezicht.

“En Bart?” vroeg hij.

“Die denkt absoluut van wel.”

Peter keek weg. “Mooi.”

Danielle zag het onmiddellijk. “Jij ook?” “Wat?” “Jaloers.” Peter zuchtte. “Ik had mezelf net enigszins wijsgemaakt dat dit over Bart ging.” Daar was hij. De onzekerheid die Danielle niet had voorzien.

Ze liep dichter naar hem toe en kuste hem. Peter hield zich eerst nog in, daarna trok hij haar tegen zich aan. Harder dan ze verwachtte. Danielle voelde onmiddellijk zijn lichaam reageren, zijn erectie tegen haar terwijl hij precies wist waar ze vandaan kwam. Ze maakte de kus los en keek hem aan. “Je wilt het weten.” “Ja.” “Alles?” “Alles.”

Boven gingen ze naast elkaar op bed zitten. Danielle legde haar hand op zijn bovenbeen en begon bij de koffie. Bij Barts gezicht toen hij hoorde dat Peter alles wist. Terwijl ze sprak, liet ze haar vingers langzaam hoger glijden. Peter keek kort naar haar hand maar zei niets.

Ze vertelde over het bad. Over hoe ze zichzelf had aangeraakt terwijl Bart in de kamer ernaast wachtte en hoe vreemd opwindend het was geweest om Peter tegelijkertijd te appen. “Je schreef dat ik precies wist wat ik deed,” zei ze. Peter keek haar aan. “Blijkbaar had ik gelijk.” Danielle glimlachte. “Voor één keer.”

Haar vingers vonden zijn riem.

Peter keek omlaag.

“Daan.”

“Wat?”

“Je bent aan het vertellen.”

“Ik weet het.”

Ze maakte de gesp los. Daarna de knoop. De rits.

Langzaam.

Bewust.

Peter bleef haar aankijken terwijl Danielle zijn broek iets omlaag trok en daarna zijn boxer. Ze voelde onmiddellijk de warmte van zijn lichaam tegen haar hand toen ze hem vastpakte.

Geen stof meer ertussen.

Geen afstand.

Alleen zijn opwinding, warm en stevig in haar hand terwijl ze verder vertelde.

“Hij had zich geschoren,” zei ze.

Peter slikte.

Danielle voelde hoe zijn lichaam reageerde.

“Voor mij.”

“Dat weet je niet.”

“Jawel.”

Ze bewoog haar hand langzaam en zag Peters ademhaling veranderen.

“Hij had nagedacht over hoe ik hem zou zien.”

“Daan…”

“Jij wilde alles weten.”

“Dat klopt.”

“Mooi.”

Ze vertelde over haar eigen onzekerheid toen ze naakt uit de badkamer kwam. Over hoe ze zichzelf eerst weer zag als een vrouw met een zachtere buik en borsten die veranderd waren. “En toen keek hij naar me alsof ik volkomen gestoord was dat ik daar überhaupt onzeker over kon zijn.” Peters vrije hand gleed automatisch naar haar middel. Danielle glimlachte. “Jij kijkt soms ook zo.” “Omdat je soms ook volkomen gestoord bent.” Ze gaf hem een kus. Haar hand bleef om hem heen.

Toen vertelde ze over Barts vraag.

“Hij vroeg wat jij het liefste met mij doet.”

Peter keek haar scherp aan.

Danielle voelde hem letterlijk harder worden in haar hand.

“Wat heb je gezegd?”

“De waarheid.”

Peter wist het onmiddellijk.

Ze zag het.

“Dat?”

“Ja.”

“Je hebt hem verteld dat ik je het liefst…”

“Ja.”

Peter keek weg.

Danielle sloot haar hand steviger om hem heen.

“Hé.”

Hij keek terug.

“Niet verdwijnen in je eigen hoofd.”

“Makkelijk praten.”

“Nee. Luisteren.”

