Peter had vooraf maar één werkelijk nadrukkelijke voorwaarde gesteld. Hij wilde niet opnieuw de laatste zijn. Vooraf, tijdens en achteraf, had hij gezegd, en Danielle had daarmee ingestemd zonder toen volledig te beseffen wat dat laatste woord betekende. Vooraf was eenvoudig geweest: vertellen dat zij en Bart opnieuw samen die training zouden doen. Tijdens had zelfs iets spannends gekregen: het bericht vanuit het bad, de bevestiging dat Bart in de kamer ernaast op haar wachtte, de wetenschap dat Peter thuis precies wist waar zij was. Maar achteraf was iets anders. Achteraf betekende dat ze haar eigen man moest aankijken en hem moest vertellen wat er werkelijk was gebeurd nadat die hoteldeur achter haar en Bart was dichtgevallen.

Misschien was dat waarom Danielle aanvankelijk voorzichtig vertelde. Ze gaf Peter de gebeurtenissen, maar niet alle beelden. Ze vertelde hem dát ze Bart had gepijpt, niet precies wat ze had gezien en gevoeld. Ze vertelde dat hij haar lichaam uitgebreid had ontdekt, maar liet sommige intiemere herinneringen nog veilig achterwege. Pas toen haar hand over Peters buik naar beneden gleed en ze voelde wat haar verhaal lichamelijk met hem deed, begon ze te begrijpen dat hij met alles misschien werkelijk alles had bedoeld. De ontdekking verbaasde haar. Peter was jaloers, dat zag ze. Sommige details deden hem zichtbaar pijn. Maar tegelijkertijd voelde Danielle onder haar vingers een heel andere waarheid: het idee van zijn vrouw met een andere man wond hem op.

Dat besef maakte iets ondeugends in haar wakker.

Ze begon opnieuw bij het moment waarop ze uit bad was gekomen en Bart naakt had gezien. Ze had Peter al verteld dat hij zich geschoren had, maar niet hoe nadrukkelijk haar blik daardoor naar beneden was getrokken. Zonder haar leek Barts pik groter, massiever dan ze hem van de eerste keer herinnerde. Ze had daar zelf nog warm en vochtig van het bad gestaan en werkelijk even gedacht: jezus. Bart had natuurlijk gezien dat ze keek. Danielle vertelde Peter nu hoe weinig moeite ze uiteindelijk had gedaan om dat te verbergen en voelde onmiddellijk een reactie onder haar hand.

Dus gaf ze hem meer.

Ze vertelde hoe ze Bart daarna van dichtbij had bekeken, hoe anders een onbekend mannenlichaam voelde onder haar handen dan het lichaam dat ze al twintig jaar kende. Bij Peter hoefde ze niets meer te ontdekken. Haar handen wisten. Bij Bart had ze juist overal naar willen kijken. Ze vertelde over haar nieuwsgierigheid, zijn donkere eikel toen ze zijn voorhuid omlaag rolde, over zijn veranderende ademhaling toen zij het initiatief nam en over hoe ze zelf voor hem was gaan zitten omdat ze hem wilde pijpen. Niet omdat hij erom vroeg. Omdat zij het wilde.

Peter reageerde opnieuw en Danielle voelde een warme tinteling door haar eigen lichaam trekken. Zijn opwinding was haar katalysator geworden. Iedere keer wanneer zijn lichaam onder haar hand reageerde, kreeg ze zin hem een scherper beeld te geven. Een detail dat ze eerst had weggelaten. Een herinnering die ze iets aandikte. Ze vertelde hoe Barts handen uiteindelijk in haar haar waren verdwenen en liet in haar verhaal zijn beheersing iets verder verdwijnen dan ze zich precies herinnerde.

“Je dikt het aan,” merkte Peter op.

Danielle glimlachte. “Misschien.”

Meer zei ze niet. Juist de twijfel maakte het spannender. Peter wist niet langer precies wat herinnering was en wat Danielle speciaal voor hem toevoegde. Het verrassende was dat Danielle dat zelf gaandeweg ook minder belangrijk begon te vinden. Ze voelde wat haar woorden met haar man deden en merkte dat juist dát haar eigen lichaam opnieuw wakker maakte. Haar vrije hand gleed over haar buik naar beneden. Ineens vertelde ze niet langer alleen over seks die voorbij was. Met de ene hand voelde ze Peters verlangen groeien; met de andere voelde ze hoe haar eigen lichaam reageerde op de beelden die zij zelf opriep.

Vanaf dat moment werd ze brutaler.

Ze vertelde over Barts mond op haar lichaam en over zijn tong, vooral over het geduld ervan. Hoe hij haar niet onmiddellijk gaf waarnaar haar lichaam steeds nadrukkelijker verlangde, maar haar liet wachten. Hoe zijn aandacht langs haar meest gevoelige plekken trok en haar juist gek maakte door soms nét niet te doen waarop ze hoopte. Danielle herinnerde zich vooral haar eigen verbazing over hoe snel haar lichaam alle terughoudendheid verloor. Haar hoofd kon nog nadenken over wat verstandig was; haar lichaam had allang besloten dat het meer wilde.