Ze vertelde dat Bart iets wilde wat hij als van Peter beschouwde. Dat zij hem had duidelijk gemaakt dat haar lichaam niet van Peter was en evenmin van Bart. “En heb je het hem gegeven?” vroeg Peter.

Daar was de vraag.

Danielle had kunnen verzachten.

Maar dat was precies wat ze niet meer wilde.

“Ja.”

Peter sloot zijn ogen.

Danielle voelde hoe pijnlijk de waarheid binnenkwam en tegelijkertijd hoe zijn lichaam in haar hand bleef reageren. Dat maakte alles bijna ondraaglijk ingewikkeld.

“Peter.”

Hij opende zijn ogen.

“Ik ben hier.”

“Dat weet ik.”

“Nee.”

Ze bewoog haar hand zachter.

“Je hoort ‘ja’ en denkt meteen dat je iets kwijt bent.”

“Ben ik dat niet?”

“Nee.”

Danielle keek hem aan.

“Bart dacht hetzelfde. Hij dacht dat hij iets van jou wilde hebben. En ik heb hem gezegd dat niets van jou is om af te pakken.”

Peter verstijfde.

Danielle voelde het onmiddellijk.

“Dat klinkt harder dan ik het bedoel.”

“Hoe bedoel je het dan?”

“Dat jij niets verliest wanneer ik iets geef. En Bart krijgt niets van jou wanneer ik hem iets geef. Het is van mij.”

Peter bleef stil.

Danielle streek langzaam over hem terwijl ze hem aankeek.

“En die directeur?” vroeg hij uiteindelijk.

Ze voelde onmiddellijk hoe zijn onzekerheid terugkeerde.

“Peter.”

“Wat?”

“Luister nou eens.”

“Ik luister.”

“Nee.”

Ze pakte hem plotseling steviger vast. Niet hard, maar beslist genoeg om hem onmiddellijk naar haar te laten kijken.

“Je bent alweer drie stappen verder dan ik.”

Peter verstilde.

Danielle hield hem vast.

“Die man heeft me misschien bekeken. Misschien ook niet. Ik voelde me gezien als trainer én als vrouw. En ik vond het spannend dat ik dat voelde. Dat is alles.”

“Voor nu.”

“Ja. Voor nu.”

Ze zag hem reageren op die woorden en sloot haar hand nog iets steviger.

“En nu ga je weer luisteren.”

Tot haar verrassing verscheen er een kleine glimlach op zijn gezicht.

“Dit is echt een bizarre manier om een serieus gesprek te voeren.”

Danielle glimlachte terug.

“Maar je luistert wel.”

“Ik heb weinig keuze.”

“Precies.”

Ze kuste hem en voelde hoe de spanning tussen hen veranderde. Niet verdwenen. Lichamelijker. Eerlijker.

Danielle vertelde verder. Over haar eigen lust. Over hoe ze tijdens de training had gevoeld dat Bart naar haar keek en hoe ze dat niet meer alleen spannend vond omdat híj haar wilde, maar omdat zíj merkte dat ze graag begeerd werd. Over het bad. Over hoe ze zichzelf had aangeraakt terwijl ze wist dat twee mannen op totaal verschillende plekken met haar bezig waren.

Peter luisterde en Danielle voelde in haar hand hoe ieder detail een ander effect op hem had. Soms trok hij zich bijna terug in onzekerheid. Soms werd zijn ademhaling zwaarder. Soms leek hij juist rustiger te worden doordat zij niets verborg.

“Ben je nu nog geil?” vroeg hij uiteindelijk.

Danielle voelde werkelijk naar zichzelf.

Naar de warmte die nog steeds in haar lichaam zat.

Naar zijn opwinding in haar hand.

Naar de herinneringen die ze zojuist hardop had uitgesproken.

“Ja.”

Peter keek haar aan.

“Door hem?”

Danielle dacht na.

“Ook.”

Dat deed pijn.

Ze zag het.

“Maar niet alleen.”

Haar hand bewoog opnieuw langzaam.

“Door mij.”

Peter fronste.

Danielle glimlachte.

“Ik geloof dat dat de grootste verandering is.”

Daarna hoefden ze een tijdlang niets te zeggen. Danielle voelde hoe Peters handen haar lichaam opnieuw vonden. Niet alsof hij wilde controleren wat Bart had aangeraakt, maar alsof hij opnieuw wilde voelen wie zij was. Zijn handen over haar borsten, haar buik, haar billen. Danielle liet hem. Niet uit schuld. Niet als compensatie. Omdat ze hem wilde.

De lust die ze twee dagen lang met Bart had gevoeld was niet verdwenen bij de hoteldeur.

Ze had haar meegenomen naar huis.

Dat was misschien wel wat Peter uiteindelijk het meest raakte.

En tegelijk wat hem het meest geruststelde.

Bart had niets uit haar gehaald wat er nu niet meer was.

Hij had iets wakker gemaakt.

En Danielle was ermee thuisgekomen.

Veel later lagen ze naast elkaar. Naakt, zoals ze altijd sliepen. Haar hoofd op Peters borst, zijn vingers langzaam door haar haren. Peter verbrak als eerste de stilte. “Daan?” “Hmm?” “Die directeur.” Ze begon onmiddellijk te lachen. “Serieus?” “Ja.” “Wat wil je weten?” Peter aarzelde. “Of jij nieuwsgierig bent.” Daar was hij. De volgende deur. Danielle voelde onmiddellijk de oude reflex: nee zeggen, geruststellen, afsluiten. Toen dacht ze aan Bart, aan Peter en vooral aan zichzelf. “Niet naar hem,” zei ze uiteindelijk. Peter ontspande zichtbaar. Danielle keek omhoog. “Maar misschien vind ik het wel interessant dat hij nieuwsgierig naar míj lijkt.” Peter sloot zijn ogen. “Dat is nauwelijks beter.” “Dat weet ik.” “En Bart?” “Die vindt het verschrikkelijk.” Tot haar verbazing moest Peter lachen. “Mooi.”

Danielle richtte zich iets op. “Zie je wel?” “Wat?” “Jullie zijn allebei hetzelfde.” “Absoluut niet.” “Jawel.” Ze kroop dichter tegen hem aan. “Gisteren dacht Bart dat hij iets van jou kreeg. Vandaag was hij bang dat die directeur iets van hem zou krijgen. En jij bent nu bang dat hetzelfde gebeurt.” Peter bleef stil. “Misschien,” zei hij uiteindelijk.

Danielle kuste zijn borst.

“Dan zullen jullie toch iets moeten leren.”

“Wat?”

Ze keek hem aan.

“Dat ik degene ben die bepaalt wat ik aan wie geef.”

Peter hield haar blik vast. Deze keer deed die zin zichtbaar pijn, maar hij keek niet weg.

“En wat geef je mij?”

Danielle glimlachte en legde haar hand tegen zijn wang.

“Alles wat ik je geef omdat ik het zelf wil.”

Misschien was dat uiteindelijk wel het verschil tussen de eerste tweedaagse en de tweede. De eerste keer was Danielle een grens overgegaan en had ze zich daarna afgevraagd hoe dat haar had kunnen overkomen. Deze keer was haar niets overkomen. Ze had gekozen. Voor Bart. Voor haar verlangen. Voor eerlijkheid tegenover Peter. Voor thuiskomen. En misschien vooral voor de ontdekking dat overgave niet betekende dat een vrouw de regie verloor.

Soms was overgave juist het meest krachtige wat ze kon geven.

Omdat niemand het van haar kon nemen.

Niet Bart.

Niet Peter.

Niet een directeur die misschien iets langer naar haar keek dan noodzakelijk.

Alleen Danielle bepaalde wanneer ze zich liet zien.

Wanneer ze verlangde.

Wanneer ze gaf.

En aan wie.