Peter werd steeds stiller.

Dat vond ze heerlijk.

Ze kende haar man als iemand die altijd woorden had, altijd iets kon relativeren of in perspectief plaatsen. Nu hoefde Danielle alleen maar naar hem te kijken om te weten dat hij volledig gevangen zat in de beelden die zij hem gaf. Zijn jaloezie was niet verdwenen, maar raakte steeds sterker vermengd met verlangen. En juist die ontreddering maakte haar zelf steeds vrijer. Ze wilde zien hoeveel verder ze hem kon brengen.

Dus vertelde ze over het moment waarop Barts aandacht verschoof.

Naar haar kontje.

Dat ene woord deed zichtbaar meer met Peter dan alles daarvoor. Danielle begreep onmiddellijk waarom. Niet omdat hij werkelijk dacht dat haar lichaam van hem was, maar omdat juist die intimiteit jarenlang uitsluitend tussen hen had bestaan. Peter kende dat deel van haar verlangen. Bart niet. Tot die avond.

Danielle vertelde hoe ze zelf onmiddellijk had gevoeld dat er iets veranderde toen Barts aandacht daar bleef hangen. Zijn nieuwsgierigheid was niet plotseling of dwingend geweest. Juist het tegenovergestelde. Hij had alle tijd genomen, alsof hij wist dat hij dichter bij een grens kwam die voor haar anders voelde dan de rest. Ze herinnerde zich de warmte van zijn adem, haar eigen spanning en vooral het bijna ondraaglijke besef dat zij hem niet wegduwde.

Toen kwam zijn tong.

Danielle hoefde het beeld nauwelijks verder uit te leggen om Peter te laten begrijpen waarom ze het nooit vergeten was. Niet alleen vanwege wat ze lichamelijk voelde, maar vanwege wat dat eerste werkelijk intieme contact voor haar betekende. Er was een grens waarvan ze altijd gedacht had dat Peter de enige man zou blijven die haar daar kende. En ineens was daar Bart, voorzichtig en aandachtig, terwijl Danielle zelf ontdekte dat het idee van die grens veel sterker was geweest dan haar werkelijke behoefte om hem gesloten te houden.

Ze vertelde hoe het eerste contact haar bijna deed verstijven. Niet uit afkeer. Uit verbazing. Alsof haar lichaam één seconde nodig had om te begrijpen wat haar hoofd allang wist. Daarna kwam het genot. Eerst klein en onverwacht, daarna steeds moeilijker te negeren. Bart had niets hoeven forceren. Juist zijn geduld had haar nieuwsgierigheid groter gemaakt, tot Danielle zich niet langer afvroeg waarom ze hem dit liet doen maar alleen nog merkte dat ze niet wilde dat hij ophield.

Peter reageerde opnieuw onder haar hand.

En Danielle voelde zichzelf daarop reageren.

Dat was het moment waarop haar verhaal definitief begon te verschuiven. Misschien vertelde ze niet langer precies wat er was gebeurd. Misschien vertelde ze wat ze achteraf had gewenst dat langer had geduurd. Wat ze nu, met Peters opwinding letterlijk binnen handbereik, ineens durfde te fantaseren. In haar versie werd Barts aandacht intenser en haar eigen schaamte kleiner. Ze liet hem langer bij die nieuwe grens blijven, liet zichzelf vrijer reageren en genoot bijna pervers van de manier waarop Peter ieder woord voor zich zag.

Ze zag haar eigen man bloedgeil worden van een beeld dat hem tegelijkertijd pijn deed.

En god, wat deed dat iets met haar.

Het wond haar op dat hij niet wist of hij Bart moest haten of bijna dankbaar moest zijn voor wat die man in zijn vrouw had wakker gemaakt. Het wond haar nog meer op dat zij degene was die bepaalde hoeveel Peter te zien kreeg. Niet werkelijk, maar in zijn hoofd. Eén zin van haar en Bart kwam dichterbij. Nog een detail en zijzelf werd gretiger. Danielle kon haar eigen herinnering herschrijven terwijl Peter onder haar handen reageerde alsof hij erbij was geweest.

Toen ze uiteindelijk vertelde over de tweede middag, hoefde hij nauwelijks nog iets te vragen. Danielle nam hem zelf mee naar het moment waarop Bart opnieuw naar die laatste grens had gevraagd. Ze vertelde over haar grote woorden — mijn lichaam, mijn keuze — en over hoe gemakkelijk die hadden geklonken toen ze veilig naast hem lag. Veel moeilijker was het geweest toen ze zich werkelijk omdraaide en besefte dat zij nu moest kiezen of haar woorden iets betekenden.

Ze vertelde over haar spanning, hoe het puntje van zijn tong haar deed rillen van genot, haar stimuleerde en nog geiler maakte en over het eerste moment waarop haar lichaam haar dwong te vertragen. Over Bart die onmiddellijk wachtte. Over haar eigen ademhaling, haar twijfel en uiteindelijk de beweging waarmee zij zelf duidelijk maakte dat hij verder mocht.

Daarna hield Danielle het beeld bewust bij gevoel. De eerste scherpe sensatie. De schrik die haar lichaam even door trok. Het besef dat er vanaf dat moment werkelijk iets veranderde tussen haar en Bart. Ze vertelde Peter niet iedere beweging. Dat hoefde niet meer. Zijn verbeelding deed inmiddels veel meer dan haar woorden ooit konden.

Ze gaf hem alleen nog de zin waarvan ze inmiddels wist dat die hem volledig uit zijn evenwicht zou brengen.

“En op een gegeven moment wilde ik niet meer dat hij voorzichtig was.”

Peter reageerde precies zoals ze had gehoopt.

Danielle glimlachte.

Misschien was dat uiteindelijk het meest opwindende van alles. Niet Bart. Niet eens wat ze werkelijk met hem had gedaan. Het was de ontdekking dat zij haar eigen man met woorden volledig kon ontregelen en dat zijn reactie vervolgens haar eigen verlangen weer verder opstuwde. Zij vertelde. Peter werd geiler. Danielle voelde dat en werd zelf opgewond. Daardoor maakte ze haar volgende herinnering intenser. Peter reageerde opnieuw.

Een kringloop.

Herinnering werd fantasie.

Fantasie werd verlangen.

En verlangen hoefde blijkbaar helemaal niet meer netjes bij één man tegelijk te horen.

Hun seks daarna voelde niet als een poging van Peter om iets terug te winnen. Dat vond Danielle misschien wel het mooiste. Hij wilde niet de plekken opeisen waar Bart was geweest. Hij wilde háár. De vrouw die vertrokken was én de vrouw die teruggekomen was. Danielle hoefde niets kleiner te maken om hem gerust te stellen en juist daardoor voelde ze zich vrijer dan ooit.

Veel later lagen ze uitgeput naast elkaar en glimlachte Danielle om de absurditeit van wat ze samen hadden gedaan. Ze had haar eigen man bloedgeil gemaakt met een verhaal waarin ze een andere man steeds brutaler had gemaakt en zichzelf steeds gretiger. Peter wist dat ze had aangedikt. Zij wist dat hij het wist. Geen van beiden had uiteindelijk gevraagd waar de waarheid precies ophield.

Misschien omdat Danielle tijdens het vertellen iets veel interessanters had ontdekt.

Sommige dingen die niet waren gebeurd, had ze misschien wél gewild.

Een uur later ontdekte ze hoe gemakkelijk jaloezie was wanneer je aan de goede kant ervan stond.

Peter stond boven onder de douche toen zijn telefoon op het aanrecht oplichtte.

Chantal

Ik had je eigenlijk nog helemaal niet willen laten gaan…

Danielle verstijfde. Een tweede melding verscheen vrijwel onmiddellijk.

En ik denk nog steeds aan gisteren 😉

Alle warmte verdween uit haar buik en maakte plaats voor een koude kronkel. Ze pakte Peters telefoon en tikte op het bericht.

Vergrendeld.

Zes lege rondjes.

Ze kende zijn code niet. Had hem ook nooit willen kennen. Zijn telefoon was van hem. Privacy. Autonomie. Niet alles van elkaar hoeven weten. Allemaal prachtige woorden waarmee Danielle haar eigen vrijheid had verdedigd.

Nu vond ze het ineens allemaal gelul.

Haar duim bleef boven de cijfers hangen. Hun trouwdatum schoot door haar hoofd. Een geboortedatum. Ze schrok pas werkelijk van zichzelf toen ze besefte dat ze serieus overwoog een combinatie te proberen.

Boven stopte de douche.

Danielle legde de telefoon terug.

De volgende ochtend lichtte Peters scherm opnieuw op terwijl ze samen in de keuken stonden.

Chantal

Gisteren was gevaarlijk gezellig.

Danielle keek naar het scherm en daarna naar haar man. “Er speelt iets met Chantal.”

Peters aarzeling duurde nauwelijks een seconde.

Lang genoeg.

“Ja,” zei hij. “Er speelt wel iets.”

Meer was niet nodig.

De angstige kronkel trok zich diep in Danielles buik samen. Nog geen twaalf uur geleden had ze genoten van de ontredderde jaloezie van haar bloedgeile man. Ze had herinneringen aangedikt en fantasieën bijna als waarheid verteld omdat ze genoot van wat het met hem deed.

Nu stond ze zelf aan de andere kant.

En ineens was er helemaal niets spannends meer aan jaloezie.

Niet wanneer zij degene was die niet wist wat er achter zes cijfers verborgen zat.